Reflektim ne ditelindjen e dy poeteve/
Nga Sadik ELSHANI/
Me 13 tetor te vitit 1911 lindi Migjeni, ndersa njezet vite me vone, me 13 tetor te vitit 1931 lindi Dritero Agolli. Eshte kjo nje rastesi e rralle, por ndoshta edhe nuk eshte rastesi, qe dy poete te medhenj te letersise sone te kene lindur ne nje date, kuptohet ne kohe te ndryshme, dhe qe te dy te jene nga me te medhenjte poete te brezit te tyre. Secili ne menyren e vet origjinale e pasuroi dhe i hapi shtigje te reja letersise shqipe. Fatkeqsisht, Migjeni u nda nga jeta ne moshe shume te re, pa i mbushur te njezeteshtatat, por jemi fatlum qe Driteroin ne moshen 84 vjecare ende e kemi ne mesin tone dhe e pacim edhe per shume e shume vite te tjera.
Migjeni pa dyshim eshte njeri nder emrat me te dashur ne tere letersine shqipe, sidomos eshte shume i dashur nga rinia shqiptare. Ai ne tere krijimtarine e tij artistike, si ne poezi, ashtu edhe ne proze, solli dicka te re e te papare gjer atehere ne letrat tona, solli nje stil te ri, nje force te re e te fuqishme shprehese. Me Migjenin fillon nje periudhe e re ne letersine shqipe, ndarja nga tradicionalja dhe romantizmi dhe fillimi i realizmit kritik. Konceptet e reja qe futi Migjeni ne letersine shqipe, teknika, figuracioni, vargu i lire dhe forca shprehese, tematika dhe realizmi me te cilat ai i trajtoi problemet e shoqerise shqiptare te viteve te tridhjeta i hapen letresise shqipe rrugen drejt bashkekohesise, drejt moderrnitetit. Migjeni se bashku me Lasgush Poradecin i dhane letersise shqipe vendin e vet ne letersine dhe kulturen europiane.
Paraqitja e Migjenit ne letersine tone eshte nje dukuri qe rralle shfaqet edhe ne letersine boterore. Me fuqine e tij artistike, Migjeni erdhi si nje meteor ne letersine shqipe dhe vdekja e hershme na e mori si nje meteor, por me krijimtarine e tij mbeti ne qiellin tone letrar nje yll qe do te shkelqeje gjithmone. Dhe sa me shume kohe qe do te kaloje, aq me teper ai do te shkelqeje, sepse ka nje magjepsje me vepren e tij, me jeten e tij te shkurter. Shkoi i ri dhe do te mbetet perhere i ri, i fresket dhe aktual. Kush mund t’i harroje poezite e tij, vargjet: “Perdite perendojne Zotat/ dhe rreshqasin trajtat e tyne neper futyrat tona”, “Pak drite! Pak drite, o shok, o vella!”, “Vjeshte ne natyre dhe vjeshte ne fytyrat tona”, “O, si nuk kam nje grusht te forte!…”, “U vodh kanga nga zemra e kombit”, “Rini, rini, thueja kanges ma te bukur qe di”, e shume e shume te tjere. Kush mund t’i harroje tregimet dhe skicat e tij: “Bukuria qe vret”, “Luli i vocerr”, “A do qymyr zotni”, “Legjenda e misrit”, “Historia e njenes nga ato”, etj. Pastaj eshte ky pseudonimi shume i bukur e shume muzikor: Migjeni. Jane pastaj mendimet dhe pyetjet qe gjithmone ia bejme vetes: “Po c’do te kishte bere Migjeni, c’do te kishte krijuar Migjeni, po c’do te kishte ndodhur me Migjenin sikur te kishte jetuar me shume?” Jane keto disa nga arsyet qe kane ndikuar per ta mbajtur gjalle interesimin dhe magjepsjen tone per Migjenin dhe vepren e tij. Migjeni jetoi, aq sa jetoi dhe beri ate qe beri. Ate qe beri dhe na ka lene trashegim, eshte e shkelqyeshme, e perjetshme dhe gjer me sot e paarritshme, e pakalueshme nga askush ne letersine shqipe. Me 27 vite e mbylli ciklin e jetes se tij, e mbylli krijimtarine e tij brilante.
Edhe Dritero Agolli, se bashku me Ismail Kadarene dhe Fatos Arapin, eshte poeti qe i ka prire brezit te tij. Eshte njeri nder shkrimtaret me te dalluar, me te dashur, me prodhimtar e me me ndikim ne letersine bashkekohore shqipe. Krijimtaria e tij letrare eshte mjaft e pasur ne gjini e lloje te ndryshme krijuese: poezi, poema, tregime, novela, romane, drama, skenare filmash, reportazhe, etj. Por mbi te gjitha, ai eshte i njohur si poet ne kuptimin e plote te kesaj fjale – mjeshter i vertete i vargut. Qe ne krijimet e tij te para ne poezi, ai u paraqit si nje ze i forte origjinal qe solli nje hov rinor, optimizem e freski ne letersine shqipe. Dritero Agolli krijoi nje model te ri te vjersherimit, si ne problematike, ashtu edhe ne figuracion dhe zhvilloi nje teknike mjeshterore shprehese te ndjenjave, vrojtimeve dhe shqetesimeve te tij. Lidhja e forte me token, natyren, me prejardhjen e tij fshatare e shpuri ne formimin e kredos se tij poetike: “S’jam poet, jam fshatar i jugut”. Vargu i tij kundermon me eren e ugarit nga brazdat e tokes se zeze dhe ne ato vargje shpesh rrjedhe edhe shume raki. Ne vargjet e tij mbisundon bota e gjalle, shenjterimi i natyres, i arave, i bagetise, por edhe dashuria ndaj prinderve, respekti per traditen, te kaluaren heroike dhe shqetesimet e jetes se perditshme.
Me shume mjeshteri e perdor frazeologjine dhe urtesine popullore, duke i gershetuar natyrshem vlerat tradicionale te poezise me menyra e forma te reja te shprehjes poetike. Me vargjet e tij plot frymezim, ai krijoi nje bote te re te tijen – nje bote agolliane, ku thjeshtesia e komunikimit, porosite universale (te pergjithshme) dhe shprehja e hapur e plot ndjenja, jane shtylla te forta ku mbeshtetet poezia e tij. Ngrohtesia njerezore e vargjeve te tij ka bere qe lexuesi qe shijon keto vargje, te njejtesohet (identifikohet) me vete poetin. Ky raport i ndersjelle poet – lexues eshte me teper i theksuar te Dritero Agolli se sa te ndonje poet tjeter ne letersine bashkekohore shqipe.
Kjo fryme poetike eshte mjaft e pranishme edhe ne prozen e tij qe eshte mjaft e suksesshme. Vlen te theksohet, se shumicen e krijimeve te Agollit e pershkon nje fryme e holle e humorit, madje edhe ne situata qe mund te jene shume serioze.
Ne kete date te shenuar te letersise sone, te kujtojme e te nderojme Migjenin tone te dashur, ndersa Driteroit t’i urojme shendet, jete te gjate e te lumtur, pleqeri te qete dhe te na dhuroje edhe shume e shume krijimne te bukura artistike.
Keto pak rreshta jane shkruar vetem per kete qellim dhe nuk metojne asgje me teper.
Gezuar!
Filadelfia, 12 tetor, 2015
Sadik Elshani eshte doktor i shkencave te kimise dhe veprimtar i bashkesise shqiptaro – amerikane.
ILIRIANA SULKUQI:Pa kur fshihem te Poetet/ Jam te Zoti/ Me Profetet
Krijuesit ne Diaspore- Poezi e rrjedhshme me plot frymezim- Mbresa nga poezia e Iliriana Sulkuqit/
Nga Sadik ELSHANI/
“Pa kur fshihem te Poetet/
Jam te Zoti/
Me Profetet”/-(Iliriana Sulkuqi, Kredo poetike)/
Iliriana Sulkuqi e ndien veten shume mire, te qete ne gjirin e poezise, ne shoqerine me vargjet, rimat e strofat, figuracionin e pasur lenda dhe veglat me te cilen thuret poezia e mirefillte, poezia e vertete. Poezia e saj eshte plot frymezim, mjaft dinamike dhe e rrjedhshme shprehet che shijohet me nje fryme, te ngjalle ndjenjat e dashurise per te bukuren ne jete, per poetiken e jetes.
Rrjedh me ndjenja te thella e te ciltera nga nje shpirt i paster, nga nje zemer e gjere, nga nje dashuri e pakufijshme per te bukuren, per cdo miresi njerezore. Ne poezine e Iliriana Sulkuqit nuk ka fjale te teperta, ajo eshte e sakte si notat ne kompozimet muzikore te Mocartit dhe gjithmone e shpreh poetiken e castit, poetiken e jetes. Ajo me shkathtesi, me mjeshteri te rralle e kap ate castin e caktuar, castin e duhur, ate cast qe nxit dhe prek, ngacemon imagjinaten e lexuesit, madje e merr ne krah dhe e shpie lexuesin ne labirinthet magjike te poezise. Eshte kjo poezi qe te perkujton dhe te sjell perpara syve pikturat magjepse te impresionisteve, te cilet me ore, apo dite te tera prisnin me durim per ta kapur ne pelhurat e tyre ato caste mbreselenese e te paperseritshme, ate tonin, nuancat e caktuara te ndricimit te diellit, ato pejsazhe qe nuk mund te pershkruhen me fjale.
Vargjet e Ilirianes, vargje qe rrezatojne dashuri, e kane ate ndjeshmerine, intimitetin e poezise se Eseninit, ngrohtesine e poezise se Dritero Agollit dhe magjiken e poezise se Zhak Preverit. Por ajo eshte krejt origjinale ne tematike, frymezim, figuracion dhe tekniken shprehese. Esenini shqiptar eshte nje femer, dhe pa dyshim, ajo eshte poetesha Iliriana Sulkuqi. Ndersa devolliu i pagjume duhet ta beje nje sy gjume pak si i qete, se te Iliriana Sulkuqi, poezia e tij ka nje trashegimtare te denje e besnike.
Ata qe njohin personalisht Ilirianen dhe e njohin mire poezine e saj, menjehere e verejne se ajo eshte e njejta, ne vargje dhe ne jete. Gjitmone e dashur, miqesore, e perzemert, e ngazellyer, e cilter qe rrezaton vlera te larta njerezore. Nga nje zemer e paster, nga nje shpirt fisnik rrjedh edhe poezia e bukur. Nje fjale qe me shpesh e degjon nga goja e Ilirianes eshte: dashuri. I deshirojme Ilirianes qe ta na dhuroje edhe shume e shume caste te hareshme poetike!
Filadelfia, tetor, 2015
Sadik Elshani eshte doktor i shkencave te kimise dhe veprimtar i bashkesise shqiptaro amerikane.
Akademik Mark Krasniqi, sherbesetari i ceshtjes kombetare,emblema e shqiptarizmit
Shkruan:Dr. Sadik ELSHANI-Filadelfia/*
Me 28 gusht u nda nga kjo bote Akademik Mark Krasniqi, intelektuali dhe burri i rralle i Kosoves dhe gjithe Shqiptarise. Akademik Mark Krasniqi tere jeten, tere vepren e tij ia perkushtoi ceshtjes dhe idealeve kombetare ky ishte misioni fisnik e atdhetar i jetes se tij. Akademiku i nderuar ishte nje figure e ndritur poliedrike, njeri i gjithanshem. Ishte: gjeograf, etnograf, shkrimtar, pedagog, gazetar, perkthyes e se fundi edhe politikan. Se bashku me Esad Mekulin, Hivzi Sulejmanin, Idriz Ajetin, Anton Cetten, Skender Rizajn, Ali Hadrin e disa te tjere, perbejne brezin e pare te intelektualeve shqiptare te Kosoves, qe sikur vellau i madh ne familje, edhe keta e barten barren me te rende per ta arsimuar, edukuar popullin e Kosoves dhe ishin bartes te zhvillimeve te jetes kulturore, artistike e shkencore te Kosoves. Vepruan ne kushte tejet te veshtira, kur regjimi jugosllav, kupto serb, dhe aparati i tij famekeq i sigurimit, UDBja, po ushtronin nje trysni te padurueshme, nje terror mbi popullsine shqiptare te Kosoves dhe viseve tjera shqiptare ne ish Jugosllavi, siq ishin Aksioni per mbledhjen e Armeve dhe shperngulja me dhune per ne Turqi, etj.
Edhe keta intelektuale i ndoqi fati i Kosoves, ne lekuren e tyre e perjetuan ate trysni te rende, ishin te perndjekur, te vezhguar e te kercenuar panderprere. Por kurre nuk e ndalen punen, perpjekjet, misionin e tyre per ta cuar perpara ceshtjen shqiptare, per ta mbrojtur te verteten dhe te drejtat historike te popullit tone, per ta emancipuar popullin tone. Dijetaret, shkencetaret, shkrimtaret e Kosoves si Mark Krasniqi me shoke, gjithmone i ka karakterizuar guximi intelektual e burreror.
Ata nuk e ndoqen rrugen e lehte e te beheshin servil te interesave serbomadhe, antishqiptare, por e ndoqen rrugen e veshtire, rrugen e nderit e te dinjitetit njerezor, rrugen e drejte per t’i sherbyer ceshtjes se Kosoves, popullit te Kosoves dhe interesave madhore kombetare. Si dikur Rilindesit tane mendjendritur, edhe ata i kishin ngarkuar vetes nje mision me te larte, qe t’ia ndriconin rruget e erreta e t’i prinin popullit, t’ia ngrenin fuqite prej gjumit sic do te shprehej poeti Esad Mekuli.
Se bashku me popullin e ndane fatin e Kosoves dhe Kosova ishte me fat qe ne castet kyce te historise se saj ne gjirin e saj kishte keta burra te medhenj. Shkencetarit, dijetarit, intelektualit nuk i ka hije qe t’i perkulet, t’i nenshtrohet injorantit, sado diktator qofte ai. Intelektualet e Kosoves kurre pa u perkulur, pa u lekundur, me fakte, me forcen e argumenteve shkencore i dolen zot popullit te vet. I tille ishte ai brez, i tille ishte Akademik Mark Krasniqi, i cili misheron vlerat tona kombetare, vlerat e intelektualit te pergatitur mire profesionalisht dhe te begatuar me virtytet me te mira njerezore. Kosova ka mbijetuar ate drame te tmerrshme historike fale qendreses heroike te popullit, por edhe fale perpjekjeve dhe angazhimit te intelektualeve qe permenda me lart. “Pesha e viteve te mia eshte pesha e popullit tim, i cili ka qene i roberuar ne kohen e sundimit te gjate otoman, ne kohen e kralit, persekutuar edhe ne kohen e Marshalit e te qeverise shoviniste te Serbise” eshte shprehur Mark Krasniqi ne nje interviste te dhene me 2012. Gjate jetes se tij, gjate punes se tij shumevjecare, Akademik Mark Krasniqi se bashku me koleget tjere kane edukuar breza te tere te intelektualeve, shkrimtareve, shkencetareve te rinj, te cilet, sikurse mesuesit e tyre edhe keta i kane sherbyer dhe jane duke i sherbyer Kosoves me perkushtim e besnikeri.
Mark Krasniqi ka lindur me 19 tetor, 1920 ne fshatin Gllavicice (Shengjon) afer Pejes. Shkollen fillore e kreu ne fshatin e lindjes, kurse gjimnazin me 1941 ne Prizren (te dyja ne gjuhen serbokroate). Ne vitet 1941 1943 ka studiuar letersine ne Universitetin e Padoves, e prej vitit 1946 1950 ka studiuar gjeografine e etnografine ne Universitetin e Beogradit. Me 1945 1946 ka qene gazetarredaktor i gazetes Rilindja ne Prizren, bashke me Esad Mekulin e Omer Cekrezin, kurse prej vitit 1947 1949 ka punuar ne Radio Beograd (Redaksia e emisioneve ne gjuhen shqipe) gazetar redaktor.
Ne vitet 1950 1961 ka punuar ne Akademine Serbe te Shkencave ne Beograd si asistent, pastaj bashkepunetor shkencor. Ka diplomuar me 1950 ne Beograd, kurse me 1960 ka doktoruar ne Universitetin e Lubjanea (Slloveni). Ne Beograd vazhdimisht e kane kercenuar, i kane bere shantazh, duke i kerkuar qe te behej bashkepunetor i UDBse, Mark Krasniqi kete e ka refuzuar kategorikisht. Po ashtu, sekretari gjeneral i Akademise Serbe, Petar Jovanoviq, i ka propozuar dhe ka insistuar qe ai ta merrte per teme te doktorates “shqiptarizimin e serbeve te Kosoves gjate shekujve nga trysnia turke e shqiptare”. Edhe kete Mark Krasniqi e ka refuzuar, duke i thene sekretarit se per kete teze nuk ka kurrefare fakte historike dhe se ai nuk eshte dele qe te shitet ne pazar. Ne vitet 1961 1981 ka qene profesor ne Universitetin e Prishtines, kur e kane larguar nga procesi mesimor, sepse ai nuk ka pranuar qe t’i denoje demonstratat e studenteve te vitit 1981. Ka qene disa here prodekan e dekan i Fakultetit Juridik Ekonomik. Ka qene nenkryetar e kryetar i Akademise se Shkencave dhe Arteve te Kosoves. Kryetar i pare i Shoqates se Shkrimtareve te Kosoves (1970) dhe kryetar i Partise Shqiptare Demokristiane te Kosoves (qe nga viti 1993). Ka qene edhe anetar me korrespodence i Akademise se Shkencave te Shqiperise. Ka botuar me se 35 libra shkencore, letrare, publicistike e tekste shkollore e universitare dhe ka perkthyer disa romane
e permbledhje poezishe nga serbokroatishtja, sllovenishtja e maqedonishtja ne gjuhen shqipe.
Disa nga veprat shkencore: “Gjurme e gjurmime” (1979) studime etnografikme, “Lugu i Baranit” (1985) monografi, “Rugova” (1987) monografi, “Nga gurra e tradites” studime etnografike, “Rrenjet tona etnike” (2001).
Disa nga veprat letrare: “Jehona e kohes” (1972), “Perrallat e gjyshit” (1953), “Dita e pare” (1956),
“Posta e porositun” (1959), “Lepuri analfabet” (1974), e shume te tjera.
Mark Krasniqi ka botuar edhe shume artikuj, punime shkencore e polemika dhe eshte paraqitur me kumtesa ne shume tubime shkencore ne ish Jugosllavi dhe tubime nderkombetare.
Per breza te tere te femijve shqipare ne Kosove dhe ne trojet tjera etnike, Mark Krasniqi eshte nje poet dhe shkrimtar shume i dashur. Ne veprat e tij per femije, Mark Krasniqi me mjeshteri i ka perdorur krijimet popullore, si, perrallat, anekdotat, kenget, etj. “Femijve nuk duhet t’u jepet cdo liber ne dore, sepse libri i dobet ndikon keq ne formimin e shijes artistike te femijes” ka thene ai.
Prandaj, ai ka shkruar libra te bukur! Veprat e tij jane shume terheqese dhe kane lene gjurme te thella, mbresa te pashlyeshme ne kujtesen dhe jeten e femijve tane . Nga “Posta e porositun” ende me kane mbetur ne kujtese vargjet:
“N’poste t’katundit per Vit t’Ri
Telegrame shume kane mberri
Ujku deles te fala i con
Vitin e Ri ia uron:
Ty te paca moj bardhoke….”
Ndersa delja nder te tjera i pergjigjet ujkut se, eja, por dikush te pret me pushke:
“E prej gezimit axha Cat Ka me e zbraze ate pushke te gjate.”
Dihet fort mirfe se kush ishte ujku e kush ishte delja ne ate kohe.
Ne punen e tij prodhimtare e te suksesshme shkencore, Akademik Mark Krasniqi eshte marre me studime etnografike e historike shqiptare. Me fakte e argumente te forta shkencore, me kembenguljen e shkencetarit, ai i ka luftuar te padrejtat qe i jane bere shqiptareve dhe ka nxjerr ne pah te vertetat historike. Nje punim i tij, “Syte e Simonides” ka bere jehone te madhe ne kohen kur eshte botuar. Simonida ka qene gruaja e mbretit serb Millutin dhe paska qene e njohur per syte e saj. Nje afresk me figuren e saj eshte ne manastirin e Gracanices, afer Prishtines. Por ne kete afresk syte e Simonides dikush i ka gropuar. Nje poet nacionalist serb, Milan Rakiq, ia ka kushtuar nje poezi syve te Simonides dhe ne nje varg thote se “Shqiptari t’i shpoi syte me thike”. Mark Krasniqi me fakte e verteton se kete nuk e kane bere shqiptaret, por besimtaret dhe pelegrinet serbe, sepse sipas besimit te tyre, nese dikush merr pak material nga syte e Simonides ne kete afresk dhe ia ferkon syte te verberit, atehere atij prape i kthehen syte. Pak nga pak duke vepruar keshtu, syte e Simonides jane groposur. Ky eshte vetem nje shembull, nga shume te tjere ku Mark Krasniqi me fakte dhe te verteta historike i lufton shtremberimet qe i jane bere historise sone dhe shume te padrejtave qe u jane bere shqiptareve. Serbet i akuzojne shqiptaret se po i shkaterrojne kishat dhe manastiret ortodokse ne Kosove. Perseri, Mark Krasniqi me fakte verteton se shqiptaret i kane mbrojtur, i kane ruajtur keto kisha, sepse ato nuk jane kisha serbe, por jane kisha bizantine che ne ate kohe shqiptaret kane qene ortodokse. Familjet qe i kane ruajtur keto kisha quhen Vojvoda.
Eshte marre me perkushtim me studimet e tradites sone, kryesisht me tri prej traditave tona me te cmuara, ketij trekendeshi te vlerave tona kombetare: toleranca fetare, besa, mikpritja. Se bashku me profesor Anton Cetten ka qene njeri nder njohesit me te mire te tradites, krijimtarise popullorte, etnise sone. Mark Krasniqi gjate veprimtarise se tij, me shkrimet e tij ka bere shume polemika me historiane e publiciste nacionaliste serbe, te cilet shtremberonin dhe falsifikonin historine tone, traditat tona dhe fyenin rende kombin tone.
Ne qender te vemendje se punes, vepres, jetes se tij, ai e vuri ceshtjen kombetare, e zgjoi dhe e ngriti lart ndergjegjen kombetare te shqiptareve te Kosoves dhe i dha nje trajte te re mendimit shqiptar ne Kosove, e drejtoi ate kah ceshtja, idealet kombetare. Personaliteti, vepra e tij, qendrimet e tij kane qene udherrefyes e burim frymezimi atdhetar per rinine dhe popullin e Kosoves e me gjere. Per shkak te qendrimeve te tij te forta kombetare, atdhetare, shkencore, ai tere jeten ka patur probleme me pushtetin e atehershem jugosllav/serb dhe ne keto perleshje, ai kurre nuk eshte thyer. Ceshtja kombetare, bashkimi kombetar, gjithmone e kane preokupuar ate. Per te perparuar ceshtjen kombetare, ai e ka formuar dhe udhehequr nje parti politike shqiptare ne Kosove, PSHDK. Ceshtjen e Kosoves e ka paraqitur dhe e ka mbrojtur ne shume takime shkencore nderkombetare, takime me politikane e institucione nderkombetare dhe ka qene bashkepunetor i ngushte i Kryetarit Ibrahim Rugova. Gjithmone e ka theksuar dhe ka luftuar per te drejten tone per bashkimin kombetar. “Mos me dalte shpirti pa i pare te bashkuara trojet shqiptare” ka deklaruar ai. Edhe ne librin e tij te fundit, “Porosia ime per shqiptaret”, qe eshte botuar pak dite para vdekjes se tij dhe ia kane dhene ne dore nje dite para se te vdiste, ai perseri i porosit shqiptaret: “Kurre mos hiqni dore bga bashkimi kombetar!” Ai eshte tipi i pare (prototipi), shembulli i vecante i inelektualit, shkencetarit veprimtar, te angazhuar per ceshtjet kombetare. Se bashku me shoket e tij te idealit kombetar, ai ishte engjulli mbrojtes, engjulli shpetimtar i shqiptareve te Kosoves dhe trojeve tjera shqiptare ne ish Jugosllavi. Ishte nje lis i forte qe i kishte rrenjet thelle ne gjirin e popullit. Prandaj, populli yne gjithmone e ka dashur dhe e ka respektuar Mark Krasniqin.
Per familjen tone, Elshani, nga Suhareka/Theranda e Kosoves, Akademik Mark Krasniqi ka qene nje njeri shume i dashur dhe i nderuar, sepse ai disa here ka qene ne familjen tone dhe ka mbledhur materiale folklorike, etnografike, mencuri popullore nga gjyshi yne Muharrem Elshani (ndjese paste). Baba Heme, sic e kemi thirrur ne gjyshin tone, ka qene i verber ne te dy syte, por ka qene nje njeri shume i mencur, i vendosur, atdhetar i flakte dhe ithtar i arsimit e perparimit tone kombetar. Vellezerit e mi e kane takuar disa here Akademikun e nderuar dhe ai gjithmone me shume respekt e ka kujtuar gjyshin tone te mencur.
Akademik Mark Krasniqi ka jetuar, ka punuar e veprua dhe ka vdekur me dinjitet kombetar e njerezor. Ai ka lindur shqiptar, ka jetuar si shqiptar, ka punuar e vepruar si shqiptar, ka qendruar i paperkulur si burre shqiptar dhe ka vdekur e eshte varrosur si shqiptar. Edhepse katolik i lindur, ai e ka lene testamentin/amanetin qe te varroset si shqiptar, ne nje ceremoni pa prift. Ne pllaken e varrit te tij nuk ka kryq, por eshte vetem shqiponja dykrenore. Profesor Mark Krasniqi nuk i eshte frikesuar as vdekjes, para disa vitesh ai vete e ka ndertuar varrin e tij. Tani ai ndoshta eshte fikur e tretur, por nuk ka vdekur. Veprat e mira ia sigurojne n jneriut perjetesine dhe Akademik Mark Krasniqi na ka lene mjaft te tilla.
I paharrueshem qofte kujtimi per Akademik Mark Krasniqin, kete figure madhore te kombit tone sherbesetarin e ceshtjes sone kombetare, emblemen e shqiptarizmit!
Shenim: Kjo kumtese u mbajt ne veprimtarine perkujtimore qe shoqata “Bijte e Shqipes” ne Filadelfia organizoi me 5 shtator, 2015, me rastin e ndarjes nga jeta te Akademik Mark Krasniqit.
Ne kete veprimtari u kujtua edhe Nene Tereza me rastin e 18 vjetorit te vdekjes. Poashtu u kujtuan edhe akademiket Esat Stavileci e Pajazit Nushi dhe profesor Aleksander Stipceviq, te cilet keto
dite u ndane nga kjo bote. Qofshin te paharruar!
Filadelfia, 5 shtatror, 2015
*Sadik Elshani eshte doktor i shkencave te kimise dhe veprimtar i bashkesise shqiptaro amerikane.
Shkelqimi i Kryeministrise dhe mjerimi i popullsise qeverisje kozmetike
NGA SADIK ELSHANI*/
Shkelqimi i Kryeministrise dhe mjerimi i popullsise qeverisje kozmetike Dite me pare u trumpetua ne shtypin shqiptar per meremetimin (rinovimin), rregullimin e nderteses se Kryeministrise. Kati i pare u shnderrua ne galeri e librari. Ndoshta ketu nuk ka asgje te keqe, por ndertesat qe kane vlera arkitektonike, historike duhet t’u nenshtrohen disa kritereve qe nuk ia cenojne vlerat origjinale arkitektoniuke. Kryeministria ne radhe te pare duhet te jete ne sherbim te kryerjes sa me funkcionale te puneve te qeverise, te kryeje funkcionin e saj te mirefillte. Nese Tirana ka nevoje per nje galeri, librari, atehere le te ndertohet nje librari, galeri che jo Kryeministria te shnderrohet ne galeri, librari. Kryeministria si dhe te gjitha ndertesat tjera qeveritare, shteterore, akademike, kulturore, deri diku jane pasqyre e zhvillimit te nje shteti, gjendjes, nivelit te tij shoqeror e kulturor. Prandaj, edhe ato duhet te kene nje nivel te lakmueshem arkitektonik, funkcional dhe te jene te mirembajtura si duhet.
Arti e shpreh shpirtin e nje kombi, e fisnikeron shpirtin e njeriut, por ndryshimet qe ka bere zoti Rama ne Kryeministri, jane vetem ndryshime kozmetike dhe nuk cojne fort peshe ne kandarin e mireqenies se popullit shqiptar. Te gjithe e dime qe Kryeministri na paraqitet si nje njeri qe ka shije artistike, por ceshtja qendron diku tjeter: keto ndryshime kozmertike, Kryeministri dhe njerezit rreth tij i marrin si nje sukses, arritje te qeverise, vetem per t’u hedhur shqiptareve hi syve, per t’i mbuluar mosarritjet e premtimeve te dhena gjate fushates zgjedhore. Zoti Rama eshte zgjedhur Kryeminister i Shqiperise dhe jo kryepiktor, kryeartist i Shqiperise. Ai e filloi detyrten mbrapsht, pikerisht duke postuar ne Facebook disa fotografi se gjoja Kryeministria na paskesh qene ne nje gjendje te mjerueshme. Kryeministrit te nje vendi nuk i ka hije te merret me marrezira te tilla, ta leshoje veten ne nivele aq te uleta. Arroganca e Kryeministrit dhe e qeverise se tij u pa haptas kur u refuzua kerkesa e Kryetarit (Presidentit) Nishani per t’i kaluar pushimet ne nje pushimore shteterore/qeveritare. Kur kreu i shtetit trajtohet ne kete menyre, atehere vetem mund ta marrim me mend se si trajtohet qytetari i rendomte.
Shqiperia e roberuar, e sunduar me shekuj nga te huajt dhe Shqiperia e pavarur e keqqeverisur nga vete shqiptaret, tani me shume se kurre ndonjehere me pare, ka nevoje per nje qeverisje demokratike, te perkushtuar per te ecur perpara, per ta kompenzuar kohen e humbur. Shqiperia ka nevoje per ndryshime, reforma rrenjesore dhe jo per nderhyrje kozmetike e reforma sa per sy e faqe. Gjendja e pergjithshme ekonomike, politike, fiskale, siguria e qytetareve nuk jane duke u permiresuar, por duke u perkeqesuar. Gjate fushates zgjedhore kandidati Rama premtoi 300 mije vende te reja pune, ndersa tani Kryeministri Rama eshte shume larg permbushjes se atij premtimi zgjedhor. Shqiptaret e zhgenjyer me gjendjen e rende e te paperspektive ne Shqiperi, perseri kane filluar t’i marrin rruget e botes, duke kerkuar mireqenien, shpetimin e tyre ne vendet e Europes Perendimore. Kur i pyes bashkatdhetaret qe po kthehen nga Shqiperia, se si eshte gjendja atje, te gjithe pergjigjen se, koheve te fundit nuk kane pare, deshperim, varferi me te madhe se sa kete radhe. Mireqenia ekonomike, sundimi i ligjit, administrata funksionale, shkalla e ulet e korrupsionit jane nder faktoret kryesore qe e percaktojne qendrueshmerine e nje shteti, nje shoqerie. Kandidati Rama premtoi edhe sherbim/sigurim shendetesor falas, por tani Kryeministri Rama as qe e ze ne goje kete ceshtje. Gjate ketyre dy viteve te fundit nuk eshte ndertuar asnje veper madhore ne shkalle kombetare. Sic u njoftua diteve te fundit ne shtypin shqiptar, edhe grumbullimi i te ardhurave nga tatimet dhe doganat jane nen nivelin e parashikuar. Krimi ne rruge, krimi ekonomik, krimi i organizuar, pasiguria e qytetareve, korrupsioni i larte jane duke ia zene frymen shoqerise shqiptare. Por qeveritaret tane nuk shqetesohen fare, ndoshta atyre keto dukuri shume negative u duken krejt normale! Ujku do mjegull, thote nje fjale e urte.
Me premtime te zbrazeta (boshe), me deklarata demagogjike, me arrogance e injorance, nuk mireqeveriset vendi. Autori i ketij shkrimi i cmon shume njerezit qer kane nje kulture te gjere, njohuri te pergjithshme, jane te gjithanshem, por ne radhe te pare ata duhet te shkelqejne ne lemine e tyre paresore, kryesore. Te jene te afte qe t’i kryejne funksionet, detyrat per te cilat jane zgjedhur, ose jane caktuar. Shpesh degjojme e lexojme neper shkrime te ndryshme se, filan kryeministri i Shqiperise ka qene kryeministri me i kulturuar i Ballkanit. Shume mire, por a ka qene kryeministri me i zoti, me i afti i Ballkanit dhe si e ka kryer detyren per te cilen eshte ngarkuar? Udheheqja e nje vendi, qeverisja e nje vendi jane art, shkence me vete. Ne krye te iunstitucioneve, organeve udheheqese duhet te vijne njerez qe jane te pergatitur mire profesionalisht, te afte per t’u ballafaquar me sfidat e shumta e nga me te ndryshmet, njerez qe gezojne autoritetin, respektin, perkrahjen e popullit njerez qe i kane ngarkuar vetes nje mision fisnik e atdhetar per te bere dicka me shume se vetja e tyre. Po, njerez te brumosur me ndjenjat e atdhedashurise, qe e duan Shqiperine dhe jane ne gjendje te sakrifikojne per Shqiperine! Mireqenia e Shqiperise, mireqenia e qytetareve gjithmone duhet te jene ne mendjen, ne veprimet e cdo udheheqesi, qeveritari, deputeti dhe jo mireqenia e tyre vetjake (personale), klanore e partiake, qe per fat te keq gati gjitghmone e ka karakterizuar qeverisjen e Shqiperise.Qe nga Shpallja e Pavaresise se Shqiperise e gjer me tani, gati asnjehere nuk patem nje qeveri qe ishte ne nivelin e duhur te funksionimit te saj, “per mashalla”, sic thote populli.
Deshiroj qe cdo qeveri shqiptare te jete e suksesshme, sepse kur deshton qeverisja e mire, deshton Shqiperia, vuan populli. Askush te mos i ferkoje duart e t’i gezohet deshtimit te nje qeverie, sepse kembana bie edhe per ta. Shpesh me shkon mendja te Rilindesit tane mendjendritur qe sakrifikuan shume per te krijuar nje Shqiperi te lire e te perparuar ku shqiptaret e shumevuajtur me ne fund e drejtojne shtetin e tyre, fatin e tyre. Ata e sakrifikuan edhe jeten, e shkrine tere pasurine e tyre per ta bere Shqiperine, ndersa sundimtaret e sotem pasurohen ne kurriz te popullit, ne kurriz te Shqiperise, e shkaterrojne pronen e Shqiperise. Ata na lane nje Shqiperi te lire, ndersa tani eshte radha jone qe ta ndertojme, ta perparojme vendin tone. Shqiperia i ka te gjitha potencialet per te qene nje vend i begate, por i mungon nje faktor shume i rendesishem, vendimtar faktori njeri,njerezit e vendosur, te perkushtuar e te paisur me nje etike te larte pune. I mungon klasa politike e ndergjegjshme, e vetedijshme, e ndershme, qe misheron vlerat kombetare, mbron interesat kombetare.
Filadelfia, 28 gusht, 2015
*Sadik Elshani eshte doktor i shkencave te kimise dhe veprimtar i bashkesise shqiptaro amerikane.
Fisnikeria e Ambasadores ceke, Zonjes Bronislava Tomasova
Nga Sadik Elshani-Filadelfia/*
Vrasja e dy turisteve ceke ne veriun e Shqiperise para disa javeve ishte nje ngjarje e rende dhe e pafalshme. Jo vetem vrasja, por edhe lendimi me i vogel i cdo njeriu te pafajshem eshte i papranueshem. Per fat te keq, vrasjet, krimet, vjedhjet, rrembimet e shume veprime tjera kriminale tashme jane bere pjese e perditshme e jetes publike shqiptare. Vrasja e dy turisteve ceke ishte pak me e rende, sepse keta ishin te huaj, mysafir qe kishin ardhur per t’i shijuar bukurite e natyres shqiptare. Mikepritja shqiptare eshte element dallues i identitetit tone kombetar. Pra, miku na eshte vrare ne shtepi. Keto vrasje kane edhe nje veprim anesor qe e demtojne sektorin e turizmit, nje dege mjaft e rendesishme e ekonomise shqiptare. Prandaj, shqiptaret reaguan me dinjitet: marshuan neper qytete, ndezen qirinj dhe e denuan kete krim me gjuhen me te ashper. Ndersa alpinistet shqiptare, ne nderim te dy turisteve te vrare, e ngriten flamurin cek ne majen me te larte te Alpeve Shqiptare. Kete krim e kreu nje i ri njezetvjecar, Sokol Mjacaj, i cili disa muaj me pare e kishte kryer edhe nje vrasje tjeter. Ate dite Sokoli, nuk ka qene dashte te jete aty ku i kreu keto vrasje, por ka qene dashte te jete ne nje institucion ndeshkimor – permiresues. Ky eshte nje rast i vecuar (izoluar), prandaj nuk duhet te behet fajtor i tere populli shqiptar.
Per kete rast eshte shkruar mjaft, dhe une ketu nuk po sjell asgje te re, por do te perqendrohem te reagimet e disa pushtetareve, gazetareve e publicisteve. Sic u ceke edhe me lart, ky krim duhet denuar dhe kryesi i ketij krimi duhet ta marre denimin e merituar, ashtu sic e parasheh ligji. Kur degjon per krime te tilla, per vrasje te njerezve te pafajshem, vertet mbushesh plot mllef, ndien dhembje, zemerohesh. Por, edhe ne keto raste te renda duhet te reagohet me dinjitet, me gjakftohesi dhe me vetepermbajtje. Pra, duhet kontrolluar gjuhen, shprehjet, per t’u mos u leshuar ne nivelin e atij qe i ka kryer keto vrasje. Nuk i ka hije nje ish kryeministri te perdor fjalen “monstra”, apo tjeret qe therrisnin: “Ne litar krimineli”. Thirrje qe te kujtojne ato thirrjet ne gjyqet e dikurshme te Bedri Spahiut. Ndersa, zonja Elida Bucpapaj e botoi nje shkrim me titull: “O, sa turp me qene shqiptar”. E kuptoj zemrimin e zonjes Bucpapaj dhe te cdo shqiptari tjeter. I pelqej shkrimet e zonjes Bucpapaj dhe ketu nuk kam ndermend t’i bej ndonje kritike, sepse edhe vete kam qene shume i zemeruar per keto vrasje dhe per vrasjet tjera qe po ndodhin cdo dite. Por ky ishte nje rast i vecuar, i kryer nga nje individ. Sokol Mjacajn askush nuk e ka zgjedhur si perfaqesues te popullit tone. Cdo shqiptar i ndershem e ka denuar kete veper te shemtuar te Sokolit. Sikur te kishte ndodhur e kunderta, atehere vertet ky do te ishte nje turp i madh per popullin tone. Sikur ndonje rapsod t’i kishte kushtuar nje kenge Sokolit per “heroizmin” dhe “trimerine” e tij, atehere ky do te ishte nje turp i madh. Raste te tilla, vrasje te njerezve te pafajshem, cdo dite ndodhin ne te gjitha vendet e botes. Vetem javeve te fundit n’Amerike, ku jetoj une, kane ndodhur shume krime te renda, vrasje te njerezve te pafajshem, ne kishe, kinema, etj. Askund nuk lexova ndonje artikull me titull: “O, sa turp me qene amerikan”. Sepse per fajin e nje, apo te disa individeve, nuk fajesohet i tere kombi. Ne shoqerite e qyteteruara, njerezit i denojne krimet pa perdorur nje gjuhe fyese. Ata e denojne te keqen dhe per ate qe e ka bere ate te keqe, thone: “Tani te ballafaqofet me drejtesine”. Gjykatat, organet e sigurise se publikut merern me raste te tilla. Jo qe kriminelet nuk i meritojne fjalet dhe shprehjet me te renda, me fyese, por ata nuk e lejojne veten te bien ne nivelin e nje krimineli – i gjykojne ngjarjet, veprat nga nje nivel i larte moral e njerezor. Po ashtu, kur ndodh dicka e keqe, dicka shume e rende, njerezit shprehen se, nga gjithe kjo e keqe, dicka e mire do te dale. Dhe e mira qe mund te dale ne kete rast eshte qe, njerezit si Sokoli, te mos lirohen pa e kryer denimin e merituar, pa e marre ndihmen e nevojshme mjekesore, te punohet me ta qe te behen qytetare te denjne. Te rritet siguria neper pikat turistike. Gjykatat tona t’i kryejne punet me nje seriozitet, perkushtim e profesionalizem me te larte, etj.
Te shtunen e kaluar, Ambasadorja e Republikes Ceke ne Shqiperi, zonja Bronislava Tomasova, e vizitoi veriun e Shqiperise dhe nuk shprehu kurrefare mllefi, zemerimi ndaj askujt per vrasjen e bashkekombasve te saj. Si nje zonje fisnike e nje vendi te qyteteruar, ajo u shpreh:
“Mua me pelqen shume veriu i Shqiperise. Shpesh une jam ftuar nga njerezit e ketyre aneve ne shtepite e tyrte dhe aty une kam kuptuar ngrohtesine dhe dashurine e ketyre njerezve per ne. Pas vrasjes se dy turisteve ceke para dise javeve udhetimi ketu ka edhe nje rendesi tjeter. Kjo tragjedi eshte nje rast i vecuar dhe nuk ka lidhje fare me natyren e njerezve ketu, te cilet jane te mire dhe mikprites”.
Keshtu reagojne njerezit e vendeve te qyteteruara. Ngjashem reagoi edhe Dom Gjergj Meta, por sic duket shoqeria shqiptare ende nuk eshte e gatshme te pranoje nje reagim te tille. Shume ngjarje, veprime ne i gjykojme ne menyre siperfaqesore, pa u futur ne thellesine dhe nderlikueshmerine e tyre. Edhe ne castet me te renda, edhe ne castet me te veshtira te mos e humbim arsyen, dinjitetin, vetepermbajtjen. Te mos leshohemi ne nivele te uleta dhe per veprimet, aktet e nje individi, sasdo te renda qofshin ato, te mos e bejme fajtor nje popull te tere.
Ju faleminderit zonja Tomasova per qytetaeine dhe fisnikerine tuaj!
Filadelfia, 8 gusht, 2015
Sadik Elshani eshte doktor i shkencave te kimise dhe veprimtar i bashkesaise shqiptaro – amerikane.
- « Previous Page
- 1
- …
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- …
- 25
- Next Page »