JULIA GJIKA

MIKU IM ESHTE NJE ZOG.

Shpirti i pastër ecën përpara,

kurioz për ato që e rethojnë.

Miku im është një zog,

që më jep lirinë të shkoj kudo.

Rruga ku eci gjarperon luginave, 

shkembinjve, buze humnerash,

asfalteve që ndizen nën diell Mesdheu.

Nuk e vë re rezikun 

e di, kudo jeta është plot surpriza.

Dikush ka shpirtin e gllabërimit

qysh se kur u krijua,

i pangopur mbeti deri sa mbylli sytë.

Kurse unë duhet të rezikoj për të dhënë,

për të aritur diku,

ku duhet të jem.

DIKUR…

Dikur isha një buf,

por jo ai që e përflasin njerëzit,

ata që e kanë gjuhën e lagur.

Isha ai, i cili ri në majën e pemës së mocme,

me rrënjë në thellësi,

që ja ngroh dhe i cel sytë

rezja e parë e dritës.

Natën, nën reflekset e hënës,

që derdhet si ujëvarë, 

lahen sytë e mij të mëdhenj në formë zemre,

vegimet e mija notojnë aty.

I lexoja, e i lexoja

një vajze të vogël,

e cila mblidhte boce bredhi në vjeshtë,

në pyllin pranë shtëpisë së saj

që gjyshja të kish me se të ndizte zjarrin.

i lexoja e i lexoja të arthmen e saj,

ndërkohë gjethnaja e pyllit reth nesh 

shpërthente, shpërthente.

Qershor 2021