Sofra Poetike – Page 47 – Dielli

NJERIU I SHENJAVE TË MËDHA

December 2, 2017 by dgreca

NGA SINAN KAMBERAJ/

NJERIU I SHENJAVE TË MËDHA/

Saherë vinte në New York – /

Në Zemrën e Tokës së Shenjtë/

Ai fliste mendueshëm/

Për Shenja të Mëdha/

Për Shtëpinë -/

Që e ruan Zoti /

Dhe Miqtë …/

Pastaj –

Për Gurët për Diellin

Për Tokën e Qiellin …

Por, tek fliste për Zjarrin –

Që duhej shuar

Se, po ra –

Mund të digjte gjithçka të gjallë –

Më bëhej se i shtohej

Një rrudhë më shumë në ballë …

Njerëzit pëshpërisnin

Dh’e vështronin me habi

Si mund ta shuante

Zjarrin –

Me Frymë

Ky Njeri?!

E vështronim me dhimbje

Kur ndahej prej nesh

Në Aeroportin Kennedy …

Tek shpërndërrohej

në një Lejlek krahëthyer

Që fluturonte me nxitim –

Me ankthin se Mullenjëzezat –

mund t’ia shthurnin Folenë

Majë Oxhakut të Kullës –

Në Dukagjin …

Dhe vitet shkonin

Borë thinjash reshte

Mbi koka të njerëzve

Që prisnin Mrekullinë…

Po –

Ai s’e humbi kurrë Besimin

Se Dielli i Naimit –

Lind andej nga Perëndon …

Dhe vitet shkonin …

Çatia zu’ të pikonte pikëllim

Nga dhimbjet e trarëve

Që kërkëllinin –

Në Acarin e Dimrit

të Vetmisë së Madhe

Qindvjeçare!

Dhe –

Kur pakkush besonte

Se Dita e Premtuar

Do të hapej nga Qielli –

Rrathët e Ferrit të Dantes

Po çaheshin me gjëmim

Nga uturima e Zogjve të Zjarrtë

Mbi Qiejt e Ballkanit –

të shituar nga Qoftëlarg’ja Plakë …

Err e terr: Flakë – flakë!

Njerëzpengjet Dardanë

Po iknin pikëllueshëm në një Karvan Biblik

Si dikur moti nē Jug –

Sivëllezërit e tyre Moreanë

Ata shfaqeshin e çshfaqeshin trishtueshëm

Si hije –

Drejt horizontit të përflakur

Ku pritet Qielli më Tokën…

Njerëznumrat –

Në podrume rrënojash

Flisnin me gishtërinj:

Një, dy, tre … dhjetë –

Shtatëdhjetetetë!

Njiqindvjetnet!

Dhe

Papritmas –

Bashkë me Mrekullinë

U përmenden dh’e panë

Me sy të lbyrur

Kufirin e Ferrit!

Tashmë –

Lulëkuqet kishin shpërthyer

Në pellgje të njoma gjaku

Mbi pirgje kufomash

Në ara e livadhe

Në korie e grykëmale …

O Zot!

Ç’Diellmejt po lindte

Bashkë me dënesa bonjakësh

E gulçima Nënash të dhunuara …

Dhe –

Kur u çel Qielli i Dardanisë

Të gjallët –

Rikthyen tē folmen e moçme

Me jehona Alpesh;

– A jeni njehë, ore-e!

– O, po ore, po-o-o!

Dhe filluan ta masin kohën

Me Shenja të Reja:

Para Rugovës dhe Mbas Tij!

________________

New York, 2 dhjetor

(Në ditëlindjen e Tij)

Profesor Sami Repishti i ka derguar redaksise se Diellit nje poezi, e cila titullohet “BABAI IM”. Dergesa shoqerohet me kete shenim: “Eshte nje poezi e publikuar ne revisten kosovare “Zeri i Rinise”, nr. 10, me date 8 mars 1980….E lexova , u preka shume per sensitivitetin e djalit shkrimtar, dhe e perktheva anglisht.Nese e vlen, do te deshirojsha shume te botohet ne dy versionet. Falemnderit!/

Te fala

Sami

=========================================

BABA I IM…

Baba i im

asnji herë nuk shkroi poezi

s’deshi a s’pati kohë

por në fëtyrën e tij

mund të lexojsh elegji

të shkruara nga plumbat

në lëkurën pergament

Baba i im

s’deshi a s’pati kohë

po edhe ato vite lufte

s’e lanë të shkruaj poezi

ushtruan të tjerët

të shkruajnë me plumba

në lëkurën e tij….

(Adem HASANI – Zëri i Rinisë (Kosovë) nr. 10. datë 8 mars 1980)

***

(English version)

MY DADDY

My daddy

had no desire

nor time

to ever write poetry

Behold!

riddled with bullets

elegies could be read

on his parched-skin face

My daddy had no desire

nor time

the years of war slipped by

giving him no chance to try

while others with bullets

stubbornly apply

their writing skills

on his parched skin.

(Translated into English by Sami Repishti – 11 march 1982)

INTERVISTË ME FUSHËN

November 30, 2017 by dgreca

….Dhe hashashshi/

Edhe kanabisi/

S’përmbahen./

Hashashshi/

Edhe kanabisi /

Harbojnë/

Si dy tepistë blroshë,/

Tërbimshëm tërbojnë të dy/

Luginave, skërkave, kodrave maleve/

Pa u trandur në diell, breshër,/

Dëborë,

Shi

Duke sfiduar,

Duke mospërfillur

Prokurorë, gjyqtarë polici …!

Faslli Haliti/…………………………………

Viz. S.kamberi «Artist i Popullit»

INTERVISTË ME FUSHËN/

PROLOG/

Myzeqe moj fushë/

Myzeqe /

Moj fushë/

Ti ishe hambari ynë /

Me misër të bardhë si sermë /

Ti ishe hambari ynë me grur të artë,/

Me grurnja të floririnjtë, të verdhë …!/

***

Fushë

Fusha ime

Bari yt brus,

Është prapë i blertë më ?

Mos u zverdh vallë i blerti,

Mos vallë u përcëllua, u tha?

Gruri,

Derdhet si dikur

Fushave të myzeqesë

Kur kullonte pika ari çdo kalli,

Mos do kemi prapë zi të zezë buke,

Mos do kemi prapë karesti ?

Misri ?

Bleron tej në ҫair

Apo zverdhet sapo mbin

Si dikur pa kalli në thatësirë?

Pambuku

Zbardh

Fushës mbarë

Siҫ zbardhte vite, dekada më parë?

Si, si, si,

Misri thahet nga etja

Për një pikë ujë kanali të ftohtë,

Dhe s’arrin të çojë

Një kalli kaҫot ?

Kjo është karesti biblike, fusha ime dikur gjithë drithëra!

Ky është trishtim biblik moj fusha ime, fushë

Që misri, gruri yt

Të mos arrijnë

Të çojnë

Kallinë,

Të mos na japin bukën,

Ky është më shumë se trishtim

Kjo është më tepër se karesti biblike

Ky është një trishtim më tej se ҫdo trishtim…!

Si,

Si, si, si?

As pambuku

S’çon, nuk çel boҫe

Qoftë edhe një boçe të vetme?

Perëndoi dielli ynë kështu si dielli i Austerlicit

Deri sa edhe një një boçe

Të mos çeli

Dot ,

Gjersa edhe një gonxhe pambuku

Fushave myzeqare të mos zbardhet sot?

As edhe një boҫe të mos ҫel në ҫdo pad

Sa për t’i vënë një shtupë të vdekurit

Në puzë

Kur të niset për në Had?

Pjepri,

Bostani

Shalqiri

Kungujt e verdhë,

Varen si dikur në ferrë?

Si?

Dhe

Pjepri

Shalqini

Me t’u shinjur,

Me t’u zverdhur,

Kërkojnë shoping,

Kërkojnë ekzil ekonomik europian,

Pretendojnë tregun botëror nëpër botë

Tejembanë

Nuk i pranojnë

Si ezilantë ekonomik

Si biznesmenë ezilantë

Sikur pjeprat të jenë terroristë,

Sikur pjepri shalqini të jenë mbushur

Jo me ëmbëlsi, por me tritol, si kamikazistë.?!

Hashashi,

Kanabisi

Harbojnë,

Më shumë se gruri

Më shumë se misri tërbojnë ?

Dhe hashashshi

Edhe kanabisi

S’përmbahen.

Hashashshi

Edh kanabisi

Harbojnë

Si dy tepistë blroshë,

Tërbimshëm tërbojnë të dy

Luginave, skërkave, kodrave maleve

Pa u trandur në diell, breshër,

Dëborë,

Shi

Duke sfiduar,

Duke mospërfillur

Prokurorë, gjyqtarë polici …!

Pa le pastaj

Ndonjë

Apo

Dy, tre, pesë a gjashtë Parti !

***

Propozimi im:

Të shtohen policët dhe rojat civile

Sepse jo vetëm demat,

Mëshqerrat,

Delet,

Deshët

Po tërbohen

Por po tërbohen

Edhe politikanët tan ë,

Deputetët, pushtetarët

Por po na dehen, po na drogohen

Edhe partiakët me kanabis, me pseudopolitikë

Vendi po mbulodet me horra narkotikë …!

EPILOG

Eh moj fushë,

Moj fushë

Fushë

Si je katandisë!

Hambar buke në vite, në dekada,

Sot një superhambar deng me hashash, kanabis…!

Gusht 2016 – nëntor 2017

GJENERALI M. DHE DJALI ME ÇOKOLLATË

November 22, 2017 by dgreca

“SOFRA” E DIELLI-t/

1 sinan Kamberaj

SINAN KAMBERAJ/——
GJENERALI M. DHE DJALI ME ÇOKOLLATË/

1 Mlladic

Si e ke emrin bukurosh?/
Braho, u pergjegj ai/
Sa vjeç je?/
Dymbëdhjetë, – tha, duke i fshehur dy/

Po ti, e ti/
Ti, atje?/

“Merrini, se, si këto, s’do të hani më”!/

Çunit me çokollatë në dorë i ngriu shikimi/

“Merri, – urdhëroi Rreshterin -/
Çoji atje … Poshtë” …/

Çunat me çokollata në duar/
U nisën mbas Rreshterit/
Drejt Luginës …/

Gjenerali M. numëroi krismat/
Dhe -/
Pa dashur kujtoi mbiemrin e vet *)/

*
Që nga ajo kohē
Nën Urën e Drinës
Ka rrjedhë shumē ujë
Shumë …

Çuni me çokollatë
Sot do t’i mbushte 36 –
Me ato që ia fshehu asokohe Gjeneralit M.
*
Gjenerali M.
Vēshtronte me mospërfillje
Prokurorin dhe Trupin Gjykues

Gjyqtari Alphons Orie
e luti të ngrihej në këmbë

– Mr. Mladić, a e pranoni akuzën?

Bisha shpërtheu kafazin e krahërorit të Gjeneralit M. :
– Kush? Unë? Kurrë! Asnjëherë!
Unë protestoooj!

Dhe,
Seç tha përçartë –
Si Eprori i tij M.
Nē po të njejtën Sallë
Nē një mot tē largët –

… se gjoja “as ky nuk e njihte këtë Gjyq” …

– Burg të përjetshëm! – dha verdiktin Z. Orie
Dhe e lëshoi çekanin mbi tavolinë

“Kur do të ketë ndodhur kjo gjëmë?” – pyeti vetën Gjenerali M.

Ndjeu se zu të përmjerrej
Dhe heshti …

Ai kërkoi leje nga Gjyqtari
të shkonte sërish në banjo

Dhe –
Sërish u kthye i lagur
*
– Ç’është Ajo?
U çakërdis Gjenerali M.
Kur iu shfaq i panjohuri
që la para tij
Kafkën e vogël me dy gropêza
që dikur kishin qenē sy blu –

Sy lutës me shikim të ngrirë ,,,

– Jam Braho, – i tha
Dhe i shtriu dorën
– Merre!
Po, kujdes, ta hash pak nga pak!

Netët janë të gjata në Hagë!

– Unë nuk ha çokollatë! –
u çart Gjenerali M.
Dhe u ngrit në kēmbë

Si pa pastaj kurrizin e Brahos
Pastaj të shokëve të tij
Që shkonin mbrapa Rreshterit
Pastaj dëgjoi jehonën e Luginës
Pastaj muzgun e Srebrenicës
Dhe u ngrit në këmbē

Me instinktin e oficerit
Çoi dorën në brez –
Në vendin bosh të pistoletës

– Uluni, uluni!, i tha Avokati
kur pa se po i zihej fryma

Gjeneralit M. iu duk e vogël Gjykatorja –
Kur kujtoi Serbinë e Madhe

– Protestoj!, tha edhe njēherë
Dhe u ngrit e u ul
E u ngrit e u ul
Në shurrë të vet –
Çull!

*
Mesnatë e fundvjeshtës në Hagë

Krimineli M.
Shfleton Fjalorin Ushtarak

Ai pa për të satën herë
Në të njejtën faqe –
Pranë e pranë
Fjalët:
Gjeneral dhe Gjenocid!
*
U shtri në krevat
Dhe pa nga dritarja
Qiellin me Hënën mejt –
Prerë grilash
Katrorë – katrorë

Ndērroi krahun
Majtas, Djathtas
Majtas!

Ndal!

Gërhiti e u lag
Njësoj si në Gjykatore!
——
22 Nëntor 2017

——
*) mlad = i ri (serbisht)

Vend e Liri

November 20, 2017 by dgreca

Vend e Liri/
Astrit Lulushi/

1 astrit LULUSHI

E dua vendin kur e imagjinoj/
Vetëm si njeri të përvecëm,/
Sepse kur e shoh me njerëz/
Gjendja shumë më dëshpëron./

Liqenet, lumenjtë e tij i dua/
Fshatin, ku pushimet e verës kaloja/
Kroin ku etjen ndalesha për të shuar/
(s’më harrohet uji i tij i kulluar)./

Detin, bregun, fushat, malet/
Kodrat pa bunkere “stolisur”/
dhe shtëpinë ku u linda, i dua./

Më kujtohet kur isha fëmijë,/
Dhe u zgjata të prekja sobën./
Nëna u mundua të më ndalte,/
Por babai i tha ‘Le ta prekë!’/

Dhe unë e preka, e u dogja
(papushim atë natë qava);
Ky ishte mësimi im i parë
Mbi kuptimin e lirisë.

Nga të gjithë objektet e pajetë,
Libra janë miqtë më të ngushtë,
Pasi përmbajnë mendimet tona,
Ambiciet, indinjatat, iluzionet, Besnikërinë ndaj së vërtetës, dhe
Prirjen e vazhdueshme drejt gabimit.