Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

EMRI DËSHMI E IDENTITETIT PERSONAL E KOMBËTAR

by

Emri i çdo individi paraqet çështje më rëndësi jo vetëm personale, familjare e shoqërore por edhe kombëtare sepse përmes tij dëshmojmë identitetin kombëtar në vend dhe në botën e jashtme. Si të popujt e tjerë edhe tek ne shqiptarët çështja e emërtimit ka evoluar në sajë të rrethanave shoqërore duke qenë dëshmi e kohës përkatëse.

Nail Draga

Kohë më parë mediat informuan se juristja Xhezide Selimi nga Kosova ka treguar së dëshiron të mbajë një emër shqiptar dhe jo arab. Ajo e lidhi këtë zgjedhje me idenitetin e saj dhe dëshirën për t´u përfaqësuar përmes një emri që, sipas saj pasqyron më mirë rrënjët shqiptare.

“Dua emër shqiptar, jo arab”!

Juristja shpjegoi se emrin Xhezide e ka trashëguar nga gjyshja, por tashmë ka zgjedhur që në të ardhmen të identifikohet me emrin Zana. Deklarata e saj ka nxitur reagime dhe diskutime rreth identitetit kulturor, traditës dhe të drejtës së secilit për të zgjedhur mënyrën se si dëshiron të identifikohet. Ndaj qendrimit të juristës Selimi, kishte reagime të ndryshme, nga ata që e kanë mbeshtetur, por edhe të tillë që nuk iu ka pëlqyer. Nuk ka dilemë se kemi të bëjmë me çështje personale, sepse askush nuk mund të imponojë emrin, por të gjithë jemi të vetëdijshëm se për fëmijet kanë vendosur prindërit e tyre, apo ndonjë mik i familjës. Duke marrë parasysh se emri personal përveç identitetit personal paraqet edhe identitetin kombëtar, një dukuri e tillë është e pranishme kudo në hapësirën etnogjeografike shqiptare.

Emri arab në formë të shkurtuar

Ne shqiptarët kur shkojmë si vizitor apo për raste të tjera në shtetet e ndryshme evropiane e gjetiu, kur prezantohemi me emrin personal, e kemi problem për ti bindur të tjerët se jemi shqiptar, sepse në pjesën dominuese emrat tonë janë me përkatësi orientale(arab, turk, persian), ku përmes emrit të huajt na përcaktojnë edhe përkatësinë kombëtare. Raste të tilla ka kudo, por unë do ceki një rast tipik që ma ka treguar një qytetar nga Kosova. Në një takim me një individë nga Kosova i cili punon e jeton në Gjermani, me ka treguar se e ka ndier vetën të prekur kur një qytetar nga Algjeria i ka thënë se emrin personal e ke të shkruar gabim. Në pyetjen e tij se ku qëndron gabimi ai i ka thënë së emri duhet të shkruhet si Aburrahim e jo Rrahim si e kam të shkruar. Ai kishte të drejtë se emri im është me kuptimin arab, dhe si i tillë është dashur të shkruhet, ndërsa prindërit e kanë vendosur në formë të shkurtuar. Nuk ka dilemë se raste të tilla ka mjaft te shiptarët qoftë të emrat me origjinë arabe, apo edhe kristiane. Në lidhje me këtë çështje shqiptarët që janë vendosur në SHBA me rastin e marrjës së dokumentëve personale ka nga ata që për çështje praktike kanë ndryshuar emrin apo kanë përmirësuar mbiemrin.

Emri dëshmi e rrethanave shoqërore

Përveç në kohën antike në Iliri, më pas në sajë të rrethanave historiko dhe shoqërore, emrat personal të shqiptarëve në të kaluarën ishin me përmbajtje fetare kristiane dhe të asaj islame. Nga një situatë e tillë nga shek.XVI e më pas të shqiptarët kanë dominuar emrat me kuptim arab, persian e turk dhe më pak ata kristian, varësisht prej strukturës fetare të popullsisë shqiptare. Nga shpallja e pavarësisë së Shqipërisë e më pas të rrallë ishin emrat personal me kuptimin shqip, por pas Luftës së Dytë Botërore në sajë të shkollimit dhe vetëdijësismit të popullsisë shqiptare pagëzimi i fëmijëve me emra me kuptimin shqip u bë dukuri e identitetit kombëtar. Në këtë drejtim Kosova ishte shëmbull edhe për viset tjera shqiptare nën Jugosllsavi, madje edhe për shqiptarët në Shqipëri.

Emrat e trashëguar i takojnë së kaluarës

Në rrethana të reja shoqërore, mbajtja e emrave të cilët i kanë pasur gjyshërit e baballaret tanë me gjithë respektin ndaj tyre, paraqet çështje të tejkaluar, sepse emri personal dëshmon identitetin kombëtar. Nëse iu bëjmë një analizë emrave personal të cilët janë me origjinë kristiane, arabe, turke apo persiane del qartë se nuk kemi të bëjmë me një realitet shoqëror, por emra të trashëguar dhe të imponuar. Në rrethana të tilla shoqërore përveç antarëve të familjes në emërtimin e foshnjëve kanë ndikuar edhe priftat e hoxhallarët, të cilët në këtë drejtim nuk kanë pasur ndonjë qendrim apo reagim, por në heshtje kanë miratuar emërtimet e tilla.

Kështu në se analizojmë p.sh. emrin e vajzës Shemsije nëse e kërkojmë kuptimin semantik në shqip është çadër, ku për qytetarin turk apo arab ndoshta nuk paraqet problem por për ne shqiptarët është qesharak! Emri Sabah, apo Sabahete në shqip është Agim, përkatësisht Agime, emër me kuptim e përmbajtje të plotë shqip, por ata janë sipas gjuhës arabe.Të tillë janë edhe edhe emri Bahri ka kuptimin “detar”, Behlul “i qeshur”, Asllan me kuptimin “Luan”, Avni-“ndihmës”, Avdullah-“rob i Zotit”, Emin-“besnik”, Alim-“dijetar” etj. Ndërsa emri Pjetër në shqip do të thot “shkëmb” ose “gur”, Vlash do të thot “i mbarë”, “i thjeshtë” ose “pa djallëzi”, Tonin ka kuptimin “i çmuar” ose “i lavdërueshëm”etj. Varësisht prej rrethanave e disponimit personal, nuk është çudi që ndonjë individ, në të ardhmën të kërkojë të ndryshojë emrin me kuptimin në shqip.

Deri më tash nuk kemi pasur rast të lexojmë ndonjë artikull apo studim ne lidhje me anën semantike të emrave personal me origjinë arabe, turke, angleze apo gjermane, që do të ishte me interes për opinionin e gjerë. Sepse kemi të bëjmë me problem të dyfishtë si emër i huaj, ndërsa janë të paktë ata që dinë të shpjegojnë anën semantike, përkatësisht kuptimin e tyre në shqip.

Emrat e huaj si modë moderne

Në kohën tonë jemi dëshmitarë se të posalindurve iu vendosin emra të ndryshëm me kuptim italian, turk, arab, anglez etj., duke anashkaluar emrat me kuptimin shqip, dukuri e cila është shqetësuese. Si duket ndikimi i telenovelave në gjuhë të huaja ka pasur ndikimin e vet, dukuri e cila ka marrë përmasa të mëdha.

Një veprim të tillë nuk duhet trajtuar si trend bashkëkohor, por mungesë e edukimit jo vetëm kombëtar. Pasi popujt e tjerë veprojnë ndryshe në mbrojtje të identiteti të tyre kombëtar, në mënyrë analoge duhet të veprojnë edhe shqiptarët, pa marrë parsysh se ku jetojnë në hapësirën e tyre etnogjeografike apo në diasporë. Ruajtja dhe mbrojtja e identitetit kombëtar shqiptar nuk rrezikon të tjerët, por është në mbrojtje të identitetit kombëtar tash dhe në të ardhmën.

Përfundim

Nuk ka dilemë se emërtimi i fëmijëve është përgjegjësi e prindërve për të vendosur sipas dëshirës dhe shijës së tyre. Por, në kohën tonë vendosja e emrave me kuptim turk, arab, anglez, gjerman, italian etj., paraqet çështje jo vetëm personale, por me peshë të veçantë sepse rrezikon identitetin kombëtar shqiptar. Sepse të popujt tjerë si më parë edhe tash ekziston një fanatizëm te emrat e tyre popullor e kombëtar, duke dëshmuar identitetin e tyre kombëtar. Por, në rrethana të reja shoqërore edhe shqiptarët kanë reflektuar ku një pjesë kanë dëshmuar së emërtimet e huaja mund të zëvëndësohen me emra me kuptimin shqip, duke dëshmuar dinjitet personal e familjar dhe vlerësim të identitetit kombëtar.

Kosova mirëpriti Kongresin e 45 të Botëror të Poetëve

by

Mbi 100 personalitete nga 36 shtete u mblodhën nga 25 deri më 30 shtator 2026 për të diskutuar rolin e artit, kulturës, shkencës dhe dijes në shërbim të paqes botërore.

Prof. dr. Xhemil Bytyçi, Prishtinë

Për gjashtë ditë, Kosova u bë vendtakim i poetëve dhe i mendimit kulturor nga vende të ndryshme të botës. Kongresi i 45-të Botëror i Poetëve, i zhvilluar nga 25 deri më 30 shtator 2026 në Prishtinë, Pejë, Prizren dhe Lipjan, solli në vend, sipas të dhënave mbi 100 personalitete nga 36 shtete. Poetë, akademikë, profesorë universitarë dhe profesionistë të fushave të ndryshme u bashkuan rreth një çështjeje që tejkalon kufijtë e letërsisë: kontributit të krijimtarisë dhe të dijes në ndërtimin e paqes. Organizatorët e cilësuan këtë manifestim si ngjarjen më të madhe kulturore ndërkombëtare të mbajtur ndonjëherë në Kosovë. Për vendin mikpritës, Kongresi ishte një mundësi për ta paraqitur kulturën e tij përmes takimeve të drejtpërdrejta me autorë dhe intelektualë të botës. Për pjesëmarrësit, ai hapi një hapësirë ku përvojat letrare dhe historike mund të takoheshin dhe të krijonin lidhje të reja bashkëpunimi. Tema qendrore, roli i artit, kulturës, shkencës dhe dijes për paqen botërore, e vendosi fjalën poetike në marrëdhënie me përgjegjësinë publike të krijuesit. Në një takim me pjesëmarrës nga 36 shtete, paqja u trajtua si një angazhim që kërkon mirëkuptim, njohje të ndërsjellë dhe gatishmëri për dialog. Ky orientim i dha Kongresit një përmbajtje që shtrihej përtej prezantimit të veprave letrare.

Në ceremoninë qendrore, presidenti i Kongresit të 45-të Botëror të Poetëve, akademik Jeton Kelmendi, e vlerësoi lart rëndësinë e këtij takimi për Kosovën dhe për bashkëpunimin ndërkombëtar. Ai theksoi se edhe shkrimtarët mund të ndikojnë për paqen. Mesazhi i tij e lidhi fuqinë e fjalës me aftësinë për të afruar njerëzit, për të nxitur mirëkuptimin dhe për t’i dhënë zë dinjitetit njerëzor. Kongresi organizohet nga Akademia Botërore e Arteve dhe Kulturës. Sipas prezantimit të organizatorëve, të pasqyruar edhe në njoftimin e Komunës së Pejës, manifestimi zhvillohet nën mbikëqyrjen e UNESCO-s. Presidenti i Akademisë, Dr. Yu Hsi, përmes të dërguarit të tij përcolli falënderimet dhe mbështetjen për Kosovën si vend organizator i kësaj ngjarjeje të rëndësishme të kulturës botërore. Një nga mesazhet e veçanta të Kongresit ishte ai i zëvendëspresidentit të parë të Akademisë, profesorit emeritus Ernesto Kahan. I angazhuar në organizatën Mjekët Ndërkombëtarë për Parandalimin e Luftës Bërthamore, e cila mori Çmimin Nobel për Paqe më 1985, Kahan e lidhi vlerën e paqes me përvojën historike të Kosovës. Ai theksoi se Kosova është një vend që ka përjetuar shumë dhe, pikërisht për këtë arsye, e çmon thellësisht paqen.

Në këtë kontekst, prania e krijuesve të huaj kishte edhe kuptimin e një takimi me kujtesën dhe realitetin e vendit. Zhvillimi i programit në katër qytete e zgjeroi hapësirën e Kongresit dhe u dha të ftuarve mundësinë të njihnin mjedise të ndryshme kulturore të Kosovës. Prishtina, Peja, Prizreni dhe Lipjani u bënë pjesë e të njëjtit rrugëtim, ku mikpritja dhe shkëmbimi kulturor shoqëruan diskutimin për paqen. Ne Rugovë, vizita ishte shumë mbresëlënëse, pasi që u mahniten me pamjet e bukura të natyures atje. Një pjesë e rëndësishme e manifestimit iu kushtua nderimit të personaliteteve për kontributet e tyre. Me titullin Doctor Honoris Causa u nderuan akademiku Anastas Angjeli nga Shqipëria, Shoshana Vegh nga Izraeli, Carlos Coré nga Uruguai, Teodosie Petrescu nga Rumania dhe Prof. Dr. Xhemil Bytyçi nga Kosova. Këto nderime bashkuan figura me veprimtari në fusha të ndryshme, në frymën e një Kongresi që e afroi letërsinë me jetën akademike dhe shoqërore.

Organizatorët ndanë gjithashtu nderime të kategorisë emeritus për Prof. Blerim Olluri, Venera Llunji, Gazmend Muhaxheri, Rexhep Kurtbogaj, Zafir Berisha, Ibush Reçica, Doc Drumheller nga Zelanda e Re dhe Krystyna Lenkowska nga Polonia. Vlerësimi i tyre ishte pjesë e mirënjohjes së shprehur gjatë Kongresit për veprimtarinë dhe kontributet e personaliteteve të përfshira në këtë manifestim.

Presidenti i Kongresit, akademik Jeton Kelmendi, ndau medalje presidenciale për Dr. Suthee Kumanon, nga India, Gordana Sarić nga Mali i Zi, Dr. Mujë Buçpapaj nga Shqipëria, Bei Ta nga Kina, Prof. Sultan Catto nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Maria Miraglia nga Italia. Me këto nderime, Kongresi shprehu vlerësimin për personalitete që, përmes veprimtarisë së tyre, i japin hapësirë bashkëpunimit kulturor dhe komunikimit ndërmjet vendeve. Për letërsinë dhe kulturën e Kosovës, një takim i kësaj përmase krijon mundësi që të vazhdojnë edhe pas përfundimit të programit.

Njohjet ndërmjet autorëve mund të hapin rrugë për përkthime, botime dhe ftesa në veprimtari të tjera ndërkombëtare. Rëndësia e Kongresit lidhet, kështu, edhe me vazhdimësinë e marrëdhënieve që ai ndihmoi të krijoheshin. Kongresi Botëror i Poetëve zhvillohet në vende dhe kontinente të ndryshme, duke e zhvendosur çdo edicion drejt një mjedisi të ri kulturor. Sipas njoftimit të organizatorëve, edicioni i ardhshëm parashikohet të mbahet në Zelandën e Re, në tetor 2027. Nga Kosova drejt atij takimi, mesazhi që mbetet është ai i një përgjegjësie të përbashkët: arti dhe dija mund të ndihmojnë që njerëzit ta njohin më mirë njëri-tjetrin dhe ta ndërtojnë paqen edhe përmes fjalës.

NJË JETËSHKRIM I SKËNDERBEUT

by

Nga Raffaele Maffei ose Volterrano

Përktheu: Luket Hasaj/

Pas Martin Segonit, i konsideruar si biografi i parë i Gjergj Kastriotit, edhe Raffaele Maffei ose Volterrano (1451-1522), bashkëkohës i tij, humanist dhe historian italian, botoi një biografi të shkurtër të Skënderbeut 38 vjet pasi ai kishte ndërruar jetë, në enciklopedinë e tij “Commentariorum Urbanorum” (Romë, 1506) te pjesa e parë Geographia, para botimit të veprës së famshme të Marin Barletit “Istoria de vita et gestis Scanderbegi, Epirotarum Principis” / Historia e jetës dhe e bëmave të Skënderbeut, Princi i Epirotëve (Romë, mes viteve 1508-1510). Duke qenë një nga jetëshkrimet e tij të hershme po e sjellim të përkthyer nga origjinali latin:

“Kur kemi arritur deri këtu, para se të vazhdojmë më tej, historia e kësaj kohe duhet rishikuar shkurtimisht. Të gjitha këto vende së bashku me Epirin, për të cilin do të flas në vijim, i zotëronin veçanërisht tri familje, të cilat i pamë të mërguara në Romë për shkak të turqve.

Komnenët, nga një derë e fisme konstandinopolitane, zotëronin vendet bregdetare, Durrësin, Vlorën dhe shumë të tjera. [Gjergj] Arianiti nga e njëjta familje vdiq i padëmtuar dhe në paqe: bijtë u mërguan, ndër të cilët Konstandini, burrë me dukjen dhe guximin e një heroi, u thirr pas një qëndrimi të gjatë në qytet për të sunduar Monferraton në Italinë subalpine [në Piemont].

Familja e dytë janë Kastriotët, nga të cilët Gjoni i Dibrës ose Dibrani zotëronte Trojën dhe disa vise të tjera në pjesën më të brendshme (apo më të thellë) të vendit. Pasi ai bëri luftë me turqit, Murati i vuri kushte që të paguante haraç dhe të birin, Gjergjin, fëmijë nëntë vjeç, t’ia jepte peng. Ky, pra, u rrit në karakter, në virtyt heroik dhe forcë fizike të pakrahasueshme: për këtë arsye Murati e futi në sektin e tij dhe i vuri emrin Skënderbe, që në gjuhën turke do të thotë zoti Aleksandër ose Aleksandër i madh.

Ky i shtoi disa provinca [Muratit], ndër të cilat edhe Mezinë, pasi ia mori despotit Gjergj Brankoviq dhe Novobërdën kryeqytetin e asaj krahine, ku thuhet se ka miniera ari dhe argjendi. Pas vdekjes së babait [Gjonit] dhe vëllait të madh Reposhit, i cili ishte peng në Adrianopojë, Murati ia dha mbretërinë e të atit. Ndërkohë, Eugjeni IV sapo mori vesh lajmin, përpiqet nëpërmjet lajmëtarëve dhe letrave ta rikthejë në anën tonë dhe në besimin e tij të mëparshëm. Ai u bind menjëherë dhe, duke u ngritur në luftë, bëri aq shumë në mbrojtje të fesë, sa kishte bërë më parë kundër saj, dhe papritur shtie në dorë Krujën, Svetigradin, Stelushin, Modricën dhe Tiranën, kështjella në atë krahinë. Murati dërgon kundër tij fillimisht djalin e vëllait të tij, Hamza beun, dhe më pas Vranën, si komandantë me ushtri.

Kruja ishte e rrethuar prej katër muajsh kur vdiq Murati, dhe i biri Mehmeti, duke dërguar shumë komandantë të cilët i quanin Pashallarë, i organizoi më kot forcat e tij, sepse ai gjithmonë i shpartallonte dhe i bënte të merrnin arratinë hordhitë e panumërta të armikut me një ushtri të vogël. Por edhe atëherë Skënderbeu i provokoi venedikasit me luftë. Shkaku ishte se ata nuk pranuan t’u paguanin shumën e parave që kishin rënë dakord, paraardhësve të tyre, për qytetet arbërore që kishin marrë. Prandaj i shkatërroi gjithkah tokat e Durrësit, pastaj të Dejës, Shkodrës dhe Drishtit [që ishin nën zotërimin e Venedikut]. U ndesh me ushtrinë venedikase buzë lumit Drin dhe i dha arratinë. Më në fund u arrit një marrëveshje paqeje midis dy palëve nëpërmjet Antonio [Andrea] Venierit, proveditorit të Arbërisë, kështu që [Republika e Venedikut] për të mbajtur Shkodrën dhe tokën që u kishte marrë, do t’i jepte [Skënderbeut] një mijë e pesëqind dukatë ari çdo vit. Pas kësaj, kur Piu II i kërkoi me anë të lajmëtarëve t’i vinte në ndihmë mbretit Ferdinand, Skënderbeu do të kalojë në Itali duke e liruar Barletën nga rrethimi që kishin vënë Giovanni Antonio Princi i Tarantos, edhe Jean-i, biri i mbretit René, Dukës së Anzhusë, dhe Jacopo Piccinino.

Pastaj, pasi mbërriti në Romë, u kthye shpejt në atdhe, ku, pak kohë më vonë, thuhet se vdiq i helmuar. Pa diskutim ai ishte një hero vërtet i denjë si pasardhës i Pirros, apo për t’u mbiquajtur Aleksandër. Është për t’u habitur që duke kaluar përmes kaq shumë rreziqesh apo betejash nuk iu gjet asnjë varrë në trup, përveç një shpatulle të thyer. U martua me bijën e Arianitit që përmendëm më lart, e cila jeton ende në Napoli, dhe nga e cila i leu një djalë [Gjoni], i cili, pas vdekjes së tij, ai vetë u mërgua për shkak të Mehmetit.

Familja e tretë që thamë se u mërgua janë Despotët e Epirit nga këto krahina fqinje që tani i quajnë Nartë (Arta), për të cilat do të flasim më gjerësisht më poshtë. Këta quheshin Toki, nga rajoni i Beneventos dhe siç thonë ata vetë ishin me prejardhje nga Totila, mbreti i gotëve, dhe për afro njëqind vjet i mbajtën këto vende së bashku me Etolinë (Aetolinë) dhe Akarnaninë, si dhe Qefaloninë, që ishin dikur të gjitha në mbretërinë e Pirros dhe Odiseut (Uliksit), duke marrë për vete vetëm emrat Leonard dhe Karl. Ky Leonardi, i cili kishte jetuar deri pak kohë më parë në Romë, la pas një djalë, Karlin, dhe për shkak të Mehmetit kishte mërguar në oborrin e Papës Siksti IV, duke kërkuar ndihmë dhe mëshirë.”

Kur është në pyetje kombi, bashkimi ynë është përgjegjësi!

by

Ambasador Flamur Gashi/

Medvegja, Bujanoci, Presheva, Pazari i Ri dhe Sanxhaku–Gjithmonë në zemrën time! Ka lidhje që nuk lindin nga detyrat shtetërore dhe nuk përfundojnë me mbarimin e tyre. E tillë është lidhja ime shumëvjeçare me shqiptarët e Medvegjës, Bujanocit, Preshevës dhe me njerëzit e Pazarit të Ri e të Sanxhakut.

Nga këto treva kam disa prej shokëve më të mirë e më të ngushtë të jetës. Miqësi të sprovuara nga koha, të ndërtuara mbi besim, respekt dhe përkushtim të ndërsjellë. Kam qenë shpesh mes tyre, në vendlindjet e tyre, në Shqipëri, Kosovë dhe në mërgatë, kudo ku ata jetojnë. Vizitat shtetërore e diplomatike, takimet me përfaqësuesit politikë, bashkëpunimi me mërgatën, vizitat e nxënësve e arsimtarëve në Shqipëri dhe angazhimi për mbrojtjen e të drejtave të tyre janë pjesë e kësaj lidhjeje të pandërprerë.

Por mbi çdo funksion e detyrë kanë qëndruar gjithmonë njerëzit dhe përgjegjësia ndaj tyre!

Medvegja – kërkon vëmendje të veçantë për pasivizimin e adresave, shpërnguljen dhe ruajtjen e pranisë shqiptare në vendlindje.

Bujanoci – ka nevojë për arsim në gjuhën shqipe, përfaqësim të drejtë institucional, zhvillim ekonomik dhe perspektivë për të rinjtë.

Presheva – kërkon respektimin e të drejtave kombëtare, forcimin e institucioneve dhe mbështetje për zhvillim e qëndrueshmëri.

Pazari i Ri dhe Sanxhaku – meritojnë përkujdesje të veçantë për njohjen e historisë, ruajtjen e trashëgimisë dhe rigjallërimin e vetëdijes për rrënjët e origjinën shqiptare te familjet dhe komunitetet që e trashëgojnë këtë prejardhje, me respekt për vetëpërcaktimin e secilit.

Të gjithë shqiptarët jemi një!

Çamëria, Pazari i Ri, Sanxhaku, Rozhaja, Plava, Gucia, Tivari, Ulqini dhe Malësia janë pjesë e kujtesës sonë historike, e dhimbjes për ndarjet dhe padrejtësitë që ka përjetuar kombi ynë. Janë plagë që vazhdojnë të dhembin në ndërgjegjen e çdo atdhetari shqiptar.

Por kujtesa historike nuk duhet të mbetet vetëm dhimbje. Ajo duhet të na bashkojë në mbrojtjen e gjuhës, identitetit, dinjitetit dhe të drejtave tona për bashkim.

Kur bëhet fjalë për çështjet kombëtare, dallimet partiake e krahinore nuk duhet të na ndajnë!

Në prag të zgjedhjeve parlamentare të 25 tetorit 2026 në Serbi, rëndësia e bashkëpunimit dhe e përfaqësimit politik merr një vëmendje të veçantë. Në këto zgjedhje merr pjesë edhe Koalicioni Shqiptar, me numrin 17 në fletëvotim.

Pjesëmarrja e lirë dhe e ndërgjegjshme në zgjedhje është një mundësi për çdo qytetar me të drejtë vote që të shprehë bindjet dhe të ndikojë në përfaqësimin demokratik.

Të dashur bashkëkombës të Medvegjës, Bujanocit, Preshevës, Pazarit të Ri dhe Sanxhakut!

Organizohuni, informohuni dhe merrni pjesë sa më gjerësisht në zgjedhje!

Votoni:

Koalicioni Shqiptar – 17

Shqipëria dhe Kosova kanë përgjegjësi të veçantë që mbrojtja e të drejtave të shqiptarëve të këtyre trevave të jetë pjesë e vazhdueshme e angazhimit shtetëror e diplomatik, jo vetëm në ditë zgjedhjesh.

Asnjë shqiptar nuk duhet të ndihet i harruar vetëm sepse jeton përtej kufijve shtetërorë!

Kufijtë mund të ndajnë shtetet, por nuk mund të shuajnë kujtesën, miqësinë dhe përkatësinë kombëtare.

Medvegjë, Bujanoc, Preshevë, Pazar i Ri dhe Sanxhak!

Ju kam pasur dhe do t’ju kem gjithmonë në zemër e në mendje.

Unë jam pjesë e juaja, ashtu siç ju jeni pjesë e imja!

VETËM TË BASHKUAR FITOJMË! 🇦🇱

Albanian Eagles Dance sjell traditën dhe krenarinë shqiptare në Punta Gorda International CultureFest

by

Bela Krosi/

Me shumë krenari, Albanian Eagles Dance përfaqësoi Shqipërinë në Punta Gorda International CultureFest, duke ndarë me komunitetin ndërkombëtar pasurinë e kulturës dhe traditave tona. Një falënderim i përzemërt për Pearl Cruz dhe Cultural Heritage Center of Southwest Florida për ftesën dhe mundësinë të jemi pjesë e këtij organizim të veçantë.

Programi ynë nisi me një kolazh këngësh dhe një valle çame, vijoi me “Katjushka” dhe një valle me motive tiranase, për t’u përmbyllur me këngën “Kuq e Zi”, të udhëhequr nga Elisa Qytyku. Krahas performancave, sollëm edhe Sofrën Shqiptare, ku përmes objekteve tradicionale dhe mikpritjes sonë, vizitorët patën mundësinë të njihnin më nga afër zakonet dhe trashëgiminë shqiptare.

Një mirënjohje e veçantë për z. Illison Hoxha, i cili me bujarinë dhe sponsorizimin e tij na ndihmoi të përfundonim kostumet tradicionale çame. Mbështetja e njerëzve që besojnë në rëndësinë e ruajtjes së kulturës sonë na jep mundësinë ta përcjellim atë me dinjitet te brezat e rinj.

Për ne, çdo dalje e fëmijëve në skenë ka një vlerë shumë më të madhe sesa vetë performanca. Janë përvoja që u mbeten në kujtesë, miqësi që krijohen dhe momente që i lidhin më fort me prejardhjen e tyre. Përmes valleve, këngëve dhe historive që mësojnë, ata rriten me dashuri për atdheun, me respekt për sakrificat e brezave para tyre dhe me krenarinë për të përfaqësuar identitetin shqiptar, kudo që të ndodhen.

Një ditë, këta fëmijë do të rriten dhe do të jenë ata që do t’ua mësojnë fëmijëve të tyre vallet, këngët dhe historitë që po mësojnë sot. Ndoshta nuk do të kujtojnë çdo hap që kanë hedhur në skenë, por do të kujtojnë emocionin e të mbajturit flamurin shqiptar, krenarinë e veshjes së kostumit tradicional dhe ndjenjën e përkatësisë që i bashkoi. Pikërisht këtu qëndron vlera e punës sonë: të krijojmë kujtime që me kalimin e viteve kthehen në dashuri për rrënjët dhe në dëshirë për t’ua përcjellë ato brezave që vijnë.