Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

On Musine Kokolari’s birthday a reproach to the collective memory

by

BY VISAR ZHITI/

On February 10, Musine Kokolari, the first Albanian female writer, the first female dissident in the entire communist empire, founder of an opposition party, political prisoner, who, after 20 years in prison, would have closed her eyes in exile, while 10 years later, in 1993, when the communist dictatorship had fallen, it was decorated by the President with the medal “Martyr of democracy” and finally “Honor of the Nations”, it was his birthday. Everyone should have remembered it. But every day can be considered a birthday of human values, therefore also of the great name of Musine Kokolari. His life and his works, actions, sufferings, attitude, beauty and tenacity are a precious experience, an inestimable moral wealth for all, a source of virtue, an important culture, a permanent appeal of dignity, beneficial for the country…

Musine Kokolari the wonderful girl from Argirocastro, finished high school “Nëna Mbretëreshë (” Reggina Madre “) in Tirana, in 1937, she goes to study at the University of Rome, in Italy, concluding with excellent results. Already as a student he published his first book “Seç më thotë nëna plakë” (What the Old Mother Says), with fascinating stories that he received recognition and appreciation from one of the greatest Italian writers, Alberto Moravia.

Together with his other friends, in the 1943, he founded the Social Democratic Party and the daily newspaper “Zëri i Lirisë” (“The Voice of Freedom”). In 1944, he published his second book of stories “Si u tund bota” (“While the world trembles”), 348 pages, while the 12 November of that year his brothers Muntaz and Vesim Kokolari are shot without trial. The new winners were entering the capital with terror. Four days later they also arrested the first Albanian writer, they kept her in prison for 17 days. He publishes his third book “Rreth vatrës” thus establishing himself as a true writer, but on 23 January of 1946, they arrested her for the second time and sentenced her to 20 years in prison.

From his statements in court

“After the meeting in Mukje, I participated as a Social Democrat in the National Front and I was in charge of the newspaper” The Voice of Freedom “, where I published articles that talk about the issue of Kosovo in the framework of the Atlantic Charter … The struggle was not for the benefit of some groups, but for the democratization of the country “.

“I’m not guilty. I am not a communist and this cannot be a fault. You won the election, but I don’t have to be in jail … I’m a student of Sami Frashëri. By condemning me you want to condemn the Renaissance “.

When someone shouted that she had to be sentenced to be hanged, and President Frederik Nosi asked her if she heard what the people were asking, Musine quietly replied: “Tomorrow he will say the same thing for you the crowd”.

In the 1961 she is exonerated and sent into exile in Rrëshen: she does heavy physical work, she is a bricklayer. Loneliness as punishment and books, books, were his friends. However she would have been the spiritual patron of the writer Bilal Xhaferri, who will flee to the United States to escape persecution, since her father had been shot. In the 1981 Musine he became seriously ill, and died two years later. They threw it into a pit and covered it with her work, which they did not allow her to write, with the gravel machine.

At the end of his life

In the manuscript “On my life”, Musine wrote: “The communists buried me alive … at the trial I did not apologize for my work. And why did I have to apologize? … I am not guilty … “.

A sad end: “I have known the democratic culture, I have known the tragedy of the great repressions of revolutionary movements. I went through a special process. I have known 16 years in prison and 22 years of exile. I have known manual labor in agriculture and construction. I have known solitude, occasional friendships in prison and all the consequences that derive from this earthquake to consolidate the dictatorship of the proletariat. Sometimes I tell myself that I didn’t win anything to stay alive. It is from 38 years that I don’t know what it means to have a family. Perhaps it would have been better if I had closed my eyes forever. Thus ended my suffering, and this tragic situation.

His message: If I die, in my little suitcase I have some objects of ethnographic value for the Gjirokastra Museum. The few savings and everything I have will go to the press fund, which must be created in favor of the laborers, it is indispensable, so as to democratize it and cultivate the simple worker “.

His message is even greater, painful, important and permanent. It is a call to collective memory, to action, to life, to the country. Naturally she is honored today, she took the halo of the martyr, her work was published in full, thanks to the will of the scholar Novruz Shehu. His readers are many, the admirers also, as well as the American Ambassador in Tirana. She is even given a prize with her name to women, while an Italian researcher, Mauro Geraci, is preparing the publication in Italy of the memories of Musine in Rome.

When she studied there, she organized cultural and patriotic meetings, the rooms rented her paying herself another Albanian, Dane Zdrava, who first brought the cinema to her city, Berat. He had attended the Naval Academy in Naples, patriot, but he too would have died in communist prisons. We remember this as a wonderful experience, which the dictatorship has devastated, but which must be revived.

Musine Kokolari got some titles during democracy, etc., etc., however his birthday was forgotten, even though it was the 95 anniversary of his birth. The message to convey is: that we must maintain a link with those who were the protagonists of the Renaissance, include them in the calendar of our activities, always. This centenary of Independence must help us inculcate this.

Without such a calendar our society will always lack something, the light of the future will be missing. These celebrations must be done and must not simply be an official routine but an active part of a collective memory, of our everyday life.

They must be natural and resemble, as it were, the metaphorical lighting of a candle, for which another great Albanian woman, Mother Teresa, said: Better to light a candle than to grope in the darkness.

Because forgetfulness does not become darkness.

PARTIA POLITIKE…

by

Për një Parti Politike/

– Rreziku… është se një Parti, nëse merr fuqi çahet dhe ndahet, por nëse jo, mbetet e dobët. Të arriturit në fuqi zgjon ambicjet dhe inatet; të mbeturit e vogël nuk i premton të bëjë punë.


– Pyetja përmblidhet kështu: Do të mundin një tokicë burra- nuk them të ndershëm, se gjithë Shqipëtarët janë të ndershëm, s’them as patritotë se çdo Shqiptar është patriot – po a do të mundin dot burra me ideal, burra me karakter të fortë, prej atyre që vënë interesin e Shqipërisë përmbi çdo interes tjatër, prej atyreve që bëjnë theror ambicjeje dhe inatin i vehtes të tyre për nderin dhe lumturinë e Shqipërisë, a do të mundin të tillë burra, të bashkohen, të grumbullohen dhe të betohen? Nëqoftëse “po” atëherë le të nisin nga puna. Nëqoftëse “jo”, atëhere më mirë mos të hidhet hapi i parë.…

Nga Lumo Skendo*/DIELLI

Këndonjësit tanë do të dinë se “Vatra” ka më tepër se mot-mot që ka vendosur formimin e një partie politike në Shqipëri. Pak javë më parë, një prej anëtarëve të komisionit të Federatës, u nis për në zall t’Adriatikut. Tani do të ketë arrirë në atë Shqipëri kaq të dashur, dhe puna mundet që ka nisur.
“Puna”, themi dhe dua më të japim pak shpjegime ose më mirë, të rrëfej mendimin tim mbi këtë pikë.
Partitë politike gjenden në çdo vend, që ka një jetë konstitucionale dhe parlamentare, në çdo shtet ku gjendja dëshiron dhe ka të drejtë që të marrë pjesë në rregullimin e nomevet në sundimin e vendit, me një fjalë në fatin e tij. Zgjedhjet e deputetëve si edhe politika e brendshme dhe jashtme janë bazuar mbi programin e partive. Pa një parti, pa disa parti politike, politika dhe udha e qeverisë bëhet si në errësirë pa program, pa një udhë të caktuar.
Pra krijesa e një partie politike, lindja e një programi politik në Shqipëri është një gjë natyrale, vitale.
Po nga ana tjetër s’do harruar se Partia nuk del vetëm nga mendja ose dëshira e disa njerëzve: del më tepër nga nevoja e vendit, nga shtytka e popullit; kjo nevojë nëse nuk ndihet, nëse nuk shfaqet dhe imponohet, atëherë Partia mbetet një grumbull personal, bazuar mbi zotësinë dhe besimin e themeltarëve, dhe jo e dalë nga forca e sendeve.
Formimi i një partie ka një influencë morale dhe moralizuese mbi gjendjen: e mëson në disiplinë, i vë fre kotësisë dhe ambicjeve vetiake, e sërtvit në punë e rregull dhe pjellore. Moralizuese, se e bën njerinë të mendohet, të gjykojë dhe të kuptojë interesat e vendit, të interesohet në këto interesa, të mos rrijë i ftohtë dhe i huaj në fatin e Shtetit; me një fjalë, ( e bën) ta ndjejë veten qytetar të vërtetë, pjesë të gjallë të kombit, pjestar që ndjen, që mejtohet dhe që gjykon.
Për fat të keq, Partia politike ka edhe faqen tjetër, se është një thikë që pret në të dy anët. Na moralizon, na stërvit dhe i shton njeriut edukatën civile. Në anën tjetër i çel edhe rrugën e ambicjes, dëshirën që të arrijë të hipë mbi perusti, të fitojë nga fuqia e grumbullit për të shtuar fuqinë e tij për të fshehur dobësinë dhe kotësinë vetiake.
Larg prej meje idea që të qortojë ambicjen dhe dëshirën e të arriturit. E di se ato janë shtytkat më të forta dhe më veprimtare, që e bëjnë njerinë të përpiqet, të punojë, të durojë. Po në çështje të një kombi kur është puna për parti dhe politika duhet që këto ndjenja të jenë të harmonizuara me interesin e përgjithshëm. Nëse nuk do jenë në interes të kombit dhe të shtetit, ahere më mirë të mos jenë fare.
Me një fjalë partia dhe fuqia morale ose lëndore e saj duhet që të na shërbejë për të mirën e përbotshme dhe jo për të mirën e vetes sonë.
Këtu, më kujtohet një ngjarje e motit 1913- 1914. Isha i bindur se duhej formuar një trup i vogël, një parti të themi, që të zgjonte interesin e botës, jo vetëm në jetën politike por edhe në rrojtjen, në mbajtjen e në forcimin e kësaj Shqipërie. Thoshim se gjer më tani fati dhe fuqia e sendeve, na kanë mësuar që cilido prej nesh të mendojë më parë si individ (vetëm për veten e tij) dhe pastaj si qytetar, si pjesë e një kombi. Edhe, me qëllim që të formonim një trup, një grumbull patriotik, thamë, të fillojmë Partinë.
N’atë kohë ishte Ismail Qemali dhe Esat Tirana. Përnjëherë, partia jonë u pandeh kundra Ismail Qemalit. Po kur panë, se, jo që s’qemë kundra qeverisë Vlorës, po që ishim anëtarët të saj, atëhere një tok miqsh zunë të na ndahen. M’anë tjatër u hoqnë edhe ata që na pandehnin anëtar të Esat Tiranës dhe që panë se ishin gabuar në shtresat e tyre, po me kaqë s’u mbarua. Me qenë se Partia që do të bënin në Elbasan – se atëhere ishim në Elbasan- shikohesh si një vepër kundër Ismail Qemalit dhe qeverisë, anëtarët e tij nisnë të formojnë një parti në Vlorë.
Është e tepërt të them se mbi këtë hoqëm dorë dhe ne.
Ja pra një nga rreziqet e Partisë. Rreziku tjatër është se një Parti, nëse merr fuqi çahet dhe ndahet, por nëse jo, mbetet e dobët. Të arriturit në fuqi zgjon ambicjet dhe inatet; të mbeturit e vogël nuk i premton të bëjë punë.
Pyetja pra përmblidhet kështu: Do të mundin pra një tokicë burra- nuk them të ndershëm, se gjithë Shqipëtarët janë të ndershëm, s’them as patritotë se çdo Shqiptar është patriot – po a do të mundin dot burra me ideal, burra me karakter të fortë, prej atyre që vënë interesin e Shqipërisë përmbi çdo interes tjatër, prej atyreve që bëjnë theror ambicjeje dhe inatin i vehtes të tyre për nderin dhe lumturinë e Shqipërisë, a do të mundin të tillë burra, të bashkohen, të grumbullohen dhe të betohen? Nëqoftëse “po” atëherë le të nisin nga puna. Nëqoftëse “jo”, atëhere më mirë mos të hidhet hapi i parë.
Botoi “Dielli” – LUMO SKËNDO
mars 1921

The misrepresentation of ‘America First’ Oscars

by

History was made at the 2020 Oscars, with “Parasite” winning best film. But DW’s Jochen Kürten says a lot still needs to change if the film awards want to truly be a forum for socially relevant debates…

Too white and too male: That was the central accusation in the run-up to this year’s Oscar ceremony. The Oscars do not honor enough female directors and scriptwriters, nor enough filmmakers of color, the critique went.

One can agree with that. The criticism can also be substantiated with facts and figures. But isn’t it high time to dig deeper to get to the root of the problem with the Oscars?

Let’s take a quick look back: The Oscars were first held in 1929, when films were still largely silent. It was a different period. Powerful studio managers ruled Hollywood. The medium was still relatively young, but it had already entered its first crisis by the end of the 1920s. People were not going to the movie theaters.

An award had to be created — one that would put cinema back in the spotlight. It took intense marketing, press work and a festive gala, but the concept worked. The Oscars turned out to be a success story. It didn’t happen that first year, but soon enough the Oscar ceremony, with all its trimmings, developed into a powerful driving force for the entire industry. Awards were given to films that had previously run in US cinemas, which meant nothing other than American films. European cinema, not to mention that of other continents, had a hard time in the US. The Oscars were a national film prize. They were intended to strengthen the domestic film market. It worked — and basically nothing much has changed in this respect to this day.

Except for the fact that the entire world has changed. The Academy of Motion Picture Arts and Sciences, the trade organization behind the awards, became aware of this at some point. In 1948 a special achievement prize was introduced for non-English-language films from abroad that had been released in the US. This particular Oscar was renamed “best foreign-language film” in 1957.

A US prize

As of 2020, the prize is called “best international feature film.” Five films are usually nominated, which means the entire film world is supposed to be represented in just this one category. On the flip side, however, this means that the Oscars are still national film awards. There is nothing objectionable about that; other countries do the exact same thing.

The only difference is the Oscars are enormously influential thanks to their financial strength, the glamour of the red carpet and the dominance of Hollywood films all over the world. Many people consider the Oscars to be the film world’s most important prizes. But they are “America First” awards. In no way do they reflect global cinema, whereas the Cannes or Venice film festival awards do. Artistically, the Oscars are misinterpreted and hopelessly overrated. That’s why it’s pointless to overload them with all sorts of lofty goals: that more women should be nominated; that more attention should be given to African American filmmakers; that every US demographic group should be honored. Those are the demands.

European Film Awards can do more!

Europeans, to name only this continent, should be self-confident enough to design their own film award ceremony in such a way that it reflects the diversity of languages and peoples. The European Film Awards, which began in 1988, make this possible — and are actually doing it.

But European media, even the open-minded and critical outlets, tend to gaze spellbound at Hollywood. Who will win this year? Who will wear what on the red carpet? What possibly critical comment on world events will be made at the gala? Will climate change be addressed? And so on .

So, ladies and gentlemen, the Oscars are a perfectly styled show. It is beautiful to watch, a place where stars meet. It also pays tribute to good US films. But it is not a festival of international cinema. It is not a suitable forum for socially relevant debates. Nor should it be taken too seriously when it comes to women’s rights and those of minorities. There are other, more important forums for that.

The misrepresentation of ‘America First’ Oscars

History was made at the 2020 Oscars, with “Parasite” winning best film. But DW’s Jochen Kürten says a lot still needs to change if the film awards want to truly be a forum for socially relevant debates…

Too white and too male: That was the central accusation in the run-up to this year’s Oscar ceremony. The Oscars do not honor enough female directors and scriptwriters, nor enough filmmakers of color, the critique went.

One can agree with that. The criticism can also be substantiated with facts and figures. But isn’t it high time to dig deeper to get to the root of the problem with the Oscars?

Let’s take a quick look back: The Oscars were first held in 1929, when films were still largely silent. It was a different period. Powerful studio managers ruled Hollywood. The medium was still relatively young, but it had already entered its first crisis by the end of the 1920s. People were not going to the movie theaters.

An award had to be created — one that would put cinema back in the spotlight. It took intense marketing, press work and a festive gala, but the concept worked. The Oscars turned out to be a success story. It didn’t happen that first year, but soon enough the Oscar ceremony, with all its trimmings, developed into a powerful driving force for the entire industry. Awards were given to films that had previously run in US cinemas, which meant nothing other than American films. European cinema, not to mention that of other continents, had a hard time in the US. The Oscars were a national film prize. They were intended to strengthen the domestic film market. It worked — and basically nothing much has changed in this respect to this day.

Except for the fact that the entire world has changed. The Academy of Motion Picture Arts and Sciences, the trade organization behind the awards, became aware of this at some point. In 1948 a special achievement prize was introduced for non-English-language films from abroad that had been released in the US. This particular Oscar was renamed “best foreign-language film” in 1957.

A US prize

As of 2020, the prize is called “best international feature film.” Five films are usually nominated, which means the entire film world is supposed to be represented in just this one category. On the flip side, however, this means that the Oscars are still national film awards. There is nothing objectionable about that; other countries do the exact same thing.

The only difference is the Oscars are enormously influential thanks to their financial strength, the glamour of the red carpet and the dominance of Hollywood films all over the world. Many people consider the Oscars to be the film world’s most important prizes. But they are “America First” awards. In no way do they reflect global cinema, whereas the Cannes or Venice film festival awards do. Artistically, the Oscars are misinterpreted and hopelessly overrated. That’s why it’s pointless to overload them with all sorts of lofty goals: that more women should be nominated; that more attention should be given to African American filmmakers; that every US demographic group should be honored. Those are the demands.

European Film Awards can do more!

Europeans, to name only this continent, should be self-confident enough to design their own film award ceremony in such a way that it reflects the diversity of languages and peoples. The European Film Awards, which began in 1988, make this possible — and are actually doing it.

But European media, even the open-minded and critical outlets, tend to gaze spellbound at Hollywood. Who will win this year? Who will wear what on the red carpet? What possibly critical comment on world events will be made at the gala? Will climate change be addressed? And so on .

So, ladies and gentlemen, the Oscars are a perfectly styled show. It is beautiful to watch, a place where stars meet. It also pays tribute to good US films. But it is not a festival of international cinema. It is not a suitable forum for socially relevant debates. Nor should it be taken too seriously when it comes to women’s rights and those of minorities. There are other, more important forums for that.

The Oscars ceremony is a show, a setting for glitzy fashion, gossip and tabloids. This is not changed by the fact that this year Parasite, a South Korean comedy, garnered the best film award — the first non-English-language film to do so in Oscar history. If the Oscars aim to become truly international film awards, they would have to radically rethink their categories. Then they could also be approached with socially relevant demands. Otherwise, the Oscars will remain what they are: commercial US film awards with a whole lot of razzle-dazzle.(Courtesy: Jochen Kürten DW)

The Oscars ceremony is a show, a setting for glitzy fashion, gossip and tabloids. This is not changed by the fact that this year Parasite, a South Korean comedy, garnered the best film award — the first non-English-language film to do so in Oscar history. If the Oscars aim to become truly international film awards, they would have to radically rethink their categories. Then they could also be approached with socially relevant demands. Otherwise, the Oscars will remain what they are: commercial US film awards with a whole lot of razzle-dazzle.(Courtesy: Jochen Kürten DW)

DIABETI I SHEQERIT -2

by

Rubrika Mjeksore e DIELL-it/

Dr Zekri Palushi (MD)-Australi/

(Vijon nga numri i kaluar)

Të dashur lexues të gazetës”Dielli”/

Siç e lamë nga shkrimi i mëparshëm, sot prap po vazhdojmë me DIABETIN e Tipit të DYTË, (Type 2 Diabetes Melitus, -T2DM),- ndërsa dimë që ato me Tip 1,-(Insulin Dependent), kanë një mjekim ma të thjesht e t’përcaktuar, me t’cilët merren kryesisht Specialistë Diabetolog.

Për diskutim dhe ilustrim, kam marrë një rast konkret, dhe kam dëshirë ta trajtojmë së bashku.

Pacjentja ime Ema, 62 vjeçare, qe diagnostikue me T2D (Diabet i Tipit 2), para 3 vjetësh. Qysh atëherë ajo ka pas shumë t’vështirë me kontrollue glukozën (sheqerin) në gjak, dhe mbi-peshën. Gjatë vizitës së fundit ajo më tha se i duhej t’ngrihej shpesh natën, prej gjumit për t’urinuar. Ajo merr Metformin SR 2gr/d, dhe Gliclazide SR 120mg në mbramje. HbA1c para një muaj, e pati 7.6% (60mmol/mol).

Pra arsyja që ajo erdhi sot për konsultë, ishte ri-shikimi i Diabetit dhe shprehja e shqetësimeve kryesore  për të ishin URINIMET e SHPESHTA dhe MBI-PESHA.

Të diskutojmë URINIMET e SHPESHTA: -Siç dimë, T2D favorizon INFEKSIONET bakteriale e fungale në rrugët urogenitale, por në këtë rast duhet të përjashtojmë edhe marrjen e tepërt të KAFEINES, pijeve ALKOHOLIKE, e po kështu të përjashtojmë ndonjë sëmundje të veshkave, dhe HIPERKALCIEMINE (rritja e KALCIUMIT në gjak). Njëherësh s’duhet harrojmë se MBI-PESHA (OBESITY), rëndon Incontinencën Urinare, gjë që mund të jetë edhe shkaku për shpeshtësinë e urinimit në rastin e sajë.

Ndërsa për MBI-PESHËN, (OBESITY), duhet të shikojmë nëse Ema ka ndonjë problem me gjandrrën TYROIDE, Depresionin, Gërrhitje gjatë gjumit (Obstuctive Sleep Apnoea-OSA), si dhe mënyrën e t’ushqyerit. Klasifikimi standart për Mbi-peshën, OBEZITETIN bahet nëpërmjet BMI (Body Mass Index), 25.0-29.9 kg/m2, dhe mbi 30.0 kg/m2. Ema e pati BMI 34 kg/m2, dhe madhësinë e belit 90cm.

Gjatë konsultës, Ema më tregoj se në mëngjez ishte gjithmonë e uritur, prandaj hante edhe një mëngjez të madh, dhe ka fillu me shtue ma shumë në peshë, qysh kur i asht shtue në mjekim GLICLAZIDE. Atëherë, unë mendova se ajo mund të kishte episode të vogla HYPOGLICEMIKE gjatë natës që i shtonin asaj orksin në mëngjez, e si pasojë edhe mbi-peshën. Ema nuk e monitorizonte vetë Glukozën në gjak. Por në pacjentët që marrin anti-diabetik që mund t’shkaktojnë episode HYPOGLICEMIKE, siç janë grupi I SULPHONYLYUREAS, -ku hyn edhe Gliclazide (DIAMICRON),- që Ema asht duke e marrë, duhet të rekomandohet vetë-matja (self-monitoring), e Glukozës në gjak.

Në këtë konsultë, diskutuëm edhe se çfarë Ema mund të bante për të menaxhue peshën, -menagjimi i mirë i secilës PERMIRESON shumë kontrollimin e glukozës në gjak, e po kështu, edhe nivelin e YNDYRNAVE dhe TENSIONIN e GJAKUT (Blood Pressure).  Asht’ pa se në njerëzit që kanë humb 5kg peshë, niveli I HbA1c ka ra deri ne 1% ma poshtë.

Aktivitetet FIZIKE, – të moderume, 150 -300 minuta, apo vigoroze, 75-150 minuta në javë, të shoqëruara me reduktimin e marrjes së eneregjive nëpërmjet ushqimit,-SJELLIN PERFITIME të mëdha, -jo vetëm në uljen e glukozës në gjak, e peshës, por edhe në aparatin KARDIO-VASKULAR  e CEREBRO-VASKULAR.

Pas një diskutimi t’hollësishëm që patëm me Emën, dhe këshillat që i dhashë në lidhje me ankesat kryesore t’saj dhe mjekimin që merrte, me efektet e pa-dëshirueshme të tij,-ku dihet se kur Gliclazide/DIAMICRON (sulphonylurea), jepet së bashku me METFORMINEN, -shoqërohet me një shtim gati 2 kg në peshën, ndërkohë që edhe sheqeri në gjak s’qe i mirë-kontrolluar (HbA1c e saj ishte 7.6%,- mbi nivelin e dëshiruar, që është nën 7.0%, atëherë, vendosëm që Diamicron-nin ta zëvendësonim me një nga përfaqësuesit e një klase të re,-GLP1 (Glucagon-Like Peptide),- si BYETTA (Bydureon), që ndihmon edhe për humbje të peshës.

DIABETI shpesh kërkon kombinimin e dy ose ma shume ilaçeve, -atëherë kur pacjenti nuk arrinë të kontrolloj nivelin e sheqerit në gjak, me marrjen e një, apo dy anti-diabetikëve.

Asht shumë e ransishme që para se t’fillohet mjekimi me anti-diabetikë,-të kontrollohet FUNKSIONI I VESHKAVE, duke matur CREATININE CLEARANCE-n (CrCl),-pasi dozat e ktyne ilaçeve DUHET të kalkulohen në bazë të nivelit të saj.

Krahas zëvendësimit të Diamicron-it, -Emën e referova edhe tek një DIETOLOGE dhe një Fiziollogjist Ushtrimesh (Exercise Physiologist), dhe e këshillova që të vijë për një konsultë pas 3 muajsh.

Kështu pra ajo erdhi, dhe në t’vërtetë dukej shumë ma e kënaqun me vehten, -më tregoj se kishte pa dietologen dhe kishte marrë pjesë në klasat AEROBIKE dhe YOGA, si rrezultat, -kishte humb 7kg, dhe vazhdonte rregullisht me ushtrimet fizike, duke i shtue edhe 30-60 minuta, ecje të lirë, për disa herë në javë. Po kshtu, niveli I HbA1c ishte ulë në 6.9%.

Ç’far asht HbA1c?- Ndryshe quhet Glycated Haemoglobinë, -matet me një analizë gjaku, dhe tregon përafërsisht mesataren e nivelit të sheqerit në gjak, gjatë një periudhe rreth 3 mujore.

Në lidhje me nivelin e HbA1c, -Shoqata Amerikane e Diabetit rekomandon nivelin <7%, -ndërsa Federata Internacionale e Diabetit rekomandon nivelin <6.5%.

Përfundimisht, – megjithse kemi thanë se “Diabeti asht nana e t’gjitha t’kqiave”,-prap se prap, kjo asht në dorën tonë, -nëse jemi të ndërgjegjshëm, të vullnetshëm, të kujdesshëm dhe t’vendosur për t’pas një jetë sa ma t’shëndetshme e të gjatë ë pa vujtje, në mes njerëzve tonë të dashun, duhet së pari të sfidojmë vehten, -duke fillue me ndalimin e MENJEHERSHEM të DUHANIT, dhe kufizimin në maksimum të pijeve alkoholike.

Jeta aktive jo vetëm që ndryshon trupin tuaj, por ajo ndryshon edhe mendjen tuaj, qëndrimin tuaj, dhe çehrën tuaj. Shëndeti asht jo pesha që humb, por JETA që FITON.

Gjanat e mira vijnë tek at që DJERSITIN.   

Mendoj që në shkrimin e ardhshëm të trajtojmë se “Çfarë duhet të dinë diabetikët, në lidhje me URGJENCAT mjeksore që mund t’ju ndodhin, e u KËRCNOJNË JETËN”.

Ndërkohë, nëse keni pytje të ndryshme në lidhje me DIABETIN, -ju lutem mos hezitoni të komunikoni me mue,-nëpermjet Redaksisë së gazetës DIELLI(gazetadielli@gmail.com).