Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

A po lindë një shteti i ri në Ballkan?

by

Disa OJQ në Sanxhak  kërkojnë që regjioni i Sanxhakut,  i cili shtrihet në dy shtete, Serbi dhe Malit të Zi, të formohet një rajon i veçantë ndërkufitar./

Shkruan : Ismet Azizi/

Mijëra njerëz  nënshkruan për vetëm disa orë një peticion  që  do t’u dorëzohet qeverive të këtyre vendeve duke kërkuar leje për të formuar , siç thonë organizatorët , rajonin ekonomik  të Sanxhakut!Ky regjion kishte me përfshirë një pjesë të Serbisë dhe Malit të Zi, dhe komunat  që hyjnë në të janë; Novi Pazari, Tutini, Nova Varoshi, Priboji, Prijepole, Sjenica, Rozhaja, Plevla, Bijelopola, Berana dhe Plava.Prapa këtij  peticioni qëndron një grup i organizatave joqeveritare të Sanxhakut.

Shkalla e lartë e papunësisë, emigrimi, ekonomia dhe turizmi i shkatërruar janë karakteristikë e pothuajse të gjitha qyteteve  në Sanxhak. Qytetet kufitare të Serbisë dhe Malit të Zi janë lënë krejtësisht pas dore nga qeveritë duke i detyruar të kërkojnë një jetë më të mirë në një vend tjetër të Bashkimit Evropian. Vitin e kaluar nga pjesa malazeze e Sanxhakut emigroi në 2.5% të popullsisë, ndërkohë që këtë vit ky numër mund të jetë dyfishuar.

Një zgjidhje është formimi i eurorajonit ndërkufitar të Sanxhakut i cili  do të mundësonte  të gjitha qyteteve  thithjen dhe  tërheqjen  mjeteve të mëdha nga fondet e BE-së të destinuara për rajonet ndërkufitare, që jashtëzakonisht do të ndihmojnë zhvillimin  e të gjitha qyteteve të këtij rajoni.

Rajoni ndërkufitar i Sanxhakut nuk do të ndikojë në ndryshimin e kufijve ndërmjet Serbisë dhe Malit të Zi, në të vërtetë ky kufi do të mundësoj  krijimin e rajonit ndërkufitar me modelin e BE-së.

Propozimi për formimin e  eurorajonit të Sanxhakut para disa ditëve  ka rrjedhë në një seancë të jashtëzakonshme të Kuvendit të Komunës së  Rozhajës me rastin  e emigrimit masiv, i cili iu është  përcjellë  qeverisë së Malit të Zi.

Të  përkujtojmë lexuesit se para se me u  mbajt referendumi për pavarësinë e Malit të Zi është nënshkruan një marrëveshje në mes të presidentit të BS Rafet Husoviq dhe Presidenti DPS Milo Gjukanoviq e cila garanton formimin e rajonit ndërkufitar të Sanxhakut

Në lidhje me këtë peticion,  analisti politik Branko Radun thotë për gazetën  “Naše novine”  se kjo iniciativë është hipokrite sepse  boshnjakët kanë përkrahur ndarjen e Malit të Zi nga Serbia, dhe ndarjen  e tyre në të dy shtete.

Një nga nismëtarët e këtij projekti Zaim Çelebiq thotë për portalin Rozhaje Fri, se formimi i këtij rajoni do të kontribuon në krijimin e një mjedisi të favorshëm biznesi dhe do të hapte mundësinë e aplikimit të drejtpërdrejtë në fondet e BE-së.

Zëvendëskryeministri dhe lideri SDPS Rasim Lajiq tha se bëhet fjalë për njerz jo relevant  dhe politikisht krejtësisht të parëndësishme, dhe se nuk e merrë seriozisht peticionin.

– Peticioni vetëm i sjell dëm shtetit tonë , sepse këtë trevë e paraqet  si një rajon jo stabil, duke i larguar  investitorët e mundshëm. Ndërsa investitorët janë të nevojshëm, sepse nuk është një zonë shumë e varfër. Megjithatë, kërkesat e tilla janë joreale dhe nuk do t’i përkrah   askush në Serbi dhe Mal të Zi – tha zëvendës kryeministri Rasim Lajiq.

Rasim Ljajiq është një mjek i cili kurrë nuk e ushtroi profesionin e tij. Pas formimit të PAD (SDA), lider i së cilës ishte Alia Izetbegoviq, i pakënaqur me tretmanin që e kishte, por edhe për t’u vënë në shërbim të politikës së Beogradit, kishte formuar partinë SDP (PSD). Këtu mori përkrahjen e madhe të serbëve duke u vu krejtësisht në shërbim të politikës zyrtare serbe dhe së voni edhe në mbrojtjen e kriminelëve të cilët po përballën ende me drejtësinë në gjykatën e Hagës.

Boshnjakët, në krye me Myftiun Zukorliq, i cili kurrë nuk ka mohuar prejardhjen e tij shqiptare, kohëve të fundit i ka kapluar një dëshirë separatiste (ndarëse) nga sllavët dhe gjithnjë e më shpesh po deklarohen se janë me prejardhje ilire. Bile edhe janë paraqitur me kërkesat e tyre për heqjen e prapashtesës (ić dhe vić ) nga mbiemrat e tyre, të cilin veprim tashmë kanë filluar ta bëjnë.

Zukorliq është themelues i një numri të institucioneve në Sanxhak. Ai ka themeluar mediumin e parë Islam në Sanxhak, “Zërat e Islamit”, ku ishte redaktor i parë. Ai filloi aktivitetet në fushën e botimeve, krijoi “El Kelimeh”, shtëpinë të suksesshme botuese në rajonin e Sanxhakut dhe më gjerë, si dhe mejtepin për moshën parashkollore dhe shkollore, në të cilën Bashkësia Islame u afirmua në rajon.

Ai arriti medresenë ta bëjë të pavarur – e cila ishte paralele e ndarë e Medresesë së “Allaudin” të Prishtinës – të cilën e emëroi me emrin e medresesë së dikurshme “Gazi Isa-beg“ dhe është një nga arsyet kryesore për zhvillimin e saj të shpejtë. Dekani i parë i Fakultetit të Studimeve Islame, Presidenti i Universitetit Ndërkombëtar të Novi Pazarit dhe themeluesit të tij, dhe institucionin kulmor gjithë boshnjak, Akademinë e Shkencave dhe Arteve, Fondacionit Kombëtar Boshnjak si dhe Kongresit Botëror Boshnjak, me një rast pat deklaruar: “Ne nuk do ta shpallim Autonominë. Ne po krijojmë Autonominë e Sanxhakut”.

Se a do të ndodhë që sanxhaklinjtë do ta jetësojnë autonominë e tyre, mbetët të shihet në të ardhmen.

This elucidation of the past will serve us now and in the future, as well

by

The Honorable Hellmut Hoffmann/

22 June 2015/

Ambassador, Federal Republic of Germany/
German Embassy/
Rruga Skenderbeu, Nr. 8/
1000 – Tirana, Albania/

Dear Mr. Ambassador:/
My name is Sami Repishti. I am a U.S. citizen of Albanian extraction.
I was born in Shkoder (Albania) in 1925, and educated there. As a student I opposed the Fascist and Nazi regimes. In 1943, my father, age 61, fell victim of the fascist terror. In 1944, my 17 year old cousin, was executed by the Nazis at the Mauthausen Nazi Camp .
In 1945, I opposed the forceful installment of a communist government in Albania, was arrested, cruelly tortured, and sentenced to 15 years in jail and forced labor. Released in 1956, despised and harassed, I escaped to then Yugoslavia, kept one year incommunicado, and sent to a refugee camp. In 1961, I entered Italy, and in 1962, emigrated to the United States as a political refugee. Since then, I have been living here with my family.
During my years in this country, I earned an M.A. and a Ph.D. French at the universities of Paris and the City University of New York , a diploma which enabled me to teach foreign languages in high schools and as adj. professor of French at the Adelphi University(N.Y.). Before, and after my retirement ,1991, I worked for the cause of human rights, with a stress on Albania, as well as Kosova, Macedonia, Montenegro, Presheva Valley and Çhameria, areas with large Albanian populations.
***
Today, I am taking the liberty of writing to you encouraged by your latest activities on behalf of the Albanian victims of the Communist terror, especially the constructive joint initiative of the Embassy of the F.R. of Germany and the OSCE Office, Tirana, to initiate a public dialogue on the communist past in Albania. This initiative intends to get a clearer panorama of the level of knowledge that the different strata of the local population possess regarding the Communist past. It is hoped that the results will offer opportunities for new and more comprehensive initiatives on this subject, it was reported in the Albanian press in America.

The OSCE Office, Tirana, the party responsible for “the project” will ask-and find- the assistance of various sections of the Albanian civil society: in schools, especially in schools, and in the community at large, where serious discussions regarding the history of the flagrant violations of the most elementary human rights by the Communist regime of the dictator Enver Hoxha and his “camarilla”, will take place. It is hoped that by the end of the calendar year this activity will culminate into a wide and profound dialogue. For this search for truth and struggle for a reconciliation I am deeply grateful to several German foundations, in particular to the “Conrad Adenauer Stiftung”, for their valuable contributions.

I agree that for a success, the initiative must be primarily an Albanian one, intensely felt by Albanians ready, willing, and able to get engaged. I salute the conclusion of the Honorable Florian Raunig, representative of the OSCE Office, Tirana, that there was a lack of good will among the political party elites in the past, as I support his insistence that this time “they must do more”. He is starting the “project” convinced of the imperative necessity of an all-inclusive Albanian dialogue on the goals and the expectations of the entire Albanian society, as well as “…on the various initiatives proposed until now for the treatment of this difficult history”.

On June 2, in a seminar organized and held at the German Embassy in Tirana, the highly respected, and experienced, Mr. Roland Jahn, informed the attendees that the process of the opening of the Communist files must be “an open and a multidimensional initiative”. He added that ” the treatment of the past is not simply the review of the files; at their heart they are essentially human beings, victims brutally affected – and we must assure the victims that they will see a positive impact from the process. Otherwise, what’s the value of the disclosed documents? …We should make them available to the victims, so that they will know their past better, a past that in many cases is terrible, unimaginable”. Simply stated, the process is not individual but institutional, and it’s not for flimsy reasons, but for existential reasons. (In Germany) “…that was an enormous challenge for the application of the laws on files… Transparency is a multi-dimensional (audio and) visual activity, scientific approach, filming of witnesses, and full size movies…” so that people will learn the utmost about the injustices perpetrated by the instruments of the dictatorship . This elucidation of the past will serve us now and in the future, as well.

The results achieved will also assist us in weeding out the Administration and public services (Lustration!) of the people with a criminal past, increase public confidence in the Government –central and local- “…and prevent the re-entering into public services of the former secret police agents”. Evidently, this should be a major objective of the initiative. “The more we understand the dictatorship, the more we build the foundation of our democracy”. As it happened in Germany “…the opening of the STASI files made it possible the change of the political and social elites”. I fully agree with Mr. Jahn that”…in Albania there are specific problems related to the treatment of the Communist dictatorship; yet, the way of solving (them) should be direct conversations, open dialogue among the parties since the wide opening of the Communist past can be achieved only by collaborating with each other, and not by opposing each other”.

It is very heartening to me, a victim of the Albanian Communist terror, to learn about the “exposition” organized by your Embassy in Tirana, on June 12, 2015, at The National History Museum. You spoke about German victims of “ethnic cleansing”, (mostly by definition innocent victims. Albanians know the deleterious effect from their recent experience in Kosova) mostly in Poland and in the former Czechoslovakia, in 1945. Fortunately, they had a “motherland” Germany – and especially West Germany- they could call “Heimat”. In 1918, this safety net was missing. Germany as a whole was unable to rise from the ruins of WWI. As a result, many Germans, especially youth without perspectives for the future, turned into “adventurers”, seeking satisfaction in places where action was strong and violent. They were “Heimatloss”!

That was the position of over a million Albanians after the fall of Communism in 1990-91, and as a result of Communism; there was no shoulder to cry on for help! They left, ran, escaped often times at the risk of their lives, by land, sea and air, to find a life in liberty, and avoid the threatening poverty in a land devastated economically and disfigured socially; fear, depression, hunger and humiliation, was the heritage Communism left behind in Albania. You spoke about an “…Albania, a country that for almost half a century suffered under a dictatorship, Stalinist and unscrupulous, experiencing all tragedies and all forms of human sufferings that she was able to bear….My hope is, you said, that ‘the project’ will encourage a debate in this country, the road one should take for the treatment of the long decades of tyranny and its heritage left behind…”. You advised people of good intentions, “…to understand well the tragedies of past century, the conditions which created them. And learn the lesson that a constructive commitment, and peaceful co-operation could bear fruit even when the obstacles are great; and, only then something has been achieved.

Mr. Ambassador:
Your visit to the internment camp of Tepelena, and to the new Museum of the Persecuted in my native town of Shkoder have particularly touched me, and for intimate reasons. My mother (54), sister (14) and brother (11) have passed several years in Tepelena in the most primitive conditions. As for the Museum in Shkoder, it was built by my colleagues, right on the spot where torture cells and inhuman interrogatory practices took place during the decades of the Communist regime. The monstrous “Sigurimi i Shtetit”, an illegal and immoral institution, dwelled there, ignominious, brutal, ignorant to bring someone to tears, and merciless…! I spent many long months there as a prisoner of conscience in the hands of robots without a human conscience. Even today, 64 years later, I tremble when my thoughts uncontrollably go to those days, at those places. By visiting those “unholy places” where innocence was massacred because it did not accept the forceful dehumanization or the crime as normal in a civilized society, we honor the memory of he victims.. It was barbarity confronting honesty, dignity, the yearning for freedom! You said “the torturers would win, if our memory for the victim would fade!” I would like to add that forgetting the victim is tantamount to his second execution. To allow it, is to deny the essence of our humanity. It’s a surrender to nothingness!

Your thoughtful conclusion: “Strengthen your solidarity among yourselves. Do not allow divisions. Common problems must be presented jointly and in the spirit of solidarity”.
That’s not the road the Albanian “political elites” adopted after 1991!
Since that date, one after another, both major political forces have consciously worked to divide the victims of the Communist dictatorship,- the moral capital of our nation –by threats, bribes, favors and other forms of deception. It’s a secret known by all, and of course by us , “the victims”. It’s utterly disgusting!

Bringing the victims to join forces for the condemnation of the past, mobilizing them to prepare the ground for a more effective role in the political and social life of the country today, and a better future for themselves and their children, will be a major obstacle to overcome. Its size is commensurate only with the nobility of the task!

Your “project” shows one way, a promising way, to get out of the present vicious cycle. I endorse it! And, I offer my deep gratitude to you, to your devoted colleagues, and to all those in Albania, and abroad, who volunteer their assistance to make this “project” a reality.
With all my best wishes,
sincerely yours,

Sami Repishti, Ph.D.
former political prisoner

P.S. An Albanian version of this Letter will be published in our local press and in Albania. SR

PROF. SAMI REPISHTI- LETER TE HAPUN PER AMBASADORIN GJERMAN NE TIRANE

by

LETER E HAPUN/

The Hon. Hellmut Hoffmann/

Ambasador, Republika Federale e Gjermanise/

Ambasada Gjermane, Rruga Skenderbeu, Nr.8/

Tirane, Shqiperi /                                                                       

/22 qershor 2015/

Shume i nderuemi Z. Ambasador:Quhem Sami Repishti. Jam nji qytetar amerikan me kombesi shqiptare.Kam linde ne Shkoder (Shqiperi) me 1925, ku kam mbarue edhe studimet fillore e te mesme.Si student, kam kundershtue rregjimet e dy okupatoreve fashiste dhe naziste. Ne vitin 1943, babaj im, 61 vjeçar, ra viktime e terrorit fashist. Ne 1944, kusherini im 18 vjeçar u ekzekutue ne kampin nazist te Mauthausen (Austri).Ne vitin 1945, kundershtova vendosjen me dhune te pushtetit komunist ne Shqiperi; per kete u denova me 15 vjet burgim dhe pune te detyrueshme. I liruem ne 1956, i perbuzun dhe i perndjekun, u arratisa ne ish Jugosllavine, ku u mbajta incommunicado per nji vit, dhe ma vone u mbylla ne nji kamp refugjatesh. Ne 1961, hyna ne Itali dhe ne 1962 emigrova ne Shtetet e Bashkueme te Amerikes si refugjat politik, ku banoj edhe sot me familjen time.

Gjate viteve te banimit ne kete vend, perfundova me sukses studimet e masterit (MA,1969) dhe ate te doktoratit ne frengjisht (’77,French) prane universiteteve te Parisit (France) dhe te City University of New York. Kjo me mundesoi dhanjen e mesimeve, frengjisht dhe italisht ne gjimnaze amerikane dhe si pedagog i jashtem prane Universitetit Adelphi (N.Y). Para dhe mbas pensionimit (1991),kam perqafue kauzen e te drejtave te njeriut me theks ne Shqiperi, dhe ne zonat me shumice popullsie shqiptare:Kosova, Maqedonia, Presheva, Mali i Zi dhe Çameria.

Sot, perfitoj nga rasti me ju shkrue i inkurajuem nga veprimtarite e ketyne diteve te fundit ne te miren e viktimave shqiptare te terrotit komunist gjysem-shekullor, dhe veçanerisht i inkurajuem prej inisiatives ndertuese te Ambasades se Republikes Federale te Gjermanise, ne bashkepunim me Zyren e OSCE ne Tirane, me nxite nji dialog publik mbi te kaluemen komuniste ne Shqiperi. Kjo ndermarrje e perbashket synon me fitue “…nji panoramete qarte te nivelit te njohunive nga shtresat e ndryshme te shoqenise rreth se kaluemes si dhe nji thellim drejt shpresave dhe shqetesimeve ne trajtimin e trashegimise se rregjimit te mapareshem”. Shpresohet se rezultatet e nxjerruna do te na ofrojne mundesi per ma shume ndermarrje gjitheperfshirese te reja mbi kete subjekt, siç raportoihet nga shtypi shqiptar ketu ne Amerike.

Zyra e OSCE, Tirane, institucioni i ngarkuem me kete “projekt” do te kerkoje –dhe mundesisht do te gjeje- perkrahjen e seksioneve te ndryshme te shoqenise civile shqiptare: ne shkolla te mesme,(sidomos ne shkolla), dhe ne bashkesi ne pergjithesi, aty ku do te zhvillohen diskutimet serioze qe kane te bajne me historine e shkeljeve flagrante te te drejtave ma elementare te njeriut nga rregjimi komunist i diktatorit Enver Hoxha dhe “banda”: e tij kriminale,. Shpresohet se nga fundi i ketij viti, kjo veprimtari do te kulmoje ne nji dialog te gjane e te thelle. Per kete perpjekje ne kerkim te se vertetes, dhe kambengulje me gjete rrugen e pajtimit, une jam thelllesisht mirenjohes te gjithe fondacioneve gjermane, e ne rradhe te pare “Fondac ionit Conrad Adenauer” per kontributin etyne te vlefshem.

Jam dakord qe per sukses, inisiativa duhet kryesisht te jete nji inisiative shqiptare, thellesisht e ndieme nga shqiptaret e gatshem, e te afte me u angazhue. “…u takon shqiptareve te vendosin saktesisht se si deshirojne te trajtojne kete detyre”. Pershendes perfundimet e Z. Florian Raunig, perfaqsues i Zyres se OSCE, Tirane, qe “…deri tani ka pase nji mungese vullneti te elitave politike ne te kaluemen “, dhe mbeshtes kambenguljen e tij se tani “ata duhet te bajne ma shume”. Ai po fillon nji “project” i bindun per nevojen imperative te nji dialogu shqiptar gjitheperfshires, gjithashtu edhe “…per inisiativat e ndryshme te propozueme deri tani per trajtimin e kesaj historie te veshtire”,deklaroi Z.Raunig

Me 2 qershor, ne nji seminar mbi kete subjekt, te organizuem dhe te mbajtun ne Ambasaden gjermane ne Tirane, Z. Roland Jahn, nji personalitet shume i respektuem dhe me eksperioence te gjane, informoi pjesemarresit se procesi i hapjes se dosjeve te periudhes se komunizmit duhet tejete “nji inisiative e hapun dhe shume dimensionale”. Ai shtoi se “…trajtimi i se kaluemes nuk ashte thjesht nji rishikim i dosjeve; ne esencen e tyne ata jane thelbesisht qenie njerezore, viktima te damtueme brutalisht- dhe ne duhet te sigurojme viktimet qe ata do te shohin nji zhvillim permiresues nga ky process. Perndryshe, ç’fare vlere ka hapja e dokumenteve?…. Ne duhet t’i vejme ata ne dispozicion te viktimave, keshtu qe ata te njohin te kaluemen ma mire, nji e kalueme qe ne shume raste ka qene e tmerrshme, e paimagjinueshme”.

E thane thjeshtesisht, procesi nuk ashte nji akt individual por institucional , dhe nuk bahet me kenaqe çapkenet, por per arsye ekzistenciale. (Ne Gjermani) “…kjo ka qene nji sfide shume e madhe para se te aplikohej ligji mbi dosjet…Transparenca ashte shumedimensionale,veprimtarite (auditive dhe ) visuale, qasje shkencore, filmim i deshmitareve, dhe filma me metrazh te gjate…” keshtu qe popullsia te mesoje sa ma shume mbi padrejtesite e kryeme nga instrumentet e diktatures. Ndriçimi i se kaluemes sherben nevojet tona tashti, dhe ne te ardhmen.

“Rezultatet e arrituna do te na ndihmojne me shkule nga rranjet personat me te kalueme kriminale tashti ne Administrate dhe sherbime publike, do te rrite mirebesimin ne Qeverine –qendrore dhe lokale- dhe do te pengoje ri-hymjen ne sherbime publike te ish agjenteve te policise sekrete” deklaroi Z. Jahn. Vetekuptohet se ky duhet te jete edhe nji objektiv kryesor i inisiatives. “Sa ma shume kuptojme diktaturen, aq ma mire do te ndertojme themelet eshendoshta te demokracise sone”. Ashtu si ngjau ne Gjermani”….hapja e dosjeve te STASI-t, mundesoi ndryshimin e elitave politike dhe shoqenore”. Une aprovoj plotesisht qendrimin e Z. Jahn se “…ne Shqiperi ka probleme specifike qe kane te bajneme trajtimin e diktatures komuniste; megjithate, menyra e zgjidhjes se tyne duhet tebahet me bashkebisedime direkte, dialoge te hapuna ne mes te paleve te ndryshme, sepse gropa e madhe qe ka lane e kaluemja komuniste mund te mbyllet vetem me bashkepunim ne mes njeni tjetrit, dhe jo me kundershtim te njeni tjetrit”.

Ashte shume inkurajuese per mue, viktime e diktatures komuniste, me lexue mbi “ekspoziten” e organizueme nga Ambasada e juej ne Tirane, me 12 qershor ne Muzeumun e Historise Kombetare. Ju folet mbi viktimet gjermane te “pastrimit etnik” (shumica e tyne, per definicion, viktima te pafajshme.) te kryeme sidomos ne Poloni dhe ne ish Çekosllovakine, ne vitin 1945. (Shqiptaret e njohin mire kete absurditet sidomos ne Kosove). Per fat te mire, ata gjeten nji “memedhe” gjermane- e veçanerisht ne Gjermanine Perendimore,. Mbas vitit 1918, ky mekanizem mbrojtes mungonte. Gjermania ne tanesi ishte ne pamundesi me u ngrite nga shkaterrimet e luftes me forcat e veta. Sirrjedhim, shume gjermane, sidosos te rinj pa eksperience kthyen shikimin e tyne drejt “aventures” ne vende me aksion te forte dhe te dhuneshem. Ata ishin “pa memedhe” (Heimatloss).

Kjo ka qene pozita e ma shume se nji miljon shqiptareve mbas ramjes se turpshme te komunizmit ne 1990-91; ata nuk kishin nji mbeshtetje, prandej ata leshuen vendin e tyne, iken, shpesh here me rrezik tejetes me toke, me det , me ajr ,me gjete lirine e mohueme, dhe me evitue vorfenine e madhe ne nji vend te shkaterruem ekonomikisht, e te çorodituin shoqerisht. Frike e depresion, uri e poshtenim kane qene trashegimia e komunizmit ne Shqiperi . Ju flitni per nji “…Shqiperi , nji vend qe afer gjysem shekulli ka vuejte nen diktaturen staliniste, dhe qe ka sprovue çdo tragjedi dhe çdo forme vuejtjeje njerezore qe ajo mund te duronte ne kurriz…Shpresa e ime ashte “– ju deklaruet- se “ …’projekti ‘do te ndihmoje ne inkurajimin e nji debati ne kete vend dhe rrugen qe duhet marre per trajtimin e dekadave te gjata te tiranise, dhe trashegimit qe la mbas vetes…” Ju keshiloni personat qellim-mire,”…me kuptue mire tragjedite e shekullit te kaluem, dhe konditat qe krijuen ata, dhe, me marre mesimin qe nji angazhim ndertues, nji bashkepunim paqesor mund te jap fryte kur pengesat jane te medha; dhe, vetem atehee mund te themi se diçka kemi arrite”.

Z.Ambasador:

Vizita e juej ne kampin e debimit ne Tepelene, dhe ne Muzeumin e ri te te Persekutuemeve ne Shkoder, qyteti i im i lindjes, me kane preke ne menyre te veçante, dhe per arsye intime. Nana ime (54), motra(14) dhe vellau (11) kane kalue disa vite te veshtira ne Tepelene ne kondita shume primitive. Sa per Muzeun e Shkodres, ai u ndertue me inisiativen e ish shokeve te burgut (kryesori bashkevuejtesiAhmet Bushati) pikerisht ne vendin ku ma pare ishin qelite e tortures dhe zyrat e hetuesise shnjerezore gjate regjimit komunist. “Sigurimi i Shtetit”, nji institucion jo-ligjor dhe anti-njerezor punonte aty, i paturp, brutal, injorant deri ne dhimbje, dhe i pameshireshem…! Njizet vjeçar, une kalova shume muej aty, ne ato qeli te erreta ne doren e roboteve te pashpirt. Edhe sot, 70 vjet ma vone, tronditem kur mendimet qe nuk pengohen me shkojne ne ato vende. Tue vizitue keto “vende djallzore” ku pafajnia u vra vetem sepse nuk pranoi shnjerezimin e detyrueshem, as krimin si akt i pranueshem ne nji shoqeni te qytetnueme., ju keni manifestueperbuzejen tuej per xhelatin. Ka qene nji barbarizem qe perballonte ndershmenine, dinjitetin, deshiren per liri. Ju deklaruet:”… torturuesit do te fitojshin sikur kujtesa e jone per viktimet te shuhet”. Do te deshirojsha te shtoi:” “harresa e viktimes ashte vrasja e saj e dyte.” Me e lejue don te thote me mohue esencen e humanitetit tone. Don te thote te dorezohemi para asgjasimit!Dhe perfundimi i juej lgojik:” Forconi solidaritetin tuej, ne mes te njeni tjetrit.Mos lejoni ndamjet.Problemet e perbashketa duhet te paraqiten se bashku dhe ne frymen e solidaritetit” vlen sidomos per te gjithe ne, bashkevuejtesit!Por kjo nuk ashte rruga e ndjekun nga”elitat politike” qe nga viti 1991. Qe nga ajo dite, njena pale mbas tjetres, te gjitha forcat e medha politike te vendit kane punue mekambengulje me perça viktimet e diktatures – me kercenime, me rushfete, me favore, dhe me forma tjera komprometuese. Ky ashte nji sekret qe e njohin te gjithe…edhe na, te persekutuemet. Me bashkue forcat e viktimave per denimin e se kaluemes, me i mobilizue ata dhe me i pergatite per nji rol ma me randesi ne jeten politike dhe shoqenore te vendit tone sot, si dheper nji te ardhme ma te mire per ata dhe per femijte e tyne, do tejete nji sfide qe duhet tejkalue. Madhesia e kesaj sfide ashte ne perpjestim te drejte me fisnikerine e kauzes qe mbrojme.

“Projekti’ i juej tregon rrugen qe duhet ndjeke, nji rruge premtuese qe do te na nxjerre nga qorr-sokaku ku kemi ra. Une e perkrahe ate me bindje. Dhe deklaroj mirenjohjen time per ju, per koleget tuej, dhe per te gjithe ata ne Shqiperi, ose perjashta, qe vullnetarisht japin ndihmen e tyne me ba qe ky “projekt” te realizohet.

Me urimet e mia ma ta mira; sinqerisht i jueji:

Sami Repishti, Ph.D.

ish i burgosun politik

P.S. Versioni shqip i ketij shkrimi ashte nga vete autori. Origjinali ashte anglisht.

Elisabeta Greca Honored with Teacher of the Year Award

by

School administrators F. Salazar and H. Tmimi presenting the teacher of the year award to Elisabeta Greca/

Albanian-American teacher, Elisabeta Greca, was honored on Wednesday, June 24th with teacher of the year award at New World High School, a high performing school in New York City.

The award was presented by Principal Fausto Salazar. Assistant principal, H. Tmimi said, “As a result to her long-term commitment to our students, to the mission of our school, and to the profession of teaching, we would like to present to Ms. Greca the teacher of the year award.”

Ms. Elisabeta Greca, who holds dual certification in TESOL and English Language Arts, first joined New World High School as a student teacher during the academic year 2007-2008, where she continues to work as a teacher today.

Elisabeta was born and raised in Albania. When she came to the United States, she learned English, enrolled at an undergraduate program, and successfully completed a bachelor degree. She entered a master’s program in TESOL at Hunter College. In the spring of 2008, Elisabeta earned the master’s degree fulfilling all the requirements for a New York State teaching certificate in TESOL; and a few years later, she pursued a second certificate in English Language Arts.

Tmimi said that since she joined New World High School, Ms. Greca has shown a strong commitment to the students, to the school, and to the teaching profession. She always shows a genuine care and respect for her students. In return, her students continually exhibit a love for learning and respect for one another.

Tmimi said that Ms. Greca has participated in many school-wide programs during the school and after school. She served as a member of the ESL/ELA curriculum committee, working closely with other teachers, to align curriculum with the Common Core Standards, while maintaining the curriculum relevant and meaningful to all students.

The award was presented during the graduation ceremony in front of students, parents, and educators.(MG)

Ambasadori Lu: SHBA, krenare që shërbejmë përkrah efektivëve si Ibrahim Basha

by

ATSH, 25 Qershor 2015- Ambasadori i SHBA-së në Tiranë, Donald Lu, vuri në dukje se efektivi i forcave speciale RENEA, lbrahim Basha ka marrë pjesë përkrah forcave të NATO-s në misionet paqeruajtëse në Afganistan dhe Irak. “Ne nderojmë shërbimin e tij për çështjen e paqes në Afganistan dhe Irak. Ai shërbeu krah për krah vëllezërve të forcave speciale shqiptare dhe amerikane në Kandahar, një prej rajoneve më të rrezikshme të Afganistanit dhe në Mosul të Irakut. Ai shërbeu në 2 misione në Afganistan dhe 1 në Irak”, tha ambasadori Lu.Ambasadori Lu tha se “vrasja e oficerit të RENEA-s, Ibrahim Basha ishte një zi kombëtare”.

“Ne nderojmë trimërinë dhe sakrificën e tij në luftën kundër krimit të organizuar dhe luftës ndaj narkotikëve. Unë i kam ndjekur së fundi forcat speciale. Aftësitë dhe profesionalizimi i tyre më kanë mahnitur”, tha ai.Lu theksoi se këta persona të përkushtuar janë oficerët e policisë dhe ushtrisë më të mirë në Shqipëri.“I gjithë kombi juaj duhet të jetë krenar për ta. Ne jemi krenar që shërbejmë përkrah tyre. Në emër të NATO-s dhe SHBA-së i shpeh ngushëllimet e mia familjes së tij dhe të gjithë shqiptarëve”, përfundoi Ambasadori amerikan në Tiranë.