Ambasador Flamur Gashi/

Kemi një zakon jo të mirë ndër ne, për njerëzit tanë të shquar shpesh i gjejmë fjalët më të bukura vetëm atëherë kur ata nuk janë më mes nesh për t’i dëgjuar. Prandaj sot dua të shkruaj për një njeri që është mes nesh. Për një profesor, kompozitor, interpretues e pedagog që një jetë ia ka kushtuar muzikës shqiptare, për Prof. Dr. Isak Shehun.

Sonte, në Teatrin Kombëtar të Operës dhe Baletit, krijimtaria e tij vjen para publikut në një “Koncert Portret”. Më shumë se një koncert, kjo mbrëmje është një akt mirënjohjeje ndaj një krijuesi dhe një jete të tërë në shërbim të kulturës sonë. Prof. Isak Shehu i përket atij brezi artistësh që u formuan mbi themelet e ngritura nga mjeshtrit e muzikës shqiptare dhe që më pas, ndërtuan vetë mbi to.

Në formimin e tij qëndron edhe lidhja e drejtpërdrejtë me Çesk Zadenë, profesorin e tij të kompozicionit dhe një nga themeluesit e shkollës shqiptare të kompozicionit.

Dhe kur flasim për rrënjët e muzikës sonë, nuk mund të mos kujtojmë Prof. Ramadan Sokolin, etnomuzikologun e shquar, që një jetë ia kushtoi kërkimit, dokumentimit, studimit dhe mbrojtjes së pasurisë muzikore shqiptare dhe bashkë me të, brezat e kompozitorëve, interpretuesve, studiuesve e pedagogëve që e kthyen këtë trashëgimi në shkollë, institucion dhe kulturë kombëtare.

Në këtë vazhdimësi e shoh edhe krijimtarinë e Prof. Isak Shehut.

Sepse tek ai burimorja shqiptare nuk është dekor.

Është rrënjë.

Nga simfonia “Ilirët”, poema vokalo-simfonike “Atdheu”, koncertet për trombë e orkestër, Sonata për trombë e piano, te “Variacione mbi një temë dibrane” dhe përpunimet e këngëve popullore qytetare, gjejmë një krijues që e njeh gjuhën muzikore europiane, por që nuk e humbet tingullin e vendit të vet.

Edhe si interpretues, Prof. Shehu ka hapur një udhë të veçantë për trombën në skenën shqiptare.

Si pedagog dhe drejtues i arsimit të lartë artistik, përfshirë përgjegjësinë si Dekan i Fakultetit të Muzikës, ka dhënë kontribut në formimin e brezave të muzikantëve.

Këtu qëndron një nga trashëgimitë më të bukura të një profesori, kur vepra e tij vazhdon të jetojë edhe përmes nxënësve të tij.

Sonte, mirënjohja u takon edhe artistëve që do t’i japin jetë muzikës së Profesor Shehut: Orkestrës së Harqeve dhe Kuintetit të Tunxhit të TKOB; Eriona Dragoiçeas, Xhovana Markut dhe Jona Çegranit; Ansamblit Koral Ndërkombëtar “BujArt”, të përgatitur nga Bujar Alliu; si dhe Josif Gjipalit, Kastriot Tushas dhe Ardita Menit.

Partitura ruan mendimin e kompozitorit, interpretuesi i jep atij frymë, zë dhe emocion përpara publikut.

Prandaj, faleminderit secilit prej tyre që sonte bëhet pjesë e këtij nderimi.

Për ne që kemi kënaqësinë dhe privilegjin që Profesor Shehun e kemi mik dhe sonte do të jemi pranë tij është kënaqësi e dyfisht.

Jo vetëm për të dëgjuar muzikën e tij, por edhe për t’i thënë atë fjalë që duhet t’ua themi më shpesh njerëzve tanë me vlerë:

Faleminderit, Profesor!

Për muzikën.

Për studentët.

Për dijen.

Për tingullin shqiptar që ke ruajtur, kultivuar dhe pasuruar.

Njerëzit e kulturës duhet t’i nderojmë sa janë mes nesh.

T’ua njohim veprën kur mund ta dëgjojnë mirënjohjen tonë.

T’ua shtrëngojmë dorën.

T’u themi se ajo që kanë bërë nuk ka kaluar pa u vënë re.

Kujtesa kombëtare nuk ndërtohet vetëm duke nderuar ata që ikën.

Ajo ndërtohet edhe duke ditur të çmojmë ata që kemi mes nesh.

Sonte, 29 shtator, ora 20:00, në TKOB, është mbrëmja e muzikës së Prof. Isak Shehut.

Ta gëzosh këtë mbrëmje, Profesor dhe mik i dashur, mes familjes, kolegëve, studentëve, miqve dhe publikut që do të dëgjojë muzikën tënde!

Mirënjohje dhe respekt!

Saimir Kadiu/

Për shumë kohë, bota e ka parë Ballkanin përmes hartës së luftërave, kufijve të ndryshuar dhe konflikteve; sikur kjo tokë të kishte lindur vetëm për të prodhuar histori tragjike.

Por Ballkani është shumë më tepër se “fuçia e barutit”. Është edhe një tokë që i ka dhënë botës mendje të jashtëzakonshme, artistë, shkrimtarë, muzikantë, sportistë dhe humanistë.

Nga Serbia erdhi Nikola Tesla, një nga figurat që ndryshuan përgjithmonë historinë e elektricitetit. Nga Kroacia, shpikësi dhe inxhinieri Faust Vrančić i Rilindjes dhe, shumë më vonë, një brez i tërë artistësh që e çuan emrin kroat në Europë.

Greqia i dha botës Odysseas Elytis dhe Giorgos Seferis, dy poetë që e kthyen Mesdheun në metaforë universale. Në muzikë, Mikis Theodorakis e bëri melodinë greke të dëgjohej në të gjithë botën, ndërsa Maria Callas u bë një nga zërat më të paharrueshëm të operës.

Nga Rumania erdhi George Emil Palade, laureat i Nobelit për Mjekësi, një prej themeluesve të biologjisë moderne qelizore. Constantin Brâncuși e çoi skulpturën drejt abstraksionit modern, ndërsa Eugène Ionesco e ndryshoi teatrin europian.

Bullgaria ka John Atanasoff, figurë e rëndësishme në historinë e kompjuterit, dhe Hristo Stoichkov, një nga emrat më të mëdhenj të futbollit europian.

Nga Slovenia vjen Fritz Pregl, Nobelist i Kimise i vitit 1923 dhe Pogacar, nje nga ciklistet me te medhenj te historise

Nga Bosnja, Ivo Andrić e bëri urën, lumin dhe qytetin e Ballkanit një metaforë për fatin njerëzor.

Dhe Shqipëria & Kosova ? I dhane botës humanisten e madhe Nene Terezen, Ismail Kadaren shkrimtarin që e bëri historinë, mitin dhe tragjedinë shqiptare pjesë të letërsisë europiane; Ferid Murad, nobelistin e mjekësisë…Aktorin e famshem Bekim Fehmiu dhe sot kengetaret Dua Lipa dhe Rita Ora.

Por Ballkani nuk është vetëm emra të mëdhenj. Është një mënyrë e të ndierit. Është kafeja e gjatë, kënga që lind në një dasmë, poezia e shkruar në një dhomë të vogël, stadiumi që shpërthen nga gëzimi, manastiri, xhamia, kisha, teatri, universiteti dhe biblioteka.

Këtu kanë bashkëjetuar gjuhë, fe, perandori dhe kultura të ndryshme. Shpesh janë përplasur; por pikërisht nga kjo përzierje ka lindur një pasuri e jashtëzakonshme njerëzore.

Ballkani ka pasur luftërat e tij, por nuk është luftë.

Ka pasur kufijtë e tij, por nuk është kufi.

Ka pasur tragjeditë e tij, por nuk është tragjedi.

Ballkani është edhe Tesla, Callas, Brâncuși, Seferis, Andrić, Theodorakis, Palade, Iliade, Stanescu, Kadare, Murad, Bekim Fehmiu, Dua Lipa, Rita Ora, Stoichkov, Nene Teresa dhe qindra të tjerë.

Dhe ndoshta ky është portreti më i vërtetë i tij: një gadishull i vogël, shpesh i plagosur, por me një shpirt kulturor shumë më të madh se madhësia e tij në hartë.

Aleksandër Çipa/

Politika dhe shteti në këtë vend ekzekutuan rolin dhe faktorin ndërgjegje. Shtylla e parë që shembën tranzicionistët -prijës të shembje-përdhosjes së Shqipërisë , ishte morali dhe e moralshmja. U bë frymë dhe bukë- turpi. Kriza e thellë e shumështresëzuar në këtë vend, është e lidhur me ndërgjegjen e shuar si përgjegjësi e individit ndaj familjes, publikut, vendit, shoqërisë dhe pse jo, edhe Atdheut. Madje për dëmin ndaj këtij të fundit, pra Atdheut, pasojat nuk inventarizohen dot dhe, kolaterali do të jetë më shumë se shumë pagues ndër breza. Në fakt do të duhej të thoshim:- këtij të parit, pra Atdheu është e do të duhej të mbetej vetëm i pari! Por kjo ndodh vetëm për shoqëritë që e kanë thelb dhe hise potenciale të ndërgjegjes dhe shpirtit- atdhedashurinë dhe patriotizmin real. Në këtë shoqëri, të tallin dhe qesëndisin vagabondpt dhe sallabandat nëse bën këtë pohim…!

Ndërgjegjia në këtë kuptim dhe në këtë adresim, në shoqërinë shqiptare të 35 viteve u ekzekutua: u injorua si e panevojshme dhe madje u ndërtua një strategji për ta defaktorizuar si substancë e çdo njeriu, ndaj njerëzisë. Ndërgjegjia në shumë shoqëri, shtete dhe kombe është motori real që shtyn dhe përballon sfidat e vendeve dhe shoqërive. Shembja deri në pamundësi ribërjeje, e ndërgjegjes kolektive shoqërore në këtë vend, është gjëma e madhe që shkakton dhe na ka sakatuar kombëtarisht në shtetin tonë dhe në hapësirën tonë. Doktrina jonë e vetma dhe më e shëndetshmja në krejt historinë shqiptare mbetet ajo e Rilindjes Kombëtare. Këtë shtyllë të trashëgimisë na e sulmuan dhe skeletuan, duke i nguluar me qindra gozhdë kryqesh e tarikatesh dhe duke na zgafelluar mendjen dhe trutë e seicilit individ, grupimi, partie apo shoqërie.

E helmuan, e veanë, e sterilizuan ndërgjegjen tonë kombëtare e shoqërore duke na lënë si grupime të mishtësh që nuk u duhet as identiteti, as trashëgimia, por preferojmë opcionin e vetëm të arratisë, përdhosjes dhe mallkimit tribal. I vetmi program dhe projekt që na duhet, e vetmja lëndë që na ndihmon: është zgjimi dhe rimëkëmbja morale.

Kush na e ofron këtë projekt? Kush do ta investojë këtë program durimmadh? Kush do të na fiksojë kriteret dhe parimet morale mbi çdo gjë? Kush do ta ndërtojë këtë kontrast mes antillumit dhe llumit, mes mendjes dhe makutërisë? Kush do të na ushqejë me bukën naimjane apo fishtjane të At-Mëmëdheut pa të dytë në jetën dhe botën e gjithëseicilit? Kush do të na rikthejë tek kulti dhe fetaria e at-mëmësisë sonë shqiptare?

Kush do të sjellë Profetin e ringritjes sonë?!? Sytë nuk i kam nga qielli, por ndër njerëz, aty ku Sokrati i antikitetit kërkonte Njerinë.

Nga Resul Jusufi/

Në një lagje periferike të Graz-it, mes shtëpive të ulëta njëkatëshe dhe disa ndërtimeve të reja që nga jashtë duken pothuajse të gjitha njësoj – pa shumë shije, me të njëjtën ngjyrë të hirtë, pak monotone e të ftohta në pamje dhe stil – gjendet një ishull i gjelbër. Është një kopsht që Aleksandri e ka krijuar para disa vitesh. Një kopsht natyral dhe i veçantë brenda një lagjeje të qytetit, që sapo ta shohësh të tërheq vëmendjen, dhe pa e kuptuar mirë pse, të bën për vete.

Betoni është pothuajse kudo: në mure, garazhe dhe oborre të kujdesshme, të mirëmbajtura, simetria e të cilave nganjëherë duket pothuajse mbytëse. Në këtë lagje është edhe një rrugicë e pashtruar, e cila në thjeshtësinë e saj ka diçka më shumë se, të themi, e bukur. Është magjepsëse dhe shërben si rrugë e shkurtër për te dyqanet dhe stacioni i autobusit të zonës. Por nuk është thjesht një rrugë ku njerëzit ecin shpejt për të shkuar diku. Është një lloj shëtitoreje e gjallë – një korso e vogël ku njerëzit e lagjes, çdo mëngjes dhe çdo mbrëmje, nxjerrin qentë për shëtitje, ndalen, takohen dhe flasin me njëri-tjetrin. Në këtë pikëtakim të përditshëm, shikimi i njerëzve mbetet gjithmonë te kopshti i Aleksandrit.

Në mes të këtij ishulli të vogël qëndron një jurtë mongole – një tendë e rrumbullakët nomadësh, e rrethuar nga bimë, perime, disa pemë frutore dhe një gardh i thjeshtë me rrjetë teli. Për çdo fqinj dhe kalimtar që ecën përgjatë kësaj rruge, pamja e jurtës është një surprizë e pazakontë, e cila të bën ta ulësh ritmin e hapit për një moment. Ajo duket aq e huaj në këtë mjedis urban, saqë në fillim pothuajse nuk mund ta besosh. Mendon se është një gabim, një iluzion optik. Por është e vërtetë: në mes të betonit gjendet ishulli i vogël i gjelbër i Aleksandrit. Nuk është thjesht një kopsht që dikujt mund t’i duket paksa i çuditshëm, me një tendë mongole në mes. Është një mënyrë të jetuari. Një mënyrë për të qenë vetvetja. Ndoshta edhe një rezistencë e vogël ndaj të qenit i njëjtë me të gjithë të tjerët.

Njihemi me Aleksandrin prej disa vitesh. Takimet tona nuk kanë qenë me zë të lartë. Kanë qenë të rëndomta, në formë përshëndetjeje. Shpesh jemi parë nga një distancë dhe jemi përshëndetur shkurtimisht. Një lëvizje e dorës, një ulje e kokës, nganjëherë një “përshëndetje” e shkurtër — Servus — asgjë më shumë. Aleksandri është një njeri i qetë. Ndoshta pak skeptik, nganjëherë i tërhequr, por në të njëjtën kohë paqësor. Ai nuk kërkon vëmendje dhe as debat, dhe nuk duket se ka nevojë t’i dëshmojë diçka dikujt. Mënyra e tij e të qenit ka diçka të vetën. Ai vëzhgon shumë dhe flet pak. Ndoshta fshihet pikërisht aty një pjesë e forcës së tij.

Aleksandri nuk është thjesht një banor i pazakontë; prania e tij është, në njëfarë mënyre, një sfidë e heshtur ndaj mënyrës se si shoqëria moderne e përkufizon jetën, suksesin dhe lirinë. Në muajt e ngrohtë të vitit e sheh shpesh të ecë krejtësisht zbathur në kopshtin e tij, i veshur vetëm me një palë pantallona të shkurtra, shpesh i zhytur në një libër nën rrezet e diellit. Ai jeton nga kopshti i tij, në harmoni me natyrën që e kultivon me duart e veta.

Në fillim, rruga e tij nuk duhet të ketë qenë aspak e lehtë. Duhet të ketë qenë e vështirë të jetosh nën gjykimin e heshtur të njerëzve të lagjes, të cilët vendimin e tij fillimisht e pritën me skepticizëm dhe distancë. Edhe mes nesh kjo distancë, me kohë, ishte e dukshme. Ndoshta ajo ishte pjesë e kujdesit të tij natyral – një reagim ndaj asaj që Jean-Paul Sartre e quante “shikimi i Tjetrit” (le regard de l’autre): ai shikim shoqëror që ka prirjen të gjykojë çdo gjë që del nga rreshti. Gardhi rreth këtij ishulli të vogël, prandaj, mund të mos jetë vetëm një kufi fizik. Mund të jetë edhe një lloj mbrojtjeje emocionale – një mbrojtje nga lëndimet që mund të lindin kur një njeri vendos me vetëdije të jetojë ndryshe nga shumica.

Por me kalimin e kohës, diçka ndryshoi. Në këtë shëtitore, ku fqinjët çdo ditë nxjerrin qentë e tyre për shëtitje, skepticizmi i fillimit nisi të zbutet. Përshëndetjet e largëta papritmas u shndërruan në biseda të shkurtra. Pyetje të thjeshta të përditshmërisë — “Si je?”, “Si ke kaluar?” — përpara se secili të vazhdonte në rrugën e vet.

“Kam studiuar për botanikë, por kurrë nuk u mësova dot me ajrin e zyrave dhe rutinën e tyre”, më tha ai një ditë. Kjo fjali e thjeshtë ishte më shumë se një shpjegim. Për të, ajri i zyrave nuk ishte thjesht mungesë oksigjeni, por një mënyrë jetese që e detyronte të ikte nga vetvetja. Aleksandri e don natyrën dhe botën e bimëve, por mbi të gjitha kuptoi se nuk mund të jetonte në një kornizë ku duhej të ikte nga vetja apo të përshtatej me diçka që e bënte të mos ndihej mirë. Të shkëputej nga ajo rutinë nuk ishte një kapriço, por një nevojë për të ruajtur atë që ishte. Ai nuk dëshironte të ikte nga vetvetja, prandaj zgjodhi një rrugë që i lejonte të jetonte në paqe me natyrën dhe, mbi të gjitha, me veten.

Filozofia e tij të kujton Diogjenin e Sinopës, i cili refuzoi shumë prej normave shoqërore dhe jetoi me vetëdije jashtë koncepteve të zakonshme të pronës dhe rehatisë. Ose Henry David Thoreau-n, i cili shkruante për njerëzit që jetojnë në “dëshpërim të heshtur”, duke pranuar prangat e zakoneve. Por ndoshta nuk ka nevojë ta çojmë shumë larg këtë krahasim. Është e lehtë të thuash se shoqëria është konformiste dhe se secili njeri zgjedh rrugën e vet të jetës. Për Aleksandrin, kjo barrë erdhi në një moment kur ai ndjeu se nuk mund të integrohej më në një stil jetese ku të gjithë funksionojnë në të njëjtën mënyrë. Pa i gjykuar apo zhvlerësuar vendimet e të tjerëve, ai kuptoi se kjo lloj rutine nuk ishte e natyrshme për të.

Aleksandri guxoi të ndalonte pikërisht në këtë pikë. Ai nuk u arratis në një pyll të largët. Nuk u fsheh diku jashtë shoqërisë. Mbeti brenda qytetit, duke qenë vetja. Ai vendosi të jetojë mes nesh – në qytet, mes shtëpive, garazheve dhe betonit, te kjo rrugë ku njerëzit kalojnë çdo ditë. Pikërisht kjo i jep pranisë së tij një efekt të veçantë. Përderisa njerëzit shëtisin qentë e tyre ose kthehen nga dyqanet, ata shohin këtë njeri që punon zbathur në kopshtin e tij, mbjell perime, lexon dhe e çon jetën e tij në mënyrën e vet.

Në një moment, nga kureshtja, lind pyetja: Kush është në të vërtetë i burgosur këtu? Ne, që ndjekim automatikisht rregullat e një bote të gatshme? Apo ai, që prapa një gardhi të thjeshtë me rrjetë teli ka krijuar botën e tij të vogël?

Ndoshta Aleksandri nuk i ka të gjitha përgjigjet. Ndoshta edhe fjala “liri” nuk e përshkruan plotësisht jetën e tij. Sepse të jesh i lirë nuk do të thotë të mos kesh kufij. Ndonjëherë do të thotë vetëm të vendosësh vetë cilët kufij pranon dhe cilët jo. Dhe ndoshta as Aleksandri nuk është çdo ditë plotësisht i sigurt nëse vendimi i tij ishte i duhuri. Ndoshta ka dyshime. Ndoshta ka vetmi. Ndoshta ka momente kur edhe ai pyet veten nëse jeta do të ishte më e lehtë sikur thjesht të përshtatej. Por pikërisht këtu qëndron ndoshta sinqeriteti i vendimit të tij. Ai guxoi diçka të rrallë: refuzoi ta ndajë mënyrën se si mendon nga mënyra se si jeton.

Kopshti i tij vazhdon të ekzistojë – një ishull i vogël i gjallë mes shtëpive prej betoni. Në këtë rrugë të pashtruar njerëzit vazhdojnë të nxjerrin qentë e tyre. Dritat e shtëpive ndizen mbrëmjeve, njëra pas tjetrës. Njerëzit kthehen nga puna në shtëpi, shkojnë për të blerë, nganjëherë ndalen dhe flasin me njëri-tjetrin. Jeta e lagjes vazhdon rrugën e saj të qetë. Dhe në mes të kësaj qëndron kjo jurtë. Ajo duket ende paksa e huaj. Ndoshta ashtu edhe duhet të duket. Sepse jo çdo gjë që duket e huaj është e gabuar.

Në këtë copë të vogël toke, një njeri vazhdon të jetojë sipas rregullave të veta — pa krijuar anarki, por pa iu nënshtruar as rutinës. Një njeri i qetë, pak skeptik, por paqësor, që nuk përpiqet të ndryshojë botën. Ai thjesht ka vendosur të mos heqë dorë nga e qenit vetvetja. Ndoshta pikërisht kjo është forma e tij e vërtetë e rezistencës. Ai guxoi të shtrojë pyetjen e madhe dhe po jeton me pasojat e përgjigjes e të vendimit të tij.

Dhe ndoshta, në fund, kjo është forma më e lartë dhe njëkohësisht më e vështirë e të qenit vetvetja.

Ka dalë nga shtypi libri “Si shihet atdheu nga larg” i autorit, publicistit dhe veprimtarit Skënder Karaçica, një vepër që ndërthur kujtesën personale me përvojën e mërgimit dhe historinë e shqiptarëve në Shtetet e Bashkuara të Amerikës

Në faqet e librit rikthehen Drenica, Kosova, mërgimi, njerëzit dhe ngjarjet që kanë lënë gjurmë në jetën e autorit. Përmes rrëfimeve, dëshmive, kujtimeve dhe reflektimeve, Karaçica sjell një pamje të gjerë të lidhjes së mërgimtarit me atdheun dhe të përpjekjeve për ta ruajtur identitetin, gjuhën dhe kujtesën shqiptare ndër breza.

Libri nuk mbetet vetëm në rrafshin autobiografik. Në të trajtohen edhe përvoja e diasporës shqiptare, veprimtaria atdhetare, marrëdhënia me vendlindjen, lufta dhe sakrifica, kultura, familja dhe përgjegjësia për të mos lejuar që përjetimet e një kohe të humbasin.

“Si shihet atdheu nga larg” mund të lexohet edhe si një pasaportë e mërgatës shqiptare në Amerikë, sepse në të pasqyrohet një shekull veprimtarie atdhetare, përkushtimi dhe qëndrimi në krah të atdheut dhe kombit shqiptar.

Në vlerësimin e tij për librin, Avni Spahiu, në recensionin “Autori shpirtërisht i pashkëputur”, vë në pah lidhjen e vazhdueshme të autorit me atdheun, pavarësisht largësisë, si dhe përkushtimin e tij ndaj Kosovës dhe jetës shqiptare.

Ndërkaq, Begzad Baliu, në recensionin “Skënder Karaçica: Kujtesa si detyrë”, shkruan: “Historia nuk ruhet vetëm në dokumente institucionale dhe vendime politike. Ajo jeton edhe në kujtime, rrëfime, anekdota, fjalë e përjetime që kalojnë nga një brez te tjetri. Skënder Karaçica ka mbledhur një pjesë të tyre dhe, duke i hedhur në letër, i ka ruajtur nga harresa.”

Pikërisht kujtesa është një nga boshtet kryesore të veprës. Ajo paraqitet jo vetëm si mall për të kaluarën, por si dëshmi dhe përgjegjësi ndaj brezave që vijnë.

Skënder Karaçica prej vitesh jeton dhe vepron në Çikago dhe është i angazhuar në jetën publicistike, kulturore dhe shoqërore të komunitetit shqiptar. Në këtë libër ai ka përmbledhur një pjesë të shkrimeve, kujtimeve dhe dëshmive të tij, duke krijuar një vepër që lidh përvojën personale me kujtesën më të gjerë të mërgatës shqiptare.

Botimi është realizuar nga Botimet Drini, ndërsa libri tashmë ka dalë nga shtypi dhe pritet të arrijë te lexuesit në Kosovë, në diasporë dhe më gjerë.

Frymën e librit e përmbledh edhe kjo porosi: “Atdheu nuk matet me largësi, por me dashurinë që nuk shuhet kurrë.”