• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Through “Thinking of You”…

March 11, 2026 by s p

Djellza Pulatani/

It is a profound honor to stand here with you today — on International Women’s Day — alongside the survivors whose courage has brought us to this moment, alongside the extraordinary artist Alketa Xhafa-Mripa, and alongside all those who believe that memory, dignity, and justice must never be abandoned. When war is written into history, the world often counts the dead. But far less often does it reckon with the lives that must continue after violence.

For survivors of conflict-related sexual violence, the violence does not end when the war ends. It lingers — in silence, in stigma, and in the unbearable burden of carrying a truth the world has too often refused to face.

For many years in Kosovo, that silence was heavy.

But the women of Kosovo refused to carry it alone.

They gathered around one another. They believed one another. And slowly, courage began to move through that silence. One of the women who helped make that courage visible is Alketa Xhafa-Mripa. Through Thinking of You, Alketa created something extraordinary — not simply an installation, but an act of collective witnessing. Thousands of dresses moving together in the wind, each one representing a life, a story, a survivor whose dignity can never be erased.

It has been one of the greatest honors of my life to work alongside Alketa to help bring this installation here to New York City. Years ago, as a student writing my bachelor’s thesis on women’s activism in Kosovo, I studied how women gather in the face of violence and transform silence into movement. What I understood then, and what I believe even more deeply today, is that one of the most powerful political forces in the world is women standing beside one another with honesty, courage, and solidarity.

That belief is the foundation of the F’Oda Collective.

As President of F’Oda, I am deeply proud that our community has mobilized around this work. F’Oda was created as a space where women can gather openly — to confront the violence, the shame, and the injustices that shape our lives, and to transform those truths into collective action. And that is why this moment matters so deeply to us. Because bringing Thinking of You here to New York is not only about remembering what happened in Kosovo.

It is about confronting a truth that stretches far beyond our borders. Kosovo is not exceptional in this pain. Across the world — from Bosnia to Rwanda, from the Democratic Republic of Congo to Ukraine and beyond — conflict-related sexual violence has been used again and again as a weapon of war. And this violence is not accidental. It is rooted in systems of patriarchy and forms of hegemonic masculinity that teach domination as power, humiliation as strategy, and women’s bodies as territory upon which violence can be inscribed.

In conflict after conflict, women’s bodies become the battleground. This is not the stain of one nation. It is a stain on the conscience of our world. And that is why this installation matters. Because Thinking of You refuses the comfort of forgetting. It insists that we witness — not only the violence of the past, but the structures that still allow this violence to continue.

For Kosovo, bringing this work to the heart of the international community is an opportunity to show that even a small country can stand with moral clarity in the global struggle for dignity and justice for survivors.

But leadership, in this sense, is not about claiming purity. It is about refusing silence. We are deeply grateful to Alketa for her vision, and to the survivors whose courage made this moment possible. And for us at F’Oda, this moment is also a promise. That we will continue to gather. That we will continue to speak.

That we will continue to mobilize. Because as long as patriarchy continues to turn women’s bodies into battlegrounds of war, our work is not finished. And as long as survivors are still fighting to have their dignity recognized, we will stand beside them.

Not only today. But always. So thank you for being here with us — for witnessing, for remembering, and for breaking the silence that violence depends upon.

And as we mark International Women’s Day, may this moment remind us that our voices matter not only on days of commemoration, but every single day that injustice exists. May we continue to speak. May we continue to listen. And may we continue to stand beside one another until silence is no longer the price survivors are asked to pay.

Filed Under: Komunitet

“Brenga” e autorit Dr. Pashko R. Camaj promovohet 15 mars 2026 te Kisha “Zoja e Shkodrës”

March 11, 2026 by s p

Federata Pan-Shqiptare të Amerikës “VATRA” në bashkëpunim me Shtëpinë Botuese Onufri dhe Qendrën Kulturore “Nënë Tereza” pranë Kishës “Zoja e Shkodrës”, ju ftojnë të merrni pjesë në promovimin e romanit: “Brenga” të autorit Dr. Pashko R. Camaj. “Ka plagë që koha nuk i shëron; ajo vetëm i mëson zemrës si të jetojë me to.”

Ju mirëpresim Ditën e diel, më 15 mars 2026, në orën 2:00 PM

📍 Mother Teresa Albanian Cultural Center
361 W. Hartsdale Ave., Hartsdale, NY

Folësit në promovim:

Luljeta Lleshanaku

Virgjil Kule

Ardiana Mici

Gjekë Gjonlekaj

Laura Konda

Ines Murzaku

Tonin Mirakaj

Me pjesëmarrjen e veçantë të botuesit z.Bujar Hudhri.

Ejani të ndajmë së bashku një rrëfim që prek kujtesën, ndërgjegjen dhe shpirtin.

Filed Under: Vatra

Nga fryma e 1981-shit te vizioni i së ardhmes

March 11, 2026 by s p

Prof.dr Skender Asani/

Në kujtesën historike të shqiptarëve, demonstratat e 11 marsit 1981 në Kosova përfaqësojnë një nga ato momente kur historia nuk rrjedh më vetëm si kronikë e ngjarjeve, por shndërrohet në një akt vetëdijeje kolektive. Ato nuk ishin thjesht një shpërthim spontan i pakënaqësisë studentore, por një artikulim i thellë i aspiratave të një populli për dinjitet, barazi dhe vetëvendosje. Në thelb, ato demonstrata përbënin një pikë kthese në procesin e emancipimit politik të shqiptarëve nën federatën e atëhershme jugosllave, duke e vendosur çështjen shqiptare në një horizont të ri historik dhe politik. Rinia shqiptare e asaj kohe, e frymëzuar nga idealet e lirisë dhe të drejtësisë historike, i dha zë një aspirate që kishte kohë që ishte ngjizur në ndërgjegjen kombëtare: kërkesës për një status të barabartë dhe për një të ardhme ku identiteti, kultura dhe e drejta për vetëvendosje të mos mbeteshin më në periferi të realitetit politik.

Në planin historik, demonstratat e vitit 1981 mund të kuptohen si një moment i rëndësishëm në evolucionin e rezistencës shqiptare në Kosovë, një moment kur kërkesat sociale dhe akademike u shndërruan në një platformë të gjerë politike, e cila do të ndikonte drejtpërdrejt në zhvillimet që do të pasonin në dekadat e ardhshme. Ato ngjarje nuk ishin të shkëputura nga rrjedha e historisë, por pjesë e një kontinuiteti të gjatë përpjekjesh për afirmim politik dhe kulturor. Në këtë kuptim, fryma e marsit 1981 ishte një pararendëse e proceseve që më vonë do të kulmonin me shpalljen e pavarësisë së Republika e Kosovës, duke dëshmuar se energjia e asaj lëvizjeje nuk u shua me represionin e kohës, por u transformua në një motivim të vazhdueshëm për brezat që pasuan.

Megjithatë, reflektimi mbi këtë përvjetor nuk duhet të mbetet vetëm në dimensionin memorial apo përkujtimor. Historia e demonstratave të vitit 1981 duhet të lexohet edhe si një tekst politik për kohën tonë, si një udhërrëfyes që na ndihmon të kuptojmë sfidat e së tashmes dhe të projektojmë strategjitë e së ardhmes. Nëse dikur sfida kryesore ishte mbijetesa politike dhe ruajtja e identitetit kombëtar në rrethana represive, sot sfidat janë të një natyre tjetër: konsolidimi institucional, zhvillimi demokratik, integrimi ndërkombëtar dhe ndërtimi i një shoqërie të qëndrueshme ku drejtësia, meritokracia dhe mirëqenia të jenë shtylla të zhvillimit.

Në këtë realitet të ri historik, fryma e vitit 1981 mbetet një kapital moral dhe politik që nuk duhet të mbetet i ngrirë në kujtesë, por duhet të përkthehet në një kulturë të re të përgjegjësisë politike. Elitat politike shqiptare, kudo që veprojnë në hapësirën kombëtare, duhet ta kuptojnë se legjitimiteti i tyre historik buron pikërisht nga sakrificat dhe idealet që u artikuluan në ato demonstrata. Pa vazhdimësinë e atij shpirti të përkushtimit ndaj interesit kombëtar, çdo projekt politik rrezikon të mbetet i zbrazët në përmbajtje dhe i brishtë në perspektivë.

Pikërisht për këtë arsye, sfida më e madhe e kohës sonë është ndërtimi i një kulture të re uniteti dhe pjekurie politike. Historia e shqiptarëve dëshmon se momentet më të mëdha të përparimit kanë ardhur atëherë kur energjitë kombëtare janë bashkuar rreth një vizioni të përbashkët. Në të kundërtën, fragmentarizimi dhe rivalitetet e ngushta kanë prodhuar shpesh dobësi strategjike dhe humbje të mundësive historike. Prandaj, në kohën kur rajoni dhe bota po kalojnë transformime të reja gjeopolitike, shqiptarët kanë nevojë për një kthjelltësi më të madhe politike, për një koordinim më të thellë strategjik dhe për një kulturë bashkëpunimi që e tejkalon interesin e momentit.

Në këtë kuptim, fryma e vitit 1981 duhet të rikthehet si një paradigmë morale dhe politike për brezat e sotëm. Ajo nuk është thjesht një kujtim i lavdishëm i historisë, por një thirrje për përgjegjësi. Ajo u kujton elitave politike se drejtimi i një kombi nuk është vetëm një privilegj institucional, por një barrë historike që kërkon vizion, maturi dhe ndjenjë të thellë përgjegjësie ndaj së ardhmes. Pa këtë dimension etik dhe strategjik, politika rrezikon të shndërrohet në një administrim të përditshëm të interesave të ngushta, duke humbur lidhjen me idealet që e kanë ushqyer historinë kombëtare.

Prandaj, ndërsa përkujtojmë 45-vjetorin e demonstratave të vitit 1981, mesazhi që del nga kjo përvojë historike është i qartë: uniteti dhe pjekuria janë kushtet themelore për të përballuar sfidat e reja. Vetëm përmes një vizioni të përbashkët, një strategjie të menduar dhe një fryme solidariteti kombëtar mund të ndërtohet një e ardhme e qëndrueshme për shqiptarët. Sepse historia na mëson se kur fryma e lirisë, e përgjegjësisë dhe e bashkimit mbetet e gjallë në ndërgjegjen e një populli, atëherë edhe horizontet e së ardhmes bëhen më të qarta dhe më të sigurta.

Filed Under: Rajon

Zgjidhja më e keqe, fshehja e historisë

March 11, 2026 by s p

Arben Iliazi/

Nga biseda me të mbijetuarin e gjenocidit grek në Çamëri, 95 vjeçarin Avdul Sulejmani.

Luftrat, masakrat, dëbimi nga vendlindja, nën tytat e armëve dhe grykave të topave të një ushtrie gjakatare- terroristo-pushtuese, kanë mbetur të memorizuara në gjithë qënien e atyre çamëve që janë ende gjallë.

I mbijetuari i gjenocidit, 95 vjeçari Avdul Sulejmani, me banim në Durrës, ku ka punuar mësues i gjuhës dhe letërsisë shqipe për 35 vjet, jeton brenda kujtimeve, me shpresën se një ditë e kaluara e camëve do të ketë të ardhme, do të shndërrohet në shpresë.

Lindur në vitin 1931 në fshatin Varfanj të Gumenicës, xha Avduli i kujton mirë momentet kur mbërriti ushtria greke për të filluar masakrat, pasi i pa me sytë e tij kur ishte gati 14 vjeç.

Ai i ka gjithashtu të freskëta në kujtesë ato që kanë ndodhur në Çamëri. “Para se të hynin pushtuesit italianë në Greqi më 1940, çamët nga mosha 16-75 vjeç meshkuj u internuan në ishujt e Egjeut, pa e njohur pushtuesin. Midis të internuarve ishte edhe babai im. Kur filluan masakrat në qershor të vitit 1944, unë, së bashku me familjen time ishim në fshat. Na thanë erdhi ushtria greke, e komanduar nga Napoleon Zerva, dhe zuri Paramithinë. Dy javë përpara 27 qershorit, Metropoliti i Paramithisë, mori disa krerë të Paramithisë për të biseduar në mal me zervistët për të kthyer normalitetin. Garant për këtë takim u fut vetë Metropoliti, ku pjesëmarrësit morën grancinë se nuk do të pësonin gjë, por të rrinin të qetë.

Zervistët nuk pyetën kur hynë brenda, Rrini, mos ikni, u thanë paramithiotëve, jemi vëllezër, kemi kaluar mirë. Kështu që nuk iku njeri. Hëngrën dhe pinë gjithë natën. Të nesërmen, zervistët mblodhën burrat dhe filluan masakrat, i therën, vranë, bënë masakra që as gjermanët nuk i kanë bërë. Me sa u mor vesh më vonë, Zervistët kishin rënë dakord me komandën gjermane dhe i lejoi komanda gjermane të nisnin masakrat. I pari që vranë ishte Myftiu i Paramithisë”, shprehet Avdul Sulejmani, dëshmia e gjallë e masakrës ndaj Çamërisë.

Avdul Sulejmani vazhdon të tregojë mes lotësh masakrat ndaj shqiptarëve të Çamërisë dhe thotë i mallwngjyer: Sikur qiellin ta bësh letër dhe detin bojë nuk do të mjaftonte për të shkruar mynxyrat që kanë parë çamët nga gjenocidi grek. “Mbi 300 gra i futën në një shtëpi burg… Disa grave shtatzana u çanë barkun dhe u nxirrnin fëmijën. Burrat i çonin në shkollë, aty ishte vendi ku i mblidhnin dhe i torturonin. I vrisnin, i digjnin të gjallë. I bënin copa-copa dhe i varnin në çengela. Pastaj i hidhnin nga dritarja. Vrasjet ishin me armë të ftohta, me thika zakonisht”.

Zervistët hyë në fshatrat tona dhe filluan vrasjet në masë. Ndërsa ushtria e Zervës po afrohej, së bashku me gjyshen, tre vëllezërit dhe motrën, lamë pas vendlindjen tonë, ikëm nga Varfanji në Filat, e më pas në Lops dhe, më në fund, zbritëm në fushën e Konispolit…Kishim vetem ca qilima, që i hodhëm përsipër si strehë.. hapëm gropa septike…krijuam banjo…por shpejt vërshuan semundjet, vdekjet…morrat. Tentuam të shpëtonim nga vdekja e sigurt…Me shumë mundim mbërritëm në Gjirokastër. U nisëm më këmbë nga Gjirokastra në Fier, duke ecur me ditë të tëra… Atje na futën në një kazermë…Pastaj erdhëm në Durrës, ditën që hidhej kryqi në ujë, më 6 janar 1945. U vendosem në Plazh, te vilat e tregtarëve. Por shpejt na hoqën andej dhe na çojnë në Rashbull. Babai merrej me tregti. Shkonim në Kavajë, Shijak. Te Shkëmbi i Kavajës bënim dru…

Ëndërra më e madhe e çdo shqiptari të Çamërisë, në moshën e tij është të shohë edhe njëherë shtëpinë në Çamëri, thotë xha Avduli, gjatë bisedës që patëm. Çamët e moshuar nuk lejohen të kalojnë kufirin grek. Greqia nuk i njeh pasaportat tona. Dhe shteti e qeveria shqiptare heshtin! Pasi tentova disa herë nga kufiri Shqipëri-Greqi dhe nuk u lejova nga autoritetet greke vetëm se në pasaportë shkruhet vendlindja ime Varfanj, unë e realizova ëndërrën time pas 73 vitesh, falë emisionit “Le Iene”, disa vjet më parë, në tetor 2017, duke shkuar në shtëpinë time në Çamëri, nëpërmjet Italisë, me rrugë detare. Në shtëpi ndjeva rrahje zemre shumë…Tani le te vdes rehat…

Të mbijetuarit e gjenocidit nuk janë të përjetshëm. Çdo vit ikin në amshim. Kur ikën në amshim një plak çam është një copëz histori që digjet. I fundit që kam intervistuar në Nju Jork, dy muaj para se të ndërronte jetë, ishte ish kryetari i Shoqatës Çamëria në vitet 1997-2000, Hilmi Saqe, që e kish përjetuar tragjedinë me sytë e një fëmije 8 vjeçar. (Hilmi Saqe: Amerika më ktheu në shtëpinë time në Çamëri – Gazeta Dielli, 12 korrik 2024)

Vështirësia më e madhe në kuptimin e tragjedisë çame rrjedh nga paaftësia jonë për të bindur publikun të besojë të pabesueshmen. Zyrtarët grekë fshihen pas gishtit, duke u justifikuar ende me të ashtuquajturin “bashkëpunim të çamëve me gjermanët”. Krimet ndaj çamëve i tregojnë vetë, me gojën e tyre, historianët, shkrimtarët dhe intelektualët grekë, si Jorgos Margaritis, Jani Sharra, Niko Zhango, Dhimitri Mihallopullo.Të vërtetën për masakrat na e zbulon, dashur padashur, edhe kronisti i Napoleon Zervës, Miridhaqi. Vetë grekët pranojnë 500 partizanë çamë formuan Batalioni IV “Ali Demi” në përbërje të Regjimentit XV të Ushtrisë Nacionalçlirimtare Greke (EAM).

Duke sjellë në vëmendje të opinionin këto dëshmi me vlerë të jashtëzakonshme, ne bindemi dhe besojmë më shumë te arsyeja historike e popullsisë çame dhe pasojat e tmerrshme që sjell racizmi dhe shpërthimet nacionaliste. Krimet janë pjesë e kujtesës kolektive të botës demokratike. Ndërsa kujtesa është baza e personalitetit individual të popujve. Për krimin duhet të vlejnë të njëjtat norma e standarde ndëshkimi për të gjitha vendet ku kanë ndodhur ato.

Asnjë teori e së Drejtës ndërkombëtare, asnjë teori e humanizmit dhe ekzisencës njerëzore, nuk mund të mohojë dot Çamërinë dhe të drejtën e popullit të saj. Asnjë qeveri greke apo shqiptare, asnjë forum i lartë ndërkombëtar, nuk mund t’i shmanget hijes së vet.

Një projekt kriminal i padënuar është më i rrezikshëm se një organizatë terroriste. Të drejtat e çamëve dhe vuajtjet e tyre nuk mund të shtyhen për më vonë. Çamët u dëbuan andej, pasi ishin bashkëkombës të padëshiruar.

Gjenocidi grek ndaj popullsisë çame nuk duhet të harrohet kurrë. Harresa që prek një brez, prek gjithë kombin apo etninë shqiptare, dhe është shumë e dëmshme. Duke kujtuar gjenocidin dhe duke dënuar masakrat greke ne ngremë lart ndjenjën e krenarisë sonë kombëtare, dinjitetin tonë njerëzor, origjinën tonë, e cila, sipas të gjitha dëshmive, na tregon se nuk kemi qenë një popull që thjesht shtriu kokën për t’u flijuar në tehun e kamës zerviste.

Çamëria, pavarësisht gjenocideve të pësuara, pavarësisht nga kryqëzimi kulturor etnik, ka mundur të ruajë identitetin e saj dhe të dalë fitimtare ndaj historisë, pasi ka preferuar gjithmonë faljen dhe jo hakmarrjen, ka ushqyer gjithmonë frymën e barazisë dhe mirëkuptimin me popullin grek. Zgjidhja më e keqe qëndron pikërisht në fshehjen e historisë kur, në mënyrë fatale, ajo mohohet si vlerë, që mund t’i bashkojë popujt dhe jo t’i lerë të ndarë dhe në armiqësi. Historia mund të jetë vetëm një krijim i përbashkët i njerëzve të lirë.

Filed Under: Interviste

Rrjolli, një provë për pronën, turizmin dhe shtetin shqiptar

March 10, 2026 by s p

Konflikti për tokën në Velipojë po ngre pyetje thelbësore për të drejtën e pronës, interesin publik dhe mënyrën se si Shqipëria duhet të zhvillojë bregdetin e saj pa rrezikuar pasuritë natyrore dhe stabilitetin social.

Nga Cafo Boga, MDY – New York, 8 Mars 2026

Debati i fundit rreth zonës së Rrjollit në Velipojë ka nxjerrë në pah një nga çështjet më të ndërlikuara për të ardhmen e bregdetit shqiptar: balancën mes zhvillimit turistik, të drejtave të pronësisë dhe interesit publik. Konflikti mes banorëve lokalë, shtetit dhe investitorëve nuk është një fenomen i izoluar. Ai është rezultat i një historie të gjatë paqartësish në pronësinë e tokës dhe i përpjekjeve për të zhvilluar turizmin në zonat më të vlefshme të vendit.

Zona e Rrjollit dhe Velipojës ka qenë historikisht e përdorur nga banorët për bujqësi, kullota dhe aktivitete tradicionale. Gjatë periudhës komuniste shumë prej këtyre tokave u kolektivizuan dhe u konsideruan pronë shtetërore. Pas vitit 1991, me ligjin për ndarjen e tokës (Ligji 7501), pronësia u riorganizua, shpesh pa rikthyer tokën tek pronarët historikë. Kjo krijoi një situatë ku sot mbi të njëjtën tokë mund të ekzistojnë disa pretendime: pronarë historikë, banorë që e morën tokën me ligjin 7501 dhe shteti që në disa raste e konsideron tokën pronë publike.

Në këtë kontekst lind pyetja thelbësore: kur dhe si mundet shteti të marrë pronën private? Sipas Kushtetutës së Shqipërisë dhe standardeve evropiane të së drejtës së pronës, shpronësimi mund të bëhet vetëm për interes publik të qartë, si ndërtimi i rrugëve, porteve, infrastrukturës publike ose projekteve që shërbejnë drejtpërdrejt komunitetit. Edhe në këto raste, ligji kërkon që pronari të kompensohet me vlerën reale të tregut dhe të ketë të drejtë të kundërshtojë vendimin në gjykatë.

Debati në Rrjoll lind pikërisht sepse shumë banorë pyesin nëse projekti i planifikuar përbën realisht interes publik apo është kryesisht një projekt i investitorëve privatë. Kur toka kalon nga një pronar privat tek një investitor privat, roli i shtetit bëhet shumë më i diskutueshëm dhe kërkon transparencë të plotë. “Toka nuk merret pa të drejtë” thot Kanuni i Lekë Dukagjinit.

Fatkeqësisht, mënyra si është menaxhuar deri tani zhvillimi i turizmit në shumë pjesë të bregdetit shqiptar nuk ka qenë gjithmonë në përputhje me këto parime. Në vend të një vizioni të qartë për turizëm cilësor dhe të qëndrueshëm, në disa zona është lejuar ndërtim i pakontrolluar që ka dëmtuar peizazhin dhe ekosistemet natyrore. Shqipëria ka një numër të kufizuar plazhesh dhe zonash natyrore me vlerë të jashtëzakonshme, por këto pasuri nuk janë të pafundme. Ato duhet të përdoren për zhvillimin e turizmit cilësor dhe afatgjatë, jo për degradimin e tyre për përfitime afatshkurtra.

Rrjolli dhe Velipoja kanë një potencial turistik të jashtëzakonshëm. Plazhet e gjata me rërë, dunat natyrore, laguna e Vilunit, lumi Buna dhe afërsia me Shkodrën krijojnë një kombinim natyror shumë të rrallë në Adriatik. Krahasime shpesh bëhen edhe me Plazhin e Madh në Ulqin, i cili ka karakteristika shumë të ngjashme. Në fakt, Velipoja, Rrjolli dhe Plazhi i Madh në Ulqin janë pjesë e një zone të vetme gjeografike dhe ekologjike, prandaj zhvillimi i tyre kërkon një vizion më të gjerë rajonal dhe një planifikim të koordinuar.

Një element që nuk duhet neglizhuar është edhe mënyra si është menaxhuar konflikti deri tani. Mungesa e dialogut të hapur me komunitetin lokal, paqartësitë mbi pronësinë dhe perceptimi se vendimet po merren pa konsultim të mjaftueshëm kanë rritur tensionin. Nëse këto probleme nuk adresohen me sinqeritet dhe transparencë, ekziston rreziku që situata të përshkallëzohet në mënyrë të rrezikshme. Konflikte të tilla sociale, nëse nuk menaxhohen me maturi, mund të çojnë në pasoja që askush nuk i dëshiron.

Në rast se pronarët nuk arrijnë të gjejnë drejtësi brenda sistemit gjyqësor shqiptar, ata kanë gjithashtu mundësi të ndjekin rrugë ligjore ndërkombëtare. Shqipëria është palë në Konventën Evropiane për të Drejtat e Njeriut dhe çdo qytetar që pretendon shkelje të së drejtës së pronës mund t’i drejtohet Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut në Strasburg, pasi të ketë shteruar mjetet juridike brenda vendit.

Në këtë kuptim, rasti i Rrjollit është më shumë se një konflikt lokal për tokën. Ai është një provë për mënyrën se si Shqipëria do të menaxhojë zhvillimin e bregdetit të saj në dekadat e ardhshme. Nëse ky proces bëhet me transparencë, respekt për pronën dhe dialog me komunitetin, Velipoja mund të shndërrohet në një nga destinacionet më të rëndësishme turistike të Adriatikut. Në të kundërt, paqartësitë ligjore dhe konfliktet sociale mund të pengojnë një potencial që është ndër më të mëdhenjtë që ka vendi.

Për këtë arsye, shteti shqiptar duhet ta trajtojë çështjen e Rrjollit me maturi, transparencë dhe respekt të plotë për të drejtën e pronës. Një zgjidhje e drejtë dhe e negociuar me komunitetin lokal nuk është vetëm rruga më e mençur, por edhe mënyra e vetme për të shmangur një konflikt që mund të përshkallëzohet në një skandal të madh politik apo në një krizë sociale të panevojshme. Shqipëria ka pak pasuri natyrore të këtij lloji dhe ato duhet të zhvillohen me vizion, jo me nxitim dhe improvizim. Rrjolli nuk duhet të bëhet simbol i përplasjes mes shtetit dhe qytetarëve, por një shembull se si një shtet modern di të ndërtojë zhvillimin ekonomik duke respektuar ligjin, pronën private dhe interesin afatgjatë të vendit.

“Arsyeja pse njerëzit krijojnë shoqëri është për të mbrojtur pronën e tyre.”— John Locke

Filed Under: Ekonomi

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • …
  • 2924
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Lionel Jospin, një nga politikanët e rrallë të virtutit dhe të moralit
  • SOT NË DITËN E TEATRIT
  • Andon Zako Çajupi, in memoriam…
  • Kosova edhe 1 finale larg Botërorit, Shqipëria pa fat në Poloni
  • “LISSITAN/LIS/LISSUS, Qyteti i 12 portave” dhe fortifikimet e tij të admirueshme…
  • ME Dr ELEZ BIBERAJN NË TIRANË NË ÇASTIN KUR U THYE VET-IZOLIMI KOMUNIST, MARS, 1991
  • Beyond the Game: Kosova’s Roadmap to Victory 2026 FIFA World CUP
  • “Saint Paul in Dyrrach”
  • NJË DORËSHKRIM I PANJOHUR I ESAD MEKULIT PËR ROMANIN E REXHEP QOSJES “VDEKJA MË VJEN PREJ SYVE TË TILLË”
  • Diogjeni, filozofi që sfidoi botën me dije dhe virtyt, duke e këshilluar njeriun të hiqte dorë nga jeta prej skllavi
  • DEDË GJO LULI NË SHËRBIM TË ATDHEUT
  • “America Inspires Freedom – The Kosovo Story”
  • Kur Gjykata rrëzon Kushtetutën, dhe vendimi që godet vetë shtetin
  • Tre vllazen, tre jetima…
  • Goditja ndaj objekteve të kultit fetar, pjesë e propagandës ateiste përgjatë diktaturës në Shqipëri

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT