• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Archives for March 2026

Lavdi heronjve të Kosovës Luan Haradinaj, Shkëlzen Haradinaj dhe Enver Haradinaj

March 24, 2026 by s p

Dr. Dritan Demiraj/

Data 24 Mars 1998 është dita që vulosi përfundimisht rrugën e rezistencës së armatosur në Kosovë.

Rrethimi i familjes së Gjeneralit Ramush Haradinaj nga forcat serbe nuk ishte thjesht një operacion ushtarak, por një akt i pastër terrorizmi, represioni ndaj një familjeje që simbolizonte qëndresën dhe dinjitetin kombëtar.

Sulmi ndaj shtëpisë së Haradinajve ishte një përpjekje për të frikësuar, për të thyer moralin dhe për të shuar frymën e lirisë që po rritej çdo ditë në Dukagjin dhe në gjithë Kosovën.

Por historia dëshmoi të kundërtën.

Ajo ditë nuk e dobësoi rezistencën, përkundrazi, e forcoi atë edhe me shume.

Sakrifica, qëndresa dhe vendosmëria e familjes Haradinaj u kthyen në simbol mobilizimi për mijëra shqiptarë që iu bashkuan luftës për liri.

Nga ai moment, lufta nuk ishte më vetëm një përballje lokale, por një kauzë gjithëkombëtare.

24 Marsi i vitit 1998 mbetet një kujtesë e fortë se liria nuk dhurohet – ajo fitohet me sakrificë, guxim dhe besim të palëkundur në të drejtën për të jetuar të lirë.

Lavdi heronjve te Kosoves Luan Haradinaj, Shkëlzen Haradinaj dhe Enver Haradinaj.

Lavdi të gjithë atyre që qëndruan dhe luftuan për Kosovën e lirë.

I paharruar kujtimi i tyre.

Filed Under: Politike

24 Marsi 1999 – Ndërhyrja që ndryshoi historinë e Kosovës dhe ridimensionoi rendin ndërkombëtar

March 24, 2026 by s p

Prof. Dr. Fejzulla BERISHA

Foto: https://www.rferl.org

Ka data në histori që nuk janë thjesht shenja në kalendar, por momente themeltare që ridimensionojnë fatin e kombeve dhe vetë arkitekturën e rendit ndërkombëtar. Një ndër këto data është 24 Marsi 1999 – dita kur aleanca më e fuqishme ushtarake në botë, NATO, ndërhyri kundër regjimit represiv të Beogradit, të udhëhequr nga diktatori serb Sllobodan Millosheviq.

Në atë natë historike, qielli mbi Ballkan nuk ishte thjesht hapësirë gjeografike e një operacioni ushtarak, por u shndërrua në arenën ku u përplasën dy parime themelore të së drejtës ndërkombëtare: sovraniteti shtetëror dhe mbrojtja e të drejtave themelore të njeriut. Rezultati i kësaj përplasjeje ishte një kthesë epokale – ndërhyrja për të ndalur makinerinë shtetërore të dhunës, spastrimit etnik dhe shkatërrimit sistematik të një popullsie të pambrojtur.

Ndërhyrja e NATO-s, e njohur si Operation Allied Force, nuk ishte vetëm një operacion ushtarak, por një akt me dimension të thellë humanitar, politik dhe juridik, që ndryshoi përgjithmonë mënyrën se si komuniteti ndërkombëtar e koncepton përdorimin e forcës në funksion të mbrojtjes së civilëve.

Evoluimi i konceptit të ndërhyrjes humanitare

Pas miratimit të Kartës së Kombeve të Bashkuara në vitin 1945, rendi ndërkombëtar u ndërtua mbi dy shtylla fundamentale:parimin e sovranitetit të shteteve, dhendalimin e përdorimit të forcës në marrëdhëniet ndërkombëtare.

Megjithatë, praktika historike e gjysmës së dytë të shekullit XX dëshmoi se sovraniteti shpesh instrumentalizohej nga regjime autoritare si mburojë për të kryer krime masive ndaj popullsisë së vet.

Në këtë kontekst, interpretimi dinamik i Kapitullit VII të Kartës së OKB-së filloi të marrë një dimension të ri: përdorimi i forcës si mjet i fundit për të parandaluar katastrofa humanitare, kur shteti dështon në funksionin e tij themelor – mbrojtjen e qytetarëve.

Ndërhyrja në Kosovë përfaqëson një nga aplikimet më të rëndësishme praktike të këtij interpretimi evolutiv, duke shënuar kalimin nga një rend strikt sovraniteti drejt një rendi të përgjegjësisë ndërkombëtare.

Mësimi i hidhur i Bosnjës dhe imperative i ndërhyrjes

Dështimi i komunitetit ndërkombëtar në Luftën e Bosnjës (1992–1995) mbetet një nga kapitujt më të errët të Evropës së pasluftës së dytë botërore. Masakra e Srebrenicës, ku mbi 8,000 civilë boshnjakë u ekzekutuan, ekspozoi paaftësinë e mekanizmave ndërkombëtarë për të parandaluar gjenocidin.

Vetëm pas kësaj tragjedie, NATO ndërhyri përmes operacionit Operation Deliberate Force, duke kontribuar në arritjen e Marrëveshjes së Dejtonit dhe në stabilizimin e Bosnjës.

Ky precedent shërbeu si një alarm i fuqishëm për rastin e Kosovës: mosveprimi do të thoshte përsëritje e tragjedisë. Prandaj, ndërhyrja në Kosovë ishte jo vetëm një opsion politik, por një domosdoshmëri morale dhe strategjike.

Kosova si rast paradigmatik i ndërhyrjes ndërkombëtare

Gjatë viteve 1998–1999, regjimi serb intensifikoi një fushatë sistematike të spastrimit etnik ndaj shqiptarëve të Kosovës. Sipas të dhënave ndërkombëtare, mbi 850,000 shqiptarë u dëbuan nga shtëpitë e tyre, ndërsa mijëra civilë u vranë.

Dështimi i negociatave të Rambujesë dhe refuzimi kategorik i regjimit të Millosheviqit për të ndalur dhunën krijuan një situatë ku ndërhyrja ushtarake u bë e pashmangshme. NATO ndërhyri për të ndaluar një katastrofë humanitare me përmasa rajonale dhe potencial destabilizues për gjithë Evropën Juglindore.

Dimensioni juridik dhe lindja e një doktrine të re ndërkombëtare

Ndërhyrja në Kosovë kontribuoi drejtpërdrejt në formësimin e një prej doktrinave më të rëndësishme të së drejtës ndërkombëtare moderne: Responsibility to Protect (R2P), e miratuar në vitin 2005.

Kjo doktrinë vendos një parim themelor:

kur një shtet dështon të mbrojë qytetarët e tij nga gjenocidi, krimet kundër njerëzimit dhe spastrimi etnik, përgjegjësia kalon te komuniteti ndërkombëtar.

Në këtë kuptim, ndërhyrja e NATO-s në Kosovë përbën një precedent historik – një moment kur legjitimiteti humanitar tejkaloi kufizimet formale të sovranitetit klasik.

Nga ndërhyrja te shtetësia: dimensioni juridik i Kosovës

Procesi i nisur më 24 mars 1999 kulmoi me shpalljen e pavarësisë së Kosovës në vitin 2008, duke përmbyllur një rrugëtim kompleks të ndërthurjes së faktorëve historikë, politikë dhe juridikë.

Opinioni Këshillues i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë konfirmoi se deklarata e pavarësisë së Kosovës nuk bie ndesh me të drejtën ndërkombëtare, duke forcuar legjitimitetin juridik të shtetit të ri.

Kjo e vendos Kosovën si një rast unik në të drejtën ndërkombëtare – një shtet që lindi jo vetëm nga vullneti politik i popullit, por edhe nga ndërhyrja ndërkombëtare për mbrojtjen e të drejtave themelore të njeriut.

24 Marsi si moment i ndërgjegjes ndërkombëtare

24 Marsi 1999 nuk është thjesht një datë historike. Ai është simbol i një momenti kur komuniteti ndërkombëtar vendosi të mos jetë më spektator i krimeve masive, por aktor në mbrojtjen e jetës njerëzore.

Për popullin e Kosovës, kjo datë përfaqëson:fillimin e fundit të një regjimi shtypës,lindjen e shpresës për liri, dhethemelimin e rrugës drejt shtetësisë dhe demokracisë.

Në planin global, ajo mbetet një pikë referimi për transformimin e së drejtës ndërkombëtare – nga një sistem që mbronte shtetet, në një sistem që synon të mbrojë njerëzit.

Filed Under: Analiza

Ndërhyrja e NATO-s si vijimësi historike e aspiratës shtetndërtuese shqiptare

March 24, 2026 by s p

Prof.dr. Skender Asani/

Historia e kombit shqiptar është një trajektore e ndërlikuar midis mohimit dhe afirmimit, midis projektimit të jashtëm të fatit të tij dhe përpjekjes së brendshme për vetëvendosje; një histori që kulmon simbolikisht në 24 marsin e vitit 1999, kur ndërhyrja e NATO-s kundër regjimit të Serbisë shënoi jo vetëm një akt ushtarak me justifikim humanitar, por edhe një kthesë paradigmatike në rendin historik të Ballkanit. Për ta kuptuar këtë moment, duhet rikthyer në shekullin XIX, kur projektet hegjemoniste të tipit “Serbia e Madhe”, “Greqia e Madhe” dhe “Bullgaria e Madhe”, të mbështetura në mënyrë të tërthortë nga Rusia, synonin riformatimin e hartës politike të rajonit në kurriz të popujve më të vegjël. Këto projekte u konsoliduan përmes ngjarjeve kyçe si Beteja e Kumanovës dhe u legjitimuan pjesërisht në forume ndërkombëtare si Konferenca e Londrës dhe Konferenca e Versajës, ku fuqitë e mëdha shpesh imponuan zgjidhje kompromisi që prodhuan shtete të cunguar, si rasti i Shqipërisë.

Në këtë kontekst historik, ndërhyrja e vitit 1999 nuk mund të shihet si një episod i izoluar, por si vazhdimësi e një ideje më të hershme normative të artikuluar nga Woodrow Wilson për vetëvendosjen e popujve, një koncept që sfidoi logjikën e vjetër të ndarjes së territoreve mbi baza të fuqisë dhe jo të së drejtës. Edhe pse ndërhyrja e NATO-s u motivua zyrtarisht nga kriza humanitare në Kosova, në esencë ajo përfaqësonte një ndërhyrje korrigjuese në një rend historik të shtrembëruar, ku vullneti i popullsive autoktone ishte shtypur sistematikisht. Kësisoj, 24 marsi bëhet jo vetëm datë e ndërhyrjes ushtarake, por një pikë referimi në procesin e rishkrimit të së drejtës historike në funksion të lirisë.

Pasojat e kësaj ndërhyrjeje ishin të thella dhe strukturore: ajo hapi rrugën për transformime të rëndësishme gjeopolitike në rajon, duke mundësuar pavarësinë e Kosovës, konsolidimin euroatlantik të Shqipërisë dhe Kroacisë, si dhe integrimin gradual të Malit të Zi-t dhe Maqedonisë së Veriut në strukturat e sigurisë kolektive. Ky rreshtim i ri strategjik nuk ishte thjesht produkt i një ndërhyrjeje ushtarake, por rezultat i një ndërthurjeje midis sakrificës së brendshme e mishëruar në rezistencën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe mbështetjes ndërkombëtare të udhëhequr nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Në këtë pikë të historisë sonë të afërt, reflektimi mbi 24 marsin nuk mund të mbetet vetëm në dimensionin memorial, por duhet të shndërrohet në një platformë orientuese për të tashmen dhe të ardhmen. Në një botë që po ripërkufizohet nga tensione të reja gjeopolitike dhe rivalitete strategjike, elitat politike shqiptare në Kosova, Shqipëria dhe Maqedonia e Veriut duhet të dëshmojnë maturi shtetformuese dhe koherencë strategjike. Orientimi euroatlantik, i mishëruar në aleancën me NATO-n, nuk duhet të reduktohet në një referencë formale, por të përkthehet në reforma substanciale, në forcimin e institucioneve demokratike dhe në ndërtimin e një shteti funksional që garanton stabilitet dhe zhvillim të qëndrueshëm. Përballë ndikimeve destabilizuese të aktorëve si Rusia dhe dinamikave të reja ndërkombëtare, uniteti i brendshëm politik dhe artikulimi i një interesi të përbashkët kombëtar bëhen imperativ historik.

Po kështu, kultura politike e kohës sonë kërkon një transformim thelbësor: nga instrumentalizimi i historisë drejt internalizimit të saj si përgjegjësi. Kujtesa e 24 marsit nuk duhet të shërbejë si kapital i konsumueshëm për përfitime të ngushta politike, por si busull morale për vendimmarrje vizionare dhe afatgjata. Duke reflektuar mbi rolin vendimtar të Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe partnerëve perëndimorë, elitat shqiptare duhet të thellojnë bashkëpunimin rajonal dhe ndërkombëtar, duke promovuar një arkitekturë të qëndrueshme sigurie dhe zhvillimi. Vetëm në këtë mënyrë, trashëgimia e ndërhyrjes së vitit 1999 dhe sakrifica e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës mund të mbeten jo vetëm pjesë e kujtesës historike, por edhe themel i një të ardhmeje të orientuar drejt integrimit, paqes dhe dinjitetit kombëtar.

Filed Under: Mergata

GJENET & AMBIENTI…

March 24, 2026 by s p

Dr. Shefqet Deliallisi/

Shumë pyetje që kërkojnë përgjigje…Pse njerëz që hanë çfarë t’i pëlqejë në çfardo sasi, fizikisht inaktivë, nuk shtojnë në peshë ? Pse njerëz të tjerë, me histori familjare për mbipeshë apo obezitet, ndonëse hanë sasi modeste, bëjnë dhe aktivitet fizik, bëhen dhe mbeten obezë? Pse njerëz të tjerë (në fakt shumica) qëndrojnë në të njejtën peshë ? Pse pesha e tepërt që me shumë vështirësi humbet, shpejt rifitohet ? Pse disa vende kanë nivel të lartë obeziteti, ndërsa të tjerë jo ?

Pse obeziteti nuk ishte problem vite më parë? Përgjigjen duhet ta kërkojmë tek genet dhe ambienti. Ne duhet të falenderojmë ose mallkojmë parardhësit tanë për peshën apo formën e trupit që kemi. Epidemia e mbipeshës dhe obezitetit është një fenomen i kohës moderne, veçanërisht i 20 viteve të fundit, si shprehje e ndryshimit të ambjentit. Sigurisht që faktorët gjenetikë janë shumë të rëndësishëm, por genet “ndizen” dhe “shuhen” nga ndikimi i ambjentit.

GENET S’KANË NDRYSHUAR.

AMBIENT PO.

Ndonëse bota ka pësuar ndryshime të pa llogaritshme në të gjitha fushat, ndonëse ne mund të vishemi sipas modës së fundit, të përdorim makina të tipeve të fundit, organizmi ynë nuk është tjetër veç ai i paraardhësve të lashtë.

Mënyra se si ai trajton ushqimin, bakteriet, ndotjen, stresin, ka pësuar fare pak ndryshime.

Ne gjendemi të “strehuar” në një organizëm të përshtatur për tjetër ambient, atë të shekujve më parë, kur vdekja ishte e hershme, shpesh para moshës së riprodhimit, organizmi ishte përshtatur për njerëz fizikisht të fuqishëm, që përdornin ushqime të thjeshta, të siguruar nëpërmjet një pune të rëndë fizike.

Disa nga instiktet që trashëgojmë, pozitive për njerëzit e lashtë, shpesh shpëtimtarë për jetën e tyre, janë kthyer tashmë në kërcënim për jetën tonë.

Sot, shumë njerëz kanë mundësi të hanë çfarë t’ju pelqejë, në çfarëdo sasie që dëshirojnë.

Jo gjithmonë ka qenë kështu. Paraardhësit tanë nuk mundnin të siguronin ushqimin në mënyrë të qëndrueshme. Periudhat e ushqimit të bollshëm alternoheshin me mungesa ekstreme. Për të mbijetuar, organizmi i tyre ishte përshtatur për këtë gjendje. Mamagazinonte energjinë e tepërt, kur ushqimi ishte i bollshëm, për ta përdorur kur kërcënohej nga uria apo sëmundje të rënda.

Këtë përshtatje organizmi ynë vazhdon ta trashëgojë dhe sot. Kur hamë ushqime të bollshme, energjinë e tepërt e depozitojmë në formën e dhjamit. Për fatin tonë të keq, sot për shumicën njerëzve, sigurimi i ushqimit është i lehtë dhe shpesh mbi nevojat energjitike.

ÇFAR PO NDODH ?

Mund t’i shpëtojmë influencës së ambientit?.

Është presioni i ambientit që na inkurajon të hamë shumë, e pamundur shmangia.

Është e lehtë të hash. Është kënaqsi.

Është relativisht e pa kushtueshme. Sinjalet fiziologjike që na shtojnë dëshirën për të ngrënë janë shumë të forta, ndërsa sinjalet për ta ndalur ngrënien shumë të dobta.

Ne hamë kur jemi të lumtur.

Ne hamë dhe kur jemi të mërzitur.

Ne kemi përshtatur shprehi sociale, festa me ngrënie dhe pije të tepërta.

Ne ngrënien e lidhim me shëndetin, mirëqenien dhe statusin social.

Përshtatjet që trashëgojmë nga paraardhesit, në shoqërinë e sotme të bollëkut ushqimor janë bërë të dëmshme, duke shkaktuar mbingrënie te njerëz tashmë të dhjamosur.

Energjia e tepërt depozitohet në formën e dhjamit, duke u bërë shkak për shfaqen e obezitetit.

Kështu rezervat e dhjamit, që aq mirë i shërbenin njerëzve të lashtë, njerëzve modernë i shkaktojnë probleme serioze, madje i shkurtojnë jetën.

Obeziteti sot e kërcënon shëndetin nëpërmjet diabetit, tensionit të lartë, sëmundjeve të zemrës dhe enëve të gjakut, disa llojeve të kancerit, etj

Nga ana tjetër, shoqeria jonë për gjenerata ka punuar fort për ta bërë jetën sa më të lehtë, aktivitetin fizik sa më pak të nevojshëm. Ndryshime thelbësore kanë ndodhur dhe vazhdojnë të ndodhin në aktivitetin fizik. Organizmi, që ne trashëgojmë, është i përshtatur për një pune intensive fizike. Ndërsa sot pamundësia për aktivitet fizik përbën një problem të ri për racën njerëzore.

Njerëzit qëndrojnë ulur para tavolinës, në vend që të lëvizin. Vetëm pak vite më parë fëmijët luanin jashtë shtëpisë për orë të tëra, ndërsa sot qëndrojnë pasivë përpara celularit, apo lojrave elektronike.

Në kohët e lashta ishte e pamundur që dikush të qëndronte ulur për muaj e vite. Madje edhe paraardhësit tanë fermerë të disa viteve më parë, duhej të punonin fort fizikisht, ndryshe nga sot, kur shumicën e puneve e kryejnë makineritë.

Dhe kjo ka implikime të rëndësishme mbi organizmin dhe shëndetin.

Të bëhesh aktiv fizikisht sot, s’është e lehtë. Kërkon sforcim, mund dhe kohë. Njerëzit sot sforcohen për të planifikuar një aktivitet fizik.

KA ZGJIDHJE ?

Para këtyre ndryshimeve jemi të pafuqishëm?

JO. Ajo që mund të bëjmë ne sot është t’i kthejmë ndryshimet në favorin tonë, apo së paku t’i kthejmë në të padëmshëm…

Filed Under: Sociale

The Unsaid and the Spoken, Scholar Marta Verginella discusses speaking as the antidote to shame

March 24, 2026 by s p

Rafaela Prifti/

Interviewer: Your work as a prominent scholar in gender studies and oral history focuses on North Adriatic women in times of war. In your review of the Strongest Link – an Oral History of Wartime Rape Survivors in Kosovo by Anna Di Lellio and Garentina Kraja, you call the book “an extraordinarily important contribution to anthropological and historiographical studies on the Balkans and the former Yugoslavia, as well as to gender and trauma studies more broadly.” The authors themselves say that the book attempts to close the “knowledge gap” regarding the 1998–99 Kosovo War. What is that gap and how do the authors address it?

Marta Verginella: The authors Anna Di Lellio and Garentina Kraja equip readers with the necessary background on Albanian-Serbian relations and the specific chronology of the crisis that led to the war. They move beyond general war histories to map specific accounts highlighting not only causes and long term consequences but also reasons of the “long silence and erasure” surrounding survivors of sexual violence. Lastly, the book connects the specific Kosovo conflict to broader global issues of otherness, wartime discourse and challenges of post-war justice.

Interviewer: Is that how this book challenges the scholars?

Marta Verginella: Yes, it challenges them by demanding they confront a significant “knowledge gap” in the history of the Kosovo war. Specifically, it pushes experts to analyze rape as a strategic weapon of ethnic cleansing rather than an incidental byproduct of war. It tasks scholars with uncovering the sociological and political reasons behind the “long silence and erasure’ surrounding survivors of sexual violence during the war in Kosovo and in times of war around the world. Ultimately the this is relevant work in the pursuit of justice.

Interviewer. Sexual violence in general and in Kosovo specifically was one of the “weapons of ethnic cleansing.” How did Serbian propaganda specifically manipulate gender and “the dehumanization of the Other” to enable this violence? As a renowned scholar on the topic, what can you tell us about the transition from racist rhetoric to physical wartime atrocities.

Marta Verginella: Serbian propaganda fostered violence by depicting Albanian men as rapists and women as “reproductive machines” which is an effective strategy that dehumanizes the population and justified state-led sexual violence. In the chapter “Gendered Nations” the authors delve into the discourse, similar to tactics used in Bosnia, creating a climate that fueled and enabled violence against women to begin well before the war.

Interviewer: Strongest Link is grounded in oral history and what the authors call “narratives” of 20 women, mostly from rural Drenica and Dukagjin regions collected between 2015 to 2018. How is the methodology of Alessandro Portelli applied in the book in terms of intersections of survivor experiences?

Marta Verginella: Through the power of narratives that are not told in isolation but understood in a broad context. The authors applied the oral history approach based on Alessandro Portelli’s methodology by conducting extensive fieldwork, earning the trust of survivors to recount their experiences, which are situated within the broader historical context of the collapse of socialist Yugoslavia.

Interviewer: One of the factors tied into this, as you point out, is the book’s contribution to understanding conflict, in “the distinct divide between rural regions like Drenica and urban centers like Pristina.” How did this impact the way women experienced both the war and its aftermath?

Marta Verginella: The rural-urban divide created contrasting experiences for the Albanian women during the years of conflict in Kosovo. Both environments, however, were defined by a deep sense of insecurity that shaped women’s lives during and after the war.

Interviewer: How are we to understand silence not just as the absence of speech, but a complex choice, compounded by “external constraints” and internal urges that force survivors to remain muted even decades later such as patriarchal norms, family stigma, or fear of being discredited?

Marta Verginella: Through the polyphonic narrative of the book, we understand the causes of the long institutional silence and the difficulties survivors faced and are still facing today. The authors document the gradual opening of dialogue with survivors and the political and social changes that eventually made testimony possible—that is how speaking becomes “an antidote to shame.” The book emphasizes that silence is a complex phenomenon—often equivalent to speech—not merely its absence.

Interviewer: What is the book’s greatest strength and why does it matter?

Marta Verginella: The Strongest Link shows how important it is to give voice to survivors and to create the broader social and political conditions that make speech possible—conditions that allow the strongest link among women to endure. Its extraordinary strength lies in the powerful testimony of wounded, raped women who found the courage to speak about what they lived through. Above all, thanks go to the survivors who found the strength to share their suffering, offering a message of hope to all those who could not speak and who are still awaiting justice.

Interviewer: From your extended work on borderlands, memory and the ‘margins’ of history, would you say that Kosovo gender studies and conflict have received less significant scholarly attention compared to other parts of the Yugoslavian dissolution such as Bosnia or Croatia?

Marta Verginella: Kosovo’s gender scholarship is tied to state-building and international intervention which can sometimes obscure the lived experiences of local women. My research often highlights how women are cast as passive victims or “mothers of the nation” in post-war transitions. Kosovo has received “less” attention in terms of long-term social history compared to the more established archives of the “North-Eastern Adriatic” such as Slovenia, Croatia that the EIRENE Project explores.

Thank you for the interview!

Marta Verginella is a prominent scholar in gender studies and oral history. She presented her review titled How Speaking became the Antidote to Shame on the book the Strongest Link at the 2025 ASEEES in Washington DC. Notable as one of the most prominent contemporary Slovene historians, she is considered a pioneer in the history of family relations in the Slovene Lands. Marta Verginella, PhD, is a History Professor at the University of Ljubljana. She has written and co-written twelve scientific monographs, several of which have been translated in multiple languages.

Photo Marta Verginella, Rafaela Prifti at the steps of the New York Public Library

Filed Under: LETERSI

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • …
  • 44
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Rilindasi At Shtjefën Gjeçovi
  • Pse duhet ta lexojmë Andon Zako Çajupin?
  • Kujtojmë në ditën e tij të lindjes atdhetarin e shquar Sotir Peci
  • Albanian americans support the protests in Tirana
  • NJË DITË “AMBASADOR” I LIBRAVE TË MI…
  • Takim lamtumirës me Sekretarin e Shtetit të Iowas, Paul Pate dhe Zv. Sekretaren Christy Johnson
  • Diplomacia shqiptare si instrument i stabilitetit euroatlantik në Ballkan
  • Kur gjeografia bëhet gjeostrategji…
  • KUR GURRA SHQIPTARE PUSHTON SANREMON
  • HISTORIA NUK ËSHTË PRIVILEGJ – ËSHTË E DREJTË!
  • Mërgata dhe Atdheu si destinacioni i zemrës
  • It was an honor to organize and host a roundtable discussion with Congressman Mike Lawler and members of the Albanian-American community
  • Kujtojmë në ditën e ndarjes nga jeta poetin, dramaturgun dhe rilindësin Andon Zako Çajupi
  • Israeli kurrë nuk ka qenë e nuk është armiku i shqiptarëve!
  • Historia që Evropa nuk deshi ta tregonte

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT