Solidaritet me studentët dhe qytetarët që kërkojnë përgjegjësi, dinjitet dhe dorëheqjen e Edi Ramës!
Nga Tirana në qytetet e mëdha të Shqipërisë, rruga po bëhet sërish zëri i një shoqërie që nuk pranon të heshtë përballë problemeve të saj dramatike. Studentët, të rinjtë dhe qytetarët po kërkojnë të dëgjohen, të respektohen dhe të kenë një të ardhme në vendin e tyre, ndërsa përgjigjja që ata denoncojnë nga pushteti është gazi, shkopinjtë e gomës dhe arrestimet.
Si intelektual dhe qytetar, shpreh solidaritetin tim të plotë me studentët dhe me çdo qytetar që proteston paqësisht për të drejtat e veta, për dinjitetin njerëzor dhe për largimin nga pushteti të një kryeministri ndaj të cilit po drejtohet një pakënaqësi e thellë shoqërore. Nuk është thjesht një protestë kundër një vendimi apo një politikani. Është shprehje e një grumbullimi të gjatë zhgënjimesh, padrejtësish dhe mungese besimi, që sot po kërkojnë rrugëdalje në sheshe dhe në rrugët e qyteteve.
Të rinjtë nuk dalin në rrugë sepse u pëlqen përplasja. Ata dalin sepse duan të besojnë se ky vend u përket edhe atyre; sepse nuk mund të pajtohen me mendimin se e ardhmja e tyre duhet të ndërtohet larg Shqipërisë; sepse kërkojnë arsim me dinjitet, mundësi të barabarta, drejtësi që nuk përkulet para pushtetit dhe një shtet që nuk i trajton qytetarët si kundërshtarë. Pas tyre qëndrojnë edhe hallet e familjeve, emigrimi i pandërprerë, pabarazia, korrupsioni i denoncuar, mungesa e besimit te institucionet dhe ndjesia se pushteti po largohet gjithnjë e më shumë nga jeta reale e njerëzve.
Përballë këtyre problemeve, çfarë përgjigjeje duhet të japë një qeveri demokratike? Të dëgjojë, të reflektojë, të japë llogari dhe të pranojë përgjegjësinë politike. Por kur qytetarit që kërkon përgjigje i drejtohet gazi, kur protestuesi përballet me shkopinjtë e gomës dhe kur arrestimi shfaqet si përgjigje ndaj zemërimit qytetar, lind një shqetesim i thelle që nuk mund të shmanget: A po qeveriset Shqipëria me besimin e qytetarëve, apo po mbahet nën kontroll përmes frikës?
Asnjë pushtet nuk mund ta ngatërrojë qetësinë e imponuar me paqen shoqërore, as heshtjen me miratimin dhe as uniformën e policisë me autoritetin moral të shtetit. Policia ka detyrimin të ruajë rendin dhe sigurinë, por ky detyrim nuk mund të përdoret si justifikim për forcë shtypese ndaj protestuesve paqësorë. Çdo veprim i paligjshëm duhet të hetohet, çdo përgjegjësi duhet të përcaktohet dhe çdo qytetar duhet të gëzojë të drejtën e protestës pa frikën e ndëshkimit arbitrar.
Edi Rama duhet ta kuptojë se një kryeministër nuk mund ta zëvendësojë përgjegjësinë politike me propagandën, problemet e vendit me imazhin e tij dhe dialogun me forcën. Një qeveri nuk bëhet më e fortë duke i vënë përballë vetes studentët; përkundrazi, pikërisht në mënyrën se si sillet me të rinjtë që e kundërshtojnë, ajo tregon se sa e aftë është të respektojë demokracinë. Prandaj, kërkesa për dorëheqjen e kryeministrit duhet dëgjuar si një kërkesë politike që meriton përgjigje, jo si një zë që duhet mbytur me gaz. Kur pakënaqësia shoqërore bëhet kaq e thelle, përgjegjësia politike nuk mund të fshihet me kurre.
U bëj thirrje intelektualëve, pedagogëve, shkrimtarëve, artistëve, prindërve dhe të gjithë qytetarëve që të mos i lënë studentët vetëm. Solidariteti me ta nuk është një çështje partie, por një detyrim qytetar. Është mbrojtje e së drejtës për të kundërshtuar, për të kërkuar llogari dhe për të mos u pajtuar me një të ardhme që të tjerët duan ta vendosin në vendin tonë. Studentët kanë nevojë për solidaritet, jo për heshtje; për mbështetje, jo për instrumentalizim politik; për një shoqëri që u qëndron pranë, jo për një shoqëri që pret të shohë se kush do të fitojë përpara se të vendosë të flasë.
Unë jam në krah të tyre, në krah të së drejtës për protestë dhe të dinjitetit të çdo qytetari që kërkon një Shqipëri ku pushteti jep llogari, ku ligji është mbi të gjithë dhe ku e ardhmja nuk është privilegj i një pakice.
Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë gaz në rrugët e saj, por për më shumë drejtësi, përgjegjësi dhe liri. Nuk ka nevojë për një pushtet që u përgjigjet qytetarëve me forcë, por për institucione që dinë t’i dëgjojnë.
Sepse kur studentët dalin në rrugë për të kërkuar të ardhmen e tyre, nuk është vetëm çfarë do të bëjë pushteti me ta. Por çfarë do të bëjë shoqëria shqiptare për të mos i lënë vetëm. Solidaritet me studentët!
Respekt për qytetarët që kërkojnë të drejtat e tyre!
Përgjegjësi politike përballë popullit!
Ndriçim Kulla