Opinion – Page 855 – Dielli

ME SHPRESE SE TRUALLI ARBEROR DO TE BEHET NJE NJESI E VETME

December 6, 2012 by dgreca

Pershendetja e Alfons Grishaj* ne Mbremjen Solemne te 100 Vjetorit te Pavaresise/ Michigan

Mirëmbrëma juve qytetarë të botës së lirë!

Mirëmbrëma vëllezër dhe motra shqiptarë, bij të rreptë të shqipes dykrenare, simbolit të mosnënshtrimit dhe të mëvetësisë!

100 Vjetorisë i Pavarësisë së Shqipërisë, na gjen ne Shqiptarëve me shpresën dhe besimin se trualli Iliro-arbëror do të bëhet sërish një njësi e vetme, jo se armiqtë tanë shekullorë e pranojnë me dëshirë këtë projekt, por sepse është pjekur ndërgjegja jonë kombëtare, dhe se rruga që kemi zgjedhur është ajo e duhura…

Kësaj here, si komb jemi rreshtuar në anën e drejtë, në anën e lirisë së vërtetë, në linjën e perëndimit, ku bën pjesë dhe atdheu i dytë i shqiptarëve, Amerika…

Sot ne nderojme vlerat kombetare, burrat e mëdhenj që u orientuan drejt në kohë të ndryshme të historisë: Kastriotin e madh, Ismail Qemalin, Luigj Gurakuqin e Dedë Gjo Lulin, Sokol Bacin, Dasho Shkrelin e Prekë Calin, Dom Nikollë Kacorrin e Preng Bib Dodën, Nolin e Konicën, Azem Bejtën e Isa Boletinin, Adem Jasharin e Azem Hajdarin.

Nderojmë të gjithë ata bij e bija që dhanë jetën për çështjen e madhe kombëtare.

Nderojmë shtetin tonë Shqiptar mëse 2500 vjecar, që nga mbreti Bardhyl e deri tek mbreti Zog…

Nderojmë qeveritë shqiptare që nga Ismail Qemali e deri tek Sali Berisha…

Ne e dimë se jemi të cunguar nga ana territoriale, por jo nga ana shpirtërore dhe fizike.

Për të finalizuar aktin final të bashkimit të trojeve shqiptare, përvec faktorit të jashtëm, ne na duhet të jemi sa më tepër relative… sa më pak bajraktarizëm, aq më shumë shqiptarizëm!

Zoti e bekoftë Shqipërinë dhe shqiptarët kudo në botë!

God bless America!

* Alfons Grishaj ” Pishtar i Demokracise”, Kryetar i Federates Panshqiptare ” Vatra”, Dega Detroit

SI MUND TE PERFAQESOHET KOMUNITETI?

December 6, 2012 by dgreca

Në mbarim të meshës së dytë të ditës së dielë, me 3 Dhjetor 2012, në Kishën e Shën Palit, në Rochester Hills, Michigan, Famullitari i kësaj Kishe, Don Fran Kola bëri dy falenderime e dha një mendim në të mirë të komunitetit.

Së pari: “Falenderoj Komisionin e përkujtimit të 100 Vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë, i cili që në fillim të punës së tij e deri ditën që u mbarua aktiviteti kurorëzues, me mbrëmjën solemne të datës 25 Nëntor, punoi me përkushtim, që të nderohemi si shqiptarë të denjë për raste të tilla. Gjithçka shkoi mirë dhe të gjithë ( tri qendrat fetare, të gjitha shoqatat e komunitetit) u aktivizuan për ta kremtuar, ashtu siç ndodhi, me vlerësimin maksimal, deri në përcjelljen e të ftuarit të fundit.”

Pikërisht për këtë, mendoj se një komision përfaqësues të funksionojë vazhdimisht ne komunitetin tonë, për të gjitha rastet që na paraqiten.

Së dyti: Don Frani falenderoi Zotin dhe Drejtësinë Ndërkombëtare për lirimin nga të gjitha akuzat, të legjendës së gjallë të UÇK-së Ramush Hajradinaj, i cili që kur filloi lufta e deri në fund nuk u largua asnjë ditë nga Kosova.

Për nismën e përfaqësimit të komunitetit, një ditë më vonë u takuam pak minuta me Don Franin, i cili po kthehej nga vizita e një të sëmuri, për të na bërë më të qartë:

“Përfaqësimi i Komunitetit Shqiptar të Michiganit është shumë i nevojshëm,- vijoi sqarimin Don Frani,- pasi për shumë shqetësime që kanë shqiptarët u drejtohen vetëm qendrave fetare,duke kërkuar dokumenta të ndryshme në ndihmë të problemeve të secilit prej tyre. Të qënit i përfaqësuar sa më mirë, është në të mirë të çdonjërit prej nesh. Komisioni i këtij rasti e tregoi qartë se sa mirë mund të punohet bashkë dhe, se sa vlerësohet kjo mënyrë pune. Prania dhe mbështetja e shtetit shqiptar ishte që në hapat e parë të punës së këtij komisioni, ku morën pjesë tri qëndra fetare ( duke u vetëpërjashtuar Imam Shuajb Gerguri me disa pretendime sa për të gjetur shkak), edhe pse Komisioni kishte planifikuar aktivitete edhe ne Xhami. Ky komision, me ndonjë shtesë, mund të jetë një përfaqësim i përhershëm i këtij komuniteti tepër vital..”

Gjatë vazhdimit të bisedës për çeshtje teknike te funksionimit, Don Frani mendon se në komision duhet të jenë vetëm përsona përfaqësues dhe, në ndonjë përjashtim të rrallë mund të jetë ndonjë përsonalitet, që ka pasur histori përfaqësimi.

Komisioni mund të projektoi aktivitete dhe takimet e tij me përfaqësues të shtetit shqiptar, të Kosoves dhe shtetin Amerikan në nivele të ndryshme, të rekordoi takime me kongresmenë e senatorë, veçanërisht në raste zgjedhjesh. Institucionet shtetrore kanë një adresë për t’iu drejtuar këtij komuniteti deri para ketij jubilue jetim, ose me përfaqësim të parcelizuar.

Ashtu si erdhi propozimi i Don Franit për festimin e këtij përvjetori, tani na vjen një propozim funksional në nivel përfaqësimi, i cili me një kujdes të posaçëm mund të bëjë shumë aktivitete, duke e organizuar e drejtuar jetën e komunitetit drejt vizioneve të reja edhe per brezat që povijnë, që sa më shumë ta ruajn shqiptarinë brenda vetes së tyre.

Pjeter Jaku

CILA ËSHTË DITA E ÇLIRIMIT?

December 5, 2012 by dgreca

NGA RESHAT KRIPA/

Në këto ditë festive të 100 vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë Kombëtare dëgjojmë edhe disa zëra korbash të zinj që, për ta errësuar këtë ditë të shënuar të kombit shqiptar, nxjerrin në plan të parë një datë tjetër, një datë të turpshme për t’u përmendur, atë të 29 nëntorit, njëlloj si në vitet e errëta të sundimit të diktaturës komuniste. E di që ky shkrim do të ngjallë protestën e disa individëve të indoktrinuar nga propaganda jashtë kohe e atyre që i shërbyen me servilizëm diktaturës së kuqe. Për këta individë as që do të denjoja të bëja një shkrim apo t’u ktheja një përgjigje. Qëllimi i shkrimit tim janë ata individë apo, më mirë, personalitete të politikës dhe jetës shoqërore në vendin tonë që ende i bëjnë elozhe kësaj date. Por të mos zgjatemi me llafe dhe le të shtrohemi në rrugën e argumentave.

Çfarë është 29 nëntori? Për idhujt e kësaj date është çlirimi i Shqipërisë. Por a është e vërtetë kjo? Personalisht mendoj se çlirim quhet shkëputje e prangave të një pushtuesi të huaj apo një diktatori të urryer, qoftë ky edhe një individ i kombit tënd. A ndodhi kjo pas këaj date? Absolutisht jo. Shqipëria kaloi nga një pushtim i huaj në një tirani të pësuar nga vetë shqiptarët. Në këto çaste më kujtohet një kënga popullore që e këndonim dikur, kur ishim në burg, së bashku me disa luftëtar të tjerë të lirisë dhe demokracisë:

Shqipëri e vogël, plot një milion,

Buzë Adriatikut edhe detit Jon,

Seç hoqi e ç’vuan mjaft nga të huajt,

Por dhe vetja jonë!

Po, ne nuk vuanim nga të huajt se ata, me të vërtetë, ishin shporur nga vendi ynë por në vendin tonë ishte instaluar një regjim që ia kalonte disa herë atij të pushtuesit. E pra ishin këta shqiptarë të atij shteti që na rrëmbyen mua dhe qindra fëmijë të tjerë, të moshës 14-16, vjeç për të na përplasur në qelitë e errëta të ish sigurimit famëzi të shtetit apo kampet e tmerrshme të punës së detyruar duke na mohuar të drejtën e studimit dhe të jetuarit. Ju mund të thoni se këto janë mllefe personale. Jo, zotërinj! Ju e keni harruar atë kohë, apo bëni sikur e keni harruar, kur thërrisnit “kriminelët në litar” për ne, vetëm e vetëm pse luftonim “Për Liri, Për Shqipëri, për Flamurin Kuq e Zi!”

Para se të hyja në burg historinë e Shqipërisë e njihja siç ma kishin mësuar në shkollën komuniste ku çdo komunist apo partizan ishe një “supermen” dhe çdo ballist apo zogist si Sali Protopapa i filmit tuaj “I teti në bronx”, apo ballistët e filmit tjetër “Kur zbardhte një ditë”. Por, fatmirësisht, hyra në burg. Them fatmirësisht sepse atje mësova kush ishte historia e vërtetë e këtij kombi. Këtë histori e mësova nga ata burra të rrallë që zor se do t’i vijnë më këtij vendi. E mësova nga ata burra që kishin studiuar në universitetet më në zë të botës perëndimore. E mësova nga të paharruarit Patër Mëshkalla, Gjon Shllaku, Kol Kurti, Xhevdet Kapshtica, Sami Bitincka, Isuf Hysenbegasi, Fatosh e Kudret Kokoshi, Abdurrahman Kreshpa, Meçan Hoxha, Haki Karapici e plot të tjerë. Këta burra më mësuan, ndërmjet të tjerave, se 29 nëntori 1944 është dita e zisë për kombin shqiptar.

Po, ajo nuk mund të jetë dita e çlirimit. Ajo është një ditë zije. Është e tillë pasi personifikon mbi 6.000 martirët e rënë në luftën për demokraci. Simbolizon mbi 17.000 të dënuarit politik nga regjimi i urryer. Simbolizon mbi 22.000 familjet e internuara nëpër kampet e tmerrshme, ku një pjesë e tyre gjetën edhe vdekjen. Nje datë e tillë nuk mund të jetë data e çlirimit të Shqipërisë. Ajo është data e një robërimi të ri të saj dhe, për fat të keq, kësaj radhe, nga vetë shqiptarët.

Çfarë solli ky “çlirim”? Gjyqe pa fund kundër ajkës së kombit shqiptar. Ekzekutime burrash të shquar. Internime nëpër kampe të tmerrshme ku vdekja ishte shpëtimi prej tyre. Ndarje të popullatës në përkrahës dhe armiq të regjimit, gjë që bëri që të parët të ishin kundërshtare të tërbuar të palës tjetër që, po të kishin mundësi, t’i hanin të gjallë. Kjo ishte Shqipëria që solli “çlirimi” i 29 nëntorit. Në këto kushte a mund të quhet çlirim? Gjykojeni vetë të nderuar lexues.

Para disa ditësh dëgjuam një lider të një partie që thoshte se duheshin vlerësuar meritat e diktatorit Hoxha. Dua ta pyes zotninë:

– A ka ndonjë meritë diktatori Hoxha?

Nuk e di se për çfarë merite flet zotnia në fjalë, por unë diktatorit i njoh vetëm vrasjet prapa shpine deri edhe të shokëve të tij më të ngushtë. Përmend këtu Qemal Stafën që flitet se e çoi pikërisht ai në atë pritë. Përmend Mustafa Gjinishin, Hysni Xhindin, Fejzo Gjomemën, Ramize Gjebrenë dhe plot të tjerë të vrarë me urdhër të tij kur luftonin gjoja për liri. Këto vrasje dhe burgosje do të vazhdonin me një ritëm më të lartë pas marrjes së pushtetit. Le të përmendim Koçi Xoxen, Pandi Kriston, Bedri Spahiun, Liri Belishovën, Tuk Jakovën, Fadil Paçramin, Todi Lubonjën, Beqir Ballukun, Hito Çakon, Petrit Dumen dhe deri te Kadri Hazbiun dhe të tjerë me të cilët kishte qenë “shok armësh”.

Kjo është vetëm njera anë e medaljes. Po për izolimin totalitar të vendit tonë nga e gjithë bota, qoftë ajo perëndimore apo ajo lindore? Po për rënien deri në pragun e katastrofës të gjendjes ekonomike të vendit? Mos vallë të gjitha këto janë merita që duhet t’i vishen diktatorit? Një gazetë e këtyre ditëve shkruante se një gjë e tillë ishte thënë për të fituar votat e spektrit të majtë. Unë do ta quaja një gjë të tillë flirtim me djallin. Në rast se një veprim do të gjykohej me “moralin e lartë” të një lideri, atëherë edhe unë do ta pranoja një “lajthitje” timen një veprim të tillë.

Përse ndodhën fenomene të tilla pikërisht në këto ditë historike të kombit tonë? Mendoj se shkaku kryesor ëshër shpërthimi i një ndjenje nacionaliste të popullit shqiptar në këtë përvjetor të madhërishëm, ndjenjë që kishte munguar për vite të tëra. Është pikërisht kjo ndjenjë që i tërboi idhujt i diktaturës komuniste dhe ndaj shpërthyen si një kor i çakërdisur në mbrojtje të idealeve të tyre të përmbysura nga mbarë populli shqiptar. Këtë e vërtetoi qysh njëzetetre vjet më parë përmbysja e përmendores së diktatorit dhe nuk mund ta ngjallë më askush sado të mundohet. Kjo është edhe një kërkesë e Organizatës së Kombeve të Bashkuara që i kërkoi Shqipërisë qysh në vitin 2010 të dënojë krimet e komunizmit. Dhe një gjë e tillë duhet, detyrimisht, të realizohet, në rast se duam, me të vërtetë të rreshtohemi në anën e kombeve demokratike të botës.

Si përfundim dua të them se kombi shqiptar ka vetëm një datë të shënuar të historisë së tij. Kjo datë është 28 nëntori 1912. Ajo është data e pavarësisë, është data e çlirimit kombëtar, është data që do të bashkojë kombin shqiptar në një të vetëm.

IBRAHIM RUGOVA

December 5, 2012 by dgreca

Nga Frank Shkreli/

Kohët e fundit, politikanë, akademikë dhe disa nga ata që konsiderohen si ”mendjet më të ndritura” të kombit shqiptar debatojnë në këtë 100-vjetor të Pavarësisë Kombëtare mbi ”meritat” e Enver Hoxhës dhe të Ahmet Zogut, si dhe mbi rolin e tyre në historinë kombëtare, duke ngulur këmbë se nëqoftse flitet për meritat e njërit duhet të flasim edhe meritat e të tjetrit. Vazhdim ndasishë e përçarjesh! Seriozisht, nëqoftse me ketë diskurs politik e shoqëror fillohet shekulli i ri ishqiptarëve, , atëherë Zot na ruaj prej së keqës, si individ dhe si komb!

Unë si njeri i thjeshtë — preferoj që në 100-vjetorin e Pavarësisë së Shqipërisë dhe në 68-vjetorin e lindjes së tij, të kujtoj dhe të flas për një njeri që me të vërtetë ka merita, Presidentin e parë historik të Dardanisë antike, Dr. Ibrahim Rugovën, prijësin e madh të kombit shqiptar — për kontributet e tija dhe rolin që ai ka luajtur në historinë moderne kombëtare. Arkitekti i Pavarësisë së Kosovës, dhe themeluesi i diplomacisë së Kosovës, filloi veprimtarinë e tij diplomatike në Shtetet e Bashkuara të Amerikës që në vitin 1989, me qëllim që të siguronte përkrahje nga ky vend për shqiptarët e shumëvuajtur të Kosovës dardane. Ai nuk mburrej me retorikë boshe, siç thotë më poshtë edhe ish-kryeministri britanik Toni Blerpor, por kishte vizione të qarta për një të ardhëme më të mirë për kombin e vet. Që në fillim, ai u vu në krye të lëvizjes për pavarësi duke thënë se “zgjidhja më e mirë është Kosova e pavarur e neutrale, e hapur ndaj Shqipërisë e Serbisë nën një administrim civil ndërkombëtar, si fazë kalimtare”. Ashtu edhe ndodhi. Ai gjithashtu ç’prej fillimit, kishte deklaruar ”miqësinë e përhershme midis popullit shqiptar dhe popullit amerikan’’, pasi ishte i betuar që të bënte aq sa kishte mundësi për rrugën që duhej të ndjekin shqiptarët e Kosovës dhe kombi shqiptar në përgjithësi, për të zënë vendin ku i takon dhe ku e ka caktuar vet i Madhi Zot, dmth, në radhën e kombeve të përparuara përendimore.

Ai besonte në miqësinë e fortë me Shtetet e Bashkuara, si një mjet që do të çonte kombin shqiptar drejtë integrimit me botën perëndimore. Sa ishte gjallë, ai udhëhoqi popullin e vet gjatë një periudhe jashtzakonisht të vështirë, gjë që e bëri atë simbol krenarie në radhët e bashkatdhetarëve të tij — mbrenda dhe jashtë trojeve shqiptare — për veprimtarinë patriotike si edhe të njohur anë e mbanë botës për diplomacinë e tij shumë vjeçare, vajtje-ardhje, ndërkohë që vizitonte Washingtonin dhe kryeqytetet evropiane për të takuar udhëheqsit më të lartë të botës përendimore. Këjo në përpjekje për të çliruar popullin e vet nga zgjedha serbe dhe për të realizuar ëndrrën e përbashkët të të gjithë shqiptarëve: Pavarësinë e Kosovës. Këjo ndërmarrje ose aktivitet diplomatik nga ana e tij, nuk ishte aspak më i vogël se sa përpjekjet e rilindasve të cilët shpallën Pavarësinë Kombëtare me 28 Nëntor, 1912 në Vlorë.
Në këtë 100-vjetor të Pavarësisë Kombëtare me të drejtë u theksua nga udhëheqsit shqiptarë dhe të tjerë, se gjatë gjithë historisë së tij, kombi shqiptar i ka dhënë botës figura të mëdha me të cilat krenohet i mbarë kombi. Në këtë 100-vjetor dhe në 68-vjetorin e lindjes së tij, shqiptarët kudo duhet të jenë krenarë për meritat e Presidentit Rugova dhe veprimtarinë e tij drejtë çlirimit dhe pavarësisë, pasi pa Pavarësinë e Kosovës, për realizimin e së cilës ai dha një kontribut historik, pavarësia e Shqipërisë do të ishte gjysmake. Si figura kyçe e pavarësisë së Kosovës dhe si njëri ndër figurat më të shquara dhe më të njohura botërisht të kombit shqiptar, ai kishte fituar besimin dhe admirimin e botës, përfshirë edhe figurat më të dalluara të politikës amerikane.

Kur ndërroi jetë Presidenti Ibrahim Rugova, presidenti amerikan në detyrë, republikani Xhorxh Bush e kujtoi udhëheqsin shqiptar duke thënë se, “Shtetet e Bashkuara, me vdekjen e Presidentit Rugova, humbën një mik me të vërtetë të madh, i cili siguroi gjithashtu edhe respektin e të gjithë botës për qëndrimet e tija kundër dhunës.” Presidenti tjetër amerikan, demokrati Bill Klinton, statuja e të cilit hijeshon sot e përgjithmonë Prishtinën, dhe i cili kishte takuar shpesh ish-udhëheqsin e Kosovës, ka thënë se ”nuk kishte avokat më të mirë që të shpjegonte më mirë hallet e kombit shqiptar dhe të drejtat e tija”, se sa Presidenti Ibrahim Rugova.

Ndërsa ish-kryeminsitri britanik, Toni Bler, duke kujtuar takimin e tij me Presidentin Rugova në fund të vititit 1998, i tha parlamentit të Kosovës në Korrik të 2010-ës se Presidenti Rugova “ishte i qetë, një njeri shumë modest….Ai më tha të vërtetën për Kosovën. Për vuajtjet e popullit të vet, për nevojën që bota të dëgjonte (për fatin e shqiptarëve të Kosovës) si dhe për obligimin e botës për të ndërhyrë. Ai nuk bërtiste dhe nuk u përpoq të më bindë me sllogane ose me gjeste ekstravagante. Ai foli me një zë të ulët por me sinqeritetin më të madh… duke më kërkuar ndihmë për popullin e vet….Unë i thashë Britania e Madhe do të ndihmojë. Unë ia dhashë atij ‘’Besën’’, dhe besën ia mbajta’’ tha Zoti Bler.

Ibrahim Rugova ishte një përfaqsues ndryshe, i cili i bindur dhe i vendosur për rrugën që duhej ndjekur dhe për objektivin që duhej të realizonin shqiptarët e Kosovës, si pjesë e pa ndarë e kombit shqiptar, me personalitetin e tij të urtë dhe plot durim, i shpjegoi një bote skeptike përdhunimet dhe padrejtësitë historike ndaj kombit shqiptar. Ai e tregoi veten si një avokat i palodhëshëm i forcimit të lidhjeve natyrale të kombit shqiptar me Perëndimin, e sidomos me Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Gjatë festimeve me rastin e 100-vjetorit, me të drejtë u fol për rolin që Amerika ka luajtur në konsolidimin e pavarësisë si edhe për miqësinë që ekziston midis popullit amerikan dhe shqiptarëve. Udhëheqsit shqiptarë shprehën mirënjohjen ndaj përkrahjes amerikane për Pavarësinë e Shqipërisë në fillim të shekullit të kaluar dhe për çlirimin e Kosovës, që më në fund çoi në pavarësinë që gëzon sot Kosova, por edhe për rolin në konsolidimin e demokracisë në Shqipëri dhe në Kosovë, këto 20 vitet e fundit. Ibrahim Rugova ishte njëri ndër arkitektët, e pse të mos themi krye-arkitekti modern i këtyre marrëdhënjeve. Atëherë, nëqoftse në këtë 100-vjetor të Pavarësisë së Shqipërisë, marrëdhënjet amerikano-shqiptare janë të rëndësishme, ashtu siç mendojnë shumë vërejtës të mbrendshëm dhe të jashtëm, një pjesë e kredisë për zhvillimin e mirë të këtyre marrëdhënjeve gjatë njëzet e sa vjetëve të fundit, duhet t’i shkojë Presidentit Rugova. Kur Ibrahim Rugova bënte thirrje për ”Miqësi të përherëshme me Shtetet e Bashkuara të Amerikës” dhe kur ai përfundonte çdo fjalim me thënjen ”God Bless America”, ”Zoti e Bekoftë Amerikën”, shumë nga kritikët e tij atëherë dhe sot nuk e kishin kuptuar rëndësinë afat gjatë të mesazhit të Ibrahim Rugovës, për marrëdhënjet e ngushta amerikano-shqiptare.

Merita tjetër që i duhet njohur Ibrahim Rugovës në këtë 100-vjetor të Pavarësisë Kombëtare është se ai besonte se kombi shqiptar duhet të ndërtojë bazën e ekzistencës së tij mbi vlerat dhe trashëgiminë shpirtërore dhe patriotike të rilindasve të cilët 100-vjetë më parë, shpallën pavarësinë kombëtare, dhe jo mbi një trashëgimi regjimesh e përfaqsuesish të idelogjive të huaja, sllavo-aziatike. Ai ishte udhëheqsi i parë shqiptar ç’prej rilindasve, që më në fund i këtheu sytë e mendjen nga Perendimi – dhe jo drejtë Moskës, Beogradit, Athinës ose Pekinit – nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe aleatët e tyre perëndimorë.

Me një kulturë dhe qytetërim njerëzor plotë urtësi, të bazuar në traditat dhe vlerat më të mira të fisit të Arbërit, si dhe në vlerat humane të njerëzimit, Ibrahim Rugova ishte i palëkundur në qëndrimin e tij, siç ishte dhe shumica e rilindasve, se e ardhmja e shqiptarëve duhet të jetë në integrimin e tyre në radhët e kombeve të përparuara të Perëndimit. Për këto dhe shumë merita të tjera pra, duhet që me krenari të përkujtojmë Presidentin e parë të Kosovës në këtë 100-vjetor të Pavarësisë Kombëtare dhe në 68-vjetorin e lindjes së tij.

POPULLI, POR DHE POLITIKA

December 5, 2012 by dgreca

NGA HASAN KOSTRECI/

Po të vëmë re, është bërë zakon, se në çdo çrregullim apo ngjarje negative që ndonjëherë tek ne na paraqiten, fajin do t’ia vëmë gjithmonë popullit dhe natyrës së tij për të krijuar turbullira dhe nuk marrim mundimin të analizojmë se ku është shkaku i këtij fenomeni dhe pse të ndodhë. Është provuar se ngjarjet e ndryshme historike ndikojnë mjaft në formimin e karakterit të një shoqërie apo të një kombi dhe si vënd i vogël që kemi qënë, njëkohësisht dhe pa përkrahje të ndonjë shteti të madh, siç ndodh përshëmbull me fqinjët tanë Greqinë dhe Sërbinë, të cilët kurdoherë janë mbështetur; e para nga Britania e Madhe dhe e dyta nga Rusia, jo vetëm që u kemi dalë të vetëm përpara çdo fatkeqësie që na ka dalë, por edhe historia shpesh s’ka qëne me neve, bile mund të thuash se na ka dënuar. Fakti që nga Perandoria Osmane u shkëputëm të fundit, vërteton atë që thamë, por edhe kur arritëm të mëvehtësohemi e të shpallim pavarësinë, u përballëm me pasojat e dy luftërave të mëdha, siç qe ajo Ballkanike dhe e Parë Botërore, ku jo vetëm që u dogjëm dhe u shkelëm me këmbë nga mjaft ushtëri të huaja, por në përfundim, për të kënaqur orekset e disa shteteve të quajtura fituese, na shkëputën edhe mjaft territore, siç qe rasti i Kosovës, Çamërisë e i mjaft tokave të tjera.Vetëm gjatë periudhës së Mbretërisë, mund të thuhet se morëm pak a shumë formën e një shteti me kufij tashmë të përgjysmuar, por ligjorë dhe me një orientim të sigurtë për nga perëndimi, por ky shtet shpresëdhënës, për fat të keq, nuk funksionoi gjatë, sepse një tjetër pushtim na erdhi më tridhjet e nëntën, pra ai fashist, që shënoi edhe fillimin e Luftës së Dytë Botërore dhe bashkë me të dhe të mjaft turbullirave të tjera, që ndoqën njëra tjetrën dhe përfunduan duke na prurë si peshqesh kolerën e kuqe komuniste, e cila nuk na u shqit për gati pesë dekada me radhë.

Por në të gjitha këto ngjarje të vështira që shkurtimisht thamë, nuk mund të lesh pa përmëndur shpirtin patriotik të këtij populli dhe sidomos të asaj elitë drejtuese të ndershme e përfaqësuar nga shtresa fisnike shqiptare, e cila bëri të mundur mos asimilimin tonë, siç historia e ka provuar në mjaft raste dhe vlerësimi që me rastin e këtij “100 Vjetori të Pavarësisë” iu bë mjaft figurave, të cilët në këtë periudhë kohore, kanë luajtur një rol aq të rëndësishëm, shënon edhe fillimin e një kapitulli të ri të historisë sonë, i cili deri më dje ka qënë i manipuluar me gënjeshtra dhe fallsifikime, ku të bardhën e kemi quajtur të zezë dhe të zezën të bardhë. Prandaj mendoj, se është po aq e rëndësishme dhe e domosdoshme njëkohësisht edhe zbardhja sa më parë e periudhës së egër dhe barbare pesëdhjet vjeçare komuniste, nga dyzet e katra e këtej, e cila i shkaktoi vëndit tonë një katastrofë të pallogaritëshme, bile më të madhe edhe nga vetë pushtuesit, sepse nëqoftëse fashizmi apo nazizmi na okupuan vëndin, komunizmi okupoi shpirtin e njeriut dhe e transformoi atë në robot; Nëqoftëse ata, për qëllimet e tyre u munduan si e si që t’i afronin sa më afër intelektualët, komunizmi bëri të kundërtën, pra i azgjësoi ata. dhe duke hunbur inteligjencën, e cila është edhe koka e një kombi, u zhbë edhe kultura, edukata, personaliteti, besa e deri besimi fetar. Quhej ofenduese, po të na kujtohet, të përdoreshin në atë kohë shprehjet; Zotni, Zonjë, Të lutem, apo Më fal, sepse “Fituesit” e zbritur me flamurin e bolshevizmit në dorë, nuk e duronin dot atë fjalor të trashëguar dhe klasik, i cili sipas tyre, i përkiste vetëm borgjezisë. Dhe ky fenomen vazhdoi deri në krijimin e “Njeriut të Ri”, i xhveshur nga çdo normë dhe me dimensionet e projektuara prej atyre vetë. Duke e përdorur më pas këtë kontigjent edhe si instruktorë, për “të edukuar” gjeneratat e reja, shënoi edhe degradimin përfundimisht të shoqërisë sonë.

Të gjitha këto dhe shumë të tjera nuk ikin aq kollaj dhe pa lënë gjurrmë në natyrën dhe karakterin e popullit ne tonë dhe kjo dukuri, vihet re edhe në politikë, ku ende deputeti e shikon kolegun e vet jo si bashkëpuntor, por si rival dhe nëqoftëse atëhere aplikohej eleminimi fizik, sot dëgjon aq sharje dhe akuza ndaj njëri tjetrit, sa bindesh se ajo lloj kulture dhe ai mentalitet i trashëguar, është akoma egzistues.

Ndoqëm para pak ditësh direkt, në ekranet televizive apo edhe në interrnet zhvillimin e ceremonive me rastin e festës së madhe të pavarësisë, por për çudi opinioni si në Shqipëri, ashtu edhe këtu në diasporë, u përqëndrua më tepër tek momenti i shpërndarjes së asaj torte të bukur dhe gjigande, e cila natyrisht, për mos organizim dhe aq të mirë, krijoi një skenë jo dhe aq të këndëshme, por jo ama për t’u tallur, sepse jo shumë larg, por vetëm dy dekada më parë, ne kemi qënë ata, që shtyheshim përpara dyqanit të bulmetit për të marë një kilogram gjizë dhe fjalori që përdornim ndaj njëri tjetrit në ato çaste, të vjen turp sot që t’i kujtosh. Pra, e përsëris që këto çfaqje negative që ne shohim, e kanë një zanafillë, të cilat janë ngulur mjaft thellë, sa do kohë që të pastrohen, por kjo nuk do të thotë që ne të tolerojmë apo të qëndrojmë ndaj tyre indiferent, sepse kështu ne nuk e ndihmojmë asnjëherë demokracinë. Nuk duhet qëndruar indiferent gjithashtu edhe ndaj procesit për marrjen e kandidaturës për t’u futur në Europë, i cili është kthyer në një legjendë, që nuk shpresohet të ketë ndonjëherë fund. dhe për këtë përsëri nuk fajësohet populli, por vetëm politika. Shkaqet gjithashtu që nxirren, janë aq qesharake, sa të vjen turp që t’i përmëndësh, por mos ndofta kjo është lojë dhe ne vazhdohet që të manipulohemi, apo realisht egziston vërtet një forcë negative, e cila qëllimisht na e pengon këtë rrugë. Sido që të jetë, viktima mbetet gjithmonë populli dhe po interesat e tij njëkohësisht dëmtohen.