Nga Ramazan Çeka/
Jehona e Alpeve në skenën e shenjtë: Eli Ahmetaj dhe korifenjtë e muzikës shqiptare. Flasin shpesh për kufizime gjeografike, por harrojnë se pikërisht brenda këtyre trevave e vatrave me histori të madhe lindin talentet që më pas pushtojnë qiejt. Nga djepi i Plavë-Gucisë, nga këto troje që mund të duken të vogla në hartë, por janë gjigante në shpirt, në histori e në traditë, aty ku lindi edhe gjenia muzikore e Rexho Mulliqit të fisit Mulaj, sot kjo tokë e bekuar na sjell përmes këngës një tjetër margaritar: vogëlushen Eli Ahmetaj. Në Festivalin Mbarëkombëtar të Fëmijëve në Shkodër, në skenën e shenjtë të Teatrit “Migjeni”, këtij tempulli të artit dhe kulturës shqiptare, 8-vjeçarja Eli Ahmetaj ngriti zërin dhe shpirtin, duke falur zemrën e saj.
Përmes zërit të saj të pastër si fllad bjeshke, ajo thuri një himn për Vuthajt, Plavën e Gucinë, duke i bërë ato të paharrueshme në historinë dhe në skenën e këtij festivali. Kjo lule malësie na kujtoi të gjithëve se sa magjepsëse bëhet kënga dhe sa bukur shndrit arti kur buron drejtpërdrejt nga pastërtia e një zemre fëmije. Si një lule e çelur në bjeshkët tona, në madhështinë e Alpeve Shqiptare, e rrethuar nga bekimi i shqipes dhe e mbështjellë me krenarinë e kombit, Eli këndoi e vallëzoi, duke shkëlqyer me një dinjitet që i kalon kufijtë. Ajo na dëshmoi se kur fjala udhëton përmes shpirtit, jehona e saj mund të shpërthejë anë e mbanë globit.
TALENTI DHE FATI JANË MOTËR E VËLLA
Talenti është dhuratë, por fati është mundësia që kjo dhuratë të gjejë rrugën e duhur.
Jo kushdo që lind me talent ka fatin të takojë njerëzit e duhur në momentin e duhur. Ka zëra të bukur që mbeten larg skenave, ka ëndrra që presin gjatë për një mundësi dhe ka talente që, edhe pse të mëdha, nuk arrijnë gjithmonë të gjejnë mjeshtrit që dinë t’u japin krahë.
Që nga Festivali Mbarëkombëtar i Fëmijëve në Shkodër, këngëtarja e vogël Eli Ahmetaj ka vijuar rrugëtimin e saj artistik në skena të tjera mbarëkombëtare. Ajo ka marrë pjesë në Festivalin Mbarëkombëtar të Fëmijëve në Kosovë, në Sofrën Dardane në Tropojë, në Festën e Çobanit në Malësinë e Madhe, në Festën e Shna Pretes në Kelmend, si dhe në Festivalin “Kënga dhe vallja shqipe na bashkon” në Vuthaj, Plavë-Guci.
Ky rrugëtim i saj, nga një skenë në tjetrën, dëshmon se ajo paraqitje e parë në Shkodër ishte vetëm një nga hapat e një rruge që vijon të pasurohet me përvoja të reja artistike.
Dhe sot mund ta themi me krenari se Eli Ahmetaj është anëtarja më e re e Shoqatës Kulturore Artistike “Jehona e Kelmendit”.
Prandaj them: talenti dhe fati janë motër e vëlla.
Eli Ahmetaj pati talentin e lindur, atë dhuratë të çmuar që e ngjiti në skenën e Festivalit Mbarëkombëtar të Fëmijëve në Shkodër. Por ajo pati edhe një fat të bukur e të rrallë: që hapat e parë të rrugëtimit të saj muzikor të shoqëroheshin nga dy korifej të muzikës shqiptare, dy emra që kanë shkruar faqe të rëndësishme në historinë e këngës dhe artit shqiptar.
Këngën “Jam si lule”, me tekstin tim, e kompozoi Kole Susaj “Mjeshtër i Madh”, ndërsa orkestrimin e realizoi me mjeshtërinë e tij Edmond Zhulali “Mjeshtër i Madh”.
Për mua ishte një krenari e jashtëzakonshme të isha pjesë e këtij rrugëtimi dhe të shihja se si vargjet e mia morën jetë përmes muzikës së Kole Susajt dhe mjeshtërisë së orkestrimit të Edmond Zhulalit.
Janë pikërisht këta dy kolosë të artit që u bënë pjesë e një prej hapave të parë të rrugëtimit muzikor të Elit. Takime të tilla mes një talenti të ri dhe mjeshtërve të mëdhenj të artit janë ato që e shndërrojnë një ëndërr në një rrugëtim të vërtetë. Kur talenti takohet me përvojën, mjeshtërinë dhe emrin e artistëve të shquar, ai fiton një mundësi që nuk i jepet kujtdo. Është ai fat i bukur që i afrohet talentit, e ndihmon të marrë drejtimin e duhur dhe i hap dyert e një udhëtimi më të sigurt drejt suksesit.
Eli pati pikërisht këtë fat.
Ajo i tregoi mbarë kombit se edhe nga ato treva të bekuara rritet një brez i mrekullueshëm, me talent, ëndrra dhe potencial për të zbukuruar të ardhmen e kulturës sonë.
Dhe këtu qëndron edhe bukuria e kësaj historie: një vajzë e vogël nga zemra e Alpeve, vargje të shkruara me dashuri, muzikë e punuar nga mjeshtër të mëdhenj dhe një skenë e shenjtë ku të gjitha këto u bashkuan në një këngë.
DY KORIFEJ QË I DHANË KRAHË NJË TALENTI TË RI
Dy fjalë për këta korifej të muzikës shqiptare, pranë të cilëve Eli pati fatin të niste rrugën e saj të këngës dhe muzikës.
Artistë të shquar, krenari e muzikës shqiptare!
KOLE SUSAJ “Mjeshtër i Madh”
Kompozitori i mirënjohur, prof. Kole Susaj, mban titullin e lartë “Mjeshtër i Madh”, si dhe është anëtar i Kryesisë së Lidhjes së Shkrimtarëve të Shqipërisë. Ky është një vlerësim që vjen si kurorëzim i një biografie të gjatë e të suksesshme, por kurrsesi si epilog i talentit apo i frymëzimit të tij të pashtershëm.
Me një vitalitet admirues, ai sjell edhe sot në kulturën shqiptare freskinë e bjeshkëve të Tropojës dhe pastërtinë e ujërave të Valbonës, duke na befasuar vazhdimisht me risi artistike.
Në këtë rrugëtim, e ndjej veten të nderuar që, përmes vargjeve të mia, kam pasur fatin e madh jo vetëm të bashkëpunoj me të, por edhe të jetësojmë së bashku disa krijime të suksesshme.
Për këtë komunikim artistik dhe njerëzor e falënderoj nga zemra, duke i uruar, ashtu si mbarë miqtë e tij, shëndet të plotë, jetë të gjatë dhe një krijimtari gjithmonë të pashtershme.
Për një artist të tillë, vitet që mbart mbi supe nuk kanë peshë; ato janë shumë më pak se arritjet e tij madhore, të cilat, në vend që ta plakin, e kanë bërë edhe më të madh në sytë e historisë së muzikës shqiptare.
E vetmja dëshmi e moshës së tij janë flokët e bardha, që ngjajnë sikur kanë mbledhur mbi krye flokëzat e dëborës së bardhë dhe dritën e Shkëlzenit.
Ai mbetet aktiv si rrallëkush, me një prodhimtari po aq të vrullshme sa në hapat e tij djalosharë.
Prof. Kole Susaj është autor i shumë këngëve që janë bërë pjesë e çmuar e folklorit dhe muzikës popullore shqiptare. Ndër to mund të veçojmë:
Shqipëri, o nëna ime
Mëmëdheu
Liridona
N’Dardani bien nji tupan
Motra e Gjergj Elez Alisë
Unë e dua Shqipërinë
Zgjohu Ballkan
Gjuha Shqipe
Sot jam k’tu, nesër atje
I këndoj begatisë
Këngë për Jakup Ferrin
Lum kush t’ka e mjer kush t’pa
Idht si mjalta, zi si bora
Kurrë Kosovës s’i shterren trimat
Kam në dorë dy manushaqe
N’kamb’ i ka burrat Shqipnia
Dy vajza të bukura
Ku m’ke tret’
Hije i ka beqarit shoka
Unë vdeksha n’sytë e tu
Dallandyshe bukuroshe
Sot për ju po këndon Gëzim Nika
…dhe shumë e shumë këngë të tjera që renditen ndër krijimet e suksesshme të krijimtarisë brilante të këtij kolosi të muzikës shqiptare.
Të njohura janë edhe duetet e tij me Fatmira Breçanin dhe Gëzim Nikën, ndër to “Lojë-lojë”, si dhe shumë krijime të tjera.
Në këtë thesar të pasur artistik vlejnë të përmenden edhe 13 këngë kushtuar 100-vjetorit të Pavarësisë, si dhe 37 krijime të interpretuara mjeshtërisht nga bilbili i Kosovës, Shkurte Fejza “Mjeshtre e Madhe”, e vetmja këngëtare e dekoruar nga Presidentët e të dy shteteve tona.
EDMOND ZHULALI “Mjeshtër i Madh”
Edmond Zhulali është një nga emrat më të spikatur të muzikës shqiptare, një kompozitor, orkestrues dhe producent që me talentin, vizionin dhe krijimtarinë e tij ka lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë e këngës shqiptare.
I nderuar me titullin e lartë “Mjeshtër i Madh”, ai zë një vend të veçantë në artin shqiptar, ndër të tjera edhe për rolin e tij në suksesin historik të Shqipërisë në skenën e Eurovisionit.
Edmond Zhulali mbetet një emër i rëndësishëm në historinë e muzikës shqiptare, pasi me këngën “Imazhi yt”, të interpretuar nga Anjeza Shahini në vitin 2004, hapi për herë të parë rrugën e Shqipërisë në skenën e Eurovisionit.
Zhulali ka hyrë në historinë e muzikës shqiptare si kompozitori i këngës së parë që përfaqësoi Shqipërinë në Festivalin Evropian të Këngës, Eurovision 2004.
Kënga titullohej “Imazhi yt”, ndërsa në versionin anglez “The Image of You”, dhe u këndua nga Anjeza Shahini.
Ajo arriti një sukses të jashtëzakonshëm, duke u renditur në vendin e 7-të në finale, një nga rezultatet më të larta të Shqipërisë në Eurovision edhe sot e kësaj dite.
Ai u rikthye në Eurovision si kompozitor edhe në vitin 2009 me këngën “Carry Me in Your Dreams” (“Më merr në ëndërr”), të kënduar nga Kejsi Tola.
Zhulali ka qenë një shtyllë kryesore e Festivalit të Këngës në RTSH për dekada me radhë, jo vetëm si pjesëmarrës, me fitore dhe çmime të shumta, por edhe si: Drejtor Artistik i Festivalit në disa edicione, përfshirë edicionin historik të 42-të, ku u përzgjodh kënga fituese për Eurovision;
anëtar jurie; udhëheqës muzikor në spektakle të ndryshme kombëtare.
Gjithashtu, mjeshtri Zhulali ka qenë edhe drejtor i dy festivaleve në RTSH me krijimtari të re.
Përveç muzikës së lehtë, Edmond Zhulali njihet si një mjeshtër i krijimit të këngëve me frymë të lartë patriotike dhe epike, të cilat kanë mbetur ndër krijimet më të dashura të publikut shqiptar.
Ai ka kompozuar disa nga himnet më të fuqishme festive dhe patriotike kushtuar Kosovës dhe Shqipërisë, të kënduara nga emra të mëdhenj si Kastriot Tusha, Manjola Nallbani etj.
Ai ka punuar me breza të tërë artistësh, nga emrat e njohur deri te zbulimi dhe mbështetja e talenteve të reja.
Jeta dhe veprimtaria artistike e këtij kolosi janë një univers më vete, aq të pasura dhe të shumanshme, sa nuk do t’u mjaftonin as faqet e një romani, e jo më hapësira e një shkrimi.
Për kontributin e tij të jashtëzakonshëm, atij i është akorduar titulli “Mjeshtër i Madh” nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë, si mirënjohje për vlerat artistike, profesionalizmin dhe lartësimin e emrit të Shqipërisë në skenat ndërkombëtare.
Edmond Zhulali është padyshim një institucion më vete në muzikën shqiptare, një krijues arti që ka bashkuar shqiptarët anembanë dhe ka lënë gjurmë të pashlyeshme në identitetin tonë muzikor modern.
NJË KËNGË, NJË FILLIM, NJË FAT I BUKUR
Në fund të këtij rrugëtimi, mbetet një e vërtetë e bukur: një talent i lindur nuk mjafton gjithmonë për të shkruar historinë e vet. Duhet edhe mundësia, duhet përkushtimi, duhet puna, duhet skena dhe, mbi të gjitha, duhet fati për të takuar njerëzit që dinë ta çojnë atë talent drejt dritës.
Eli Ahmetaj pati fatin që kënga e saj “Jam si lule” të merrte jetë përmes vargjeve të mia dhe mjeshtërisë së dy emrave të mëdhenj të muzikës shqiptare, Kole Susaj dhe Edmond Zhulali.
Dhe nëse kjo këngë ishte një lule, atëherë vargjet dhe muzika ishin krahët që e ngritën atë lule nga zemra e bjeshkëve drejt skenës.
Një lule e vogël nga Vuthajt, Plava e Gucia, që në skenën e Teatrit “Migjeni” solli aromën e Alpeve dhe jehonën e vendlindjes së saj.
Pikërisht për këtë, sot mund ta them me bindje:
Talenti dhe fati janë motër e vëlla.
Talenti të jep dritën me të cilën lind, ndërsa fati të sjell përpara njerëzit dhe mundësitë që mund ta bëjnë atë dritë të shihet më larg.
Faleminderit me gjithë zemër të dyve, Kole Susaj dhe Edmond Zhulali, si dy bashkëpunëtorë të çmuar, për mundësinë e vyer që më dhatë për të bashkuar vargjet e mia me magjinë e muzikës suaj.
Dhe faleminderit Eli Ahmetajt, kësaj luleje të vogël të bjeshkëve, që na dha mundësinë të besojmë se ëndrrat e bukura, kur takohen me talentin, punën dhe fatin, mund të marrin krahë dhe të fluturojnë shumë larg.
Shtator 2026