• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Noli dhe Konica në dritën e “Diellit”

April 13, 2026 by s p

Sokol Paja/

Studimi i gazetarit Rafael Floqi “Noli dhe Konica nën dritën e ‘Diellit’” është një vepër e arrirë historiko-publicistike, e cila nxjerr në dritë, përmes shqyrtimeve dokumentare dhe bibliografike, dy nga figurat më të shquara, dominante dhe protagonistët absolutë të mërgatës shqiptare në Shtetet e Bashkuara të Amerikës: Fan Noli dhe Faik Konica.

Ky studim mbart vlera historike, komunitare, mediatike, atdhetare dhe shoqërore, pasi përfshin një punë shumëvjeçare pasioni, përkushtimi dhe dedikimi ndaj këtyre kolosëve të kombit shqiptar. Në këtë studim serioz trajtohen në mënyrë të detajuar jo vetëm marrëdhëniet e ndërlikuara mes Nolit dhe Konicës, por edhe raportet e mërgatës shqiptare të Amerikës me atdheun.

Me një literaturë të pasur, gjuhë dhe stil të shkëlqyer, citime të bazuara në dokumente në disa gjuhë dhe dëshmi, informacion të imtësishëm dhe analizë të thelluar publicistiko-shkencore, si dhe me referenca nga burime amerikane dhe monitorim të kujdesshëm të artikujve të gazetës “Dielli”, autori dëshmon një punë hulumtuese disa-vjeçare, ndër më dinjitozet e botuara në dekadën e fundit mbi marrëdhënien e veçantë të miqve-“armiq” Fan Noli dhe Faik Konica, të parë në një prizëm paralel sa psikologjik aq dhe njerëzor dhe artistik.

Marrëdhënia ndërmjet Faik Konicës dhe Fan S. Nolit përbën në vetvete një nga raportet më të veçanta dhe më polemike të shekullit të kaluar dhe këndvështrimi i ri psikoanalitik është një zbulim dhe arritje në studimet historiko letrare dhe i veçantë në letërsinë dhe historinë shqipe dhe botërore, duke u nisur nga fakti tek përgjithësimi .

Rivalitet dhe afrim, ndarje dhe bashkime, aleanca dhe përçarje, polemika dhe akuza, ironi dhe sarkazëm, idealizëm dhe pragmatizëm, si dhe ambicie politike – të gjitha këto elemente ndërthuren në këtë libër. “Noli dhe Konica nën dritën e ‘Diellit’” ofron një analizë të shumëfishtë: historike, psikologjike, kulturore, letrare dhe mediatike.

Gazeta “Dielli” jo vetëm që pasqyron me detaje veprimtarinë e Nolit dhe Konicës në një prizëm krahasues, por mbi të gjitha dokumenton idetë, ndarjet dhe bashkimet, polemikat e zjarrta dhe konceptet mbi zhvillimin e Shqipërisë, si dhe rolin e Vatrës dhe të vetë “Diellit”.

Libri trajton në mënyrë të veçantë marrëdhënien dhe përplasjen e këtyre dy figurave kombëtare me Mbretin Zog, vizionet politike të Nolit dhe Konicës, konceptet e shtetndërtimit dhe shtetformimit, politikës, filozofisë, moralit, ndërgjegjes dhe zgjimit kombëtar. Noli dhe Konica, si dy figura të fuqishme të mendimit, frymëzimit dhe veprimit kombëtar, edhe pse larg Shqipërisë, themeluan një shkollë të kulturës, politikës, letërsisë, moralit publik dhe ndërgjegjes patriotike shqiptare.

Libri “Noli dhe Konica nën dritën e ‘Diellit’” na fton në thelb në një reflektim mbi amanetin moral, shpirtëror dhe kulturor të Nolit dhe Konicës, mbi rëndësinë e trashëgimisë dhe themeleve të “Diellit”, të Vatrës, të shtetit dhe të kombit shqiptar. Duke përshkruar konfliktin krijues dhe kundërshtues të këtyre kolosëve, vepra paraqet rolin e jashtëzakonshëm të Fan Nolit dhe Faik Konicës si dy pika referimi për historinë kombëtare, identitetin dhe kulturën shqiptare, ndërgjegjen atdhetare dhe veçanërisht trashëgiminë shqiptare në mërgatën e Amerikës.

Noli dhe Konica trajtohen imtësisht si subjekte superaktive mediatike, atdhetare, politike dhe kulturore, me ndikim të fuqishëm në shekullin e kaluar dhe, pa dyshim, edhe në shekullin që vjen. Konica si intelektual kritik dhe Noli si fenomen kulturor e politik patën një marrëdhënie që prodhoi përplasje, admirim, vlerësim, konkurrencë, bashkëpunim dhe kundërshti, të cilat përbëjnë boshtin themelor të këtij libri, të parë në prizmin psikologjik dhe historik e letrar.

Një meritë e veçantë e librit qëndron në faktin se dy figurat madhore të kulturës dhe identitetit kombëtar shqiptar, Noli dhe Konica, trajtohen edhe në dimensionin e tyre njerëzor, karakterial dhe shpirtëror.

Siç shprehet edhe vetë autori Rafael Floqi, Noli dhe Konica nuk ishin vetëm shkrimtarë apo politikanë; ata ishin arkitektë të një kombi që po dilte nga errësira osmane drejt dritës evropiane. Secilit i takoi një rol thelbësor: Nolit ndërtimi i frymës së kombit, Konicës ndërtimi i formës së tij.

Temat themelore të librit, ngjarjet në Vatër me Nolin dhe Konicën si protagonistë, polemikat përmes “Diellit”, marrëdhëniet e tyre me Mbretin Zog, zhvillimet politike në Shqipërinë e viteve ’20–’30, çështje të historisë, letërsisë, gjuhësisë dhe identitetit kombëtar, prirjet politike dhe mjeshtëritë individuale, periudha e regjimit diktatorial, si dhe veprimtaria dhe ndikimi i tyre kulturor e kombëtar, janë trajtuar nga gazetari Floqi me delikatesë, ndershmëri dhe elegancë, pa ngarkesë emocionale dhe me një distancë profesionale nga zjarri i përplasjeve të përjetshme.

Fan Noli dhe Faik Konica përbëjnë dy referenca të jashtë-zakonshme të kulturës shqiptare dhe të identitetit modern kombëtar. Studimi i gazetarit Rafael Floqi “Noli dhe Konica nën dritën e ‘Diellit’” është një kontribut i vyer historik jo vetëm për Federatën Vatra dhe gazetën Dielli, por për mbarë mërgatën shqiptare në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Filed Under: Opinion

Personalitete kombëtare në New York nderuan jetën dhe veprën e Eliot Engel

April 13, 2026 by s p

Personalitete të shquara të kombit tonë në Amerikë, veprimtarë të çështjes kombëtare, kontributorë me dekada për kombin e komunitetin, aktivistë të ndryshëm, media e politikanë kryen homazhe në nderim të jetës, veprës e kontributit të jashtëzakonshëm të Kongresmenit Eliot Engel për kombin shqiptar e komunitetin shqiptaro-amerikan në Shtetet e Bashkuara. Të udhëhequr nga Harry Bajraktari, miku i ngushtë i Eliot Engelit, në homazhe mori pjesë edhe Glauk Konjufca Zv. Kryeministër i Parë & Ministër i Punëve të Jashtme dhe Diasporës së Republikës së Kosovës, z.Rrustem Gecaj, Dr. Elmi Berisha, Ambasador Dr. Blerim Reka, Dr. Sulejman Çelaj, z.Xhafer Gecaj, z.Ilir Cubi, z.Halil Mula etj.

Kombi shqiptar do ti jetë përjetë mirënjohës Kongresmenit Eliot Engel për mbështetjen në ditë të vështira dhe historike sidomos për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës.

Filed Under: Featured

Shtypi shqiptar në vitet e fundit të sundimit osman

April 13, 2026 by s p

Dr. Nikollë Loka/

Në vitet e fundit të sundimit osman, shtypi shqiptar u bë një instrument kyç për ndërgjegjësimin kombëtar dhe për përhapjen e idesë së bashkimit dhe pavarësisë. Në një periudhë kur Perandoria Osmane ushtronte kontroll të rreptë mbi botimet dhe mendimin publik, shqiptarët përdorën gazetat dhe revistat për të ruajtur dhe afirmuar identitetin e tyre kombëtar. Botimet shqiptare u shfaqën kryesisht jashtë territoreve osmane, në qytete si Bruksel, Romë, Bukuresht, Kajro dhe Boston, duke shpërndarë idetë për autonomi, gjuhë dhe kulturë. Gazetat si Drita, Albania, Sqipetari dhe Zen’i Shqipënisë u bënë organë të lëvizjes kombëtare, duke sfiduar censurën osmane dhe duke rritur vetëdijen mes shqiptarëve. Ato trajtonin çështje sociale, arsimore dhe kulturore, duke edukuar lexuesit mbi historinë dhe gjuhën e tyre. Shumë nga botuesit dhe redaktorët shqiptarë punuan me rrezik personal për të mbajtur gjallë idenë kombëtare. Shtypi shqiptar gjithashtu krijoi një rrjet lidhjesh mes diasporës dhe vendlindjes, duke bashkuar komunitete të shpërndara nëpër Evropë dhe Amerikë.

Përmes artikujve, komentet dhe kronikave, lexuesit shqiptarë informoheshin mbi ngjarjet politike dhe përpjekjet për pavarësi. Edhe pse autoritetet osmane shpesh ndalonin hyrjen e gazetave në territoret e tyre, mesazhi kombëtar vazhdoi të depërtojë dhe të ndikojë ndërgjegjësimin e popullsisë. Kështu, shtypi shqiptar u bë një mjet i pazëvendësueshëm për mobilizimin kulturor dhe politik në prag të Lëvizjes për Pavarësi. Në total, u botuan rreth 30 gazeta dhe periodikë, si dhe një numër i konsiderueshëm librash në gjuhën shqipe. Shumica e këtyre botimeve nuk u realizuan brenda territoreve osmane, për shkak të censurës dhe ndalesave, por u publikuan në vende të ndryshme të Evropës dhe jashtë saj: Bullgari (7), Itali (7), Egjipt (4), Rumani (4), Belgjikë (3), dhe njëri nga një në Austri, Greqi, Amerikë dhe Londër.

Qeveria osmane i konsideronte këto botime si të rrezikshme për unitetin dhe sigurinë e perandorisë. Më 7 korrik 1906, Kryetaria e Shtypit (Başkitabet) urdhëroi konfiskimin e librave dhe broshurave në shqip që konsideroheshin të dëmshme. Ndërkohë, vendimi i 29 janarit 1908 ndaloi absolutisht librat fetarë dhe botimet me alfabet shqiptar, duke ndaluar edhe importin dhe shitjen e tyre. Periodikët shqiptarë u ndeshën me të njëjtat pengesa, dhe hyrja e tyre në territorin osman ishte e lejuar vetëm në rastet e lejeve zyrtare nga Ministria e Arsimit (Maârif Nezareti).

Gazetat atdhetare shqiptare

Gazetat shqiptare në vitet e fundit të sundimit osman luajtën një rol kyç në ndërgjegjësimin kombëtar dhe afirmimin e identitetit shqiptar. Ato u përdorën si mjet për të përhapur idetë nacionaliste, duke edukuar shqiptarët mbi gjuhën, historinë dhe kulturën e tyre. Botimet si Drita, Sqipetari, Albania dhe Zen’i Shqipënisë sfiduan censurën osmane, shpesh duke u botuar jashtë Perandorisë, në qytete si Bruksel, Bukuresht, Romë, Kajro dhe Boston. Edhe pse qeveria osmane ndërmori masa të rrepta për ndalimin e tyre, gazeta vazhduan të shpërndanin mesazhe për autonomi dhe bashkim kombëtar. Ato krijuan një rrjet lidhjesh mes shqiptarëve brenda dhe jashtë perandorisë, duke fuqizuar vetëdijen e komuniteteve shqiptare. Në këtë mënyrë, shtypi shqiptar shërbeu si motor i mobilizimit dhe edukimit kombëtar në prag të Lëvizjes për Pavarësi.

Drita: E botuar nga Shoqëria Arsimore Shqiptare në vitet 1884-1885. Fillimisht gazeta quhej Drita, më pas mori emrin Dituria. Në botimin e saj kontribuan Sami dhe Naim Frashëri. Gazeta nisi me tre numra si Drita (Aydınlık/Işık), ndërsa nga numri i katërt, datë 10 nëntor 1884, nisi të quhej Dituria (Bilgi/Bilim). Publikimi nuk zgjati shumë, duke përfunduar me numrin dymbëdhjetë më 11 korrik 1885, pai u mbyll nga autoritetet osmane.

Sqipetari: Gazeta u botua në Bukuresht nga Shoqëria “Drita”. Nga gushti 1888 deri janari 1890, me mbështetjen financiare të qeverisë rumune, u botuan 28 ose 29 numra.

Albania (1897–1909, Bruksel, Londër, Belgjikë, e botuar nga Faik Konica në shqip dhe frëngjisht. Hyrja e saj në territorin osman u ndal më 8 gusht 1898.

Albanija (1902, Beograd), e botuar nga Jashar Erebara në shqip dhe serbisht, e ndaluar nga autoritetet osmane që nga viti 1905.

Zen’i Shqipënisë (Zëri i Shqipërisë): Gazetë e botuar nga Dervish Hima në Romë, në gjuhët shqipe, turke dhe frënge. Më 31 dhjetor 1899, Ministria e Brendshme osmane dërgoi një urdhër te institucione të ndryshme, përfshirë Telegraf dhe Postën, duke ndaluar hyrjen e saj në Perandori.

Arnavutluk’un İstiklâli (Pavarësia e Shqipërisë): Hyrja e kësaj gazete në vend u ndalua më 25 qershor 1900.

Arnavud/Arnavud Kadını: Botime javore nga Dervish Hima në turqisht dhe shqip, që synonin ndërgjegjësimin e grave dhe shqiptarëve në përgjithësi.

Besa-Besën: Gazeta filloi të botohej më tetor 1900 nga Milo Duçi në Kajro. Pas rreth një viti, emri i saj u ndryshua në Toska.

Bashkimi i Kombit: Manastir, dy gjuhë (turqisht dhe shqip), me redaktor Gjergj Qiriazi; financohej pjesërisht nga autoritetet austriake.

Besa/Dielli: Botime në Boston dhe Kajro; përfaqësonin lëvizjen kombëtare shqiptare jashtë Perandorisë Osmane dhe shpesh ndalesa në territoret osmane u vendosën për përmbajtjen nacionaliste.

Sotiria/Alvania: Nga viti 1901 deri 1902, u botua pesë numra nga Ismail Qemali në greqisht dhe shqip. Përmes këtij periodiku, Ismail Qemali synonte të mbronte çështjen e popullit shqiptar para opinionit europian.

Dielli (Güneş), botohej në Boston, shteti i Massachusetts, në Amerikën e Veriut. U mbështet nga shoqë ria shqiptare “Besa – Besë” më 1909. Gazeta botohej javore, ndërsa drejtues i saj ishte G. Konda. Sloganet e përdorura ishin: “Gazeta e vetme shqiptare në Amerikë” dhe “Organ i shqiptarëve nacionalistë që kërkojnë autonomi për Shqipërinë”. Më 16 janar 1910, me vendim të Meclis-i Vükela, u ndalua futja e saj në tokat osmane për shkak të përmbajtjes “dëmtuese”.

Kalamori-Bayrak, e botuar në Amerikë nga Faik Konica, që për shkak të përmbajtjes së saj “dëmtuese”, u ndalua në territorin osman me vendim të Meclis-i Vükela më 30 prill 1910.

Şimşek, fillimisht u botua si Sâika në Egjipt. Për shkak të përmbajtjes “muzir” (dëmprurëse), u ndalua hyrja e saj në vend. Filloi të dalë përsëri duke nisur nga 25 prill 1911, por hyrja e saj në territoret shqiptare u ndalua sërish.

Kombi (Millet): Gazeta e botuar në Boston, Massachusetts, SHBA, në gjuhën shqipe, botohej një herë në javë. Ishte ndaluar të hynte në territoret osmane me vendim të Qeverisë osmane, datë 19 shkurt 1908

Këto botime shpesh funksiononin në diasporë, si në Itali, Rumani, Egjipt dhe Amerikë, duke shpërndarë idetë kombëtare përmes gazetave dhe revistave, pavarësisht censurës osmane.

Gazetat proturke

Përveç botimeve atdhetare, u zhvilluan edhe gazeta proturke, të cilat përforconin politikën dhe ideologjinë osmane ndër shqiptarët. Ato u botuan nga shqiptarë që mbështesnin sundimin osman, duke vepruar si agjitorë të ideve të osmanimzit dhe të tuqizmit. Këto gazeta proturke përfaqësonin një instrument të sofistikuar të politikës osmane, duke përdorur pronarë shqiptarë për të krijuar legjitimitet dhe për të influencuar mendësinë e publikut shqiptar, sidomos në një periudhë kur lëvizja kombëtare shqiptare po fitonte forcë. Ato ishin një kundërpeshë ndaj botimeve atdhetare dhe ilustrojnë tensionin midis forcave nacionaliste shqiptare dhe pushtetit qendror osman.

Doğru Söz, Pronari dhe drejtuesi i përgjithshëm ishte Arif Hikmeti, shqiptar që jetonte në Turqi, ishtë një agjitator i flakët xhonturk, I vënë në shërbim të serbëve dhe turqve gjatë rebelimit të Shqipërisë së mesem në vitin 1914.

Dretiniba, pronari dhe drejtuesi ishte Arif Hikmeti.

Fiyaladreyt, revista e botuar në turqisht dhe shqip me pronar dhe drejtues Arif Hikmetin.

Perparim: Publikoheshin kryesisht në Stamboll dhe Manastir, shpesh në dy gjuhë (turqisht dhe shqip), dhe synonin të ruanin lidhjen me Perandorinë Osmane.

Yürek, Gazeta, nën drejtimin e deputetit të Elbasanit Hacı Ali, filloi botimin më 18 dhjetor 1911 si organ i Ittihad-ı Osmani Arnavud Maârif Mahfili. Gazeta botohej në gjuhën shqipe me alfabetin turk dhe arab.

Şiresa, Gazetë në gjuhën turke dhe shqipe, pronar dhe redaktor Behçet Beu.

Zemer: : Revista publikohej në turqisht dhe shqip, pronar dhe redaktor Ali Beu.

Këto botime shërbenin si një instrument ideologjik për Perandorinë Osmane dhe përpiqeshin të kundërshtonin ndikimin e gazetave atdhetare që nxitnin ndërgjegjësimin kombëtar dhe autonominë shqiptare.

Roli i shtypit shqiptar gjatë kësaj periudhe ishte kritik për formimin e ndërgjegjes kombëtare dhe përgatitjen për Lëvizjen për Pavarësi. Gazetat dhe revistat ishin jo vetëm mjet informimi, por edhe platformë ideologjike dhe arsimore, duke kontribuar në përhapjen e alfabetit shqip, historisë kombëtare dhe vetëdijes për të drejtat dhe aspiratat shqiptare.

Megjithatë, këto botime përballeshin me censurë, ndalesa dhe konfiskime nga autoritetet osmane, të cilat përpiqeshin të frenonin zhvillimin e nacionalizmit shqiptar. Ndërhyrja e diasporës shqiptare, sidomos nga Italia, Bullgaria, Rumani dhe Amerika, ishte thelbësore për mbijetesën dhe përhapjen e ideve kombëtare, duke krijuar një rrjet botimesh që sfidonte kontrollin osman dhe kontribuoi në konsolidimin e identitetit kombëtar para shpalljes së pavarësisë në vitin 1912.

Në këtë kuptim, shtypi shqiptar i periudhës së fundit të sundimit osman u bë instrument kryesor i mobilizimit kulturor dhe politik, duke shërbyer si urë komunikimi midis komuniteteve shqiptare brenda dhe jashtë Perandorisë Osmane.

Foto: wikipedia.org

Filed Under: Histori

VATRA URON BESIMTARËT ORTODOKSË: GËZUAR DHE PËRSHUMËVJET PASHKËT

April 12, 2026 by s p

Të dashur bashkombas të besimit Ortodoksë

Më lejoni që në emër të Federatës Pan-Shqiptare të Amerikës VATRA, të gazetës Dielli dhe në emër të familjes sime t’ju uroj përzemërsisht: Gëzuar dhe Përshumëvjet Pashkët.

Paqja e Zotit qoftë përherë me ju. Ngjallja e Krishtit simbolizon festën e jetës, festën e pavdeksisë. Pashka është një përtëritje shpirtërore e jetësore. Drita, e vërteta dhe jeta qoftë udhëheqja e juaj në çdo çast. Pashka na udhëheq drejtë një besimi më të fortë, mirësie, humanizmi, drejtësie e përshpirtshmërie.

Pashka na mëson se drita e mposhtë errësirën, mirësia e shkërmoq ligësinë, jeta është fitimtare mbi vdekjen, dhe parajsa fiton mbi ferrin.

Zoti dhashtë mirësi, bekim e mbarësi për familjet tuaja dhe atdheun tonë të shtrenjtë.

Zoti ju bekoftë të gjithëve.

Me respekt e gëzim

Kryetari i VATRËS

Dr. Elmi BERISHA

Filed Under: Opinion

Fan Noli, apostull i ringjalljes shqiptare

April 12, 2026 by s p

Prof. Dr. Vullnet Ameti/

Gëzuar Pashkët të gjithë vëllezërve ortodoksë!

Ka figura që i përkasin historisë, dhe ka të tjera që i përkasin ndërgjegjes. Fan Noli është nga ato të rrallat që nuk mund të kufizohen në kohë, sepse ai nuk jetoi thjesht në një epokë por u bë vetë boshti rreth të cilit filloi të rrotullohej vetëdija shqiptare.

Ta quash “qendër sizmiologjike” nuk është metaforë e rastësishme. Noli ishte ai që ndiente lëkundjet më të holla të shpirtit të kombit, ato që të tjerët as i dëgjonin e as i kuptonin.

Ai regjistroi në thellësi shekujsh dhimbjen, përçarjen, mungesën e vetëdijes, por njëkohësisht edhe mundësinë e ringritjes dhe si çdo sizmograf i vërtetë, ai nuk i krijoi këto dridhje por i përktheu, i bëri të lexueshme, i shndërroi në thirrje.

Atëbotë e karakterizuar nga konservatorizëm i varfër, Noli erdhi si një çarje në qiell. Emri i tij, Theofan “shfaqja e Zotit” duket sikur nuk ishte rastësi, por një paralajmërim i një shfaqjeje më të madhe: shfaqjes së mundësisë që shqiptari të bëhej i vetëdijshëm për veten.

Ai nuk ishte thjesht themelues i Kishës Autoqefale Shqiptare por themelues i një mënyre të re të të menduarit. Duke e sjellë liturgjinë në gjuhën shqipe, ai bëri një akt që në thelb ishte filozofik, e ktheu fenë nga një rit i huaj në një përjetim të brendshëm. Ai e zbriti hyjnoren në gjuhën e njeriut dhe e ngriti njeriun drejt dinjitetit të vet.

Por madhështia e tij qëndron pikërisht tek fakti se ai nuk u kuptua plotësisht. Si çdo figurë që ecën përpara kohës, ai u duk i tepërt, i çuditshëm, madje i rrezikshëm. Sepse Noli nuk ofronte rehati, ai kërkonte transformim.

Nuk pranonte kompromis me të keqen e zakonshme, me atë që shoqëritë e dobëta e quajnë “realitet”.

Në të vërtetë, drama e Fan Noli është drama e vetë ndërgjegjes shqiptare: një luftë e përhershme mes idealit dhe cinizmit, mes dritës dhe hijes, mes guximit për të ndryshuar dhe frikës për të mbetur po ai që je.

Ai përktheu Shekspirin, Servantesin, Bethovenin e shumë të tjerë, por përkthimi i tij më i madh ishte vetë Shqipëria nga një ide e paqartë në një projekt shpirtëror. Ai besoi se një komb nuk ndërtohet vetëm me kufij, por me vetëdije.

Sot, në këtë festë të Ringjalljes, figura e tij merr një dimension edhe më të thellë. Sepse Noli ishte, në mënyrën e tij, një apostull i ringjalljes shqiptare. Ai besoi tek një rilindje që nuk vinte nga jashtë, por nga brenda njeriut shqiptar nga drita e mendjes dhe pastërtia e shpirtit.

Dhe ndoshta pyetja më e madhe që na lë ai nuk është çfarë bëri për ne, por nëse ne jemi ende të aftë të dëgjojmë ato dridhje që ai regjistroi dikur.

Nëse po, atëherë Pashkët nuk janë vetëm një festë. Janë një kujtesë se ringjallja është gjithmonë e mundur për një njeri, për një shpirt dhe për një komb.

Dhe në fund, kur largohesh nga ajo hapësirë e mbushur me histori dhe shpirt, kupton se nuk je ti ai që e le pas atë vend por është ai vend që nuk të lë më ty.

Sepse Fan Noli nuk qëndron në muret e një kishe, as në faqet e librave, as në datat përkujtimore. Ai jeton në atë pjesë të heshtur të ndërgjegjes sonë, aty ku lind pyetja më e vështirë: a kemi guximin të jemi më të drejtë, më të thellë, më të vërtetë?

Kjo jo është therja më e madhe sepse Noli nuk na mungon si figurë… na mungon si standard.

Në këtë dritë të Pashkëve, ndërsa flasim për ringjalljen, ndoshta e vërteta më e dhimbshme është se ai është ende gjallë… por a jemi ne?

Vizita në Boston, në Katedralja Ortodokse Shqiptare e Shën Gjergjit, nuk ishte thjesht një vizitë por një përballje me historinë, me gjuhën, me vetveten. Sepse ka vende ku hyn si vizitor… dhe del prej andej si njeri tjetër.

Brenda atyre mureve, ku dikur fjala shqip u ngrit për herë të parë si lutje, ndjeva diçka që nuk përshkruhet lehtë. Ishte një përjetim i rrallë, thuajse i pashpjegueshëm, ku për një çast të vetëm ndjeva se koha ishte pezulluar dhe se Fan Noli nuk i përkiste së shkuarës, por ishte aty, i gjallë, i pranishëm, i heshtur dhe njëkohësisht i fuqishëm.

Teksa jehona e liturgjisë në gjuhën shqipe mbushte hapësirën, nuk dukej sikur dëgjoje vetëm një ritual fetar. Ishte si një dialog i thellë mes brezave, një vazhdimësi që kapërcente historinë. Në atë çast kuptova se disa figura nuk vdesin kurrë, sepse nuk kanë jetuar vetëm në trup, por në vetë strukturën shpirtërore të një kombi.

Noli nuk ishte vetëm një klerik, një politikan apo një shkrimtar. Ai ishte një ndërgjegje. Një “qendër sizmiologjike” që ndiente dridhjet më të thella të shpirtit shqiptar dhe i kthente ato në fjalë, në ide, në veprim.

Ai e kuptoi se një komb nuk humbet vetëm kur humb territorin por humbet kur harron të mendojë, kur pushon së ndjeri, kur pranon të jetojë pa dinjitet.

Dhe pikërisht këtu qëndron madhështia e tij.

Ai e solli Zotin në gjuhën e popullit, por njëkohësisht e ngriti popullin drejt një ideje më të lartë për vetveten.

Ai përktheu Ungjillin, por në të vërtetë përktheu shqiptarin tek shqiptari. Ai nuk ndërtoi vetëm një kishë ndërtoi një pasqyrë, ku një komb mund të shihte për herë të parë fytyrën e vet pa frikë.

Të ndjesh Fan Noli si të gjallë do të thotë të kuptosh se ai nuk është një kapitull i mbyllur, por një pyetje e hapur. Një sfidë që i bëhet çdo brezi: a jemi ne të denjë për atë vetëdije që ai kërkoi të zgjojë?

Në këtë kuptim, ai mbetet një sizmograf i përhershëm jo më për të regjistruar dridhjet e kohës së tij, por për të matur heshtjen tonë, kompromiset tona, largimin tonë nga ideali.

Dhe pikërisht këtu, në këtë festë të shenjtë të Pashkëve, figura e tij merr një dimension tjetër. Sepse ringjallja që ai predikoi nuk ishte vetëm shpirtërore në kuptimin fetar; ishte një ringjallje e mendjes, e dinjitetit, e guximit për të qenë më shumë se ç’jemi.

Nga ajo ditë në Boston, më mbeti një bindje e qartë: disa njerëz nuk jetojnë për të kaluar, por për të mbetur si dridhje e përhershme në ndërgjegjen e një kombi.

Fan Noli është pikërisht ajo dridhje që ende pret të dëgjohet.

A jemi gjallë mjaftueshëm për të mbajtur peshën e asaj që ai la pas?

Dhe ndoshta kjo është e vërteta që dhemb më shumë:

Sepse në fund, nuk do të gjykohemi për atë që kujtuam nga Fan Noli…por për atë që bëmë me atë që ai na mësoi dhe nëse një ditë dikush do të pyesë çfarë mbeti nga ne le të mos jetë heshtja përgjigjja.

Filed Under: Vatra

  • « Previous Page
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • …
  • 2948
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Posta nga Haga – Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, 12.04.2026
  • Bedri Dedja (20 nëntor 1930 – 13 prill 2004)
  • Aty ku historia nuk lexohet, por përjetohet…
  • Pafajësia kolektive…
  • Diaspora shqiptare në botë: Nga “Të ndërtojmë Amerikën” tek “Të ndërtojmë Shqipërinë”
  • Noli dhe Konica në dritën e “Diellit”
  • Personalitete kombëtare në New York nderuan jetën dhe veprën e Eliot Engel
  • Shtypi shqiptar në vitet e fundit të sundimit osman
  • VATRA URON BESIMTARËT ORTODOKSË: GËZUAR DHE PËRSHUMËVJET PASHKËT
  • Fan Noli, apostull i ringjalljes shqiptare
  • KOSOVA NË NATO DHE ASNJËHERË ASOCIACION SERB
  • ELIOT ENGLE DHE HARRY BAJRAKTARI: NJË BASHKËPUNIM QË FUQIZOI ZËRIN SHQIPTAR NË SHTETET E BASHKUARA TË AMERIKËS
  • “Ngërçi Presidencial në Kosovë Zbulon një Dobësi të Kushtetutës”
  • KUJTIME PER ITALIANIN DOM ANTONIO SHARRA
  • MASAKRA E TIVARIT MARS-PRILL 1945

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT