s p – Page 28 – Dielli

VATRA TELEGRAM URIMI QEVERISË DHE PARLAMENTIT TË KOSOVËS

February 12, 2026 by s p

New York, 12 shkurt 2026 – Federata Pan-Shqiptare e Amerikës “Vatra” uron përzemërsisht Qeverinë dhe Parlamentin e Kosovës me rastin e fillimit të legjislaturës së re parlamentare dhe kabinetit qeveritar.

Vatra përgëzon vizionin qeveritar për punë dhe reformave në dobi të shtetit të Kosovës, qytetarëve, institucioneve dhe interesit kombëtar.

Federata Pan-Shqiptare e Amerikës “Vatra” siguron Qeverinë dhe Parlamentin e Kosovës se do të ofrojë bashkëpunim të ngushtë në çdo nivel për ti shërbyer më mirë Kosovës, integrimit euroatlantik dhe diplomacisë aktive në Uashington.

Vatra beson fort dhe përkrah reformat që synojnë forcimin e ekonomisë, garantimin e sigurisë dhe mbrojtjes së Republikës së Kosovës, ndërtimin dhe konsolidimin e kapaciteteve shtetërore të mbrojtjes e mirëqënies sociale, si dhe reformat substanciale drejt anëtarësimit në NATO dhe integrimin euroatlantike si e vetmja rrugë për një Kosovë të zhvilluar, të begatë, të fortë dhe demokratike.

Federata “Vatra”, si zëri më dinjitoz dhe përbashkues i diasporës shqiptare në SHBA, solemnisht angazhohet për rritjen e bashkëpunimit dhe forcimin partneritetit strategjik mes SHBA dhe Kosovës si orientim jetik për të ardhmen e Kosovës dhe shqiptarëve në Ballkan.

Zoti e bekoftë Republikën e Kosovës, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe mbarë popullin shqiptar.

Federata Panshqiptare e Amerikës “Vatra”,

Kryetari,

Dr. Elmi Berisha

Reçaku, një histori e dhembjes, sakrificës dhe ngadhënjimit mbi vdekjen

February 12, 2026 by s p

Në mjediset e shoqatës “Bijtë e shqipes” u bë promovimi i librit “Reçaku, historia e një krimi lufte”, shkruar nga ambasadori William G. Walker

Nga dr. Sadik Elshani

Ditën e shtunë, më 7 shkurt, në mjediset e shoqatës “Bijtë e shqipes” në Philadelphia u zhvillua një veprimtari e rëndësishme dhe shumë e veçantë: promovimi i librit të ambasadorit William Walker, “Reçaku, historia e një krimi lufte”. Kjo veprimtari ishte konceptuar jo vetëm si një promovim libri, por edhe për t’i shprehur mirënjohjen dhe falënderimet tona ambasadorit Walker për rolin e tij vendimtar për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës. Njëkohësisht, për t’u përkulur me nderim para viktimave të masakrës së Reçakut, si dhe para të gjitha viktimave të tjera të regjimit gjenocidal serb.

Nga gjaku i këtyre viktimave të pafajshme dhe nga gjaku i derdhur i dëshmorëve që luftuan me trimëri kundër pushtuesit serb lindi liria e Kosovës. Si në legjendat dhe baladat shqiptare, ata u bënë flijim (kurban) i lirisë dhe i ndërtimit të shtetit të Kosovës.

Interesimi për këtë veprimtari ishte i jashtëzakonshëm. Edhe pse ishte dita më e ftohtë e këtij sezoni dimëror, salla ku u zhvillua veprimtaria ishte e stërmbushur me bashkatdhetarë që kishin ardhur edhe nga shtete të tjera: Nju Xhersi, Nju Jorku, Connecticut etj. Ambasadori Walker shoqërohej nga bashkëshortja e tij, Nelly, si dhe nga dy veprimtarë të komunitetit shqiptaro-amerikan, njëherësh bashkëpunëtorë të tij, Sab Gashi dhe Lulzim Shubiu.

Që në fillim të veprimtarisë u shfaq një reportazh që pasqyronte masakrën e Reçakut dhe rrjedhën e ngjarjeve në vitet në vazhdim, realizuar nga Radio Free Europe/Radio Liberty.

Veprimtarinë e hapi kryetari i shoqatës, z. Dritan Matraku, i cili i përshëndeti mysafirët dhe të pranishmit, duke i falënderuar për pjesëmarrjen. Ai falënderoi z. ambasador dhe i shprehu mirënjohje për angazhimin e tij në Kosovë dhe posaçërisht për zbardhjen e masakrës së Reçakut, si dhe për këmbënguljen e tij për të zbuluar të vërtetën e kësaj masakre. Jehona e saj alarmoi botën perëndimore, e cila më në fund duhej të angazhohej për shpëtimin e popullsisë shqiptare nga regjimi gjakatar serb.

Për vlerat e librit ishte caktuar të fliste z. Sadik Elshani, ish-kryetar i shoqatës dhe njëherësh shkruesi i këtyre radhëve, i cili kishte bërë një analizë të thuktë. Z. Elshani shprehu kënaqësinë që në mesin tonë kishim një mik të madh të shqiptarëve, një nga personat më të dashur e më të respektuar nga të gjithë shqiptarët, një diplomat par excellence, një njeri të mrekullueshëm. Emri i z. Walker për shqiptarët është bërë tashmë sinonim me Reçakun.

Para angazhimit të tij në Kosovë, ambasadori Walker ka shërbyer si diplomat kryesisht në Amerikën Latine dhe Amerikën e Mesme, ku ka mbajtur poste të rëndësishme, në fund edhe si ambasador në El Salvador. Këto pjesë të botës në atë kohë kanë qenë zona të trazuara me probleme sociale, ideologjike dhe konflikte të armatosura. Këto përvoja të ashpra e kishin bërë ambasadorin Walker kandidatin më të përshtatshëm për angazhimin e tij në Kosovë si shef i Misionit Verifikues.

Z. Elshani bëri edhe një pasqyrë të shkurtër të gjendjes së rëndë në Kosovë gjatë viteve 1989–1999, lëvizjen paqësore të dr. Rugovës dhe paraqitjen e luftën e UÇK-së – ngjarje që pasqyrohen edhe në faqet e këtij libri.

Pastaj erdhi masakra e Reçakut. Në momente të tilla dramatike është thelbësore që e vërteta të dëshmohet nga një person me integritet, dinjitet njerëzor dhe guxim; nga një njeri që i ka parë këto tmerre me sytë e tij. Ishte fat në fatkeqësi që në atë situatë tragjike ishte i pranishëm një diplomat amerikan me përvojë, i cili alarmoi botën perëndimore kur deklaroi publikisht se bëhej fjalë për krime kundër njerëzimit.

Sikur atë ditë në Reçak të mos kishte qenë i pranishëm ambasadori Walker, përfundimi mund të kishte qenë krejtësisht ndryshe. Viktimat do të kishin mbetur thjesht numra në një listë të gjatë. Ambasadori Walker punoi pa u ndalur që këto viktima të mos vdisnin kot. Me veprimet e tij ai u dha atyre zë, dinjitet dhe drejtësi morale.

Pas kësaj masakre ndodhi Konferenca e Rambujesë dhe më pas bombardimet e NATO-s. Të gjitha këto zhvillime çuan në çlirimin e Kosovës. Megjithatë, Serbia ende nuk ka marrë përgjegjësi për këtë krim dhe për krimet e tjera të kryera në ish-Jugosllavi.

“Reçaku, historia e një krimi lufte” është një libër i fuqishëm, i shkruar me gjuhë të pastër dhe të drejtpërdrejtë, që sjell dëshmi të dorës së parë nga terreni dhe nga prapaskenat e diplomacisë. Është një monument i shkruar për kujtimin e viktimave të Reçakut dhe një referencë e rëndësishme për historianët dhe studiuesit. Njëkohësisht, është një doracak i vlefshëm për diplomatët dhe një mësim historie për brezat e rinj.

Shqiptarët janë popull mirënjohës, prandaj e falënderojmë ambasadorin Walker për kontributin e tij të pakursyer. Një statujë bronzi e tij qëndron pranë Memorialit të Viktimave të Reçakut.

Në emër të Shoqatës së Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë përshëndeti ish-kryetari i saj, z. Mhill Velaj. Dr. Doruntinë Rukiqi dhe zonjusha Jona Hajrullahu ndanë dëshmi personale prekëse për përjetimet e familjeve të tyre gjatë luftës.

Me shumë entuziazëm u prit fjala e ambasadorit Walker. Ai falënderoi organizatorët dhe foli për përvojën e tij si shef i Misionit Verifikues. Masakrën e Reçakut e cilësoi si pikë kthese në luftën e Kosovës.

Shoqata “Bijtë e shqipes” e nderoi ambasadorin me Certifikatën “Anëtar Nderi i Shoqatës”.

Veprimtaria vazhdoi me lexim poezie nga z. Lutfi Brami, me dhurimin e librit të z. Sulejman Dida dhe me një këngë folklorike kushtuar Reçakut, kënduar nga Sadik Krasniqi.

Në përmbyllje u shtrua koktel dhe u bë nënshkrimi i librave nga autori.

Ishte një veprimtari madhështore, e organizuar me profesionalizëm dhe përkushtim. Atmosfera ishte e ngrohtë dhe miqësore. Ambasadori Walker mbetet ndër personalitetet më të respektuara dhe më të dashura për shqiptarët.

Ambasadorit i dëshirojmë pleqëri të mbarë, shëndet dhe suksese të tjera në të ardhmen.

Philadelphia, më 9 shkurt 2026

Sadik Elshani është ish-kryetar i shoqatës “Bijtë e shqipes”.

Një shqiptar kandidat për Asamblenë e Shtetit të New York-ut, Shpetim Qorraj: “Dua të jem zëri i fortë i qytetarëve të Distriktit 64”

February 12, 2026 by s p

Intervistoi: Sokol Paja/

Shpetim Qorraj, kandidat për Asamblenë e Shtetit të New York-ut në Distriktin 64, në një intervistë ekskluzive dhënë gazetës Dielli të Vatrës në New York, paraqet platformën e tij elektorale, angazhimin politik, rëndësinë e përfaqësimit të komunitetit shqiptar në politikën amerikane, lidhjen historike-familjare me UÇK dhe vizionin e tij për një politikë më të afërt me qytetarin dhe komunitetin.

1. Z. Qorraj, cila është platforma juaj elektorale? Pse duhet t’ju votojë elektorati?

Platforma ime elektorale bazohet në përmirësimin e jetës së përditshme të qytetarëve të Distriktit 64, duke u fokusuar në gjashtë shtylla kryesore: përballueshmëria ekonomike, shëndetësia, siguria publike, arsimi cilësor, infrastruktura funksionale dhe mbrojtja bregdetare.

Banorët po përballen me kosto të larta jetese, qira dhe taksa të papërballueshme, transport publik të ngadaltë dhe mungesë investimesh reale. Unë kandidoj për të qenë një zë praktik, i qasshëm dhe i drejtë, që sjell zgjidhje konkrete, jo premtime boshe. Elektorati duhet të më votojë sepse vij nga komuniteti, i njoh problemet nga afër dhe jam i gatshëm të luftoj çdo ditë për interesin e qytetarëve, jo për interesa personale apo politike.

2. Cili është angazhimi juaj politik në New York dhe në distriktin ku kandidoni?

Angazhimi im politik në New York ka qenë i vazhdueshëm dhe i bazuar në pjesëmarrje aktive në komunitet, bashkëpunim me organizata lokale, shoqata, prindër, biznese të vogla dhe përfaqësues institucionalë.

Si kandidat i Partisë Demokratike, besoj në barazi shansesh, drejtësi sociale dhe mbështetje për familjet punëtore, emigrantët, të rinjtë dhe të moshuarit. Nismat që synoj të shtyj përpara lidhen me lehtësimin e barrës ekonomike për familjet, investime në shkolla dhe siguri, si dhe projekte infrastrukturore jetike për Staten Island, përfshirë mbrojtjen bregdetare dhe ndërtimin e murit mbrojtës në South Beach.

Një thirrje e veçantë shkon për komunitetin shqiptar: pjesëmarrja jonë në politikë është forcë. Mbështetja juaj nuk është vetëm për mua, por për përfaqësimin dinjitoz të shqiptarëve në institucionet më të larta të këtij shteti.

3. Sa i rëndësishëm është pozicioni për të cilin kandidoni dhe ku e mbështetni suksesin e garës suaj?

Pozicioni i Asamblesë së Shtetit të New York-ut është thelbësor, sepse aty merren vendime që ndikojnë drejtpërdrejt në ligje, buxhete dhe politika publike që prekin jetën e përditshme të qytetarëve.

Suksesin e garës sime elektorale e mbështes në punën në terren, komunikimin e drejtpërdrejtë me njerëzit, ndërtimin e besimit dhe përfshirjen e komunitetit. Fushata ime nuk bazohet vetëm në slogane, por në dëgjim aktiv dhe zgjidhje reale.

4. Çfarë ndjeshmërie ka për ju kandidimi si një shqiptar për një pozicion kaq të rëndësishëm?

Kjo kandidaturë ka për mua një domethënie të veçantë. Jam djali i një heroi dhe që i vogël kam mësuar çfarë do të thotë të punosh për popullin, të sakrifikosh për të tjerët dhe të mos e shohësh pushtetin si privilegj, por si përgjegjësi. Kjo është vlera që më udhëheq çdo ditë për të qenë zëri i qytetarëve dhe për të punuar me ndershmëri për ta.

Është përgjegjësi, por edhe krenari. Vij nga një popull që ka kaluar sakrifica të mëdha për liri, dinjitet dhe demokraci.

Ndjeshmëria ime është e dyfishtë: të përfaqësoj denjësisht komunitetin shqiptar dhe njëkohësisht të jem zëri i fortë i çdo qytetari të Distriktit 64, pa dallim origjine apo bindjeje.

5. Si po ecën fushata dhe cila është strategjia juaj e fitores?

Fushata po ecën shumë mirë, me energji pozitive dhe mbështetje në rritje. Strategjia ime e fitores bazohet në kontakt të drejtpërdrejtë me votuesit: takime lagje më lagje, derë më derë, evente komunitare dhe dialog të hapur.

Për elektoratin gri, ofroj ndershmëri, transparencë dhe qasje praktike. Njerëzit nuk kërkojnë ekstremizma, por përfaqësim serioz dhe zgjidhje reale – dhe kjo është ajo që unë sjell.

6.Kush është Shpëtim Qorraj?

Jam sipërmarrës dhe organizator komunitar, me formim akademik në fushën e drejtësisë, dhe besoj në sundimin e ligjit dhe barazinë para ligjit. Kam ndërtuar karrierën time me punë të ndershme në biznes dhe në fushën e pasurive të paluajtshme, duke qenë gjithmonë aktiv në shërbim të komunitetit shqiptaro-amerikan.

Jam i angazhuar në organizata jofitimprurëse, veçanërisht në mbështetje të komunitetit. Hobet e mia përfshijnë sportin, palestrën, leximin, aktivitetet familjare me fëmijët dhe punën vullnetare.

Motoja ime në jetë është:

“Puno me ndershmëri, udhëhiq me shembull dhe mos harro kurrë nga vjen.”

Cilësitë që i konsideroj të veçanta janë durimi dhe vullneti për të punuar me njerëzit. Jam punëtor i palodhur që zgjedh të mos ankohet, por të krijojë mundësi dhe zgjidhje. Kjo vjen nga shembulli që kam marrë nga prindi im, si ushtar dhe komandant i UÇK-së.

7.Cila është prejardhja juaj familjare dhe historia e emigrimit në SHBA?

Jam me origjinë nga Kosova, nga një familje me histori sakrifice dhe qëndrese. Emigrimi në Shtetet e Bashkuara ishte një rrugëtim i vështirë, por plot shpresë. Si shumë emigrantë, fillimet ishin sfiduese, por me punë, durim dhe mbështetje të familjes dhe komunitetit, sidomos atij shqiptar, arrita të ndërtoj një jetë të qëndrueshme në SHBA.

Kjo histori emigrimi më ka mësuar vlerën e punës, të arsimit dhe të mundësive që ky vend ofron. Pikërisht për këtë dua të kontribuoj për ta bërë sistemin më të drejtë për të gjithë dhe të jap kontributin tim për këtë vend që ka bërë shumë për ne si popull shqiptar dhe për mua personalisht.

Çdo informacion gjendet më poshtë:

https://www.timforassembly.com

Job-i biblik dhe romani « Brenga » e Pashko Camaj

February 12, 2026 by s p

Luan Rama/

Është e veçantë dhe njëkohësisht e prekshme të lexosh dhe të shkruash në avion, të lexosh librin « Brenga » e Pashko Camaj e njëkohësisht të mos i përmbahesh tundimit të shkruash diçka, edhe pse në ajër në lartësinë e 10.000 metrave, të kërkosh dhe gjesh nëpër xhepa një letër, çka shpesh ndodh tek unë nëpër udhëtime. Kaq lart mbi tokë përjetoja historinë e Job-it biblik, pasi shumë histori shqiptare të viktimave të kohës së totalitarizmit në Shqipëri ta risjellin këtë figurë biblike, këtë njeri që u vu në sprovë, që provoi ndëshkime e linçime të jashtëzakonshme dhe që nuk e humbi besimin e tij. Figura e Job-it është nga figurat më interesante të Biblës, që frymëzoi qindra e qindra letrarë e piktorë, mijra artistë të këtij rruzulli, veçanërisht ata të Renesancës, siç mund ta shohësh në braktisjen më tê madhe në një tablo të Georges de la Tour, të Riberës, Crayer apo Biscano, Bonat apo Chagall… « Job-i » i Camajt në personazhin e Markut provoi rrugët e burgut, të Burrelit e Spaçit.

Një Job që e donte jetën dhe tokën, që e donte jetën me forcën dhe lirizmin e një shpirti human që prekej nga e bukura, libri, arti. Në mënyrë paralele dhe kompozuar bukur nga një dorë mjeshtri, Camaj na tregon brengën e madhe që Tonini nuk i tha mikut të tij të ngushtë Mark se po arratisej, një brengë që i dhëmbi gjithë jetën deri në çastet e fundit, pasi atë natë të fundme në fshatin e tyre dikush i kishte parë nëpër natë e domosdo, njerëzit e Sigurimit do ta fajësonin Markun që nuk tregoi por qëndroi mes maleve të dashura të tij. Që atë ditë, dy udhë, dy jetë, nisen në drejtime të kundërta: ajo e Toninit, drejt lirisë, përtej kufirit, edhe pse jo pa vuajtje sërish, dhe tjetra, ajo e Markut, drejt burgut dhe humbjes së lirisë. Kështu Marku-Job zbriste shkallët e ferrit, për të cilin Dante, sigurisht do të habitej se përse e kishin hedhur në këto rrathë të errta të vuajtjes së skajshme. Përse vallë?… Duke tentuar dhe Marku rrugën e lirisë, i diktuar dhe i futur në një shpellë ai sheh drejtpërdrejt vrasjen e dikujt tjetër që dhe ai donte të arratisej. Dhe kjo vrasje shihet përtej ujrave të një ujvare, përshkruar me një ndjesi të jashtëzakonshme.

“Brenga”, nuk i përket vetëm këtyre dy personazheve. Brenga si brengë ishte e shumë shqiptarëve që u arratisën. Tani që po shkruaj për brengën, kujtoj njerëz të familjes sime që u arratisën në Hartford të Amerikës, kujtoj gjithashtu miken e dashur të shtëpisë, Simes, që asnjëherë nuk e dënoi vëllain e vet, Arshi Pipa, ndërkohë që brenga Arshiun e brejti gjithë jetën, e kështu, për qindra e qindra të tjerë me një mal brengash që rënduan në shpirtrat e tyre, pasi totalitarizmi shqiptar ishte edhe më i ashpër, pasi ai godiste dhe të afërmit e njeriut opozitar.

Jeta dhe historia shqiptare e gjysmës së dytë të shekullit XX është e mbushur me fakte e përvoja të ngjashme si ajo që lexon në këtë roman. Job-i ka jetuar në Shqipëri me shumë imazhe, fytyra, aq sa në një farë mënyre u bë një figurë “popullore”, siç e tregojnë dhe ish viktimat e burgjeve apo kampeve të internimit gjer në fshatrat e humbura të Shqipërisë. Por ky libër ndryshon nga shumë të tjerë, pasi këndvështrimi i “brengës” dhe “optika” e Job-it është e veçantë, drithëruese, që të njom syrin dhe shpirtin.

Autori ka hyrë thellë në botën e dy personazheve, vuan dhe ai me ata, duke kërkuar ta shuajë atë distancë midis shkruesit dhe figurës reale. Herë – herë qiejt çahen dhe një dritë e dielltë me ngjyra hyjnore i ndrit shpirtin Job-it. Po, Marku dashuron. “… Atë natë të qetë, Drita i puthi plagët. Dhe për herë të parë në jetën e tij Marku ndjeu se ishte dashuruar. Në atë çast mund të merrte frymë lirisht, pa u shtypur nga peshat e të shkuarës… Por në Shqipërinë e asaj kohe lumturia, si çdo dritë, ishte një flakë e rrethuar nga errësira”. Kjo dashuri shpejt do të thyhej dhe Job-it do t’i duhej të priste një ditë të lume.

Edhe pse në fund të romanit Marku thotë se « Unë nuk jam Job-i”, ai më shumë e thotë këtë nga modestia, pasi ai që e ka jetuar ferrin, nuk flet më për ferrin por për jetën, dritën, lumturinë që arrin ta prekë një ditë të fundme. Pas një udhëtimi të gjatë, duke lënë botën qiellore dhe zbritur në tokë, për një kohë të gjatë Job-i i mundimeve më shoqëronte ende. Ndjeja dhimbje për këtë figurë sa letrare aq dhe të një jete të vërtetë, por ndjeja gjithashtu dhe një lloj gëzimi që këta personazhe nuk harrohen, bëhen rrëfenja e semaforë për të na treguar udhën e duhur, për të na treguar forcën e njeriut dhe vlerën e një shpirti human, se njeriu edhe në “brengë” për mikun e tij, vuan dhe do ta shlyejë “mëkatin” e tij. Më së fundi Tonini i lirisë, nga Amerika shkon drejt e në Iballë, në shtëpinë e mikut të tij. Ai hyn dhe heshtja nderet midis dy qenieve të dashura. “Nuk flasin. Pastaj Marku hap krahët: – Tonin,… je ti?…” E në bisedë më pas, Tonini i thotë: “Të kam kujtu! Cdo ditë të jetës sime, Zoti më ndihmoftë!…

Job-it në Bibël i kishin mbetur më në fund veç tre njerëz. Po kështu dhe Markut: njëri gjallë, Tonini dhe dy të humbur. E dashura e tij dhe babai i vrarë!

Job-i pastaj u ul përballë mikut të tij “Qanë si burra që kishin mbartur shumë, për shumë gjatë. Trupat u drodhën si të ishte vetë trishtimi që kishte pritur këtë çast për vite të tëra… Mirë se erdhe në shtëpinë tënde – dhe timen! – tha Job-i.

Komuniteti shqiptaro-amerikan kërkon drejtësi

February 12, 2026 by s p

Harry Bajraktari/

UÇK-ja nuk është organizatë kriminale; ajo ishte Ushtria Çlirimtare e një populli të shtypur që po kërkonte liri e pavarësi. Serbia ishte ajo që kreu krime lufte, vrau e masakroi civilë, dogji fshatra e qytete dhe dëboi një milion shqiptarë nga shtëpitë e tyre, derisa ndërhyrja e Amerikës dhe NATO-s ndaloi këtë makineri të spastrimit etnik dhe gjenocidit ndaj shqiptarëve.

Ajo që po bën sot Gjykata Speciale në Hagë nuk i shërben drejtësisë dhe as paqes në Ballkan. Kjo është një përpjekje për ta rishkruar historinë dhe për ta zhvendosur fokusin nga agresori tek viktima, duke krijuar një barazi të rreme midis një ushtrie çlirimtare dhe aparatit kriminal shtetëror serb që shkaktoi të gjitha luftërat e Ballkanit.

Washingtoni dhe bota perëndimore duhet të veprojnë, që ky mekanizëm të mos shndërrohet në instrument të falsifikimit të historisë.

Populli ynë dhe komuniteti shqiptaro-amerikan kërkojnë drejtësi.