Opinion nga Asllan Bushati/Në Shqipërinë tonë të  dashur, kohët e fundit  kanë ndodhur e po ndodhin  çdo ditë gjëra që na  çudisin,  na bëjnë të vemë duart në kokë, e të turpërohemi para botës. Dukshëm këto dukuri, janë  të papranueshme  për një shtet normal që synon BE-në, që  synon të bëhet modern  e europiano-perendimor,  që synon tju shërbejë  me devotshmëri qytetarëve të vet e në të njejtën kohë të jetë  i drejtë me to. Gjëja më kryesore në këtë rrëmujë  shqiptare, është fakti që besueshmëria (gati për çdo gjë ), ka shkuar në zero. Kështu, Institucioni i Presidentit parë nga këndshikimi i Qeverisë dhe shumicës  së atyre që ngrohin vezët në Parlament, jo vetëm që ka shkuar në zero, por është vrarë, është vënë në arkivol dhe po përgatitet ceremonia për ta çuar në varrezat politike. Pra besueshmëria është  vrarë nga vetë  PS-ja pasi  ajo zgjodhi  Ilir Metën President, me fuqinë e kartonave të deputetëve të saj. Por a e ka interesin e përgjithshëm  publik kjo gjë?

Për Qeverinë, rilindjen socialiste, pjesën e tyre parlamentare dhe militantët e PS-së , opozita shqiptare  është tradhëtare e interesave të Shqipërisë, kundërshtare e hapjes bisedimeve me BE-në, bllokuese e reformës në drejtësi, e lidhur me para të pista të firmave  ruse etj. Krerët e opozitës (sipas tyre), me të përfunduar reforma në drejtësi do të shkojnë shpejt prapa hekurave të burgut. Pra,me këtë qëndrim ata na tregojnë se janë vetë qeveri, vetë prokurori, vetë gjykatë e gjithçka  tjetër dhe se besueshmëria e tyre  tek opozita është zero. A është i përfshirë interesi i gjithë publikut  shqiptar në këtë qënrdim?

Parë nga këndshikimi i opozitës, veçanërisht  pas publikimit në media të përgjimeve të publikuar edhe prej “Bildit” gjerman, ku denoncohen hapur  vjedhjet e zgjedhjeve të  përgjithëshme të 2017-tës dhe ato lokale të Peshkopisë (2016), sipas tyre  Parlamenti aktual dhe Qeveria e Edi Ramës janë ilegjitime. Fakti që ata jo vetëm kanë vjedhur, por edhe  dukshëm  janë  të lidhura me bandat kriminale, besueshmëria ndaj tyre është zero. Sipas opozitës, pa daljen para drejtësisë të hajdutërisë së zgjedhjeve dhe pa largimin e Edi Ramës si Kryeministër (kryehajdut), nuk ka zgjedhje të lira , demokratike e të nderëshme dhe nuk do të ketë asnjë bashkpunim. Pra shkurt  pabesueshmëria e opozitës  për pozitën, është e dukëshme  edhe e tejskajshme, por pyetja shtrohet: a ka ndonjë derë hapur për komunikim dhe gjetjen e një zgjidhje të pranueshme nga të gjitha palët?

Besueshmëria publike tek qeveria, drejtësi, prokuroria, policia, shërbimet ndaj qytetarit, zgjedhjet e lira , KQZ-ja, organizmat e funksionarët e shtetit etj, është afër zeros. Pyetja më e thjeshtë   dhe e një qytetari të theshtë në këto kushte është : pse erdhëm në këtë derexhe? Pse një luftë e re klasash, e urrejtjeje ndërshqiptare po ndodh  kaq shëmtuar tridhjetë vite pas shembjes së diktaturës? Kjo klasë politike a ka ndonjë përgjegjësi (pyet qytetari i thjeshtë) për këtë  situatë që mund ta emërtojmë si:” koha e besueshmërisë zero”?. Qeveria që me ligj është përgjegjëse për organizimin, drejtimin e mbarvajtjen e vendit a ka përgjegjesi për pushkatimin që ajo vetë  i ka bërë besueshmërisë? Unë mendoj se:” PO”me të madhe e kapitale dhe se ata që e kanë bërë zollumin mullarë, duhet të largohen nga politika  e drejtimi i punëve të shtetit sa më parë.

Pabesueshmëria , dukshëm  është  përzierë edhe me  megallomaninë, fodullëkun, pacipsinë, paditurinë, paturpësinë e karnavalitetin e Edi Ramës e të shpurës rreth tij,  duke sjellë si pasojë  iligjimitetin legal. Tashmë ai (ilegjimiteti), ka pushtuar gjithë aktivitetin shtetëror e shoqror dhe  është këthyer në një rreth vicioz  ku çdo gjë ilegjitime propagandohet si legjitime  dhe asasjelltas. Ku po shkojmë kështu pyet qytetari i thjeshtë e intelektuali i pa angazhuar në partitë politike?

Presidenti nisur nga shmangia e ndonjë përplasje civile, anulli  me dekret zgjedhjet e 30 qershorit duke dekretuar 31 tetorin. Kurse  Qeveria edhe  pas publikimit  të tij në fletoren zyrtare  nuk njeh dekretin. Madje shkon më tutje ku shtynë KQZ-në të veprojë sipas urdhrave partiak të PS-së duke zhvilluar zgjedhje  e duke e çuar për vlerësim dekretin e Presidentit në një gjykatë që ska asgjë lidhje me Gjykatën Kushtetuese. Të ashtu quajturit  të zgjedhur të 30 qershorit  duan të shkojnë në zyrat e bashkive në gusht, ata legjitimët aktual thonë zgjedhjet janë më 31 tetor etj etj, një  rrëmujë e vërtetë ligjore në një vorbull  ilegjitimiteti spektakolarë për të qeshur e për të uluritur.

Besueshmëria zero dhe veprimtaria  e shumfishtë  ilegjitime, kanë  prodhuar edhe ndëshkueshmërin zero të politikanëve e drejtuesve të lartë shtetror. Për pasojë , pandëshkueshmëria ju ka dhënë shumë krah e mbështetje  grupeve kriminale  sepse ata  në këtë rrëmujë ligjore e shtetrore e ndiejnë  vehten më të qetë  e më të mbrojtur. Madje disa nga kjo sërë,  janë të prirur ti bëjmë presion Edi Ramës që të mos luaj nga posti i Kryeministrit (të mos jap dorheqjen) se ata do të  humbasin parat që kanë investuar për ta sjellë atë në këtë post.

Kur besueshmëria midis palëve është zero, kur është bërë rregull ilegjimiteti dhe kur pandëshkueshmëria e politikanëve  është bërë kult, çfarë shprese ka për ringritjen  dhe vendosjen e shtetit e të shoqërisë mbi baza të shëndosha kushtetuese, ligjore e institucionale?

Personalisht jam i prirur të besoj në tre faktorë. Më së pari pritshërinë e kam tek opozita ,duke menduar se ajo do të bëhet një forcë e thellë reformuese, më e besueshme  e më gjeneruese  e energjive kombëtare, për gjithë shoqërinë shqiptare dhe jo vetëm për antarët e militantët e saj. Shpresoj se ajo do të largohet nga disa qëndrime jashtë realitetit politik shqiptar dhe do të shpalos idetë e saj për reformën zgjedhore, në ekonomi, arsim, shëndetsi etj.

 Në radhë të dytë kam prirjen dhe dëshirën të besoj që intelektualët e pavarur, njerëz me vision të gjërë, të ndershëm e të pa kompromentuar, të çdo fushe  dhe studentët,  të bëhen nisëmtar dhe promotorë të një  lëvizjeje “alternativa atdhetare”(jo parti politike) për çuarjen e shoqërisë përpara. Kjo lëvizje të jetë flamurtarja e atdhetarisë  e çliruar nga dogmat komunisto-majtiste dhe nga ato djathtisto ekstremiste. Lëvizja intelektuale  shpresoj se do ta mbështes opozitarizmin që shtetit të bëhet funksional e në sherbim të njerzve.

Dhe më se fundi (gjë që nuk e dëshiroj shumë), kam mendimin se ndërkombëtarët (në radhë të parë amerikanët), duhet ta shohin realitetin shqiptar drejt në sy, të mbështesin forcat dhe individët e pakompromentuar dhe të përpiqen që kriza tw  kapërxehet sa më shpejt që të jetë e mundur.