Rrugëtimi i gjatë i Zonjës Ivanaj me flamurin shqiptar,Një shembull i përkryer

March 6, 2016 by dgreca

Një nyjë e përjetshme martesore e Prof.Giuseppina Pogliotti me juristin shqiptar, Dr. Martin Ivanaj/

Nga Pertefe Leka/

Nuk ishin rastësi martesat e një djali shqiptar me një vajzë të huaj dhe anasjelltas. Historia ka treguar se janë bërë martesa të largëta në nivele të larta të shoqërisë, për të krijuar miqësi të reja, për të bërë aleanca paqësore ose për të siguruar mbrojtje. Në kohët e reja koncepti i martesave ka pësuar ndryshime duke u mbështetur në barazinë morale dhe juridike, në ndjenjat e dashurisë, të respektit dhe mirëkuptimit. Duke u bazuar në parimet e funksionet e saj, në detyrat dhe obligimet, çiftet janë kombinuar në mendime dhe në lidhje shpirtërore. E tillë ishte edhe martesa e Dr.Martin Ivanaj me profesoreshen Giuseppina Pogliotti. Bashkimi i tyre qe një kombinim ideal.

‘Pina’ Pogliotti, vinte nga një derë e vjetër fisnike, siç ishte familja Nasi në Gheme të Italisë, e cila datonte në shek.16. Kjo familje zotëronte prona të mëdha në Ghemme dhe ishte e përmendur, sepse nga gjiri i saj kishin dale: doktorë, juristë, bile edhe Prelatë.

Nga ana e nënës, halla e madhe e Giuseppin-ës i përkiste familjes angleze Collins dhe ishte zotëruese e ishullit Caprera. Ajo ishte vajzë e nderit e Mbretëreshës VIKTORIA në Londër.

Po ashtu ishte edhe prejardhja e Dr. Martinit. Pema e fisit Ivanaj. është e dokumentuar që nga viti 1444.Doda, babai i Martinit, kishte një histori të pasur në luftën kundër okupatorit turk. Ky aktivitet i luftëtarëve Ivanaj u projektua më vonë me pjesëmarrjen e xhaxhait të Martinit, në Lidhjen e Prizrenit.

Prioritet i familjes Pogliotti, ishte edukimi shkollor i vajzave.

Giuseppina, si edhe motrat e saj, vazhduan Shkollën Normale për Femra(‘Rosa Stampa’ College) në Vercelli dhe më pas studimet e tjera në Torino.

Motra e madhe, u gradua në Universitetin e Grenoble dhe tërë jetën e saj jepte mësime në frëngjisht në Novara. Ndërsa Giuseppina vazhdoi studimet në Torino, duke punuar njëkohësisht si Sekretare Ekzekutive në “Fashion House” në Itali, një pozicion jo i zakontë për femrat në ate kohë.

Kur Profesoresha Pogliotti pas studimeve në Torino, shkoi ne Romë për një garë konkursi për stenografi, ( pasi ajo ishte një ndër 7 studentet e Prof.Vincenzo Cima, editor i” La Stampa” dhe shpikës i sistemit të stenografisë), u takua me Dr.Martin Ivanaj.Të dy vëllezërit Ivanaj, Martin e Mirash, ishin studentë në “La Sapienza” të Romës dhe jetonin së bashku në një shtëpi me qira, drejt së cilës ishte në kërkim edhe Zonjusha Pogliotti.

Atje u njohën rastësisht të ftuar në një darkë dhe prej aty njohja mori përmasa të tjera.

Ajo që i bashkoi, ishte dashuria e ndërsjellë e cila i orientoi dhe i drejtoi kah njeri tjetri.Dr.Martini iu drejtua një vajze që ishte e harmonizuar në vetvete me identitet dhe personalitet. Ishte e shkolluar dhe me një edukatë për punën, gjë që i bënte edhe më dinamike marrëdhëniet ndërpersonale dhe për vazhdimësinë në çift.Tashma Zonja Ivanaj, nuk e pati të vështirë të përshtatet më së miri në një bashkjetesë të re, duke e lënë Italinë ku kishin të gjitha mundësitë të jetonin atje dhe për të punuar në nivele të larta punësimi, pasi të dy ishin të shkolluar në Itali.

Zonja Ivanaj në tërësinë e saj, kishte aftësi të mëdha adaptimi që bëri hapin vijues, duke e njohur, pranuar dhe nderuar bashkëshortin me plot besim që: ne i takojmë njeri tjetrit.

Duke pasur fuqinë e dashurisë, ajo u drejtua kah tjetri, pa mohuar vetveten. Edhe pse vinte nga nje vend me kulturë dhe gjuhë të ndryshme, e kapërceu atë sfidë me edukatë, dhe angazhim për të ushqyer harmoninë familjare.

Ata vendosen që ta ndërtonin folenë e tyre në Shqipëri, sepse vendi kishte nevojë më shumë për njerëz të shkolluar e sidomos në fushën e drejtësisë, për të cilën Dr.Martini kishte mbrojtur Lauren për Jurisprudencë në ‘La Sapienza’ të Romës.

Zonja Ivanaj u përshtat krejt natyrshëm me traditat dhe zakonet e vendit. Shumë shpejt ajo arriti të fliste edhe gjuhën shqipe.

Në shtëpinë që ndërtuan vëllezërit Ivanaj, në Tiranën e Re, Zonja Ivanaj jetoi në harmoni të plotë edhe me kunatin, Prof.Mirashin, i cili nuk u martua pas vdekjes së të dashurës së zemrës, një vajzë Romane, që ishte pasardhëse e familjes se GIUZEPPE MAZZINI, (politikan, gazetar, aktivist revolucionar për bashkimin e Italisë, antimarksist)

Këte lidhje të fortë me vashën e zgjedhur, Mirash Ivanaj e ruajti deri në fund të jetës, duke mbajtur si kujtim deri në vdekje, Gërshetin e saj.(Për dijeni, pas vdekjes në burg të Prof.Mirashit, “Gërsheti” mundi të dilte jashtë burgut, vetëm pas viteve 90-të me Dr.Lazër Radin i cili e kishte ruajtur amanetin e bashkëvuajtësit dhe ia dorëzoi Dritës, të vetmen relike të lënë nga xhaxhai i saj, Mirash.)

Ndërsa Dr.Martini po kalonte ditët më të bukura me Profesoreshen Pogliotti. Ai, duke parë përshtatjen e Zonjës në familjen Ivanaj i drejtohej asaj duke i thënë: Ju jeni Mbretëresha e kësaj shtëpie.

Ambienti, ku jetuan së bashku, nuk ishte thjeshtë një strehë, por ishte një shkollë, ishte një qendër kulture, ku gjeja më e vyer ishte biblioteka, e cila mbante mbi 16 mijë tituj librash.

Në dhomat – studio të asaj shtëpie, u projektuan nga Dr.Martini (atëhere Kryetar i Gjykatës së Kasacionit ) dy kode të shkruara; kodi civil dhe ai penal dhe nga Prof. Mirashi u projektua Reforma Arsimore që edhe sot mban po ate emër, ‘Reforma Ivanaj 1935.’

Pra, kemi të bëjmë me dy mendimtarë, studiues profesionistë dhe një Zonjë me të cilën mund të diskutonin për probleme të ndryshme sepse edhe ajo ishte e përgatitur në shumë fusha.

Gëzimin e familjes, e shtoi kur erdhi në jetë vajza e Martinit dhe e Giuseppin-ës, Drita, të cilët e pagëzuan me ate emër,si për të ndriçuar pemën shekullore të fisit Ivanaj.

Zonja në fjalë, edhe pse me origjinë italiane, nuk pati asnjë kundërshtim për emrin, por e shqiptoi me kënaqësi duke njohur simbolikën e asaj fjale të bukur shqipe, Dritë, që i dha ndriçim gjithë familjes.

Zonja Ivanaj, e krijoi familjen në Shqipëri në një shoqëri, ku ekzistonte familja patriarkale, por liria e mendimeve dhe qëndrimeve në ate familje i dha një shtysë të mëtejshme gjykimit, se suksesi në jetën familjare ka para kushte që të jetë i tillë edhe në veprimet e jetës shoqërore.Mekanizmi më i suksesshëm që lëviste në personalitetin e Zonjës Ivanaj, ishte ekuilibri me veten dhe të tjerët.

Kështu marrëdhënia e re me vajzën, hapi dritare të reja duke iu përkushtuar asaj jo vetëm si nënë por si një edukatore dhe mësuese e mirefilltë.

Në një fletore kushtuar së bijës, ndër të tjera ajo shkruante:Çelësi i artë:…. Kur je e etur për diçka të madhe, qoftë ajo e natyrës materiale apo shpirtërore, mos harro se një çelës i vetëm mund të hapë të gjitha dyert, të hapë çdo kthinë,dhe të zhdukë si me magji, çdo pengesë. Ai çelës i artë quhet BESIM!”

Këte bashkëjetesë lumturie në familjen Ivanaj, e prishi pushtimi fashist në Shqipëri, me të cilin vëllezërit Ivanaj nuk mund të përshtateshin kurrë, përkundrazi ishin gati të luftonin kundër okupatorit.

Pengesa e organizimit të rezistencës nga qeveria, bëri që vëllezërit Ivanaj të emigronin si azilantë politikë në Stamboll.

Zonja Ivanaj e mbetur me Driten 6 vjeçare e cila vazhdonte shkollën fillore në Tiranë, fillimisht rezistoi që të mos e linte shtëpinë dhe Shqipërinë, por kur fashistët pa mëshirë i sekuestruan pronën dhe çfarë kishte deri në kërcënim fizik, u detyrua të shkonte në drejtim të Italisë ku kishte prindërit, me mendimin se do të bashkoheshin së shpejti në Shqipëri.

Kjo Zonjë e fortë në karakter, me një inteligjencë të rrallë, nuk e humbi orientimin por me kurajo dhe besim mblodhi dokumentacionin më kryesor që zotëronte kjo familje dhe xhesti më fisnik i saj, ishte kur në pamundësi për të marrë plaçka, palosi FLAMURIN SHQIPTAR dhe e vendosi në vendin më të sigurtë për ta marrë me vete. Një veprim i rrallë që tashma i njohur, e lartëson moralisht Zonjën në fjalë.

Ajo kurrë nuk i harroi fjalët e Prof.Mirashit kur përsëriste citate nga Mazzini, ithtar i të cilit ishte: ”Patriotizmi është detyrë dhe dashuria për Atdheun është mision hyjnor.”

Ajo e dinte se me sa dhimbje u larguan vellezërit nga Atdheu, prandaj nuk e la flamurin ta shkelnin pushtuesit, duke e konsideruar si simbol kombëtar dhe të historisë. Ajo e ruajti me fanatizëm ate pëlhurë të kuqe me shkabën dykrenare me të cilën udhëtoi drejt Italisë dhe më vonë deri në Amerikë, kur emigroi së bashku me Driten.

Të dyja, nënë e bijë, kishin pasaporta shqiptare, prandaj qëndrimi në Itali ishte i vështirë. Nuk ishte i lehtë punësimi I Zonjës Ivanaj, tashmë si qytetare e huaj(shqiptare) dhe po ashtu shkollimi i Dritës me emrin shqiptar, që ajo kurrë nuk pranoi ta ndërronte, por e mbajti me krenari.

Drita në Shqipëri mundi të bënte vetëm një vit shkollor, pastaj shkollën elementare, gjimnazin dhe më vonë Liceun Shkencor e mbaroi me 1951 në Itali me rezultate të larta. Ajo hodhi poshtë mentalitetin e të huajve për shqiptarët, duke kaluar nga dy klasa në një vit shkollor, gjë që i solli të drejtën e përfitimit të bursës në ate vend.

Pas vdekjes së Dr.Martinit në Stamboll me 1940, nëna italiane, e mbetur e ve, e shtoi dy herë më shumë përgjegjësinë ndaj vajzës.

Ajo edhe pse jetonte tek prindërit e saj, nuk mund t’ia pengonte të ardhmen Dritës.

Ata të dyja, nënë e bij, me pasaporta shqiptare, kishin mundësinë të emigronin në SH.B.A. nën përkrahjen e Kombeve të Bashkuara.

Në ditarin e Zj. Ivanaj, ka mbetur i pashuar udhëtimi i dhjetorit i vitit 1951 në bordin e një anije ushtarake amerikane, përmes dallgëve të tërbuara oqeanike, ku ruanin me kujdes pasaportat shqiptare dhe Flamurin Kombëtar.Me këte relike të vyer, simbol i qëndresës, ato bashkuan edhe vetëmohimin e tyre, duke lartësuar vehten si pjesë e këtij etniteti.

Zonja Ivanaj, duke njohur aftësitë e Dritës, pa u stabilizue mirë ekonomikisht, kërkoi shkollimin e saj, të cilin Drita e fitoi të vazhdonte në Hunter College të N.Y.

Në qershor të vitit 1960, Drita diplomohet në degën e ekonomikut në drejtim të biznesit, duke marrë disa dëshmi nga I.B.M. për kompjuter.

Drita i dha shumë kënaqësi nënës, megjithëse të dyja punonin rëndshëm për të mbijetuar dhe për të fituar progresin e nevojshëm që kërkonte koha.

Ndërkohë Zonja Ivanaj, nuk i shkëputi lidhjet me kunatin,

Prof.Mirashin edhe kur ai u kthye në Atdhe, edhe kur Ai ishte në burg.( Ministri Ivanaj, i preu bursën Enver Hoxhës nga që nuk kishte dhënë asnjë provim)

Ajo e njoftonte për zhvillimet e reja të mbesës së tij të dashur, Drita.

Kunata bëri shumë, duke shkruar letra deri në organet më të larta të Italisë për pafajësinë e Prof.Mirashit, por rregjimi I Hoxhës nuk njihte drejtësi, sidomos për njerëzit e ditur.

Ajo e njihte forcën e karakterit të Prof.Mirashit, si mësues erudit, si drejtor gjimnazi organizator, si Ministër Arsimi reformator, si kapacitet juridik deri në Këshillin e lartë të Drejtësisë, ku dha një kontribut shembullor, paçka se ishte kundërshtar i monarkisë. Ajo e njihte vetëdijen e tij, se I kishte shërbyer popullit të vet që kishte shumë nevojë për mësuesin dijetar e poliglot.

Ajo Zonjë e nderuar, kurrë s’e uli penën për të kërkuar drejtësi për Kunatin martir, M.Ivanaj.

Zj.Ivanaj, përveç punës së përditshme që bënte në N.Y. shkruante në një revistë letrare italiane për qindra biografi të emigrantëve italianë në Amerikë.

Pas 8 viteve punë të pandërprerë, në janar të vitit 1960, ajo ndërroi jetë duke e lënë Dritën në pikëllim, por me porosi për ta vazhduar jetën me optimizëm.

Drita e ruajti në mendje dhe në zemër shembylltyrën e saj. Ajo nënë, e frymëzoi dhe vazhdon ta frymëzojë edhe sot për të jetuar me dinjitet dhe egzigjente ndaj vetes. Porositë e Nënës, për të qenë në shërbim të tjerëve si misionare, por pa mohuar vetveten, kanë gjetur zbatim të përkryer te Drita. Ajo edhe sot i kujton fjalët e saj, kur nëna i shkruante:

“Unë vetëm lakmoj ata të cilët ‘japin’, jo ata që ‘kanë’ ose ‘marrin’. Kush jep, dhuron një gëzim dhe i jep vetvetës po të njëjtën ndjenjë, jo më pak të vlefshme. Gjithashtu, lehtësisht dhe me kënaqësi,ai ose ajo i siguron vetes lumturi të përjetshme”.

Pina Pogliotti ved.Ivanaj

Drita, si rralle kush, ka përvetësuar në themel teknologjinë e kohës për t’i dhënë zgjidhje shumë problemeve, por çuditesh kur thotë: po konsultohem me prindërit. Ajo, me forcën e vullnetit, kapërcen të gjitha barrierat dhe këte magji zotësie e ruan akoma nga urtësia e nënës, e cila i shkruante:“Kur, pra, dëshiron diçka, mos ju lut Zotit për ‘ate gjë’, por për BESIM; jo një besim në dukje, por besim në vetvete. Me te, mund të arrish jo vetëm një pushtim, por mund të pushtosh botën tërë. Atëhere do të jesh një zot në tokë dhe të lartësosh veten mbi te, të shtrihesh në kohë dhe hapësirë pa kufi, jo vetëm si njësi e dijës dhe e jetës, por të fitosh fuqi mbi veten dhe njerëzit.” Pina Pogliotti ved.Ivanaj.

Shumë vite, Drita i kaloi e vetme në shtëpi, por pa krijuar boshllëk në jetën shpirtërore, sociale dhe profesionale. Ajo ishte gjithmonë në progres. Aftësia e saj menaxheriale dhe drejtuese në sistemin kompjuterik të Universitetit të Kolumbias, e bëri që të jetë e vlerësuar dhe e nderuar në ate dikaster dhe në jetën shoqërore.

Endrra e Dritës ishte, që eksperiencën e saj t’ia transmetonte rinisë shqiptare, nepërmjet sistemit shkollor, ishte e pamundur ta ushtronte në sistemin diktatorial të Shqipërisë.

Pas shumë vitesh në pritje, për të ardhë në Tiranë, Dritës iu dha mundësia që ta prekë tokën shqiptare pas 54 vitesh, kur asnjë nga të afërmit e zemrës nuk jetonin më.Një ftesë nga drejtoria e Gjimnazit të Shkodrës në vitin 1993, për të marrë pjesë në ceremoninë e dhënies së dekoratatës ”Martir i Demokracisë”, për Prof.Dr.M.Ivanaj, e bëri me krahë të fluturonte drejt Shqipërisë.

Ishte prekëse kur ajo zbriti nga avioni, duke u përkulur deri në gjunjë për të puthur tokën mëmë. Lotët e saj i pasuan të gjithë pritësit në aeroport. Ishte moment shumë emocional dhe lajmërues, se diktatura nuk do të kthehet më, për t’i përlotur shqiptarët.

Ardhja e Dritës në Tiranë, nuk qe thjeshtë një vizitë për të shuar mallin.Ajo erdhi me vizione të qarta për të vënë gjithë potencialin e saj intelektual në shërbim të Atdheut.

Fillimisht kërkoi të sillte në Atdhe eshtrat e të atit nga Turqia, duke përballuar një situatë shumë të rëndë psikologjike, pas një ndarje gjysmë shekullore me atin e saj.

Ajo i vendosi në një memorial të përbashkët të dy vëllezërit, Martin e Mirash Ivanaj me epitafin: Së bashku në jetë dhe në vdekje, për Atdheun.

Vendosmëria për të kapërcyer të gjitha barrierat burokratike, e bënë më konseguente drejt kërkesave të drejta të saj.

Vetëm për të marrë shtëpinë e okupuar, të shtetizuar nga komunistët, kaloi përmes një kalvari të gjatë ecejakesh deri sa më në fund e realizoi.

Në ate shtëpi, Drita vendosi zyrat e Fondacionit “Martin e Mirash Ivanaj, Institut”, i ngjashëm me simotrën e tij në New York.

Projektet e fondacionit, që shprehin idealet e Vëllezërve Ivanaj për zhvillimin e kulturës shqiptare, do të rrezatojnë dituri për rininë, po nga ajo shtëpi.

Aty, në ballkonin e shtëpisë, Drita shpalosi Flamurin Shqiptar, të ruajtur nga nëna, Pina Poglioti Ivanaj.

Aty, Flamuri kuq e zi e ndaloi rrugëtimin e gjatë, Shqipëri, Itali, SH.B.A dhe më në fund në Atdhe.

Tani në Tiranë, Flamuri, simbol i historisë së popullit shqiptar, valon i lirë në ballin e Shtëpisë Ivanaj, për të treguar edhe një pjesë të historisë së dhimbshme gjatë diktaturës komuniste.

Ballkani Perëndimor nuk do të shndërrohet në Hotspot

March 5, 2016 by dgreca

Vendet në itinerarin ballkanik deri tani i kanë lejuar refugjatët të kalojnë tranzit. Por tani frikësohen, se shumë refugjatë mund të mbeten në këto vende – dhe shpresojnë, që Gjermania të gjejë një zgjidhje për krizën./

Nga Zoran Arbutina/

Kur të hënën (07.03) kryetarët e qeverive dhe të shteteve të BE-së dhe Turqisë do të konsultohen lidhur me zgjidhjet për krizën e refugjatëve, kjo do të ndiqet me shumë vëmendje prej të ftuarve nga vendet e Ballkanit Perëndimor. Dy vende të rëndësishme përgjatë itinerarit ballkanik – Maqedonia dhe Serbia – ndonëse nuk do të jenë të pranishëm në tryezën e bisedimeve, do të ndjekin me vëmendje atë që do të diksutohet në Bruksel. Sepse jo vetëm ajo për çfarë do të bihet dakord atje, por edhe shumë çështje vetëm të menduara i kanë pasojat thuajse të drejtpërdrejta përgjatë itinerarit ballkanik.

Në intervistë për DW lidhur me ashpërsimin e politikës së mbrojtjes së kufirit të vendit të tij, komisari serb për refugjatët Vladimir Cucic e shmangu të gjithë përgjegjësinë nga vetja: “Unë ju siguroj, që vendime të tilla varen nga vendet e destinacionit të refugjatëve – Gjermania, Austria apo Suedia.” Ndërsa presidenti maqedonas Gjorgje Ivanov bën të qartë: “Sapo një vend në veri të kufijve tanë i mbyll kufijtë, edhe ne do të bëjmë të njëjtën gjë.”

Një sinjal nga Perëndimi

Ky qëndrim i vendeve të Ballkanit nuk është i ri. Kështu ndodhi edhe pas samitit BE-Ballkan në tetor 2015 në Bruksel. Në këtë takim u fol për masat kundër kaosit në itinerarin ballkanik. Ende pa ardhur pjesëmarrësit sërish në shtëpi, erdhën e-maila nga Sllovenia përmes Kroacisë në Serbi e më në fund edhe në Maqedoni. Pasoja: ndnonëse në dokumentat zyrtarë ende nuk ishte përcaktuar, menjëherë u lejuan të kalojnë nga Greqia drejt veriut vetëm refugjatët nga Siria, Iraku dhe Afganistani, shpjegon Ksenija Milenkovic, drejtore e Zyrës serbe të Integrimit Europian, SEIO, në Beograd. Të gjithë të tjerëve iu ndalua udhëtimi i mëtejshëm. Pra mesazhi u kuptua qartë, thekson Milenkovic.

Griechenland Flüchtlinge an der Grenze zu Mazedonien bei Idomeni

Refugjatë në kufirin me Maqedoninë

Kur Gjermania nisi diskutimin, nëse refugjatët nga Afganistani janë vërtetë refugjatë lufte, vendet e itinerarit ballkanik nuk ngurruan aspak, por menjëherë i shpallën afganët si refugjatë ekonomikë dhe i penguan të vazhdojnë udhëtimin. “Ne jemi të gatshëm t’u ndihmojmë të gjithë njerëzve gjatë tranzitit, nëse vendet ku ata synojnë të shkojnë janë të gatshëm t’i pranojnë”, thotë komisari serb për refugjatët Cucic – dhe heq çdo përgjegjësi nga vetja: “Prej kohësh flitet, që afganët të mos lejohen më të udhëtojnë më tej. Ky nuk ishte vendimi ynë.”

Harmoni e pazakontë

Rrallëherë vendet e Ballkanit kanë qenë kaq në unanimitet dhe rrallëherë ka pasur kaq shumë harmoni mes elitave politike dhe popujve përgjatë itinerarit ballkanik, sa aktualisht lidhur me temën e refugjatëve. Pothuajse njëzëri përsërisin Greqia, Maqedonia, Serbia, Kroacia dhe Sllovenia, se ne nuk jemi destinacioni. Refugjatët vetëm duan të vazhdojnë udhëtimin dhe ne vetëm ofrojmë ndihmë logjistike. Në harmoni të pazakontë Shkupi, Beogradi dhe Zagrebi theksojnë vazhdimisht: “ne me siguri që nuk do të shndërrohemi në Hotspot.”

“Thuhet se ne jemi vetëmnjë vend tranziti, refugjatët duan te vazhdojnë udhëtimin për në Gjermani, ai është për ta vendi i ëndërruar, ne s’kemi të bëjmë me këtë.” Kështu e shpjegon qendrimin e vendeve të rajonit Andjelko Milardovic nga instituti për migracionin në Zagreb. Edhe shifrat e konfirmojnë këtë: vitin e kaluar sipas vlerësimeve të vendeve ballkanike kanë kaluar përmes këtij itinerari mbi 800.000 refugjatë, por në Maqedoni janë parashtruar vetëm 1578 kërkesa për azil, në Serbi tetë dhe në Kroaci, një vend anëtar i BE-së vetëm 211.

Për muaj me radhë qindra mijëra refugjatë janë përcjellë në kufijtë e tjerë deri në “vendet pritëse”, siç i quajnë në itinerarin Ballkanik Austrinë, Gjermaninë apo Suedinë.

Tani mbizotëron frika

Ndërkohë situata ka ndryshuar: qëkurse Austria në fillim të shkurtit deklaroi, se do të pranojë çdo ditë vetëm 80 kërkesa për azil dhe ka përcaktuar një kuotë maksimale vjetore prej 37.500, vendet e tranzitit janë alarmuar. Askush nuk do, që refugjatët të mbeten në vendin e vet. Në Maqedoni kufiri me Greqinë po bllokohet, ndërsa Kroacia po mendon të dërgojë ushtrinë për mbrojtjen e kufijve. E madje edhe vendet, që deri tani kanë qenë të paprekur nga vala e refugjatëve, po shqetësohen nga mundësia e gjetjes së rrugëve alternativë. Ministrja shqiptare e Integrimit Klajda Gjosha tërheq vëmendjen, për një “numër të madh” refugjatësh, që presin të lejohen të kalojnë në Shqipëri, ndërsa kryeministri bullgar Boiko Borissow ka udhëzuar stërvitje të përbashkëta të policisë dhe ushtrisë në rajonet kufitare me Greqinë dhe Maqedoninë.

Tani qeveritë e vendeve përgjatë itinerarit ballkanik presin me interes rezultatet e samitit BE – Turqi. Të gjithë e kanë përqendruar vëmendjen tek Gjermania. “Gjermania është shteti më me influencë në BE dhe destinacioni i shumicës së refugjatëve. Në vend që të llogarisë me kuota dhe të përpiqet t’i bllokojë refugjatët, Gjermania ka tani shansin, të gjejë një zgjidhje parimore dhe gjithëpërfshirëse për krizën e refugjatëve”, thekson sociologu beogradas dhe blogger-i Dario Hajric duke përmbledhur kështu pritshmëritë e Serbisë. Nëse nuk arrihet, kjo, do të vazhdojë izolimi i Europës, thotë Hajric. Ai paralajmëron: “Nëse Europa vendos të ndjekë Hungarinë dhe të vazhdojë të ndërtojë mure, atëherë do të mbetet një shoqëri e shëmtuar: vetëm me ksenofobinë e saj.”

Bashkëpunim Google – UNICEF për Zikën

March 4, 2016 by dgreca

Gjiganti i teknologjisë “Google” tha se po bashkëpunon me UNICEF-in për të ndihmuar në “skicimin e hartave dhe parashikimin” e përhapjes së virusit Zika, që është e lidhur me defektet në lindje. Një ekip vullnetar inxhinierësh, projektuesish dhe shkencëtarësh të dhënash po ndihmon UNICEF-in për të ndërtuar një platform e për të përpunuar të dhëna nga burime të ndryshme, në mënyrë që të krijohet një hartë e epidemive të mundshme. Google deklaroi gjithashtu se po dhuron 1 milionë dollarë për të mbështetur përpjekjet e UNICEF-it për të luftuar sëmundjen.

572 vjetori i Beslidhjes në Lezhë, thirrje për bashkim e bashkëpunim

March 3, 2016 by dgreca

Nga Ahmet ZANI/

Lezha ka përkujtuar 572-vjetorin e Besëlidhjes së princave shqiptar nën udhëheqjen e Skënderbeut. Autoritete vendore, pëfaqsues të besimeve fetare dhe zëvendësministri i Mbrojtjes Petro Koçi iu bashkuan aktivitete të organizuara me këtë rast nga Bashkia e Lezhës. Ngritja e flamurit nga kryebashkiku Fran Frrokaj në memorialin kushtuar 2 marsit të vitit 1444 ka hapur edhe siparin e aktiviteteve. Ndërsa kanë patur mundësinë e fjales së tyre, politikanet e pranishem në Lezhë apelojne për unifikim të qendrimeve në shërbim të kombit Shqiptar. “Jemi pas 572 vitesh dhe ne duhet ti thërrasim të gjithë politikes Shqiptare dhe njëri tjterit kudo që jemi. Duhet të bashkëpunojmë dhe të bashkëqëversim Lezhën dhe Shqipërinë, pasi ky është vendi. Duhet të jemi larg politikes dhe të punojmë të gjithë për të miren e vendit tonë, pasi shqipëria është e të gjithëve” u shpreh Fran Frrokaj Kryetar i Bashkisë Lezhë Në të njejten linjë me kryebashkiakun e Lezhës ka qenë edhe zëvendësministri i Mbrojtjes Petro Koçi i cili ka përsëritur thirrjen për bashkim në të mirë të vendit tonë. “Kjo ditë është një ngjarje politike mjaft e rëndësihme që ka një mesazh edhe në ditet e sotme. Mesazhi është i qartë që për çështje me rëndësi kombëtare shqiptarët duhet të bashkohen pa dallim feje, krahine dhe ideje. Shembulli Skëndërbejan duhet të na ndjeke dhe të na udhëheqe edhe sot sidomos në lidërshipin politik por edhe në të tjerë faktor që kanë impakt në shoqërinë tonë” tha Petro Koçi Zvendësminister i Mbrojtjes. Aktivitet në nderim të kësaj ditë të shënuar për mbarë kombin shqiptar kanë vijuar me veprimtari artistike nga nxënësit e shkolles “Besëlidhja” dhe qendra kulturore e fëmijëve në këtë qytet. I pranishëm edhe deputeti “kauboji”.

Policia Kufitare Durrës godet trafikun ndërkombëtar të lëndëve narkotike

March 3, 2016 by dgreca

Kronikë Kundër Krimit/

Policia Kufitare në bashkëpunim me Sektorin për Narkotikët në Drejtorinë Vendore të Policisë Durrës, në kuadër të goditjes së rasteve të trafikimit të lëndëve narkotike, më datë 02.03.2016, kanë bërë të mundur kapjen dhe arrestimin në flagrancë të shtetasit: Saimir D., 44 vjeç, banues në Vlorë.
Arrestimi në flagrancë i këtij shtetasi u bë, pasi më datë 02.03.2016, gjatë kontrollit të ushtruar në Portin e Durrësit, vijën e dytë, në mjetin tip Citroen, me drejtues dhe pronar shtetasin e mësipërm, i’u gjetën dhe i’u sekuestruan në cilësinë e provës materiale: rreth 21 kg lëndë narkotike e dyshuar e llojit Cannabis Sattiva.
Materialet i kaluan Prokurorisë së Rrethit Gjyqësor Durrës për veprime të mëtejshme për veprën penale”Trafikimi i lëndëve narkotike e mbetur në tentativë”parashikuar në nenin 283/a, 22 të Kodit Penal.
Drejtoria Vendore e Policisë Durrës/

Arrestohet një doganier në Degën Doganore Kakavijë për ‘’Korrupsion pasiv’’/

Arrestohet një doganier në Degën Doganore Kakavijë për ‘’Korrupsion pasiv’’. Sekuestrohen në cilësinë e provës materiale dy kartmonedha të prerjes 50 Euro.
Nga Shërbimet e Sektorit Ekonomiko-Financiar në Drejtorinë Vendore të Policisë Gjirokastër është bërë arrestimi në flagrancë i shtetasit: Mehmet Sh., 48vjeç, me detyrë doganier i parkimit në Degën Doganore Kakavijë.
Ky shtetas u arrestua, pasi shtetasi P.H , 52 vjeç ka bërë kallzim se në parkimin e doganës ky doganier i ka kërkuar dhe i ka marrë nëpërmjet presionit një shumë prej 100 Eurosh për të mos kryër procedurat doganore të 225 fidanëve hardhi dhe 62 fidanëve limon, portokalle dhe manderina, të cilat i kishte ngarkuar në mjetin e tij.
Doganieri pasi i ka marrë Eurot nuk i ka dhënë asnjë dokument doganor shtetasit P.H..
Nga vetifikimet e kryera nga ana e Policisë rezultoi se doganieri nuk kishte kryer asnje veprim, duke përvetësuar shumën e Eurove.(mallrat nuk plotësonin vlerën për t’ju nënshtruar procedurave doganore).
Në cilësinë e provës materiale i’u gjetën dhe sekuestruan dy kartmonedha të prerjes 50 Euro.
Materialet i kaluan Prokurorisë së Rrethit Gjyqësor Gjirokastër për veprën penale ‘’Korrupsion pasiv i personave që ushtrojnë funksione publike’’ parashikuar nga neni 259 i Kodit Penal.
Drejtoria Vendore e Policisë Gjirokastër/

Tiranë, Arrestohet një shtetase për ndërtim pa leje, Raportim i ardhur në aplikacionin Komisariati Dixhital/

Tiranë, Arrestohet një shtetase për ndërtim pa leje, Raportim i ardhur në aplikacionin Komisariati Dixhital
Me datë 02.03.2016, rreth orës 12:40, në aplikacionin e Komisariatit Dixhital, ka ardhur një raportim për një ndërtim pa leje, në Paskuqan.
Menjëherë në adresën e dhënë kanë shkuar shërbimet e Komisariatit të Policisë Nr. 5, ku kanë konstatuar se në një banesë private po bëhej një ndërtim shtesë.
Pas verifikimit të dokumentacionit, ka rezultuar që ky ndërtimi që po kryhej në banesën e shtetases Z.H., nuk kishte leje përkatëse.
Arrestohet në flagrancë shtetësja Z.H., 62 vjeçe, banuese në Tiranë
Materialet proçeduriale i kaluan Prokurorisë Pranë Gjykatës së Shkallës së Parë Tiranë, për veprën penale “Ndërtim pa leje”, parashikuar nga Neni 199/a i Kodit Penal.
Drejtoria Vendore e Policisë Tiranë.