s p – Page 2862 – Dielli

ÇËSHTJA E TUNIZISË DHE PLOGËSHTIA E KUSHTUESHME EVROPIANE

August 7, 2021 by s p

Nga ANGELO PANEBIANCO

“Corriere della Sera”, 2 gusht 2021 Përktheu: Eugjen Merlika

Çfarë do të duhej të na këshillonte kriza në vazhdim në Tunizi, Një Vend që, nga një çast në tjetrin, mund të zhytet në pështjellimin e luftës civile? Kriza tuniziane duhej të na shtrëngonte të hapnim sytë. Evropa ka një problem serioz të sigurisë, por nuk duket se e kupton. E dijnë profesionistët që në Vendet evropiane,në rangje të ndryshme, merren me të, por nuk e kanë kuptuar opinionet publike. Problemi i sigurisë s’Evropës mund të përmblidhet kështu: Nëna Amerikë duket se ka si synim t’i braktisë këlyshët e saj në fatin e tyre, nuk duket më e gatëshme t’i mbrojë nga rreziqet kërcënuese. Ka ndryshuar Amerika e kanë ndryshuar dhe rreziqet. Të shqyrtojmë Italinë, Vëndin më në pah të gjithshkaje ndodh në anën Jugore të kontinentit të Vjetër. Vizita në Libi e ministrit të Jashtëm Di Maio, që ndjek atë të kryeministrit Draghi të pak kohëve më parë, tregon kujdesin dhe shqetësimin e qeverisë sonë. Jemi në mëshirën e valëve të mundëshme mërgimtare të mëdha (nëse me të vërtetë lufta civile do të shpërthejë në Tunizi, do t’a marrim vesh shpejt) dhe Mesdheu është gjithënjë e më shumë një det i kontrolluar nga fuqi armike: Rusia, Turqia. Do të jenë ato në vitet e ardhëshme që do të mbikqyrin / mbarështojnë trafikun e qënieve njerëzore ndërmjet Afrikës dhe Evropës. Pas saj është rreziku terrorizëm: në Magreb, Tunizi e Libi në krye, si dhe në anë të tjera t’Afrikës, nuk numërohen xhihadistët që presin një rast për të futur duart. Prova që Italia, duke përjashtuar natyrisht qeverinë, nuk ka asnjë njohuri për rreziqet kërcënuese është lehtësisht e vërtetueshme: a ju duket se qoftë edhe vetëm një parti, të ketë rrjeshtuar, me bekimin e kryetarit, një politikan me autoritet dhe ekspert, t’aftë t’i flasë Vendit për problemet ndërkombëtare e të sigurisë, pa rënë në parulla dhe në propagandë të një shkalle t’ulët? Nuk do të gjeni asnjë. Nëse opinioni publik do t’ishte i alarmuar, nëse vetëdija e rrezikut do t’ishte e përhapur, partitë do t’ishin të shtrënguara të pajiseshin për të biseduar zgjuarësisht me zgjedhësit. Pjesa tjetër e Evropës nuk është më mirë. Për vite të tëra është zbavitur me parulla pa asnjë kuptim. A kujtohet ndonjeri për refrenin mbi Evropën “fuqi civile”? Ideja ishte që ne evropianët, në krahasim me pjesën tjetër të botës, ishim një shembull virtyti: “civil”, pra paqësor, e kundërta e atyre kawboysve të pagdhendur e të dhunshëm amerikanë. Ishte një përfytyresë vetëngushulluese. Evropa mund t’i lejonte vetes të zëvendësonte shpatën me diplomacinë dhe tregëtinë, sepse përdorte mbrojtjen amerikane, një mbrojtje që nuk qëndronte vetëm në çadrën atomike. Amerika na mbronte edhe sepse mbikqyrte të gjithë vëndet strategjike e, me gjasë, të rrezikshme për Evropën, në Lindje drejt Rusisë dhe Lindjes së Mesme. Pavetëdijshmëria evropiane për si qëndronin në të vërtetë faktet, arrinte deri aty sa ndërsa përfitonin nga mbrojtja e tyre, shumë prej nesh qortonin amerikanët sepse nuk kishhin krijuar një Shtet social të fuqishëm të tipit evropian. Duke lënë mënjanë ndryshimin e traditave kulturore, kishte një hollësi të vogël që Evropa, mbas luftës së Dytë botërore, kishte mundur të kishte lluksin e zhvillimit të sistemeve shoqërore të kushtueshme pikërisht në sajë të mbrojtjes amerikane, që i jepte mundësi të kishte burime t’ardhurash të cilat përndryshe do t’i kishte investuar në armatime e mbrojtje. A ka ende ndonjë gjë që me arsye mund t’a quajmë Perëndim? Duke e kuptuar në kah politik, natyrisht. Këshilloj të lexoni në Foglio, sa i përket Amerikës së re, syzimin e shkëlqyer e të dhimshëm, të frymëzuar nga ndërkombëtarizmi wilsonian, të Leon Wieseltier. Polemikave t’ashpra të Trump-it kundër Evropës, i a kanë zënë vëndin buzëqeshjet, shtrëngimet e duarve dhe rrahja e shpatullave e Biden-it. Po e pastaj? Në çastin nuk ka asnjë shenjë që të lerë të kuptohet (me përjashtim të një rifillimi të mundshëm të bisedimeve SHBA / Iran mbi bërthamoren) ndonjë ndryshim politike në krahasim me kohët e Administratës Trump përsa i përket Lindjes së Afërme e të Mesme. Zbrazësia e pushtetit e lënë nga amerikanët – e për të cilën Biden-i nuk duket i gatshëm t’a mbushë – është plotësuar nga të tjera fuqi (Rusia, Kina) që përforcojnë çdo ditë që kalon vendosjen e tyre dhe i lënë lirinë më të madhe të veprimit rish imperializmave, (Turqia, Irani). Nëse do të pranonim se përgjigja e pyetjes “a ekziston më Perëndimi?” është negative, nëse do të bëhej e qartë që as Biden-i nuk është në gjëndje të riafrojë Shtetet e Bashkuara dhe Evropën (së paku në lëndën e sigurisë), nëse do të vërtetonim pamundësinë për të patur një zotim të vendosur e të përtëritur amerikan në krahun tonë të Jugut në këmbim të një mbështetje evropiane në shemërinë ndërmjet amerikanëve e kinezëve, atëherë nuk mbetet tjetër veçse të shpresohet tek Evropa. Qeveritë e Vendeve më të rëndësishme, Gjermania, Franca por edhe Italia, duhet të marrin shënim për kushtet e ndryshuara ndërkombëtare, të zgjojnë opinionet publike përkatëse e të marrin vendime të bashkërenduara për të përballuar rreziqet e rinj. Por ka një por, madje shumë por. Nuk është vetëm fakti që Gjermania, Franca, e shpejt a vonë edhe Italia kanë fushata zgjedhore për të përballuar, gjë që priret të paralizojë nismat e qeverive. Nuk është vetëm që Gjermania, ende e burgosur e fantazmave të së shkuarës, nuk është e gatëshme të marrë vendosjen e drejtimit që i takon në lëndën e sigurisë. Ka edhe një tjetër faktor që ndihmon plogështinë evropiane, ose fakti që evropianët e përceptojnë rrezikun në mënyra të ndryshme. Me ndonjë përjashtim të rrallë: ndërhyrja italiane në Sahel në krah të Francës lind nga vullneti i përbashkët për të ndaluar, më parë se të përfaqësojë një kërcënim për të gjithë neve, rrënjosjen e skajshmërisë islamike. Por vendimi i papritur i Macronit për të tërhequr kontigjentin ushtarak francez nga Mali ngre dyshime mbi t’ardhmen e atij misioni. Zakonisht nuk ka një vlerësim të përbashkët të rrezikut: është m’e lehtë që sot në kryeqytetet e tjera evropiane të pëshpëritet: ”Lufta eventuale civile nw Tunizi mund të kërcënojë Italinë? T’a zgjidhin vetë italianët. Punë e tyre”. Duke mos patur një përceptim të njëjtë të rrezikut, prirja për më të shumtit është: secili për vete. Natyrisht, nëse në afate të mesme, një Vënd i rëndësishëm evropian do të binte në telashe, edhe pjesa tjetër e Evropës do të pësonte pasojat. Por demokracitë nuk interesohen për atë që mund të ndodhë në kohë afatmesme. Është vetëm afatshkurtëri që peshon. Ndoshta duhet shpresuar se, pavarësisht dukjeve të kundërta, përgjigja pyetjes “a ekziston Perëndimi?” të mbetet ende pozitive.

Ballkan i Hapur, arritje apo dështim?

August 7, 2021 by s p

Zenel Çeliku

TIR-FAX News Agency

Ideja e Minishengeneit Ballkanik ka startuar më 1998 që kur në qeverisje ishte Fatos Nano. Realisht ishte Ai (Nano) që e artikuloi këtë ide dhe sot mbas 23 vitesh, ky projek-ide ka marrë jetë. Mendoj se projekti i “Minishengenit Ballkanik” I cili është projekt i vjetër i lënë në sirtaret e kryeministrisë nga ish Kryeministri Nano, nuk u realizuar për shumë arësye, por rikthimi tek ky proket-ide do të thotë se tashmë është koha që të bëhët realitet, pa dyshim kjo është sukses rajonal. Përrallat se “Ballkan i Hapur” apo “Minishengenit Ballkanik” do te formoi sërisht një Jugosllavi të re, të bëjnë të qeshësh por edhe të qash për nivelin, ironinë dhe cinizmin që tregojnë ata që e kontestojnë. Shengeni i BE-së dhe as Shengeni i Ballkanit Perëndimor nuk presupozon se do bëhet një shtet që me budallallëk e me hipokrizi e quajnë si Jugosllavi të re dhe hapësirë për investimet kineze apo edhe ato ruse. Shengeni i BE-së nuk e ka cënuar aspak sovranitetin e shteteve brenda BE, kështu do të ndodh më 1 Janar 2022 edhe me “Ballkan i Hapur”, ku sejcili shtet që bën pjesë në këtë projekt, nuk do të ketë asnjë ngacmim apo cënim të sovranitetit të tij. Rrugëtimi i Minishengenit Ballkanik tashmë të quajtur “Ballkan i Hapur”, një sukse i pa mohuar, ka startuar dhe po formësohet njësoj si Shengeni i Bashkimit Europian i cili hoqi të gjitha barrierat dhe kufijt që lëvizja e lirë e njerëzve, e mallrave, e kapitaleve dhe shërbimeve të mos pengohet në asnjë pikë kufitare të vëndeve të BE. Kjo solli një frymë të re optimiste në marëdhëniet e qytetareve, solli një frymë të re në tregëti dhe tek investitorët të të gjithë vëndeve që preku Shengeni I Bashkimit Europian. Meqënëse vëndet e Ballkanit Perëndimor po zhgënjehen nga BE-ja vit pas viti për t’u bërë pjesë e BE, me një vendim të guximshëm vëndet e para që kurorëzuan Ballkanin e Hapur-Shqipëria, Maqedonia e Veriut dhe Serbia, kanë marë parasyshë për të anashkaluar të gjitha pengesat dhe sulmet me qëllimin e vetëm për t’a penguar këtë ide të hershme e cila pa asnjë dyshim do të sjell shumë të mira për shtetasit e këtij rajoni të lënë pas dore nga BE-ja. Ka ardhur koha që Ballkani të mos quhet si fuci baruti, por më shumë besim të themi se “Ballkan I Hapur” ka qëllim që qytetarët e Ballkanit Perëndimor të gëzojnë katër liritë njerëzore siç jane ; lëvizja e lirë e njerëzve, e mallrave, e kapitaleve dhe shërbimeve të çdo lloji. Kjo do të thotë, të gjithë shtetasit e vëndeve të Ballkanit Perëndimor të ndjehen të lirë gjithashtu edhe sipërmarrësit të ndjehen me dinjitet ashtu si ata të BE-së. “Ballkan I Hapur” ka ftuar edhe Kosoven, Malin e Zi dhe Bonjen që të bëhen pjesë e këtij qëllimi madhor. Tani për tani pjesë e këtij projekti është të përfunduar janë Shqipëria, Maqedonia e Veriut dhe Serbia, kjo marveshje përfundimisht është firmosur nga lideret e tre vëndeve të lartpërmendur, marëveshje e cila starton më 1 Janar 2022. Pas shumë zvaritje nga BE-ja për të bërë pjesë të saj edhe vëndet e Ballkanit Perëndimor, ashtu si shumë tjerë publicistë, edhe unë mendoj e gjykoj se kjo arritje-“Ballkan I Hapur”, ka marë pagëzimin edhe përtej oqeanit. Partnerët strategjik (SHBA-të) I kanë bërë thirje disa herë BE-së që të mos e zgjasë hapjen e negociatave për Shqipërinë dhe Maqëdoninë e Veriut, ndërsa Serbisë ai ka bërë të qartë, të njoh pavarësinë e Kosovës. Shenjat e para janë se edhe Mali I Zi sëshpejti do të bëhet pjesë e “Ballkanit të Hapur”. Ndërkohë që kjo marëveshje tashmë ka filluar të marrë frymë, që vërtetë është pritur dhe vlerësuar me nota mjaft të mira nga politikanë objektiv dhe publicist profesionist, çfar po ndodh dhe kush ulëret më shumë me nota mjaft negative ?!!! Për “Ballkanin e Hapur” rezerva kanë shprehur edhe Mali I Zi, edhe Bonja të cilat sot nuk janë pjesë e këtij projekti, por për fat të keq më shumë ulërin me të madhe Kryeministri I Kosovës-Albin Kurti. Ai është shprehur me nota shumë negative, duke e quajtur “Ballkanin e Hapur” si qëndër të korrupsionit, autokracisë, kriminelitet, se po krijohet një Jugosllavi e re, se Ballkani po hap dyert nga Lindja, apo për ndikime kineze dhe ruse. Qëndrimet e Kurtit janë se Ai ka zbuluar konspiracionet e “tradhetarëve” që e kanë firmosuar përfundimisht “Ballkanin e Hapur”. Kurti po bën konspiracionistin më të madh me qëndrimet e tij, pa menduat se këtu dëmtohet Kosova, Ai (Kurti) edhe pse është I vogël fare, ka filluar të flas si udhëheqës I madh I Ballkanit e më tej. Kryeministri Kurti kategorikisht ka qënë dhe është kundra “Ballkanit të Hapur” duke paraqitur argument që nuk egzistojnë, por në këtë mes ka vetëm ambicie politike drejtpërdrejt me Kryeministrin Rama. Albin Kurti mendoj se Rama do të marrë flamurin si figura qëndrore në Ballkanin Perëndimor, por pikërisht këtu ai gabon rëndë sepse penalizon Kosovën për të mos përfituat katër liritë themelore-lëvizja e lirë e njerëzve, e mallrave, e kapitaleve dhe shërbimev. Kurti duhet të tregohet miqësor e bashkëpunues me Kryeministrin Rama dhe me Shqipërinë, Kurti nuk duhet të ketë xhelozi dhe cmirë nëse Rama bën hapa pozitive për të mirën e Shqipërisë dhe të shqiptarëve, përkundrazi Kurti duhet ti bashkohet çdo hap pozitiv që merr Shqipëria e cila gjithmonë ka menduar e ka lobuar për Kosovën. Kurti ka një të drejtë të madhe kur kërkon që Serbia të kërkoi ndjesë publike për trë gjenocidet që ka kryer ndaj shqiptarëve të Kosovës, por kjo nuk e legjitimiton Kurtin që të pengoi projektin në fjalë për të cilin kosova ka shume nevojë. Gjykoj, Kurti me Ramën duhet të flasin me njëri-tjetrin për të gjetur një gjuhë të përbashkët dhe jo përçarëse përballë opinionit në Shqiperi, në Kosovë dhe jashtë vëndeve të tyre. Z. Albin Kurti duhet të kuptoi se, pjesëmarrja e Kosovës në “Ballkanin e Hapur”, ku lideri i saj të ulet në tavolinën e bisedimeve dhe të vendimeve që merren, krejt i barabartë me Vuçiç, i barabartë e me dinjitet më liderët e vëndeve të tjera të këtij projekti jetësor rajonal. Kjo do të thotë se Kosova ska asngjë të përbashkët me Serbinë, por vetëm fqinjësi reciproke. Liderët e Kosovës për momentin si armën më të fortë ndaj Serbisë, kanë marrëveshjen e Uashingtonit, nëse Osmani dhe Kurti janë distancuar dhe nuk e kanë në konsideratë këtë marëveshje, ata bëjnë gabim të madh. Marrëveshjet ndërkombëtare për vënde të vogla dhe në nevojë si Kosova, kanë shumë rëndësi, pa patur parasyshë se kush shkon e kush vjen në pushtet. Me bindje gjykoj se Shqipëria dhe Kosova duhet të bëhen bashkë në çdo iniciativë, duke përfshirë edhe ‘’Ballkanin e Hapur’’, kështu dhe vetëm kështu mund të kufizohen lëvizjet e Serbisë.

Kuvendi i Kosovës nuk e miraton rezolutën për zbatimin e Marrëveshjes së Uashingtonit

August 6, 2021 by s p

Radio Evropa e Lire

Deputetët e Kuvendit të Kosovës kanë dështuar që të miratojnë një rezolutë për zbatimin e Marrëveshjes së Uashingtonit, të arritur më 4 shtator 2020 në Shtëpinë e Bardhë. Për rezolutën e propozuar nga partia opozitare, Lidhja Demokratike e Kosovës votuan 24 deputetë, ndërkaq 57 abstenuan. Ishin deputetët e partisë në pushtet, Lëvizja Vetëvendosje ata që abstenuan për miratimin e kësaj rezolute, ndërkaq në sallë ishin 83 deputetë. Rezoluta ftonte Qeverinë e Kosovës të zbatonte këtë marrëveshje dhe të përgatiste një plan-veprim që do t’i dorëzohej kuvendit. Debati për këtë rezolutë ishte zhvilluar më 7 korrik. Shtetet e Bashkuara kanë deklaruar që presin nga Kosova dhe Serbia t’iu përmbahen detyrimeve që dalin nga Marrëveshja e Uashingtonit. Përndryshe, rezolutat e miratuara nga kuvendi nuk janë detyruese, por pasqyrojnë vullnetin politik. Mosvotimi i rezolutës për zbatimin e Marrëveshjes së Uashingtonit nuk duhet të shihet si mosvlerësim i rolit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, thotë për Radion Evropa e Lirë, shefja e Grupit Parlamentar të Lëvizjes Vetëvendosje, Mimoza Kusari-Lila. Sipas saj, Lëvizja Vetëvendosje kundërshton nismën e ‘mini-Shengenit’ dhe ndarjen e resurseve me Serbinë për Liqenin e Ujmanit. “Janë dy parime përmbajtjesore. E para është që në asnjë mënyrë ose në asnjë formë mosmbështetja e kësaj rezolute sot nuk lidhet me mosvlerësimin e rolit të SHBA-së, e kundërta. Si Grupi Parlamentar i Lëvizjes Vetëvendosje dhe Qeveria e Kosovës mbeten të përkushtuara në një partneritet strategjik, i cili është i veçantë për Kosovën dhe popullin e saj me Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Ne do të vazhdojmë me bashkëpunimin në të gjitha sferat në veçanti edhe në raport me procesin e dialogut. Parimi tjetër është që Kosova në dialogun nuk hyn si palë e cila duhet të konsiderojë se duhet të vazhdojë të bëjë kompromise të mëtutjeshme, por si dy shtete që do të diskutojnë për një të kaluar, ku Serbia ishte agresori dhe Kosova viktima”, thotë Kusari-Lila.

Një grua midis dy burrash

August 6, 2021 by s p

Carrie Hooper në korrik të vitit 2021 botoi versionin anglisht të romanit, “Një grua midis dy burrash” në faqen e Internetit, Lulu. Bashkëpunoi me shkrimtarin shqiptar, Skifter Këlliçi me banim në Waltham të Massachusetts në ShBA. Sabije Veseli, një shkrimtare shqiptare e cila jeton në Fountain Lakes, New Jersey, e lidhi me të në tetor të vitit 2018 kur mori pjesë në promovimin e volumit të parë poetik, “Piktura në fjalë” me poezi të cilat i shkruajti në shqip dhe përktheu në anglisht, të organizuar nga Shoqata e shkrimtarëve shqiptaro amerikanë në Bronx të Nju Jorkut. Qëndroi te Sabija dhe familja e saj. Pasi Carrie Hooper dhe Zoti Këlliçi flisnim shumë herë në telefon dhe shkëmbenim shumë emaile, lindi ideja w bashkëpunimit në një roman, “Një grua midis dy burrash”, të cilin Zoti Këlliçi dëshironte ta botonte në Amerikë. Ai e kishte shkruar në shqip. Carrie Hooper e përktheu në anglisht duke bërë disa ndryshime të vogla. Pastaj, me ndihmën e një shoku, e botoi në Lulu me titullin, “A Woman Between Two Men”. Mund të blihet në Lulu, Amazon, dhe Barnes and Noble dhe kushton 20 dollarë. Libri “Një grua midis dy burrash” tregon historinë e infermierës, Mary Davenport, e cila fejohet me shkencëtarin, Charlie Smith, por ndërkaq dashurohet me Kreshnik Gërmenin, amerikan me origjinë shqiptare, Babai i të cilit vritet kur përpiqet t’i shpëtojë jetën e një police. Pas vdekjes së babait, Lonit, Kreshniku rritet nga James Clement, miku i Lonit. Fatkeqësisht, James është alkoholist dhe Kreshniku bëhet edhe ai alkoholist. Më tej James ka një borxh sepse ka luajtur lojra fati, dhe për ta paguar borxhin e babait, Kreshniku detyhohet të trafikojë droga. Mirëpo kur njihet me Mary, Kreshniku do ta shpëtojë veten nga kjo punë. Me të vërtetë, ka aftësi si poet dhe i pëlqen muzika klasike. Romani tregon anën njerëzore e këtij trafikues droge, i cili nuk është keqbërës sepse e dëshiron, dhe tregon rrugën e ndërlikuar të dashurisë. Është bashkëpunimi i parë letrar midis një amerikane dhe një shqiptari, dhe Carrie Hooper e mban për nder të madh që ka bashkëpunuar me një shkrimtar aq të aftë si Zoti Këlliçi.(Dielli)

Profesorë, intelektualë e themelues të UÇK-së i bashkohen PDK-së

August 6, 2021 by s p

Këshilli Drejtues i Partisë Demokratike të Kosovës ka zgjedhor sot Kryesinë e re e cila përbëhet nga zyrtarë të PDK-së që janë rritur organikisht në këtë parti dhe emra të rinj që i janë bashkuar vizionit të PDK-së dhe kryetarit Memli Krasniqi. Kryetari i ri i PDK-së, Memli Krasniqi tha para anëtarëve të Këshillit Drejtues se Kryesia e re e PDK-së do të përbëhet nga njerëzit e devotshëm të saj që kanë qenë në PDK që nga themelimi por edhe nga gra e djem të rinj profesionistë që besojnë në vizionin e PDK-së. “Përbëhet po ashtu nga njerëz që kanë qenë shumë të rinj në fillet e PDK-së, e që si të rinj kanë besuar e kanë rrugëtuar me PDK-në deri sot, kur janë kalitur e janë të gatshëm për të zhvilluar betejat politike të saj. Përbëhet po ashtu nga njerëz që kanë përvojë në politikën kosovare jashtë PDK-së, e të cilët, tashmë janë të bindur se vetëm brenda PDK-së e me PDK-në, Kosova ecën në rrugën e duhur të zhvillimit e integrimit. Përvoja e të cilëve e plotëson mozaikun tonë gjithëpërfshirës e të pa alternativë. Dhe së fundmi, përbëhet po ashtu nga njerëz komplet të rinj, jo veç në PDK por edhe në politikë, të cilët janë vlerë e shtuar e që përbëjnë avantazh për ne, por që janë profesionistë, e njerëz kompetent me përvojë në fushat e tyre, të cilët sot na duhen e të cilët i kanë besuar vizionit tonë. Pra, një kryesi, që e lidhë çdo hallkë të PDK-së, të përvojës së saj, të identitetit të saj, të profesionalizmit dhe qeverisjes së saj, dhe të perspektivës së saj në të ardhmen”, tha Krasniqi. Ai po ashtu tha se anëtarët e Kryesisë së PDK-së nuk janë aty për kurrfarë privilegji, por për përgjegjësitë që i presin, dhe siç tha ai, këto përgjegjësi janë të mëdha. “Kjo kryesi e re, do të prodhojë orientimin politik të PDK-së. Do të prodhojë orientimin ideor të saj. Do të prodhojë organizimin e saj. Do të prodhojë aktivizimin e saj. Do të prodhojë alternativën e qeverisjes me Kabinetin e Qeverisjes së Mirë. Pra një kryesi e punës dhe angazhimit”, tha ai. Por, kush janë emrat e rinj që për herë të parë u bënë pjesë e lidershipit të ri të PDK-së? Profesoresha e njohur e Psikologjisë, Donika Shahini-Lami i nga sot është bërë pjesë e Kryesisë së PDK-së dhe anëtare e Këshillit Drejtues. Profesoresha Donika Shahini-Lami, më parë ka punuar për 10 vite në Organizatën për Bashkëpunim dhe Siguri në Evropë, OSBE. Ajo po ashtu njihet për punën e saj si gazetare gjatë luftës në Kosovë si dhe ka punuar për Televizionin Publik Japonez, NHK si dhe ka bashkëpunuar me media të ndryshme ndërkombëtare. Në Kryesinë e re të PDK-së është zgjedhur edhe Jakup Nura, bashkëpunëtor i ngushtë i Komandantit legjendar të UÇK-së, Adem Jashari. Bernard Nikaj – profesor, diplomat, ish- ambasador i Kosovës në Bruksel, po ashtu i është bashkuar PDK-së në Kryesinë e re. Nikaj është i shkolluar në disa prej universiteteve më prestigjioze botërore. Anëtare e re e Kryesisë së PDK-së ështe zgjedhur edhe Besa Kabashi-Ramaj, e shkolluar në Universitete Amerikane, dhe me përvojë mbi 10 vjeçare në fushat e sigurisë ndërkombëtare, politikat e mbrojtjes dhe menaxhmentit. Ajo ka punuar për shumë organizata e fondacione të njohura vendore e ndërkombëtare. Pjesë e Kryesisë së re të PDK-së është bërë edhe Bekim Çollaku. Ai është i shkolluar në Britani të Madhe, me përvojë të gjatë institucionale e politike. Ai ka qenë bashkëpunëtor i afërt dhe shef stafi i kryeministrit dhe presidentit Hashim Thaçi. Në Kryesinë e re të PDK-së është zgjedhur edhe Adri Nurellari, politolog, pedagog e publicist. Nurellari ka qenë më parë shef i kabinetit të kryetarit të PDK-së Kadri Veseli dhe keshilltar i ish-kryetarit të PDK-së, Hashim Thaçi. Sekretar i përgjithshëm i PDK-së është zgjedhur Bajrush Xhemajli. Kryesia e re e PDK-së me vendim të Këshillit Drejtues do të ketë pesë nënkryetarë dhe pesë sekretari. Nënkryetarë të PDK-së janë zgjedhur Vlora Çitaku, Uran Ismaili, Ramë Buja dhe Enver Hoxhaj. Anëtarët tjerë të Kryesisë së PDK-së janë zgjedhur emra të njohur të PDK-së dhe zyrtarë të kësaj partie që janë rritur organikisht në PDK e ata janë: Blerand Stavileci, Nexhat Demaku, Evgjeni Thaçi – Dragusha, Sokol Bashota, Rashit Çalaj, Zenun Pajaziti, Valdete Idrizi, Betim Gjoshi, Fehmi Mujota, Petrit Hajdari, Luljeta Veselaj – Gutaj, Muzafer Shala, Muhamet Haliti, Kujtim Gashi, Safete Hadergjonaj dhe Donjet Bislimi.