• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Vanga, Lulet dhe Testamenti i Saj

February 5, 2015 by dgreca

Nga Alfons Grishaj/
Profetja e madhe Bullgare Vanga ,porosiste: “Mos këpusni lulet ! Cdo lule është si një diell dhe si një …pastrim.Shikon lulet,kënaqesh me to dhe të lind një ndjenjë e tillë lirie,sikur të ka ngrohur dielli ose sikur ke qenë në një banjë të ngrohtë.Kurse ju i këputni lulet dhe nuk i vini re që ato
qajnë…
Në kopshtin tuaj mbillni sa më shumë lule,përkujdesuni për to dhe prekni më dorë sa më shpesh .Cdo lule ka dijet e veta,ka jeten e vet.Dhe, kur e prekni me dorë ,ju bëheni pjesë e këtyre dijeve…”
Kur i lexojnë skeptikët qeshin,ose më troç ,tallen!Le të shohim më poshtë çfarë thonë shkencetarët që merren drejtë për drejtë me studimin e tyre.
Kërkimet shkencore,të K. Bakster-it , P. Blondel-it etj,argumentojnë se, bimët përfaqësojnë në vetvete struktura të gjalla energjitike,që reagojnë për paprekshmerinë e tyre,si ndaj çdo mendimi,ashtu dhe ndaj ndjenjave të njerëzve që i rrethojnë.
Njeriu shtanget duke shikuar ,16 Flowers That Look Unbelievably Similar To Something Else…ose ,15 Floral Optical Illusions…
Megjithatë,unë do të jap disa emra te cilat mund te ndihmojnë lexuesin ti kërkojë ,sigurisht duke u referuar dhe këtyre më lart: Naked Man Orchid (Orchis italica), Dancing Girl (Impatiens bequaerti),
Monkey Face Orchid (Dracula Simia), Moth Orchid (Phalaenopsis), Hooker’s Lips (Psichotria Elata), Laughin Bumble Bee Orchid (Ophrys bomybliflora), Swaddled Babies (Anguola Uniflora), Parrot Flower
(Impatiens Psittancina) ,Snap Dragon Seed Pod (Antirrhinum), Flying Duck Orchid (Caleana Major), Orchid that looks like a tiger. Happy Alien (Calceolaria Uniflora), Angel Orchid (Habenaria Grandifloriformis), Dove Orchid (Peristeria Elata), Balerina Orchid, White Egret Orchid (Habenaria
Radiata), Darth Vader (Aristolochia Salvadorensis) etj e etj…
Si ka mundësi që këto lule ngjajnë me gjallesa dhe shëmbëlltyra të njeriut ? Ku është misteri i tyre ? Pse njeriu duhet të jetë fodull dhe idiot ,duke mos u thelluar kur shikon përfektësinë e pjalmeve -shpirtëra që flasin dhe qeshin me gjuhën e bukurisë e ndjesisë ,me aromën dhe melankolinë ,me
rrezatimin dhe elegancen , me delikatesen dhe joshjen .Gëzimi dhe krenaria natyrale e luleve na zbukuron jeten Pse duhet të shtanget njeriu …sikur te ish një zbulim astronomie dhe jo toksor? Ne përditë i shikojmë lulet,i marrim erë ,i këpusim ,i keqtrajtojmë, i vendosim në vazo për të shijuar
luksin artificial pa e kuptuar se pasi këputen ushqimi i tyre nuk vjen më nga rrënjët dhe trungu,por prej pesticideve artificiale .Pas kësaj ,krijesa brilante natyrale shformohet dhe vyshket po në mënyrë artificiale si e nxirë në të kalbur dhe jo si petale dhe farë e artë riprodhuese që thërmohet në tokë për
të rishpërthyer me të njëjtën forcë dhe bukuri.Etërit shpirtërorë thonë: “Aty ku je, bëhu lule!”
Vanga vazhdon: “ Eshtë e trishtueshme kur thyejnë pemët ose degët e jargavanit,megjithëse mbeten ende shumë lule.Kurse të këputesh një tulipan ose lule bore është njëlloj sikur nëna të humbasë fëmijën e vetëm që e ka si dritën e syrit…Bimët flasin me mua,por ato janë shumë dhe unë
arrij të mbaj mënd fare pak gjëra”…
Megjithëse disa shkencëtarë e quajnë qëndrimin e Vanges si shenjë të infantilizmit… Botanistët nuk e quajnë aspak trill ndjeshmërinë e botës bimore dhe disa shkencëtarë si ata që përmenda më lart…
Profetët e kanë shumë më të zhvilluar gjëndrën pineale se njerëzit e zakonshëm,prandaj ata dallojnë prej të tjerëve,janë të zgjedhurit !…
Besimtarët e shkencave të fshehta thonë, “Ai që ka përjetuar shumë transformime dhe ka arritur fundin e evolucionit tokësor ka një gjëndër të zhvilluar pineale.Gjendra pineale është vendosur ne afërsi të qendrës së trurit midis dy hemisferave.Funksioni i kësaj gjëndre ka qenë i panjohur deri vonë…Kjo gjëndër lidh botën fizike dhe atë shpirtërore.
Më parë shumë gjëra të tilla mistike janë dukur si concept abstrakt,por tani shohim që shkencëtarët parapsikologë janë në hapat e para të zbulimit dhe spjegimit në misterin e profetësisë ,telepatisë , biolokacionit ,ekstrasensorikës etj…
Vanga ishte dhe ështe një dukuri qiellore që sëbashku më profetë të tjerë,na tregojnë rrugën si ti duam lulet ,natyrën dhe njeriun,megjithëse njeriu është në konflikt të vazhdueshëm me vetveten…
Testamenti i Vanga-s :
“Jam e sëmurë dhe së shpejti do t’ju lë.Mos u grindni kur mos të jem unë,pajtohuni.Mos ma kini zilinë për asgjë ,por qajeni jetën time,se barrën e saj e kam pasur të padurueshme.
Mos dëshironi shumë gjëra,se nuk do të jeni në gjëndje të paguani dot për to.”
Reflektimi i profetes mbi tokë…

Filed Under: ESSE Tagged With: alfons Grishaj, dhe Testamenti i Saj, Lulet, Vanga

IKJA E DR.SELAHEDINIT, SIMBOLI I DIASPORËS SHQIPTARE NË AMERIKË

February 4, 2015 by dgreca

Shkruan: GËZIM LLOJDIA-Vlore/
“Dr.Selahedin Velaj u largua nga Shqipëria në prag të vendosjes së rregjimit komunist Libri i jetës së tij ishte i shkruar me letrën e fatit..
Largimi, nën një mot të ftohtë, nën vështrimin e mjegulluar të heshtur,anija shqiptare përpara se të mbërrinte në brigjet fqinje,mbeti në det ku kuja dhe frika e tmerri zgjuan detin nga gjumi.
Nuk mund të harrohen të gjitha, se gjithë jetën e tij mbi supe mbetën në shpirtin etij brenga. Ka kohë që kur sheh brigjet dhe detin, nuk duhet t’i kujtoj në kthim dhe ikje, “arratinë” dhe zërat e trishtuar në anije.Një herë shkoi deri në Korfuz për të parë brigjet shqiptare
“Cfarë po lemë nga pas?I kujtonte fytyrat e tyre kur zemra ndahej në dysh. Njëri vëlla largohet tjetri,Petriti “Mandela i Vlorës”,kapet për tu “strehuar definitivisht “ 37 vjet nëpër burgjet shqiptare,vëllai tjetër Hulusiu drejtor i bankës,i japin plumbin ballit me një motivacion të njohur,përkrahës i amerikanëve,familja vite internimi.
Petrit Velaj:Neper fshatra te Shkodres, bashke me tim vella Selahedinin, kaluam 3-4 muaj. Papritur ne ditet e para te gushtit 1944, na erdhi lajmi se ideatoret e Ballit Kombetar: Skender Muca, Yzeir Ismaili, dhe Zako Mezini u arrestuan pabesisht nga forcat gjermane, tek Ura Izvorit ne Orikum. Brenda po asaj nate ata pushkatohen ne fshatin Bubullime te Lushnjes. Vrasja e Skender Mucos dhe e shokeve te tij ishte nje humbje e madhe per nacionalizmin shqiptar. E kam degjuar nga goja e Mit’hat Frasherit kur na tha: “Ishte avokati Muco, i cili do te na nxirrte nga gjendja katastrofike ku po jeton gjithe vendi…” Ai ishte nderlidhesi i Shtabit te Mesdheut me forcat e Ballit Kombetar shqiptar. Ai kishte organizuar zbarkimin e shpejt te trupave aleate ne Dukat dhe Bregdet. Sic duket, sic me ka thene edhe Mit’hat Frasheri, gjermanet nga agjentet e tyre e kane marre vesh punen e bere nga Skender Muco.Ishim ne shtepine e Rrushit Rroit ne Shkoder kur morem vesh se ne fillim te Nentorit 1944, ne kete qytet erdhen krejt kreret e Ballit Kombetar, me ne krye Mit’hat Frasherin. U grumbulluan edhe me shume se treqind e ca te rinj. Mbas disa ditesh u kthye Sulejman Mecua nga Shtabi i Mesdheut e na tha: “Ushtarakisht, sot per sot e ka Nacionalclirimtarja. Kjo s’do vazhdoje shume. Per te ruajtur njerzit tane duhet te largohemi nga Shqiperia…” Keto fjale kaluan goje me goje te nacionalisteve ne te gjithe qytetin.Te nesermen si u gdhi, me thote im vella, Selahedini: “Petrit vella, te kerkon zoti Mit’hat Frasheri, ne oden e siperme te shtepise. Menjehere ngjita shkallet e drunjta. Trokita ne dere. Sapo hyra, zoti Mit’hat me prit me buzen ne gaz. Me thote: – “Do te shkosh ne Tirane. Atje do te takosh Medihane, vajzen e Mehdi Frasherit. Do t’i kerkosh ne emrin tim 650 napolona flori. Na duhen per ne gjemixhiun qe te na coj ne Itali. Keshtu o biri im, armatosu e sigurohu mire rruges. Gjithashtu do te shkosh e te takosh profesor Nexhat Peshkepine e t’i japesh haber se i pres te vijne ketu se bashku me doktor Haxhi Musane nga Elbasani”. U gezova pse keta ishin edhe miq te familjes sone.Sic me keshilloi Selahedini, nuk u nisa me veture, por mora udhen me autobusin e linjes Shkoder-Tirane. Ne Milot takoj Abas Ermenin, pasi autobuzi na ndaloi nga shenja qe dha pararoja e tyre. Aty, dy dite me pare ishte bere nje perleshje me gjermanet. Forcat e Ballit Kombetar, te komanduara nga Abaz Ermeni kishin djegur 12 makina, ishin vrare njerez nga te dyja palet. Abazi ishte merzitur kaq shume nga vrasja e luftetareve te tij, saqe mua mezi me njohu. Profesor Abazi kishte ndenjur 2 jave gjate vitit 1944 ne shtepine tone, ne Ujet e Ftohte. Me tregoi per perleshjen. Une i thashe per porosite e Mit’hat Frasherit dhe u ndame.
Ne afersi te katundit Mamurras, u ndeshem me nje prite. Rruga ishte e zene me peme e trungje lisi. Ishte e pamundr qe te kaloje. Nderkohe nga kodrat perreth bresheri armesh na qelluan me mitroloz. Ishin partizane te vendosur ne kodrat e Albulenes, ne afersi te Mamurrasit. Ne autobuz ishte edhe Isak Metua nga Mesapliku se bashku me Ejup Zoton nga Ramica. Une, meqenese kisha dhe nje leter nga Mit’hat Frasheri nuk u dorezova. Te shtenave te armeve te tyre u pergjigja me revolverin tim. Aty, tek muret e shtepise se Prek Previzit, ne nje vije hapa nje grope dhe e futa letren brenda. Shkova tek muret e shtepise ku u ndesha perseri me forcat partizane. Njohja njerin prej tyre. Ishte Vangjel Kolea. Me lidhen dhe me cuan ne shtabin e Brigades 23 te partizane. Komandant i kesaj brigade ishin Hamim Keci dhe Xhavit Qesja. Me cuan ne nje katua, me qellonin e kerkonin te dinin misionin tim. Pas disa ditesh me denuan me pushkatim.
Pierre-Pandeli Simsia në botimin e tij Dr.Selahedin Velaj, legjenda vlonjate në amerikë,shprehet: Që kur u njoha për herë të parë me Dr. Selahedin Velaj dhe gjatë viteve në vazhdim, si njeri, si bashkatdhetar, humanitar, patriot… gjithmonë më ka ngacmuar si një limë e bezdisshme në ndërgjegjen time ndjenja dhe dëshira të shkruaja për të. Një zë i brendshëm shpirtëror më fliste shpesh të bëja atë, që vetë Dr. Velaj e ka të vështirë të flasë e të shkruajë për veten e tij. Ai gjithmonë ka ditur të zgjedhë heshtjen.Heshtja e tij… ! Gjithë jetën, Dr. Selahedin Velaj ka punuar për Kombin Shqiptar në heshtje, pa e ngritur zërin të reklamonte e ta dëgjonin të tjerët atë që ai e bënte me vetëmohim dhe dashuri, me sakrifica, me përkushtim…
Por edhe nëse Dr. Velaj zgjedh heshtjen, janë faktet historike ato që nuk heshtin, janë puna dhe vepra e tij madhore në shërbim të Kombit, janë bashkatdhetarët, janë arkivat e VATRËS ku Dr. Selahedin Velaj ka dhënë një kontribut të madh në rritjen dhe jetëgjatësinë e saj si ndër anëtarët e Kryesisë së Vatrës, si Kryetar i Degës së Vatrës për dy vjet në Nju Jork, është vetë vepra e tij madhore brilante patriotike, janë shoqatat dhe njerëzit e ndryshëm në nevojë ekonomike ato që nuk heshtin kur Dr. Velaj u është gjendur pranë duke i ndihmuar në çastet e tyre më të vështira, janë “arkivat” në mendjet dhe zemrat e bashkatdhetarëve që e kanë njohur dhe që vazhdojnë ta njohin nga afër atë burrë kolos të ndritur të shqiptarizmës.
Dr. Velaj sot është një burrë i mbajtur mirë fizikisht. Fisnikëria vazhdon akoma të lexohet në fytyrën e tij. Edhe pse mosha bën të vetën, në rrudhat e tij mbi ballë, në flokët e tij të zbardhur, ne shohim vitet e kaluara të jetës së tij, merakun për vendin dhe popullin e tij, qetësinë e tij shpirtërore, që më në fund Shqipëria u çlirua nga vampiri komunist, që Kosova fitoi njëherë e përgjithmonë lirinë e përjetshme, që së shpejti edhe Çamëria të çlirohet njëherë e përgjithmonë e të marrë frymë lirisht.Heshtja e Dr. Velaj-t!Nuk mund të rri pa përmendur edhe një fakt: Në vitin 2005 i shpreha dëshirën time Dr. Velaj-t të bënim një bashkëbisedim (intervistë) një përmbledhje të jetës së tij në emigracion për t’a botuar në gazetën Shqiptaro-Amerikane ILLYRIA këtu në Neë York. Më falënderoi për ç’farë i kërkova, por më refuzoi, dukemë thënë disa arsye që mua nuk më bindën. (“arsyet” e tij ishin, sepse nuk donte të publikonte ato që kishte bërë… i dukej si mburrje përpara bashkatdhetarëve të tij…)Ditët në vazhdim, me insistimin tim, e “binda” dhe lamë vendin e takimit. Pas disa ditësh, kur shkrim-intervistën e kisha përfunduar dhe ishte gati për t’u botuar në gazetë, Dr. Velaj më njofton që të mos e dërgoja për botim shkrimin dhe, për t’u bindur në vendosmërinë e tij dhe në dëshirën dhe insistimin tim, në
të njëjtën kohë u kishte telefonuar edhe punonjësve të gazetës ILLYRIA që të mos e botonin në gazetë dërgesën time. Vetkputohet, nuk u ndjeva mirë, por unë kisha qëllimin tim ta realizoja atë që doja. Edhe pse nuk u botua në gazetën ILLYRIA, shkrimin bashkë me intervistën me Dr. Selahedinin të shoqëruara edhe me disa foto ia dërgova shtypit të pavarur në Shqipëri, ku edhe u botua, madje u botua edhe në disa gazeta evropiane ku ka shqiptarë dhe në ëeb site dhe gruplista të ndryshme në internet….Edhe pse jeta me të papriturat e saja e goditi pamëshirshëm familjen dhe shpirtin e tij, duke i shkaktuar dhimbjen më të madhe që mund të ndjejë një prind për humbjen e fëmijës së tij, Dr. Selahedin Velaj, me virtytet e tij të larta burrërore, me dashurinë për atdheun e tij dhe tonin bashkë, me patriotizmin që e karakterizon, vazhdon të ndjejë dhimbje në çdo kohë, kur mëson për politikat e mbrapshta, pabesitë dhe shantazhet, dinakërinë e shteteve fqinje ndaj Shqipërisë dhe ëndrrat e tyre të vjetruara dhe mjerane, copëtimin e territorit shqiptar.
Kështu ndodhi edhe muajt e fundit, kur Dr. Selahedin Velaj, ishte nismëtari dhe organizatori i takimit me intelektualë të ndryshëm që jetojnë në Nju Jork, ku diskutuam për pretendimet territoriale dhe detare që shtetet fqinje kanë ndaj vendit tonë.Ishte Dr. Velaj ai që propozoi në atë takim për t’i dërguar një peticionin Parlamentit Evropian, Qeverisë Shqiptare, që edhe ajo, nëpërmjet eurodeputetëve që përfaqësojnë Shqipërinë në Parlamentin Evropian, ta ngrejë zërin e saj për këto probleme, propozim ky, që u pranua nga të gjithë ne dhe peticioni u dërgua.
Në biseda të ndryshme me njerëz që e njohin Dr. Selahedinin të thonë në koinfidencë se ai njeri është Nderi i Komunitetit Shqiptar në Amerikë, Nderi i Kombit tonë. Dhe nuk ka si të jetë ndryshe kaninioti Selahedin Velaj, legjenda vlonjate në shqiptarët e Amerikës dhe në mbarë Diasporën Shqiptare.Gjithë jeta, puna, vepra e tij, janë histori, janë muze, janë thesaret e paçmueshme që ruhen në atë muze për të gjithë emigrantët dhe mbarë shqiptarët, për të njohur bijtë e rrallë e të ndershëm të Kombit tonë. Duke u njohur me jetën, vuajtjet, aktivitetin e të nderuarit Dr. Selahedin Velaj e kupton përsëri se bijtë e ndershëm të Shqipërisë janë dhe do të mbeten përherë të nderuar. Dr. Selahedin Velaj, Simboli i Diasporës Shqiptare në Sh.B.A. biri i shtrenjtë i shqiptarisë, një ndër vatranët e vjetërqë ka dhënë një kontribut të çmuar në jetëgjatësinë e saj duke bërë edhe fushata për të grumbulluar ndihma në bashkatdhetarë për Vatrën . Një ndër rastet e shumtë, ka qenë edhe atëherë, kur grumbulloi njëzetë mijë dollarë, shumë e madhe me kursin e asaj kohe, kur Kryetar i Vatrës me qendër në Boston ka qenë zoti Pjetër Lukaj. Njeri i angazhuar me pjesëmarrjen e tij fizike në nismat dhe aktivitetet e ndryshme është ndër burrat e mëdhenj të Diasporës Shqiptare në Amerikë, një figurë e ndritur e Kombit tonë.Vlora heroike dhe historike, ajo vatër e ndezur për liri, që tregoi heroizëm kundër pushtuesit turq e deri tek heroizmi kundër pushtuesit italianë, Vlora, vendlindja e Pavarësisësë Shqipërisë dhe e Ismail Qemalit, qyteti bregdetar turistik dhe piktoresk, sigurisht, ndjehet krenare për birin e saj të ndritur që e lindi dhe e riti, burrin e nderuar Selahedin Velaj, siç ndjehemi të gjithë ne krenarë, pjesëtarët e Komunitetit Shqiptar të Amerikës që patëm fatin e mirë të kemi në gjirin tonë doktorin e nderuar Selahedin Velaj, siç ndjehet krenarë çdo shqiptar kur mëson për aktivitetin patriotik humanitar të tij, siç ndjehet krenarë mbarë Kombi Shqiptar.Vepra patriotike e Dr. Selahedin Velaj-t, respekti dhe vlerësimi që kanë bashkatdhetarët për të, vlejnë më tepër se një dekoratë mirënjohjeje, se një titull i lartë nderi, që duhet t’i jepej nga instancat më të larta të shtetit shqiptar. Titujt më të lartë të nderit, Dr. Velaj i ka marrë prej kohësh nga bashkatdhetarët dhe mbarë shqiptarët me dashurinë dhe respektin që kanë ndaj tij për kontributin e tij të përkushtuar.
Prof. Dr. Agron Fico ka thënë për këtë figurë të shquar:Dr. Selahedin Velaj shquhet si nismëtar i mjaft veprimtarive atdhetare, si donator për çështjen kombëtare, për luftën e shqiptarëve të Kosovës kundër pushtuesve serbë.Dr. Velaj dëshmoi dashuri për kulturën shqiptare duke ndihmuar dhe bashkëpunuar me dijetarin japonez, Prof. Dr. Kazuhiko Yamamoto, i cili i kushtoi Kanunit shqiptar të Lekë Dukagjinit studime të veçanta dhe serioze. Vetë Dr. Velaj, i veshur me kostum kombëtar, shkoi në Japoni dhe ngriti flamurin shqiptar në aulat e universitetit japonez.Dr. Velaj shquhet për karakterin e fortë, për dinjitetin njerëzor, për ndershmërinë dhe frymën miqësore. Edhe në humbjen e dhimbshme të të birit, djalit të madh, ai manifestoi virtyte të larta burrërore dhe shqiptare, duke fituar nderimin dhe përkrahjen e dhjetëra e dhjetëra miqve shqiptarë dhe amerikanë.Është kënaqësi intelektuale të takohesh dhe të bisedosh me Dr. Selahedin Velajn, që shquhet për fjalën e mençur dhe realiste, për humorin e këndshme dhe për respektin civilizues.Dr. Selahedin Velaj është legjenda e gjallë vlonjate në gjirin e bashkësisë shqiptare në Amerikë, e cila e do, e nderon dhe i uron shëndet, jetë të gjatë dhe të mbarë.

Filed Under: ESSE Tagged With: IKJA E DR.SELAHEDINIT, ne Amerike, shqiptare, SIMBOLI I DIASPORËS

DEDË GJOMARKAJ – NJERI E SIMBOL

February 4, 2015 by dgreca

Nga Eugjen Merlika/
Në orët e para të 23 janarit 2015, në kullën e lashtë të Gjomarkajve, në qytetin e Shkodrës, ndërroi jetë në moshën 94-vjeçe Deda, njëri nga djemtë e Gjon Marka Gjonit, Kapidanit të Mirditës. Kjo familje, pasardhëse e një shtëpie princore me një histori shumë shekullore, kishte qënë e përbërë nga pesë djem e pesë vajza, përkatësisht : Marku, Ndoi, Lleshi, Deda e Nikolli dhe Dava, Gjela, Marta, Dila e Bardha. Emrat e tyre pasqyrojnë një përkatësi të rrënjosur thellë në traditën arbërore e në psikologjinë shqiptare të ruajtjes së identitetit në të gjitha format e mundëshme.
Kjo familje u përball, si e gjithë shoqëria jo komuniste, me cunamin shkatërrues të fundit të nëndorit 1944, në Shqipërinë tradicionale që kishte filluar të hidhte hapat e saj të para në një botë që, prej kohësh, kishte lënë prapa atë sistem vlerash e konceptesh të lidhura me një epokë të shkuar. Ajo epokë kishte zanafillën e saj në legjendën e madhështisë shqiptare të Gjergj Kastriotit e kishte vazhduar në shekuj, nëpërmjet një oazi të mirëfilltë në një shkretëtirë pushtimi otoman, të ruante trashëgiminë arbërore. Në këtë vështrim, shtëpia e Gjomarkajve qe emblema e ëndrrës shqiptare për një Shqipëri të vërtetë e të pavarur, ëndërr që gjeti sendërtimin e saj në 28 nëndorin famëmadh të vitit 1912.
Gjatë gjithë këtyre shekujve ajo shtëpi e parë malësore, e ngujuar në kullën e Oroshit, të djegur nga partizanët me yllin e kuq në ballë, si simbol i një bote të re, të themeluar mbi gjakun dhe dhunën, kishte qënë pika e riferimit e gjithë Malësisë shqiptare të Veriut. Burrat e asaj shtëpie kishin qenë interpretuesit e Kanunit, të ligjit epror të maleve tona, duke ushtruar ndër shekuj funksionin e gjykatësit, të autoritetit më të lartë moral të asaj bashkësie fisesh të pavarura, që ishte shoqëria shqiptare e Veriut të Vendit. Në themel të veprimtarisë së tyre ishin vlerat e urtësisë, të ndershmërisë, të besës, të gjykimit të drejtë, vlera që i siguruan asaj familjeje ndër breza nderimin dhe respektin e malsorëve e të gjithë shqiptarëve, në gati një gjysmë mijëvjeçari.
Familja e Gjon Markagjonit pati fatin e keq të mbyllë tragjikisht sagën e dinastisë princore të Gjomarkajve, “ jo një dinasti princash despotikë e të korruptuem, por nji dinasti burrash të fortë, t’urtë e të pastër, jo nji dinasti t’urryeme prej popullit të vet, por të dashun, të nderueme e të ndjekun prej sij me kambë e me krye.” (M. Kruja : “Kuvend letrash me miqtë” Vëll. I, F. 116) . Tragjizmi i fatit të kësaj familjeje fisnike shfaqet në jetët e ndërprera në lulen e moshës të luftëtarëve të lirisë Markut e Lleshit, në tri shifrat e viteve të internimit e në dhjetra vitet e burgjeve të pjesëmarrësve të saj, në varret e shpërndara në dy kontinente, në varret e paqena të martirëve të saj.
Në këtë kuadër, i ndieri Dedë, biri i parafundit i Kapidanit Gjon Markagjoni, ze një vend të posaçëm. I takoi atij pesha më e rëndë e përndjekjes së diktaturës së kuqe ndërmjet të gjallëve, të provojë mbi shpinën e tij 22 vite burg e 24 të tillë internim, në tiraninë e Shqipërisë komuniste. Gjysma e jetës së gjatë kaloi me paraqitjen çdo ditë para të ngarkuarit të organeve të dhunës. Legjenda e Mandelës, e trumbetuar me aq bujë nga shtypi botëror, zbehet para dramës së Dedë Gjomarkajt që, në të veçantën e saj të 46 viteve të privuar nga liria, përmban një trevjeçar të llahtarshëm e, njëkohësisht, heroik skajor në kufijtë e të papërfytyrueshmes. Ishte një trivjetësh i kaluar në një qeli të errët, në thonjtë e Sigurimit të Shtetit. Askush, veç xhelatëve të tij, nuk e dinin se ku ishte djali i ri. Sigurimi deshi t’a bënte spiunin e tij, për t’a dërguar në mes të luftëtarëve antikomunistë të lirisë në malet e Shqipërisë, për t’i zbuluar bazat e tyre e për t’i dorëzuar ata në duart e tij.
Deda qëndroi, nuk pranoi kërkesën, vuajti torturat e vetminë, duke u zbardhur i gjithi, edhe se nuk kishte mbushur ende tridhjetë vjet. Thinjat qenë medalja e artë e provimit më të vështirë të jetës së tij, asaj të dinjitetit njerëzor të çuar deri në provën eprore, gati për flijim. Asnjëherë në jetën e tij nuk u mburr për këtë shfaqje heroizmi. Pyetjeve që i bëheshin për flokët e bardha i përgjigjej me humorin e tij të zakonshëm : “U zbardha se nuk munda të skuqem”. Në këto fjalë të thjeshta qëndronte e gjithë filozofija e jetës së tij, në to përmblidhej i gjithë morali dhe domethënia e ekzistencës, lejtmotivi dhe kuintesenca e saj.
Dedë Gjomarkaj përfaqësonte një simbol të dyfishtë shoqëror e njerëzor. Ai ishte një copëz e asaj Shqipërie katolike e tradicionale, që kishte gjetur në binomin “Fe e Atdhe”, të trashëguar ndër shekuj, qëllimin e ekzistencës së saj e që i qëndroi besnike motos së saj edhe në përballimin me diktaturën e komunistëve shqiptarë, që fenë e zëvendësuan me kultin e një krimineli dhe atdheun e bashkuar u a dorëzuan “vëllazërisht” popujve “miq” të Jugosllavisë. Por Deda ishte edhe simbol i një brezi shqiptarësh, që cunami lirivrasës i 29 nëndorit 1944 i ktheu në skllevër e në martirë për më shumë se gjysëm shekulli. Ai brez përbëhej nga djem e vajza të reja, me idealet e Shqipërisë etnike në zemër, me projektet e Shqipërisë evropiane në mëndje. Fundi dramatik e tragjik i tyre qe edhe një fund i atyre idealeve të Shqipërisë që përfundoi e mbyllur në bunkerin e saj të terrorit, mjerimit, prapambetjes e ndarjes nga Evropa.
Si përfaqësues i atij brezi, Dedë Gjomarkaj përballoi me dinjitet t’admirueshëm kalvarin e tij. Ai mbeti, deri sa u nda nga kjo botë, i pastër në shpirt e ndërgjegje si bora e bardhë e maleve të vendlindjes. Bashkëvuajtësve të tij, por edhe gjithë bashkatdhetarëve, u la një mesazh nderi e respekti për vlerat e larta njerëzore, në të cilat Ai besonte me të gjitha forcat e shpirtit të tij, për qëndresën ndaj së keqes e ngadhënjimin moral mbi të. Ai mësim triumfon sot mbi dhunën e verbër të xhelatëve të tij të dikurshëm, ashtu sikurse mbi idhtarët e sotëm të tyre. Në frymën e atij mesazhi e të shembullit të Tij të rrallë, ne sot nderojmë thellësisht kujtimin e tij, atë të një njeriu të vërtetë që dijti të mbajë gjithmonë trupin drejt kundrejt rrebesheve të jetës. E nderojmë dhe e respektojmë si një model për t’u imituar, me të njëjtin besim në vlerat e trashëguara që kishte Ai e me të njëjtin vullnet për t’i mbrojtur e vënë në jetë ato.
Shkurt 2015

Filed Under: ESSE Tagged With: – NJERI E SIMBOL, DEDË GJOMARKAJ, Eugjen Merlika

Tringa e Grudës

February 3, 2015 by dgreca

Nga Fahri Xharra/
Tringa iu bashkangjit kryengritësve dhe u dallua me heroizmin e saj ne Betejen Deçiqit. Aj morri pjesë në Memorandumin e Gëres( 23.Qershor 1911. Aktiviteti I saj luftarak ishte I gjallë e dhe pas Shpalljes së pavarësisë (28.11.1912)
Tringa e Grudës kurrë nuk u martua dhe s`pati fëmijë. Vdiç me me 2 Nëntor 1917 dhe varros në varrezat familjare në bjeshkët E Grudës ,në fshatin Kshevë ( sot në Malin e Zi ) Dy vjet pas forcat melazeze e shkatërruen edhe edhe fshatin e edhe varrin e saj.
Tringa e Grudës që Europa , Amerika dhe Zelanda e Re I bëri homazhe trimërisë së saj kishte lindur në viti1880. Ishte e bija e Smajl Martinit . një prijësi katolik I fisit të grudës, i cili ishte edhe ai nënshkrues I petecionit protestues të Shqiptarëve të Veriut dërguar ambasadorëve Europian të akredituar në perandorinë Otomane, si p.sh . ai i 9 Majit 1878 dërguar Ambasadorit të Francës në Stamboll , si dhe tjetri I datës 15 Qershor 1878, ku shprehej mos pajtimim me vendimet e Koferencës së Shën Stefanit dje Kongresit të Berlinit të cilët pjesën më të madhe të Vilajetit të Shkodrës ia dhanë Principatës së Malit të Zi.
Bac` Smajli i Martinajve të Grudës ishte shumë aktiv gjatë kohës së Lidhjes së Prizrenit;dhe luftës pas saj , ku edhe u burgos n vitin 1886 dhe I derguar në burgjet e anadollit nga të cilat kurrë nuk u kthye. Por edhe të dy djemt e Sma jlit, Gjoni dhe Zefi , vëllezërit e Tringës u vranë në betejen e vitit 1883 , kur Tringa nuk i kishte mbushur ende tri vjet.
Në luftën vitit 1911 në mes shqiptarëve dhe Malit të Zi , Tringa tregoi heroizëm të madh dhe gazeta New York Times e quajti Jean d`Arc – a Shqipërisë. Ajo ishte “ bukuroshja e re shqiptare ,21 vjeç që e mahniti botën dashamirëse.
Ajo nuk ishte mit , ishte realitet shqiptar dhe legjenda e saj qarkullon edhe sot e kësaj dite si femra më heroike e Ballkanit.
Gazeta New York Times e 11 Majit 1911 shkruan “ Heroina shqiptare e zuri vendin e të jatit “
(New York Times — ALBANIAN JOAN OF ARC.; Handsome Heroine Takes Father’s Place and Vanquishes Turks (The New York Times on May 21, 1911 ) gazata e për shkruante “ një trupgjatë ,një vajzë e re e zhvilluar si duhet.” dhe shtonte se të gjitha grate shqiptare janë guximtare dhe të ushtruara që nga vajzëria e herëshme në përdorimin e armëve , si dhe në mungesë të mashkujve janë luftëtare të vërteta..
Mediat e quanin “Yanitza” ( Zhanika) duke u bazuar në Jean d`Arc-en franceze.
Fizikisht, shqipëtaret shkruante New York Times-i janë raca më e mira në Europë. Gratë e tyre janë trupgjata dhe të guximshme. Kur i kam parë së pari kam mbetur pa mend :” nga ecja e tyre elegante , e fuqishme dhe mbresëlënëse “
Po ata janë ( shqiptarët ) shumë të bukur dhe një popull me dhunti të madhe . ata janë si skotët e e shek.17-të , dhe ata do të jenë hap pas hapi raca më e mira si mendësisht ashtu edhe fizikisht , raca më e mira e Ballkanit. Nëse shkoni në Stamboll i gjeni burrat në rrugë dhe burrështetasit që janë Shqiptarë.
Gabimi i tyre është që nuk kanë aftësi për shtetformim. Ende nuk e kuptojnë rëndësinë e kombinimit të ndjenjës klanore dhe bërjes së shtetit .But that will come.”

Fahri Xharra, Gjakovë , 02.02.15

Filed Under: ESSE Tagged With: Fahri Xharra, Tringa e Grudës

Musine Kokalari, disidentja që nuk u dorëzua kurrë

February 2, 2015 by dgreca

Nga Flora NIKOLLA/
Tirane, 2 Shkurt/ATSH/.- Musine Kokalari lindi më 10 shkurt të vitit 1917, në Adale, të Turqisëm nderkohe qe në vitin 1921, familja e saj u kthye në Shqipëri dhe u vendos në Gjirokastër, ku Musineja kreu shkollën fillore.
Nëntë vjet më vonë, familja Kokalari do te vendosej në Tiranë .
Në vitin 1937, ajo mbaroi shkollën e mesme “Nëna Mbretëreshë” dhe më pas shkoi për studime në Universitetin e Romës, në Itali, të cilin e mbaroi shkëlqyeshëm në vitin 1941. Librin e parë “Seç më thotë nëna plakë”, Musine Kokalari e botoi në vitin 1939.
Ishte viti 1943, kur Musine Kokalari së bashku dhe me disa shokë të tjerë formuan Partinë Socialdemokrate. Një vit më vonë, me përpjekjen e saj, doli numri i parë i gazetës “Zëri i Lirisë”. Në vitin 1944, ajo botoi librin e dytë “Rreth vatrës”, ndërsa më 12 nëntor të po këtij viti u pushkatuan vëllezërit e saj, Muntaz e Vesim Kokalari. Katër ditë më vonë e arrestuan dhe Musinenë, të cilën e mbajtën 17 ditë në burg.
Në janar të vitit 1945, u botua libri i tretë i Musine Kokalarit “Sa u tund jeta”.
Më 23 janar të vitit 1946, ajo u arrestua për së dyti nga forcat e Mbrojtjes së Popullit, e gjyqi e dënoi me 20 vjet heqje lirie. Në vitin 1961, e nxjerrin nga burgu dhe e internuan në Rrëshen, ku dhe doli në pension me gjysmë page. Në vitin 1981, sëmuret nga sëmundja e kancerit, që dy vjet më pas do ta largonte përgjithmonë nga jeta. Në vitin 1993, Presidenti i Republikës i asaj kohe, Sali Berisha i dha pas vdekjes medaljen “Martir i Demokracisë”.

Historia e dhimbshme e jetës së disidentes së burgosur e internuar nga diktatura
Thëniet e saj ishin akuzat e një shpirti të pamposhtur rilindës që sfidonte vdekjen. “Unë s´jam fajtore. S´jam komuniste dhe ky s’mund të quhet faj. Ju fituat në zgjedhje, por në burg nuk duhet të jem…. Unë jam nxënëse e Sami Frashërit. Me mua ju doni të dënoni Rilindjen”.
Pas këtyre fjalëve, ajo nuk mund t’i shpëtonte dënimit të sistemit të Enver Hoxhës, edhe pse ky i fundit e njihte mirë familjen intelektuale dhe patriotike të Kokalarëve nga Gjirokastra. Madje, Hoxha kishte lidhje gjaku me Musinenë, por ai nuk e kurseu as atë, pasi kishte pushkatuar pa gjyq dy vëllezërit e saj, në nëntor të vitit 1944. Sistemi i kaluar kishte dhe një inat tjetër me Musinenë. Fakti që ajo kishte krijuar së bashku me Skënder Muçon, Partinë Socialdemokrate, në vitin 1943, nuk mund të anashkalohej nga sistemi një partiak i Hoxhes.
Pas Luftës së Dytë Botërore, kur Shqipëria po vihej nën diktaturë, si kundërveprim i kësaj të fundit u themelua më 6 nëntor të vitit 1946, në Tiranë, grupimi i parë opozitar antikomunist “Bashkimi Demokratik Shqiptar”, një aleancë e Partisë Socialdemokrate, kryesuar nga Musine Kokalari, me Frontin e Rezistencës, drejtuar nga Sami Qeribashi dhe me Grupin Monarkist, të drejtuar nga Qenam Dibra. Pra, Musineja u bashkua me disidentët e tjerë të opozitës, e cila sipas ideve të saj, do të ishte ilegale dhe do të luftonte me mjete demokratike për një Shqipëri ndryshe. Ajo nuk mund të pranonte diktaturë, ndaj dhe i shfaqi hapur bindjet politike, por në të njëjtën kohë dhe diktatura nuk mund ta pranonte Musinenë, ndaj e goditi për vdekje.
Në hetuesi dhe në gjyq, Musine Kokalari do të depononte: “Mbas Mbledhjes së Mukjes, kam marrë pjesë në Ballin Kombëtar si socialdemokrate dhe kam qenë përgjegjëse e gazetës ‘Zëri i Lirisë’, ku kam botuar artikuj ku flitet për çështjen e Kosovës në bazë të Kartës së Atlantikut. Kriteri për të luftuar ishte jo për qëllimin e përfitimit të disa klikave, por për demokratizimin e vendit”.
Çastet e fundit të jetës
Në dorëshkrimin “Mbi jetën time”, Musineja shkruan: “Komunistët më varrosën për së gjalli, se nuk iu kërkova falje në gjyq për aktivitetin tim. Dhe pse do të kërkoja falje?…. Unë s´jam fajtore…”. Në një seancë gjyqi, ndërsa dikush thirri se ajo duhet të dënohej me vdekje në litar, dhe kryetari Frederik Nosi, e pyeti se a e dëgjonte atë që kërkonte populli, Musineja me qetësi iu përgjigj: “Nesër këtë do të thonë edhe për ju”. Musineja nuk pranoi avokat. Ajo bëri një apologji të shkëlqyer që jep qartë edhe në qëndrimin e saj prej politikaneje, demokrate, konseguente dhe e papërlyer. Gjyqi komunist e dënoi me 20 vjet heqje lirie, me humbjen e të gjitha të drejtave civile dhe konfiskim të pasurisë.

Pasi kreu 16 vjet nga dënimi i saj, Musinenë e internuan në Rrëshen, ku për 22 vjet punoi në bujqësi dhe ndërtim, si punëtore llaçi, e përgjuar ditë e natë nga Sigurimi i Shtetit.
Pas punës, ajo shëtiste vetëm, por dhe shkonte në vendin e saj të preferuar, bibliotekën e qytetit, ku gjente miqtë e saj të vërtetë, librat. E dërmuar nga vuajtjet dhe e rraskapitur nga punët e rënda, Musineja u sëmur nga kanceri. “Ç´fat tragjik, shkruan ajo. Më doli edhe sëmundja kundër. Të paktën të kisha pak qetësi në vitet e fundit të jetës sime”.
E shtruar në spitalin onkologjik, ajo shkruan: “Këtu kuptova një gjë. Për mua jo vetëm që nuk interesohen, por kanë qejf të më zvarritin. Dhe vetë kontrollet e këtyre muajve s´kanë gjë tjetër veçse fjalë të kota. Sipas rregullave, unë duhet të isha operuar këtu e gjashtë muaj më parë. Ç´do të ngjasë?”. “ Ketu njoha kulturën demokratike, njoha tragjedinë e përmbysjeve të mëdha revolucionare. Njoha një gjyq special. Njoha 16 vjet burg dhe 22 vjet internim me përplasje andej-këndej. Njoha punën e punëtorit me normë individe, njoha punën e krahut me normë kolektive në bujqësi e ndërtim. Njoha vetminë e vetëkërkuar, shoqërinë e rastit në burg dhe gjithë ndryshimet që pasojnë nga ky tërmet i pandërprerë për të konsoliduar diktaturën e proletariatit. Nganjëherë them me vete se nuk fitova gjë që mbeta gjallë. Kam 38 vjet që nuk e di ç´domethënë familje. Ndoshta do të ishte mirë të kisha mbyllur sytë njëherë e përgjithmonë. Kështu merrnin fund edhe vuajtjet, me gjithë gjendjen tragjike. Kjo do të ishte një gjë shumë e mirë. Nëse vdes, në valixhen e vogël kam disa sende me vlerë etnografike për Muzeun e Gjirokastrës. Ato pak kursime dhe gjithçka tjetër le të hyjnë në fondin e shtypit që duhet të krijohet për punëtorin e krahut, i cili është i domosdoshëm, që të demokratizohet puna e krahut dhe të kultivohet punëtori i thjeshtë”.
Falë ditëve që erdhën u mundësua të thuhet e vërteta për personalitete të tillë si Musine Kokalari. Diktatura e burgosi, e internoi, e vdiq, por nuk e varrosi dot. Ajo i mbeti gjallë popullit dhe atdheut, një dritë e pashuar e kulturës shqiptare. Nga piedestali ku e vendosi koha, ajo vazhdon të thotë : “Besa, shpresa, dashuria, ato pra na lartësojnë. Përçarja dhe marrëzia na poshtërojnë dhe na mjerojnë”

Filed Under: ESSE Tagged With: disidentja, Flora Nikolla, Musine Kokalari, që nuk u dorëzua kurrë

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 506
  • 507
  • 508
  • 509
  • 510
  • …
  • 613
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • DASHURIA NDAJ ATDHEUT – THEMEL I NDËRTIMIT DHE ZHVILLIMIT TË SHTETIT
  • THE SPHERE (1929) / HISTORIANI GJERMAN, FRANZ BABINGER : “VIZITA IME TEK DERVISHËT E KRUJËS, NJË KOMUNITET I JASHTËZAKONSHËM…”
  • Njoftim publik nga Shoqata Malësia e Madhe – NY
  • “Gjergj Kastrioti Scholarship Fund”
  • Gazeta “Shqiptari i Italisë”
  • KONSULLATA E REPUBLIKËS SË KOSOVËS NË SHTUTTGART SHËNOI DITËN E PAVARËSISË SË REPUBLIKËS SË KOSOVËS DHE PËRURIMIN E HAPËSIRAVE TË REJA TË KONSULLATËS
  • “SKËNDERBEU SHQIPJA QË NDALOI PERANDORINË OTOMANE” E AUTORËVE ITALIANË: ALDO DIOMEDES DHE CLAUDIO DI GIÁ
  • KANDIDAT PËR KËSHILLIN BASHKIAK NË LEWISVILLE, TEXAS, ADRIAN DOKO: “SHQIPTARËT JANË SHEMBULL I INTEGRITETIT, FAMILJES DHE UDHËHEQJES”
  • Ekzistenca e kombit shqiptar varet nga ekzistenca e kombit amerikan
  • Flamuri Shqiptar: Nga Emblemë Perandorake në Identitet Kombëtar
  • ATHANAS GEGAJ VEPRIMTAR DHE STUDIUES SHQIPTAR NË AMERIKË  I SHQUAR PËR ROLIN E TIJ NË ÇËSHTJEN KOMBËTARE 
  • DR. ATHANAS GEGAJ, EDITORI I DIELLIT DHE SEKRETARI I VATRËS U PËRKUJTUA NË NEW YORK
  • Ismail Qemali në gazetën franceze “Le Bloc”
  • Grupi artistik shqiptar “Albanian Eagles Dance” përformoi në “ArtFest Fort Myers” në Florida
  • INSTITUCIONALIZIMI I BARAZISË SË SHQIPTARËVE – NGA MARRËVESHJA POLITIKE TE GARANCIA JURIDIKE

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT