Koncert kushtuar Pavarësisë së Kosovës në New York.

Imam Edin Gjoni/

Paqja e bekimet e Zotit qofshin mbi gjithë ju. Është një nder i jashtëzakonshëm të qëndroj para jush sot në inaugurimin madhështor të Shkollës, “Fol shqip”, një projekt i parashikuar dhe realizuar nga Shoqata atdhetare Besi. Kjo përpjekje qëndron si një dëshmi e përkushtimit kolektiv të antarëve të saj në rradhë të parë, por edhe më gjërë, për ruajtjen dhe kultivimin gjuhës shqipe dhe trashëgimisë sonë shqiptare. Shihni! Gjuha të cilën e flasim sikurse edhe populli/kombi të cilit i përkasim janë dhunti prej Zotit. Dhe si Imam që jam, unë nuk mund ti shmangem Librit bazë të cilit unë përherë i referohen. Prandaj unë në këtë rast solemn do t’i ndaj me juve dy vargje nga Kur’ani. Në të parin, ku i Madji i Zot thotë 

“O ju njerëz, ju kemi krijuar prej një mashkulli dhe femre, dhe ju kemi ndarë në fise dhe kombe që të njiheni me njëri tjetri e më i miri nga është ai i cili është me virtyt me të mirë” 

Sikur Madhëria e tij të donte, neve do të ishim krejtë njerëzimi një fisi apo një komb, të globalizuar në një familje ose etni. Megjithatë, me urtësinë dhe vullnetin e Tij, Ai deshti që nga një mashkulli dhe femre të derivojë shumë kombe ku çdonjëri prej tyre do ti ketë tiparet e veta specifike me të cilat ai do të dallohet dhe njihet. Ashtu edhe kombi i jonë shqiptarë, deshti Zoti i Madhë të veçohemi me traditën e vet dhe gjuhën me të cilën do të dallohemi dhe njihemi në rrallën e kombëve të tjera. E pa dyshim, superioriteti i takon atyre që janë më të mirë në zemër, dhe më  fisnik në virtyte. 

E një prej këtyre tipare dhe veçorive është gjuha. Kur flet Zoti për gjuhën ai thotë “Nga shenjat e madhërisë së Tijë është llojllojshmëria e gjuhve tuaja që ju i flisni…” (pra ai sikur të donte, neve do të flisnim të gjithë një gjuhë, dhe do kishim një mjetë komunikimi, megjithatë Ai deshi që në përgjithësi njerëzimi të flasë në gjuhë të larmishme, me çfarë Ai shfaqë dhe dëshmon – neve besojmë – fuqinë e Tijë kreative). Rrjedhimisht, gjuha shqipe që e flasim duke qenë një prej dëshmive të Zotit me të cilën ai shfaq madhërinë është DHUNTI që vetë Zoti na e dha! E dhuntin e Zotit a duhet harruar, mohuar, injooruar? Kurrësesi, JO!

Dhe jo rastësisht poeti i jonë më madh, bilbili i gjuhës shqipe, Naim Frashëri, këndon gjuhës shqipe me fjalët që jehojnë në shpirtin dhe zemrën tonë edhe sot e kësaj dite,

“Pa shihni ç’gjuhë e mirë!

Sa shije ka e hije,

ç’e bukur dhe e lirë,

Si gjuhë prej Perëndie.”

Naimi, i cili njëkohësisht ishte njohës i mirë i teologjisë dhe misticizmit, me këto vargje përveç se na përkujton në bukurin, shijen, hijen, dhe mirësinë e gjuhës shqipe, si dhunti hyjnore, ai thua se do të na vetëdijësojë për se nevojen për ta ruajtur dhe jo harruar këtë gjiuhë, për ta mbajtur e kultivuar, e jo assesi neglizhuar dhe injoruar. 

Prandaj edhe institucionet tona fetare, në rastin konkret Xhamitë, që me themelimin tyre më të hershëm janë përpjekur që krahas fesë të përcjellim edhe traditën e popullit dhe gjuhën e vet. Si pjesë e pandashme e misionit tonë të shenjtë. 

Neve sot jemi më se të lumtur kur këtij misioni na jeni bashkangjitur edhe ju në ruajtjen, prezervimin, kultivimin e gjuhës tonë shqipe. Më besoni mirë se këtij misioni askush vetë nuk mund t’ia dalë. As neve në nivel familijar dhe shtëpiak, as neve si shoqatë, por as neve si xhami dhe institucione fetare. Së bashku –  dhashtë Zoti – do tia dalim dhe t’ia  arrijmë suksesit. 

Më në fund, gjuha në fjalor definohet si një mjet komunikimi. Mirëpo ajo është shumë më tëpër se kaq. Ajo është ena që mbart kujtesën tonë kolektive, traditat tona dhe identitetin tonë kulturor. Ajo përmbledh shpirtin e të parëve tanë dhe shërben si një urë lidhëse midis brezave. Neve definitivisht nuk jemi të parët të cilët e folëm këtë gjuhë. Kjo gjuhë është fol jo me dekada, as jo me shekoj, por me mileniume të tëra mijë vjeçare. Por neve sot do t’ia vëjmë vetës pyetjen: “A do të jemi ne ato të cilët të fundit do ta flasin gjuhën shqipe? A do të këputet kjo traditë mijëvjeçare me neve? A do të lejojmë të thonë fëmijët tonë prindërit tanë kanë folur Albanian por neve nuk dijmë? Jo nuk do të lejojmë kurrë e për jetë! Si familje ja japim besen Zotit se nuk do të lejojmë të ndodhë kjo.  Si Xhami ia japim besën se nuk da të lejojmë! 

Shoqata Besi sot, e përherë, jep BESËN e Zotit se nuk e lejon këtë kurrë e përherë! Por thotë FOL SHQIP! Ashtu na ndihmoftë Zoti, neve në shtëpia, në Xhami, në këtë Shkollë Fisnike! 

Prandaj, në emër të Qendrës tonë dhe kryetarit të saj zotni Ahmet Veles, në emër të Imam Jusufit dhe në emrin tim personal shoqatës Besi i uroj shumë sukses në veprimtarinë e tyre, në misionin që kanë ndërmarë për të “Fol Shqip”, të “vallëzu dhe këndu shqip”! Zoti ju priftë çdo mbarësi, sukses dhe begati në projektet dhe veprimtarit tuaja! E bëftë që shoqata dhe shkolla e juaj të jetë një fener i identiteti tonë kombëtarë dhe kulturor. I shprehi mirënjohje të gjithëve që kanë kontribuar në realizimin e kësaj ëndrre. Së bashku, le të fillojmë këtë udhëtim për të siguruar që gjuha jonë të mbetet e gjallë dhe e dashur për brezat që do të vijnë. 

Rafael Floqi

“Një mundësi për kujtime”: Vigjilja e Qirinjve e mbajtur për familjen Morgan

Natën e së mërkurës, 3 janar, një komunitet i tronditur dhe i pikëlluar i Clarkstown u mblodh në Germonds Park për të nderuar kujtimin e Ornela, Gabriel dhe Liam Morgan me një vigjilje me qirinj dhe mur përkujtimor. Të organizuar nga miqtë e familjes, rreth 1000 anëtarë të komunitetit, zyrtarë të zgjedhur dhe drejtues të komunitetit morën pjesë për të treguar respektin e tyre për Morganët.

  Nëna shqiptare nga Korça dhe dy djemtë (12 dhe 10 vjeç) u gjetën të vdekur në shtëpinë e tyre në New City në orët e para të 30 dhjetorit të një vrasjeje-vetëvrasjeje të dukshme nga dora e babait Watson Morgan, një rreshter në Departamentin e Policisë në Bronxville.

Në këtë fazë të hetimit besohet se Watson vrau gruan dhe dy fëmijët e tij, përpara se të vriste veten me një plagë të vetëshkaktuar me armë zjarri”, thuhet në një deklaratë nga Departamenti i Policisë në Clarkstown.

Rreshteri i Departamentit të Policisë në Bronxville, Watson Morgan, gruaja e tij Ornella Morgan dhe dy fëmijët e tyre, 10 dhe 12 vjeç, u gjetën të vdekur në një vrasje të dukshme-vetëvrasëse.

Watson ishte një oficer në Departamentin e Policisë së Nju Jorkut për shtatë vjet.

  “Të jesh këtu sonte ka të bëjë me nderimin e familjes Morgan,” tha Lloyd Poholski, ish-mjeshtri i skautistëve të Gabrielit të Trupave 97. “Ne po shërohemi, jemi të pikëlluar, duke mbështetur njëri-tjetrin. Kjo ka të bëjë me një komunitet që mblidhet së bashku, që dëshiron të ndihmojë dhe nuk është i sigurt se si… Kështu që njerëzit u kapën nga copa (të vigjilencës) vetëm për të qenë pjesë e tij.”

  Rreth orës 18:15, mbikëqyrësi i Clarkstown, George Hoehmann filloi duke falënderuar Jacqueline Camilo dhe miqtë e tjerë të familjes Morgan për planifikimin e vigjiljes, si dhe rrethin e shkollës qendrore të Clarkstown, famullinë e Shën Françeskut, Departamentin e Policisë së Clarkstown dhe stafin e Clarkstown. për mbështetjen e tyre.

  “Le të jetë sonte një mundësi për ne që të kemi kujtime, të jemi në gjendje të ofrojmë kujtime, të ndajmë ndjenjat tona dhe të dimë se ky është një vend i sigurt për ne për ta bërë këtë,” tha Hoehmann. “Le të fillojmë procesin e kujtimit të këtyre jetëve që kanë qenë të jetuara mirë.”

  Anëtarët e Trupave Boy Scout 97, 79 dhe Pack 46 – grupet Scout të Gabriel dhe Liam – më pas dolën në skenë për të filluar ceremoninë. Një performancë homazhe e “Një milion ëndrra” nga filmi i Disney-t “The Greatest Showman” u këndua gjithashtu nga nxënës të shkollës fillore Laurel Plains, ku të dy djemtë morën pjesë dikur.

  Një grup folësish – kolegët e Ornelës nga puna e saj si mësuese e teknologjisë në One World Middle School në Bronx, mësuesit e djemve, anëtarët e komunitetit dhe anëtarët e familjes – shprehën mendimet e tyre gjatë gjithë mbrëmjes, duke mos lënë pa përmendur dhënien e Morgans. natyrë e dhembshur. Vigjilja u mbyll më pas me ndezjen e qirinjve dhe një shfaqje fotografish me familjen Morgan, të vendosura në “Engjëll” të Sarah McLachlan.

  “Kam humbur një pjesë të fshatit tim,” tha Jacqueline Camilo, mikesha dhe fqinje e Morgans, para turmës. “Por, ndërsa shikoj përreth këtu sot, më kujtohet se të gjithë jemi të bekuar që jemi pjesë e një fshati të madh. E di që është shumë herët për të parë rreshtin e argjendtë, por mund të them me siguri se dy ditët e fundit më kanë treguar se komuniteti ynë mishëron me të vërtetë atë që Morganët kanë qenë gjithmonë – ndihma, mirësia, dhembshuria, ndjeshmëria dhe dashuria. ”

Një fqinj i familjes, i cili kërkoi të mos përmendet emri, tha për New York Post se komuniteti kishte mbetur i tronditur

“Unë kurrë në një milion vjet nuk do të prisja që [ai] të bënte diçka të tillë,” tha gruaja. “Fëmijët ishin gjithmonë këtu duke luajtur jashtë, dhe nëna e tyre ishte thjesht personi më i ëmbël që keni takuar ndonjëherë… Jemi në shok. Të gjithë në këtë komunitet janë të tronditur.”

Shefi i policisë së Bronxville, Christopher Satriale tha në një deklaratë se tragjedia e la departamentin me “zemra thellësisht të thyera për humbjen e pakuptimtë të jetëve të pafajshme”.

“Zemrat tona shkojnë me familjen e zgjeruar të rreshterit Morgan,” tha shefi Satriale. “Mendimet dhe lutjet tona janë gjithashtu me familjen e tij të Departamentit të Policisë në Bronxville.” RF21,338

 Members of Boy Scout Troops 97, 79, and Pack 46

From left to right: Pictures of Liam, Ornella and Gabriel Morgan

Nga Ramazan Çeka/

Takim tradicional i Shoqatës “Dukagjini” në Michigan.

Mbrëmja festive e “Natës së Bashkimit” të shqiptarëve, e organizuar nga Shoqata “Dukagjini” në Michigan, është kthyer tashmë në një festë tradicionale jo vetëm për dukagjinasit, anëtarë apo mbështetës të kësaj shoqate, por edhe për mbarë komunitetin shqiptaro – amerikan në Michigan të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Për 18-vite me rradhë, që nga data e themelimit të kësaj shoqate në vitin 2005, është bërë traditë që të organizohet “Nata e Bashkimit” apo e takimit, siç e prezantojnë zyrtarisht drejtuesit e shoqatës, e cila gjithnjë e më shumë po dëshmon për rëndësinë dhe vlerat që mbart kjo darkë solemne.

E menduar si një nevojë për të përmbushur objektivat dhe qëllimin për të cilin është themeluar kjo shoqatë, duke u pasuruar gjithnjë e më shumë ndër vite me vlera kulturore e humane, traditë dhe folklor, shpesh edhe për të mbledhur fonde për t’i dhënë një dorë mbështetje vëndlindjes, ky bashkim i ka kapërcyer të gjitha limitet për t’u quajtur vetëm një darkë rutinë e takimit të shoqatës, ndaj me të drejt sot në komunitet njihet si Darka e Bashkimit të Shqiptarëve.

Ky bashkim e hapi siparin e tij në orën 19.00 të mbrëmjes së 29-dhjetorit, në sallen e Kishës “Zoja Pajtore”, e cila prej dekadash është kthyer në strehë shpirtërore dhe vllazërore për gjithë shqiptarët.

Fjala e rastit dhe e mikpritjes, ashtu siç ka qenë tradit atje, në kullat e gurit në Malësinë e Dukagjinit, e mbajti i zoti i shtëpisë z. Ndue Ftoni, Kryetar i Shoqatës “Dukagjini” në Michigan, i cili ndër të tjera tha:

“Sonte këtë darkë do ta quaj darkë bashkimi e falenderimi, pasi sonte në këtë sallë jemi bashkue dukagjinas, malësorë, patriotë shqiptarë dhe intelektualë të shquar, drejtues shoqatash dhe ansamblesh, që punojnë e kontribuojnë me devocion për çështjen kombëtare.

Në këtë darkë dua të falenderoj të gjithë ata dukagjinas e jo vetëm, që punuan e kontribuan në vite për të mbajtur të gjallë frymën e bashkimit në këtë shoqatë, që ndihmuan e kontribuan në mbledhje fondesh për donacione, duke investuar në art, në kulturë, në infrastrukturë e në nevoja jetike në Dukagjin, Shkodër e këtu në Komunitetin Shqiptar të Michiganit.

Gjithashtu dua të falenderoj të gjithë ata dukagjinas që më kanë mbështet edhe mua si kryetar i shoqatës, në mbarvajtjen e punës organizative”.

Me shumë dashamirësi z. Ndue Ftoni falenderoi me përzemërsi të ftuarit dhe miqtë e ardhur nga larg, si dhe të gjithë të pranishmit, duke i cilësuar dhe vlerësuar për punën dhe kontributet e tyre në aktivitetet dhe fushat e tyre të jetës.

Në organizimin e Darkës së “Bashkimit” nga Shoqata “Dukagjini” në Michigan, një rol të rëndësishëm në mbarvajtjen e saj, pati edhe performanca e moderatorit të njohur nga Mirdita, studiuesit dhe akademikut Zef Pergega, i cili me shumë seriozitet dhe profesionalizëm, përcolli emocion dhe dinjitet tek të pranishmit.

Me një prezencë sa zyrtare, aq miqsore, përshëndeti të pranishmit edhe Av. Ervin Tinaj, Kryetar i Shoqatës “Kelmendi”, i cili si më i riu ndër këta drejtues, me fjalë të mirëpeshuara në mençurinë e malësorit, falenderoi organizatorët dhe përshëndeti të pranishmit me fjalë zemre.

Në takimin festiv të Shoqatës “Dukagjini” në Michigan, ishte i ftuar bashkë me Shoqërinë Kulturore – Artistike “RAPSHA NË MËRGIM”, z. Anton Junçaj, i cili në fjalën e tij përshëndetëse përcolli emocione të veçanta tek të gjithë të pranshmit.

Prezantimi i performancës së shkëlqyer i valltarëve dhe përshëndetja e tij, i dhanë nuanca patriotike dhe atdhetarie kësaj darke bashkimi, për çka vlerësohet nga i gjithë komuniteti si një malësor i traditës dhe i mikpritjes.

Në këtë darkë bashkimi u përkujtua edhe kёngёtari dukagjinas Prelё Marku, i cili me këngёn dhe zërin e tij, transmetoi nё komunitet, folkun burimor tё krahinёs, duke marrё pjesё dhe duke e shpalosur atë nё koncerte e aktivitete kulturore tё Diasporёs Panshqiptare.

Televizioni ACTV në Michigan transmetoi përmes një projektori një insert që tregoi vlerat e këtij këngëtari të paharruar.

Të ftuar në këtë mbrëmje bashkimi ishin edhe këngëtarët e mirënjohur të trevës së Dukagjinit, rapsodët Fran Kodra dhe Ndue Shytani.

Qendra e Artit dhe Kulturës Shqiptare me president Dr.Minella Kureta, e nderoi këngëtarin e paharruar Prelë Marku me një Mirënjohje, të cilën në emër të kësaj qendre e dorëzoj artisti Fran Kodra.

Viti 2023 ishte shpallur edhe Viti i Xhubletës, si një vlerë e çmuar, e cila u pranua në UNESCO.

Shoqata Kulturore “Xhubleta e Alpeve Shqiptare” e nderoi z.Ndue Ftoni me “Mirënjohje”, në vlerësim të punës dhe kontributit të tij, si një veprimtar i shquar për merita të jashtëzakonshme, jo vetëm në treven e Dukagjinit dhe të Malësisë së Madhe, ku ruhet e trashëgohet xhubleta, kjo pasuri materiale dhe shpirtërore e lokeve tona, në prehërin e së cilës është rritur edhe z.Ndue Ftoni, por edhe për ruajtjen e kësaj trashëgëmie, në Komunitetin e Shqiptarëve në Amerikë, si atdhetar e veprimtar, por dhe si përfaqsues i Shoqatës “Dukagjini” në mërgim.

Darka e Bashkimit shpalosi edhe një herë vlerat kulturore të Dukagjinit, të gërshetuara me këngë e valle tradicionale, si dhe vlerësime kontributesh për antarët dhe aktivistët patriotë shqiptarë.

Nga Mimoza Dajçi/

Për të parë nga afër Rrugën “Ismail Qemali” në Staten Island në New York udhëtuam me anije mbi lumin Hudson. Megjithëse moti ishte me shi, udhëtimi shkoi mirë e u duk interesant. Jo larg nga Manhattan-i mund të shikoje Statujën e Lirisë. Në Molin tjetër na priste patrioti dhe Kryetari i Shoqatës Shqiptaro-Amerikane “Staten Island” Naser Nika, i cili është një ndër organizatorët kryesorë të emërimit të kësaj rruge me emrin e firmëtarit të Pavarësisë së Shqipërisë Ismail Qemali. Për këtë nismë të rëndësishme Z. Nika tha se, një kontribut të veçantë ka dhënë edhe i biri i dëshmorit Mustafë Qorraj nga Kosova, Shpëtim Qorraj dhe Dr. Bahri Ceka.

Më 3 qershor 2023, komuniteti shqiptar në Staten Island, New York, festoi emërimin e rrugës “Ismail Qemali”. Moment historik ky në nderim të njërit prej udhëheqësve më të shquar të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare dhe kryetarit të parë të Shtetit Shqiptar. Emërimi i kësaj rruge me emrin “Ismail Qemali” në Staten Island në New York, shënoi njëherësh një sukses të veçantë edhe për komunitetin shqiptar në New York.

Sipas Z. Nika, në ceremoni morën pjesë kryetari i qytetit të New York, Eric Adams, kongresmenja Nicole Malliotakis, Asambleistët Samuel Pirozzolo, David Carr, etj. Naser Nika, i cili njihet si një veprimtar i palodhur i komunitetit në SHBA, tha se në qershor të viti 2024 në Staten Island do të emërohet edhe një rrugë me emrin e Heroit të Popullit “Isa Boletini”, i cili megjithëse i sëmurë rëndë, duke mbajtur premtimin ndaj Plakut të Urtë sëbashku me 400 luftëtarët e tij udhëtoi drejt Vlorës për të qenë i pranishëm në Shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë. Për emërimin e rrugës “Ismail Qemali” dhe më pas për emërimin që do të kemi për rrugën “Isa Boletini” Z. Naser Nika tha se kemi patur bashkëpunim të mirë me Dr. Bahri Ceka, anëtarët e Shoqatës Shqiptare-Amerikane në Staten Island dhe mbështetjen e politikanëve të Zonës.

Emërtimi i rrugës “Ismail Qemali” pason me emërimin e disa rrugëve të tjera në SHBA, ku mund të përmendin Rrugët “Nënë Tereza”, “Skënderbeu”, “Fan Noli” të cilat u vendosën nën kujdesin dhe interesimin e disa përfaqësuesve të suksesshëm të komunitetit tonë në bashkëpunim të mirë me liderët e politikës amerikane. Të cilët me arritjet e tyre në fusha të ndryshme të jetës, përkushtimit, kohës që japin në jetën sociale mes komuniteteve krijuan një imazh mjaft pozitiv edhe në arenën politike e vendimmarrëse në Amerikë. Pasi asgjë nuk vjen si dhuratë nga qielli pa sakrificë e lodhje. Ne si diasporë duhet të ndihemi krenarë për këta njerëz të mirë e patriotë që shpenzojnë kohën e tyre të çmuar në dobi të çështjes kombëtare shqiptare e popullit amerikan. Njeherësh falenderojmë SHBA për mikëpritjen, mbështetjen e vlerësimin që na kanë dhënë e kanë treguar historikisht ndaj shqiptarëve qysh në kohën e Presidentit Woodrow Wilson, Presidentit Klinton, Presidentit Bush, Presidentit Obama etj. Ku mund të veçojmë përmbysjen e diktaturës komuniste më të egër në Shqipëri dhe Pavarësinë e Kosovës.