Gazi Aga/
Si shumë shqiptarë, kam ndjekur me shqetësim lajmet e fundit mbi avancimin e projektit për krijimin e të ashtuquajturit “Shteti Sovran i Urdhrit Bektashi” në Tiranë.
Dua ta them që në fillim shumë qartë: Bektashinjtë janë vëllezërit dhe motrat tona, pjesë e historisë, kulturës dhe jetës fetare shqiptare. Ata meritojnë respekt, liri të plotë fetare dhe të drejtën për të organizuar jeten e tyre fetare pa asnje pengese. Jeta fetare islame ne Shqiperi ka qene nje senteze e natyrshme tarikatesh me ngjyra vendase per shekuj me radhe.
Prandaj shqetesimi im nuk eshte ndaj Bektashizmit dhe as ndaj besimtareve bektashinj. Shqetesimi eshte ndaj krijimit te sovranitetit politik mbi baza fetare brenda territorit te Republikes se Shqiperise.
Per shekuj me radhe, myslimane, bektashinj, katolike, ortodokse, tashme edhe protestante kemi ndertuar nje model shqiptar ku komunitetet fetare jetojne prane njeri-tjetrit pa pasur nevoje per kufij, pasaporta apo sovranitete te vecanta. Kjo eshte pasuria jone. Kjo pasuri i ka rezistuar cdo perpjekje per percarje, apo instrumentalizim per interesa jo ne perkim me ato te vendit tone.
Toleranca fetare nuk ka nevoje per kufij te rinj. Dialogu nuk ka nevoje per shtete te reja. Bashkejetesa nuk forcohet duke i dhene nje komuniteti fetar status politik qe komunitetet e tjera nuk e kane.
Nese sot argumentohet se nje komuniteti fetar i nevojitet sovranitet per te ruajtur identitetin dhe qendren e tij boterore, atehere natyrshem lind pyetja: mbi cilin parim do t’u mohohej neser e njejta kerkese komuniteteve te tjera? Pse nje komuniteti fetar i nevojitet sovranitet shteteror per te ushtruar lirisht besimin e tij? A e forcon, apo dobeson harmonine fetare shqiptare krijimi i kufijve politike midis feve, apo rrezikon pikerisht modelin unik te bashkejeteses qe Shqiperia ka ndertuar prej brezash?
Shqiperia ka dicka shume me te vlefshme per t’i treguar: nje vend ku xhamia, teqeja dhe kishat ekzistojne ne te njejtin shtet, nen te njejtin ligj dhe me dinjitet te barabarte.
Kete model duhet ta ruajme.
Modestisht, i bej thirrje institucioneve shqiptare, drejtuesve fetare, akademikeve dhe shoqerise civile qe nje ceshtje me pasoja kaq afatgjata te mos trajtohet si nje projekt simbolik apo turistik, por permes nje debati serioz, transparent, kushtetues dhe gjitheperfshires.
Te mbrojme Bektashinjte.
Te mbrojme myslimanet.
Te mbrojme te krishteret.
Por mbi te gjitha, le te mbrojme barazine mes tyre dhe Shqiperine tone te perbashket.
Politikanet qe marrin vendime te perkohshme, nuk duhet te harrojne se Shqiperia do te jete ketu edhe pertej mandateve te tyre…