Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Dy Papë Shenjtorë

by

Gjoni XXIII e Gjon Pali II janë Shenjtorë. Papa Françesku: nuk patën frikë të përkulen mbi plagët e Jezusit
Dy Papë Shenjtorë, dy Papë bashkëkremtues. Në këto gjashtë fjalë përmblidhet gjithë karakteri i jashtëzakonshëm i kësaj dite, historike për Kishën, festë feje e ditë shprese për njerëzimin. Që nga orët e para të mëngjesit, një turmë pa fund besimtarësh, të paktën 800 mijë vetë, u dynd në Sheshin e Shën Pjetrit, në Udhën e Pajtimit e në zonat rreth Kështjellës së Shën Engjëllit, për Meshën e shenjtërimit të Gjonit XXIII e Gjon Palit II, kryesuar nga Papa Françesku. Më se 800, bashkëkremtuesit, ndërmjet të cilëve, Papa i nderit Benedikti XVI, i përshëndetur me një duartrokitje të stuhishme në sa hynte në treme, e edhe ipeshkvijtë e Kishës Katolike të Shqipërisë, kryetari i Konferencës Ipeshkvnore, Kryeipeshkvi i Shkodër-Pultit, imzot Anxhelo Masafra dhe Kryeipeshkvi i Tiranë-Durrësit, imzot Rrok Mirdita.
Nga autoritetet zyrtare, kujtojmë praninë e Presidentes së Kosovës, Zonjës Atifete Jahjaga dhe të Kryeministrit, zotit Hashim Thaqi. Shqipëria, veç ipeshkvijve, përfaqësohej nga shumë grupe të vogla emigrantësh e shtegtarësh, ardhur nga i gjithë vendi, për t’u shprehur dy papëve Shenjtorë mirënjohjen e thellë, për ndihmesën që dhanë, ndërmjet tjerash, në shembjen e perdes së hekurt.
Gjatë homelisë, në të Dielën titulluar nga Papa Vojtila e “Mëshirës Hyjnore”, ipeshkvi i Romës pohoi se dy shenjtorët nuk patën frikë të përkuleshin mbi plagët e Jezusit. Mbi ato plagë që janë shenja e përhershme e dashurisë së Zotit për ne.

Shenjtorë! Gjoni XXIII e Gjon Pali II janë shenjtorë. Dëshira e zjarrtë e disa breznive besimtarësh, që e prisnin këtë shpallje, u bë kumt koral gëzimi për Kishën e botën mbarë.
Kremtimi filloi pikërisht me Litanitë e Shenjtorëve, kënduar nga Kori i Kapelës Sikstine e menjëherë u ndje fort fryma e përqendrimit të thellë në lutje dhe ndjekja me heshtjen, që pushton katedralet katolike në kremtimet e mëdha. Qetësi surreale, në një turmë qindra mijëra vetësh. Për të ndjekur ritin sugjestiv, në latinisht, gjatë të cilit kardinali prefekt i Kongregatës për Çështjet e Shenjtorëve, Angelo Amato, i drejtoi tri herë rresht Papës peticionin për të shkruar në Albumin e Shenjtorëve Gjonin XXIII e Gjon Palin II. Pastaj, çasti i pritur me një emocion të papërshkrueshëm: formula e Kanonizimit:
“… Beatos Ioannem XXIII et Ioannem Paulum II Sanctos esse decernimus et definimus, ac Sanctorum Catalogo adscribimus…”.
“Deklarojmë dhe përkufizojmë Shenjtër të Lumët Gjoni XXIII dhe Gjon Pali II, i shkruajmë në Albumin e Shenjtërve dhe caktojmë që të nderohen me devocion ndër shenjtorë, në të gjithë Kishën. Në emër të Atit e të Birit e të Shpirtit të Shenjtë”. Janë fjalët që, një ças pasi dolën nga goja e Papës Françesku, hynë në librin e historisë së njerëzimit. Pasuar nga një Amen shpërthimtar e edhe nga duartrokitjet e stuhishme të mijëra njerëzve, sytë e të cilëve nguleshin në fasadën e Bazilikës, mbi portretet e dy Papëve Shenjtorë, që duket sikur rinisën dialogun e tyre të gjallë e të gjatë, me botën.
Riti i kanonizimit pati edhe një çast tjetër prekës, atë të vendosjes së relikeve të shenjtorëve në elter. Relikuarin e Shën Gjon Palit II e mbarti Floribeth Mora Diaz, që u shërua mrekullisht nga Shenjti. Ndërsa atë të Gjonit XXIII, katër nipat, kryetari i bashkisë së Nënmalit dhe kryetari i Fondacionit kushtuar Papës Ronkali.
Pastaj u lexua Ungjilli, në latinisht e greqisht, për të pohuar se asnjë gjuhë nuk është e huaj për zemrën e Anxhelo Ronkalit dhe të Karol Vojtilës. Ungjilli, që përmbyll Tetëditshin e Pashkëve, tha Papa në krye të homelisë, përqendrohet te plagët e lumnueshme të Krishtit të Ngjallur. Janë ato plagë, që Toma deshi t’i shihte me sy, e deshi edhe t’i prekte, për të besuar.
Plagët e Jezusit, komentoi Françesku, janë shkandull për fenë, por edhe vërtetim i fesë. Prandaj, vijoi, në korpin e Krishtit të ngjallur, plagët nuk zhduken, mbeten, sepse janë shenjë e përhershme e dashurisë së Zotit për ne. Këto plagë, vijoi, janë të domosdoshme për të besuar në Zotin. Jo për të besuar se Zoti ekziston, por për të besuar se Zoti është dashuri, mëshirë, besnikëri:
“Shën Gjoni XXIII e Shën Gjon Pali II patën guximin t’i shikojnë plagët e Jezusit, t’i prekin duart e Tij të plagosura e kraharorin e Tij të shporuar. Nuk patën turp nga korpi i Krishtit, nuk u shkandulluan nga Ai, nga Kryqi i Tij; nuk patën frikë nga korpi i vëllait (cfr Is 58,7), sepse në çdo njeri të vuajtur panë Jezusin. Qenë dy burra të fortë, përplot me parresinë e Shpirtit Shenjt, që i dhanë botës dëshminë e mirësisë së Zotit e të mëshirës së Tij”.
Ishin meshtarë, ipeshkvij e papë të shekullit XX. I njohën nga afër tragjeditë, madje edhe i jetuan, tha Papa Françesku, por nuk u mposhtën, sepse:
“Më i fortë se ato, ishte Zoti; ishte më e fortë, feja në Jezu Krishtin Shpërblyes i njeriut e Zot i historisë; më e fortë se tragjeditë, ishte mëshira e Zotit, që duket në këto pesë plagë; më e fortë, afërsia amtare e Marisë”.
Në këta dy burra kundrues të plagëve të Krishtit e dëshmitarë të mëshirës së Tij, shtoi, banonte shpresa e gjallë, njëherësh me gëzimin e patregueshëm e të lum:
“Shpresa dhe gëzimi, të cilin Krishti i ngjallur ua jep dishepujve të tij, gëzim që askush nuk mund t’ua marrë. Shpresë e gëzim Pashkësh, përshkuar nëpër furrën e zhveshjes, të zbrazjes, të afërsisë me mëkatarët deri në fund, deri në neverinë e hidhërinë e atij kelku. Këto janë shpresa e gëzimi, që dy shenjtorët Papë morën si dhuratë nga Zoti i ngjallur e ia dhuruan, pastaj, me duar plot, Popullit të Zotit, duke fituar mirënjohjen e tij të përjetshme”.
Pikërisht kjo shpresë e ky gëzim, reflektoi Ati i Shenjtë, ndjehej fort në bashkësinë e parë të Jeruzalemit. Është bashkësi, ku jetohet thelbi i Ungjillit, domethënë, dashuria, mëshira, në thjeshtësi e vëllazëri. E kjo, pohoi, është edhe figura e Kishës që pati parasysh Koncili II i Vatikanit. Shën Gjoni XXIII e Shën Gjon Pali II, tha në vijim, bashkëpunuan me Shpirtin Shenjt për ta ripërtrirë e për ta rinuar Kishën, sipas fizionomisë së saj të zanafillës, fizionomi, që ia dhanë shenjtorët në shekuj:
“Nuk duhet të harrojmë se janë pikërisht shenjtorët, që e çojnë përpara Kishën dhe e bëjnë të rritet. Në thirrjen e Koncilit II të Vatikanit, Gjoni XXIII dëshmoi bindjen e ëmbël ndaj Shpirti Shenjt, e la të printe e qe për Kishën, bari e udhëheqës- i udhëhequr’. Ky ishte shërbimi i madh, që i bëri Kishës: ishte Papa i bindjes ndaj Shpirtit Shenjt”.
Në këtë shërbim ndaj popullit të Zotit, vijoi, Gjon Pali II ishte Papa i familjes:
“Kështu pati thënë ai vetë, një herë, se dëshironte të kujtohej si Papë i familjes. Më pëlqen ta nënvizoj, ndërsa po ecim në udhën drejt Sinodit mbi familjen e me familjen, një udhë që, sigurisht Ai, nga qielli, e shoqëron dhe e mbështet”.
Uroj, tha në përfundim Papa Françesku, që të dy këta Shenjtorë, Barinj të Popullit të Zotit, të ndërmjetësojnë për Kishën që, gjatë këtyre dy vjetëve të udhës sinodale, t’i bindet Shpirtit Shenjt në shërbimin baritor ndaj familjes e uroj edhe që:
“Të dy të na mësojnë të mos shkandullohemi nga plagët e Krishtit e të hyjmë në misterin e mëshirës hyjnore, që shpreson gjithnjë, fal gjithnjë, do gjithnjë”.

Basha priti Imzot Donato Oliverio

by

Kryetari i Bshkisë së Tiranës dhe njëherësh kryetar i PD, Lulzim Basha, priti në një takim Peshkopin e arbëreshëve të Italisë, Imzot Donato Oliverio, Peshkop i Eparkisë së Ungrës, i arbëreshëve të Italisë.
Basha gjatë takimit vlerësoj kontributin e jashtëzakonshëm të klerikëve arbëreshë të cilët përveç veprimtarisë së tyre fetar, japin ndihmesë të ndjeshme edhe në ruajtjen e gjuhës shqipe (arbëreshe), të trashëgimisë kulturore dhe të gjitha traditave arbërore.
Po ashtu, Basha ka shprehur gadishmërinë për të dhënë kontributin në këtë mision fisnik dhe shumë të çmuar, për ruajtjen dhe trashëgiminë e vlerave të kulturës dhe traditës së arbëreshëve të Italisë.
Imzot Donato Oliverio, duke falënderuar Bashen për pritjen e veçantë, ka vlerësuar tolerancën fetare të shqiptarëve, si model për të gjithë botën dhe që do të ndikonte për paqen, mirëkuptimin dhe bashkëpunimin ndërfetar. Peshkopi i arbëreshëve të Italisë u angazhua personalisht dhe me të gjithë bashkëpunëtorët e tij, për të përhapur sa më shumë dhe në çdo vend të botës vlerat që mbartin shqiptarët, tolerancën fetare, fjalën e dhënë, besën, mikpritje, vëllazërinë.
Imzot Donato Oliverio, ftoi zotin Basha për një vizitë zyrtare, e cila u prit me kënaqësi.

Kryeministri Rama, Audiencë tek Papa Françesku

by

Kryeministri shqiptar, Edi Rama, u prit sot nga Papa Françesku, në Selinë e Shenjtë në Vatikan. Siç bën të ditur vetë Kryeministri nëpërmjet një postimi në rrjetet sociale, audienca me Papa Françeskun, ka zgjatur një orë. “Audienca me Papa Franceskun, një orë e mrekullueshme përballë thjeshtësisë së Njeriut”, shkruan Rama. Kjo është hera e parë që kreu i Qeverisë sonë takohet me kreun e Selisë së Shenjtë, ndërkohë që viziton për të tretën herë Italinë në tetë muaj qeverisje. Sakaq, zyra e shtypit e qeverisë nuk ka informuar nëse axhenda e Kryeministrit në Itali do të vijojë me takime apo aktivitete të tjera.

Presidenti Nishani u uron katolikëve dhe ortodoksëve Festën e Pashkëve

by

Nëpërmjet një mesazhi, Presidenti Bujar Nishani u uron Festën e Pashkëve të gjithë besimtarëve katolikë dhe ortodoksë shqiptarë kudo që ndodhen.
Në mesazhin e tij për besimtarët katolikë, Kreu i Shtetit shprehet se “në vlerën shpresëdhënëse të së cilës besojnë të gjithë të krishterët dhe jo vetëm, ju uroj të gjithëve të jetoni në familje dhe në shoqëri paqen dhe mirësinë që rrezaton kjo e kremte”.
“Qoftë kjo ditë dhe gjithë të tjerat pas kësaj, ditë plot vullnet, kurajë dhe forcë për të përballuar çdo vështirësi! Është dita kur ringjallet shpresa, ndihet më i plotë gëzimi dhe harmonia mes njëri- tjetrit. Dita e bekuar e Pashkëve le të na ndihmojë ta jetojmë më thellë shpresën për një jetë më të mirë në familje dhe në shoqërinë shqiptare”, deklaron Nishani.
Ai thekson se “festa e Pashkëve sivjet i gjen shqiptarët me besim se do të bëjmë përpara në afrimin drejt familjes europiane. Është një provë që kërkon më shumë se kurrë të shpalosim harmoninë, mirëkuptimin dhe dinjitetin tonë si komb”.
Sipas tij, të besosh tek e mira, te shpresa, te paqja dhe te jeta më e mirë, është oguri më i mirë i kësaj feste. Dhe ne e meritojmë edhe shpresën, edhe jetën më të mirë.
Ndërsa në mesazhin drejtuar besimtarëve ortodoksë, Presidenti shprehet se Festa e Pashkëve, duke na forcuar edhe më shumë besimin dhe dëshirën për mirësi, na shtyn të gjithëve, besimtarë ortodoksë apo jo, të rigjallërojmë shpresën dhe forcën për të qenë ashtu si na e kërkon vetë dita e shënuar e Pashkëve.
“Dita e Ringjalljes na ndihmoftë të gjithëve për të besuar edhe më shumë tek e mira, për të qenë të prirur ndaj bashkëjetesës së harmonishme!Sivjet ne kemi sfidën e madhe për t’iu afruar edhe më shumë familjes europiane. Kjo sfidë varet më së shumti nga mirëkuptimi që do të jemi të zotë të realizojmë midis nesh dhe nga dëshira për të pasur një vështrim më të kthjelltë mbi të nesërmen”, thuhet në mesazhin e Kreut të Shtetit.

Papa në Udhën e Kryqit: “Fjalën e fundit nuk e ka e keqja, por dashuria, mëshira, falja”

by

“Nuk do ta ketë e keqja, fjalën e fundit, por dashuria, mëshira, falja”. Janë fjalët që Papa u drejtoi 40 mijë besimtarëve në një meditim të shkurtër, në përfundim të Udhës tradicionale të Kryqit, në Koloseum, mbrëmjen e së Premtes së Madhe. Zoti, tha Papa, e vuri mbi Kryqin e Jezusit gjithë barrën e mëkateve tona, gjithë padrejtësitë e çdo Kaini kundër vëllait, gjithë dhimbjen e pamasë të tradhtisë së Judës e të Pjetrit, gjithë mburracakërinë e njerëzve të pushtetshëm, gjithë arrogancën e miqve të rremë. Ishte Kryq tejet i rëndë, si nata e njerëzve të braktisur; i rëndë, si vdekja e njerëzve të dashur; i rëndë, sepse i rënduar nga gjithë pesha e ndryrësisë të së keqes.
Gjithsesi, vijoi Ati i Shenjtë, është edhe Kryq ngadhënjyes, si agu pas një nate të gjatë, sepse personifikon gjithë dashurinë e Zotit, që është shumë më e madhe se ndyrësitë tona e tradhtitë tona. Në Kryq shikojmë përçudnimin e njeriut, kur e lë veten nën pushtetin e së keqes; por shikojmë edhe pafundësinë e mëshirës së Hyjit, që nuk sillet me ne sipas mëkateve tona, por sipas dashurisë së vet. Përballë Kryqit të Jezusit, shikojmë, e gati prekim me dorë, se Zoti na do përjetësisht; përballë Kryqit e ndjejmë veten ‘bij’ e jo sende, jo objekte, siç pohonte Shën Gregori i Naciancenit, duke iu drejtuar Krishtit me këtë lutje: “Po të mos ishte Ti, o Krishti im, do të ndjehesha krijesë që ka marrë fund. Linda, e e ndjej si shkrihem dalngadalë. Ha, flej, pushoj, sëmurem e shërohem. Më pushtojnë dëshira e trazira, gëzoj diellin e frytet e tokës. Pastaj vdes e korpi im bëhet hi e pluhur, si ai i kafshëve, që nuk kanë mëkate. Po unë, ç’gjë kam më shumë se kafshët? Asgjë, përveç Zotit. Në se Ti nuk do të ishe, o Krishti im, do ta ndjeja veten njeri, që ka marrë fund”.
O Jezusi ynë, vijoi Papa, na prij prej Kryqit, në Ringjallje e na mëso se fjalën e fundit nuk do ta ketë e keqja, por dashuria, mëshira e falja. O Krisht, ndihmona të brohorasim rishtas: “Dje isha i kryqëzuar me Krishtin, sot u lumnova me Të. Dje vdiqa me Të, sot jam i gjallë me Të. Dje isha i varrosur me Të, sot u ngjalla me Të”. Në fund, të gjithë së bashku, t’i kujtojmë të sëmurët, njerëzit e braktisur nën barrën e Kryqit, duke uruar të gjejnë, në provën e Kryqit, forcën e Shpresës, të Shpresës së Ngjalljes e të Dashurisë së Zotit”.(Radio Vatikani)