• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Odë Shqiptare në Amerikën Veriore

August 13, 2019 by dgreca

Oda u ndërtua në 2004 e veçueme nga shtëpia e cila ndodhet në çarkun e Torontos, Kanadë. Pronar i saj është Qamil S. Dardhankodra prof i Gjuhës dhe letërsisë shqipe i cili erdhi këtu me familjen si muhaxhir në 1999. Mbiemrin Dardhankodra e mori simbas mikrotoponimit ku ndodhet shtëpia e tij në Llashticë, Gjilan. Unë jam Arbana e bija e tij, pranë meje janë vëllezërit e miÇlirimi dhe Shpëtimi. Ati im Qamili vazhdon traditën e gjyshit të tij i cili kishte odë në Llashticë, në fshat qenë disa oda po më e njohura ishte ajo e Bejtë Llashticës që kishte rëndësi historike, kulturore e arkitektonike dhe ishte një nga 5-6 odat kryesore në gjithë Moravën e Epërme. Odën e atit tim deri më tashti e kanë vizituar disa qindra shqiptarë dhe të tjerë të cilët janë mahnitur me bukurinë e saj. Aty ndodhen disa sende të rëndësishme etnografike e historike, disa nga eksponatet pronari “para fundit të tij” mendon t’ia dhurojë muzeut të “Vatrës” në Nju Jork, ai është nënkryetar i degësisë së federatës gjithshqiptare “Vatra” me seli në Toronto. 

Çfarë ka në këtë odë? – përpos mikpritjes tradicionale shqiptare dhe çiltërsisë zemrore aty ndodhen edhe këto gjësende: 2 shpata veku, 1 pollë qilimi 1953, 1 pshtjellak 1952 bogosi (Bogota), 1 verig, 1 bajonetë sh. XIX, 1 dru nga dyert e pesëgjyshit të tij 250-300 vjet, 1 çekan sh. XIX, shtaga e gjyshit Shaip Q. Salihu 1903-1980, 7 gjilpana duhani, 1 drapën, kombana e cingare, 1 def, 1 kandar i blerë në Elbasan sh. XIX, 1 mashë, 1 saç, 1 vegsh, 1 kalanë, 1 çifteli, 1 bludë kafeje 1946, 3 plisa, etj. çdogjë e sjellun nga Dardania.

Dhurata e dhurime: harta e tokave shqiptare – Muharrem Gashi Begracë, gravure e tokave shqiptare -Xhevat Jahiu, Prishtinë, bluzë e federates shqiptare të futbollit 1930 – Edi Laro, Tiranë, flamuri i Dardanisë Xhemajl Hyseni kryetar i çarkut të Gjilanit, parmendë e zgjedhë – Refki Sertolli, Prizren, llampë vajguri – Sabri Sulejmani, Gjilan, të mbathura blerë në Krujë – autorja, 1 lejkë – Avdush Beqiri, Velekincë, Gjilan, 1 fshisë  – Faik Ramiz Berisha, Llashticë, 1 amblemë “Kosova” – Adem Hyseni, Gjilan, etj.

Pamje kulturore e historike nga Kruja, Prizreni, Tirana, e simbole kombëtare; foto: mbretëresha Gjeraldina, mbreti Zog (pronari është monarkist) dr. Rugova, nënë Tereze, etj.

Në këtë odë mbahen mbledhje, takime, përvjetorë si dhe mbledhjet e Federatës gjithshqiptare “Vatra” dega në Toronto, sidomos gjatë dimrit shqiptarët këtu hanë, pinë, bajnë qef dhe terin mish. 

A. Aratërthore 

Filed Under: Emigracion, Histori Tagged With: Ode Shqiptare-Amerika e Veriut

DEMONSTRATAT E VITIT 1968 NË KOSOVË, I

August 11, 2019 by dgreca

  • PARAQITJE E SHKURTËR E LIBRIT –

(Demonstratat e vitit 1968 në Kosovë, vëllimi I,përmbledhje kum­tesash nga konferenca shkencore, mbajtur me rastin e 40-vjetorit, në Prishtinë, më 24-25.11. 2008, përgatitja për shtyp: Zymer U. Neziri, Meriman Braha, Prish­tinë, 2018, 368 f.) 

Shkruan:Zymer U. Neziri/

Shoqata e të Burgosurve Politikë e Kosovës, Instituti i His­to­risë, Prishtinë, dhe Instituti Albanologjik i Prishtinës, me ra­stin e shën­imit të dyzetvjetorit të Dem­o­n­s­tratave të vitit 1968, më 24-25.XI. 2008, organizuan konferencë shkencore në Prishtinë. Ajo konferencë, më e madhja e këtij lloji, me rreth 150 kumtues, u vle­­rësua shumë e suksesshme. Kumtuan kuadrot tona më të mira. Po ashtu kum­tuan edhe shumë pjesëmarrës të këtyre demostratave. Me interes të ve­ça­ntë janë si­domos kumtesat nga kreu i organizimit të tyre në Rra­f­shin e Dukagjinit, në Rra­fshin e Kosovës, në Llap, në Anamo­ra­vë, në Pollog dhe në Ulqin. Tezat e parapara nga Këshilli Organi­zu­es janë realizuar pothuajse plotësisht. Kumtesat e dorë­zua­ra dhe të përgatitura për shtyp, më 2012, po botohen tash, në dy vëllime.

Në vëllimin e parë të librit, Demonstratat e vitit 1968,prijnë re­feratet e mba­­jtura nga Hydajet Hyseni, Jakup Kras­ni­qi, Jusuf Baj­rak­t­a­ri, Zymer U. Neziri dhe Selatin Novosella, kurse, në vijim, pa­sojnë kumtesat e organiz­uesve të de­m­o­nstratave dhe të pjesë­marrë­sve të tyre. 

Hydajet Hyseni,kryetar i Shoqatës së të Burgosurve Politikë të Kosovës, ndër të tjera, në referatin e tij thotë: Gjashtëdhjeteteta evropiane ishte një përpjekje e dësh­për­uar për t’u ngritur mbi logjikën e Luftës së Ftohtë, por, me vetëdije apo pa të, ajo po i përafronte pjesët e ndara e të parenditura të Evropës. Gja­shtë­dhje­teteta jonë e kishte edhe socialen, edhe de­mok­ratiken, por mbi të gjitha e kishte kombëtaren. Ne identifikoheshim me Shqipërinë. Shqi­pë­ria, për ne, ishte dhe s’mund të mos ishte alternativa e parë e ëndërruar e përtej perdes së hekurt. Ne e donim Shqipërinë dhe e donim fort. Ëndrra e lirisë i ba­shko­n­te  të majtën e të djathtën, të vjetrën e të renë, të gjithë, pa dallim. 

Jakup Krasniqi, kryetar i Kuvendit të Kosovës, thekson se viti 1968 par­a­lajmëronte kthesë historike në Kosovë,  sepse këtë kthesë e paralaj­mëro­nin : gjendja e rëndë nën pushtimin jugo­s-llav, rritja e vazh­du­esh­me e rezis­tencës së Lëvizjes Kombëtare Shqi­p­ta­re dhe zgjimi kombëtar i shqiptarëve në viset e pushtuara. Ajo, duke pa­s­ur parasysh rreziqe të shumta, përpiqej të fitonte hapësira të reja. Një fitore përbënte objektivi për Republikën e Ko­sovës, si një hap nga e drejta për vetëvendosje. Më 1968, filloi ndërko­mbët­arizimi i çështjes shqiptare në Jugosllavi, kurse De­mo­nstratat e vitit 1968 inauguruan një formë më efikase të luftës politike të Lë­vi­zjes Kombëtare.

 Jusuf Bajraktari,drejtor i Institutit të Historisë, vë në dukje se shqi­ptarët, që bënin pjesë, pa vullnetin e tyre, në shtetin e quajtur “Jugosllavi” për nga vetë përkufizimi i emërtimit, ishin të përjashtuar prej tij. Ata nuk ishin sllavë për nga prejardhja etnike, ata flisnin gjuhën shqipe, kurse 68-shi ishte edhe një sinjal i qartë kundër shtypjes e tutelës komuniste edhe në Tiranë, për libe-rali­zim e demokratizim të jetës së gji­tha­nshme në Shqipërinë socialiste dhe të viseve të ndryshme shqiptare me devizën kryesore “Kosova Republikë” dhe “Për të drejtën për vetëvendosje” të popullit të saj...

Zymer U. Nezirikonstatonse Demonstratat e vitit 1968 u bënë pjesë e historisë më të re të çështjes shqiptare në Kosovë dhe në viset e tjera shqiptare nën pushtimin jugosllav. Viti 1968 lidhet me kohën kur tre milionë shqi­p­tarë ishin nën so­vra­ni­tetin e Serbisë, të Maqedonisë e të Malit të Zi. Viti 1968 ishte vit kur çë­sh­tja e pa­zgji­dhur kombëtare e shq­i­­­p­ta­rë­ve u shtrua edhe në rrugë me demonstrata të mëdha e të për­gja­kshme, si pasqyrim i vu­ll­ne­tit të së drejtës kombëtare dhe universale të ba­shkimit të po­pujve të ndarë. Viti 1968 dallohet si vit i ngritjes së ve­tëdijes kombëtare për çlirim e bash­kim dhe bën të quhet hallkë his­to­rike e bashkimit të kombit të ndarë shqiptar. 

Selatin Novosella është i bindur seDemonstratat e vitit 1968 ishin një formë e plebishitit të shqiptarëve ku shprehej vullneti i tyre për të jetuar në Republikën e pavarur të Kosovës. Ndonëse masat e pushtetit jugosllav ishin drakoniane, si gjatë zhvillimit të demonstratave , po edhe më vonë. Gjatë këtyre demonstratave, në Prishtinë u vra i riu Murat Mehmeti, e pati mbi 10 të plagosur me armë zjarri dhe qindra demonstrues të lënduar nga policia jugosllave. Mbi 120 demonstrues i arrestuan dhe i dënuan për kundërvajtje, ndërsa pati rreth 40 organizatorë të demonstratave të dënuar deri në 5 vjet burg të rëndë. Kjo s’kishte ndodhur askund në Evropë që demonstruesit të dënoheshin me dënime të tilla. Pa marrë parasysh ndërmarrjen e masave të tilla represive të pushtetit serbo-jugosllav kundër demonstruesve paqësorë, ato hapën një kapitull të ri të historisë më të re të Kosovës.

Në vijim janë kumtesat për Demonstratat më 1968 sipas radhës kro­no­lo­gjike.Në fillim prin kumtesa e prijatarit të Demonstratave të tetorit 1968, Meriman Braha, ’’Demonstrata e Prizrenit, më 6 tetor 1968’’. Ai, në kë­të kumtesë thotë:Vetëvendosje – ishte kërkesë e shqiptarëve në vi­t­in 1968, e kërkuar në vitet 1878, 1912 me kryengritjen e madhe; e kër­ku­ar dhe e përligjur me luftën e armatosur më 1944 dhe e shke­lur më1945; e kërkuar më 1968, 1981, 1998-99, e kërkuar edhe në ditët e sotme, si e drejtë e patjetërsueshme përgjithmonë, kurse Kosova–Republikë ishte shprehje e një alternative shqiptare, si ndarje nga Serbia dhe si per­spe­k­ti­vë e sigurt kah integrimet kombëtare dhe evropiane.

Haxhi Bajraktari,’’Si u organizua Demonstrata e 8 tetorit 1968 në Therandë’’.  Ky bartës i organizimit në Therandë thekson: Në De­mo­­n­s­tratën e vitit 1968, për Kushtetutë e Republikë, që u mbajt në Therandë, më 8 tetor 2008, në koodrimin me grupin e studentëve të Prizrenit, pashë vendosmërinë e baballarëve dhe të gjyshërve tanë në luftërat kundër sundimit she­ku­llor turk, pashë qëndresën burrërore të shumë të burgosurve pas Luftës së Dytë Botërore kundër ripushtimit jugosllav të Kosovës dhe të viseve të tjera shqiptare.

Demë Mulliqi,’’Rrjedha e Demostratave të ’68-ës  në Pejë’’. Ky bartës i parë i flamurit në Pejë thotë:Peja me rrethinë dekada me radhë përjetoi masa ndër më të rëndat nga pushtuesit serbo-jugosllavë. Bërthamë e Demonstratës së 19 tetorit 1968 në Pejë, për Kushtetutë e Republikë, ishte shkolla normale “Ali Kelmendi” e Pejës, që e nderoi këtë qytet, Rrafshin e Dukagjinit dhe Kos­o­vën.

Sami Dërmaku,’’Dhuna dhe gënjeshtra nuk luftojnë me njëra – tjetrën,  ato mbysin njerëz të pafajshëm’’.Ky Veprimtar i njohur thekson:Ky shekull i kësaj epoke gjeti brezin e vet, më 1968, që i dha besën Kosovës dhe nuk iu tremb vdekjes. Ishte ky brez paraprijës i UÇK-së në ballë, me 1700 dësh­mo­rë, që ranë në altarin e lirisë.

Hakif Sheholli,’’Demonstratat e 68-ës në Podujevë’’: Pas vitit 1912 po­pu­llata shqiptare keqtrajtohet barbarisht. Më 1968 shpër­thyen demonstratat mbarëpopullore në Kosovë  dhe më gjerë. De­mon­strata mbarëpopullore në Besianë është organizuar dhe është përgatitur nga një grup i të rinjve të profesioneve të ndryshme,vë në dukje ai.

Ali Mehmeti, ’’Demonstratat e vitit 1968-vazhdimësi e Lëvizjes Shqiptare të Kosovës’’: Pas demonstratave në Ferizaj, pushteti arrestoi disa  studentë e nxënës dhe mësimdhënësit Ali e Jakup Mehmeti dhe Sali Hasani. Pas demonstratave u hapën shtigjet për një zhvillim më të hovshëm ekonomiko-shoqëror, përfundon ai.

Latif Zariqi,’’Organizimi  i demonstratave të vitit 1968 në Mitrovicë’’: Në fillim të vitit shkollor 1968/69, me një grup shokësh të idealit,  formuam këshillin organizues për organizimin e demon­str­atave në Mitrovicë. Këshilli përbëhej nga: Nebih Istogu, Latif Zariqi, Mustafë Shyti, Naim Bujupi, Vesel Demaku, Ramadan Bytyçi dhe Mustafë Zariqi, thotë ai, ndër të tjera, në kumtesën e tij.

Faik Mustafa,’’Demonstratat e 68-ës – lëvizje e shqiptarëve në Maqedoni’’: Fortesë e rezistencës së shqiptarëve në Maqedoni do të jetë Rrafshi i Pollogut me qytetet Gostivar e sidomos Tetova. Viti 1968 do të mbetet i shënuar për shqiptarët e Maqedonisë. Për të parën herë në historinë e tyre, në mënyrë masive do të organizohen demonstrata për të protestuar kundër shkeljes së të drejtave dhe lirive më elementare nga pushteti sllavo-maqedonas,konstatonai. 

Abdyl Kadolli,’’Vizioni historik ‘68’’: Demonstratat shqi­ptare të 68-ës janë ngjarje e rëndësishme, që lëvizi historinë tonë të re kombëtare. Ato rihapën çështjen shqiptare nën ish- Jugosllavi dhe rrugën e vetëvendosjes kombëtare. Ato ishin vetëdije e zgjuar kombëtare për pozitën koloniale të gjysmës së Atdheut të pushtuar nga sllavët e jugut.  Ishte qëndresa nga Demonstratat e ’68-ës për të kaluar në Luftën e madhe çlirimtare, theksonai.

Adil Pireva, ’’Kërkesat për Republikë dhe për Vetëvendosje gjer në shkëputje – kryekërkesë binom e ’68-ës shqiptare’’: Gjashtëdhjeteteta shqiptare ka pasur dy kërkesa kryesore: “Duam vetëvendosje gjer në shkëputje !” dhe “Duam Republikë!” Aty u shfaq përdorimi edhe i formës më të lartë të rezistencës paqësore, siç janë demonstratat, për paraqitjen e kërkesave dhe të qëllimeve kombëtare të shqiptarëve në Jugosllavi,shkruan ai. 

Agim Vinca,’’Vit kthese dhe Rilindjeje’’: Viti 1968, vit i demo­ns­tra­tave studentore të 27 nëntorit, për shumë arsye, mund të quhet vit i Rilindjes së Shqiptarëve të Kosovës dhe të shqiptarëve në ish-Jugosllavi në përgjithësi. Viti 1968 i parapriu Revolucionit të vitit 1981, që është një paralajmërim, sado i largët, i luftës për çlirimin e plotë të Kosovës, përfundon ai. 

Albin Kurti, ’’Kërkesa për vetëvendosje në vitin 1968 dhe sot’’:

Më 1968, është kërkuar e njëjta vetëvendosje, i njëjti koncept i vetë­ve­nd­osjes, që është zhvilluar teorikisht dhe është afirmuar praktikisht përgjatë luftërave. Dëshmi për pavarësi të vërtetë të Kosovës, pra për pavarësi me vetëvendosje, do të ishte pikërisht e drejta e Kosovës për t’u bashkuar me Shqipërinë, vë në dukje ai. 

Ardian Marashi, ’’Simbolika identitare ndër autorë shqiptarë të Kosovës të brezit ’68’’: Retorika identitare dëshmon se e përveçmja nuk përdoret me funksion konjitiv racional, meqenëse ajo identifikohet në tekst. Afirmimi i së drejtës së shqiptarëve të Kosovës për vetëvendosje realizohet pikërisht përmes afirmimit identitar. Brezi ’68 ishte një brez dëshmitarësh dhe dëshmuesish, një brez poetësh e shkrimtarësh, thotë ai.

Arif Riza,’’E drejta e ushtrimit të vetëvendosjes-arsye për  de­mon­strata në vitin 1968’’: Pas mbarimit të Perandorisë Osmane në vitet 1912-13, Kosova dhe Maqedonia u zaptuan nga serbët. Në vitin 1968 në Kosovë u mbajtën demonstratat me thirrjen “ Kosova Republikë”, por pati edhe të vrarë e të plagosur. Rezultat i këtyre demonstratave ishte Kushtetuta e vitit 1974,pohon ai.

Avni Dehari,’’Roli i demonstratave të vitit 1968 për emancipimin kombëtar në Kumanovë me rrethinë’’: Demonstratat e 68-ës, si për të gjithë shqiptarët, edhe për ata të Kumanovës patën rëndësi të shumëfishtë. Studentët shqiptarë të Kumanovës , si edhe kolegët e tyre të viseve të tjera shqiptare, që në atë kohë studionin në Prishtinë, ndikuan fuqishëm në ngritjen e vetëdijes kombëtare te  masat e gjera, konstaton ai, ndër të tjera, në kumtesën e tij. 

Bahri Brisku, ’’Gjendja politike pas Demon­str­a­ta­ve të Ulqinit’’: Në këtë kumtesë është sqaruar roli i nxënësve të Tërstenikut të Drenicës, gjatë qëndrimit të tyre në Ulqin. Grupi i parë i demonstruesve të caktuar ulqinakë përbëhej prej 350 vetash. Kështu, pjesëmarrja efektive ka qenë mbi 400 demonstrues. Në këtë demonstratë janë ngritur këto parulla: “Rroftë Kosova!”, “Rroftë Shqipëria dhe Enver Hoxha!”, “Duam liri dhe barazi!”…thotë ai.

Bashkim Lajçi,’’Përpjekje dhe pengesa në zhvillimin e etnologjisë në Kosovë pas vitit 1968’’: Demonstratat e vitit 1968 patën jehonë në zhvillimet e mëvonshme në fusha të ndryshme të shoqërisë sonë, së këndejmi edhe në fushën e etnologjisë. Efektet e këtyre demonstratave në fushën e kulturës në përgjithësi dhe të etnologjisë në veçanti u vërejtën në themelimin e disa ins­ti­tu­cioneve,thekson ai. 

 Bejtush Gashi,’’Kompetencat e Kosovës në fushën e sigurisë në periudhën 1968-1981’’: Ndonëse ushtria propagandohej si forcë federative, me përbërje shumë­ko­mbë-she, në fakt ajo dominohej nga nacionalistët serbë. Shqiptarët përfaqësoheshin vetëm 0.8%, ndër­kohë që për nga numri i popullsisë zinin vendin e tretë, numri i rekrutëve shqiptarë arrinte në rreth  20-25 %, thotë ai. 

Beqir Elshani,’’Përvoja revolucionare e De­mo­ns­tratave të vitit 1968 në Kosovë’’: Pas Demonstratave të vitit 1968 në Universitetin e Kosovës filloi të rritet numri i studentëve shqiptarë. Prandaj, si rezultat i demonstratave të rinisë revolucionare shqiptare, Kosova e fitoi Universitetin, i cili u hap në vitin 1970 dhe të drejtën e përdorimit të Flamurit kombëtar shqiptar, vuri në dukje ai.

Demë Fetaj,‘’Ismail Dumoshi një vlerë e pashoqe për kohën’’:

Formi­mi i grupit “Çeta e Bajo dhe e Çerçiz Topullit” dhe roli i këtij grupi për përgatitjen e Demonstratave të vitit 1968 etj., janë të lidhura me emrin e atdhetarit Ismail Dumoshi, që ishte i pajisur me ndjenja të zjarrta kombëtare dhe njerëzore dhe që tërë jetën u angazhua për ngritjen e ndërgjegjes kombëtare të gjeneratave që i edukoi,pohon ai.

Ekrem Kryeziu,’’Dramaturgjia në Kosovë pas Demonstratave të 1968-ës’’: Kosova e atyre ditëve të vitit 1968 ishte shndërruar në një amfiteatër të madh ku po zhvillohej drama e përgjakshme e kërkimit të lirisë. Bazuar  në veprat e autorëve Ekrem Kryeziu, Flamur Hadri, Edi Shukriu, Ymer Shkreli, Milazim Krasniqi, Haqif Mulliqi, dramaturgjia shqiptare e Kosovës nuk mbetet larg trajektoreve krijuese të dramaturgjisë evropiane dhe botërore, konstaton ai. 

Emil Lafe,’’Konsulta Gjuhësore e Prishtinës dhe Demonstratat e vjeshtës së vitit 1968’’: Lajmi i Konsultës Gjuhësore të Prishtinës në prill 1968 dhe i vendimit kryesor të saj, se ajo njohu njëzëri gjuhën letrare të vendit amë si gjuhë letrare të gjithë shqiptarëve të përfaqësuar atje, erdhi si i papritur në Tiranë. Mësuam se rinia studentore e Kosovës luajti një rol me rëndësi në ecurinë e mbarë të atij tubimi gjuhësor. Njësia e gjuhës është dhe njësia e kombit,vuri në dukje ai. 

Gjergj Skeli,’’Pranvera e Klinës, një uverturë e ngjarjeve të vitit 1968’’: Shënimi i 500-vjetorit të vdekjes së heroit tonë kombëtar Gjegj Kastrioti-Skënderbeu krijoi entuziazëm të paparë kombëtar në Klinë, më 28 maj 1968. Inteligjencia e re shqiptare nuk i përqafonte idetë e jugosllavizmit, po ato të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare për liri e vetëvendosje. Zhvillimet kulturore në pranverën e vitit 1968 ishin uvertyrë e dem­on­s­tra­tave me kërkesa politike në vjeshtën e po atij viti, thotë ai.

Haki Kasumi,’’Pjesëmarrja e nxënësve të shkollave të mesme të Prishtinës në Demon­stra­tat e vitit 1968 në Kosovë’’: Në demonstratat mbarëpopullore, që u zhvilluan në Kosovë në nëntor të vitit 1968, është vërtetuar se kanë marrë pjesë aktive edhe nxënësit e shkollave të mesme. Kontributi i kësaj shtrese të shoqërisë kosovare i dha një vlerë dhe fuqi të rëndësishme kësaj forme të luftës së shqiptarëve për çlirim dhe bashkim kombëtar, thotëai.

Ilaz Metaj- Ali Llunji, ’’Jehona dhe ndikimi i Demonstratave të  vitit 1968 në proceset poli­ti­ke në Kosovë, sipas publikimit “Republika e Ko­so­vës”: Publikimi “Republika e Ko­sovës” është botuar në Stamboll, në marsin e vitit l992, në dy gjuhë: shqip (4 000 kopje) dhe anglisht (1 000 kopje), nga autorët Ilaz Metaj dhe Ali Llunji. Autorët udhëhiqnin Komitetin për Liritë dhe të Drejtat e Njeriut në Kosovë, Degë e IGFM-së në Frankfurt të Gjermanisë, thekson ai.

Irena Sawicka,’’Ngjarjet më 1968 në Poloni dhe Kosovë kanë elemente të qarta të përbashkëta’’: Më 1968, menjëherë hyra në ngjarje. Me çdo kusht doja të merrja pjesë. Edhe mua më rrahën me shkop. Pas studimeve, fillova punën në Akademinë e Shkencave Polake. Pas një gjysmë viti, më hoqën nga sektori ku punoja. Kalova në sektorin sllavo-jugor, falë kësaj, fillova të interesohem për gjuhën shqipe dhe problemin e Kosovës,thotë ajo.

Irena Sawicka dhe Adam Bednarek,’’Albanologjia polake para dhe pas vitit 1968’’: Dega e Filologjisë Ballkanike e Fakultetit Filologjik të universitetit  „Nikola Kopernik” në Torunj nuk është vendi i vetëm në Poloni, ku mund të marrësh diplomë me kompetenca albanologjike. Tani shqipja studiohet edhe në universitetin „Adam Mic­kje­viç” në Poznanj. Kemi tash tre doktorë në gjuhësinë shqipe dhe kandidatët për doktor shke­ncash, theksuan ata.

Isa Bicaj,’’Kontributi i Afrim Loxhës në Demonstratat e vitit 1968’’: Afrim Loxha është ndër organizatorët dhe udhëheqësit kryesor të demonstratave të vitit 1968. Është bu­rgosur ndër të parët më 29 dhjetor të 1968-ës. Afrimi, gjatë tërë kohës ka qenë aktiv në veprimtarinë kombëtare. Afrimi u vra, pas fillimit të bombardimeve më 1 prill të vitit 1999, nga forcat paramilitare serbe afër postës së re në Dardani, pohon ai.

Ismail Gashi-Sllovia,’’Kontributi i atdhetarit Isa Demaj në De­m­o­nstratat e 1968-ës’’: Isa, qysh si nxënës në Gjimnazin e Pejës, u angazhua në sensibilizimin e çështjes ko­mbë­tare. Më 1964, u bë veprimtari më i ri i Lëvizjes Re­vo­lu­ci­o­nare për Bashkimin Kombë­tar. Që nga 6 tetori 1968, në Prizrenin historik, Isa Demaj bashkë me Grupin e Studentëve të Prizrenit, do të organizojnë më 1968 tri demonstrata në Rrafshin e Du­ka­gj­init, thotë ai. Kjo ishte edhe kumtesa e fundit e vëllimit të parë të librit De­mon­st­ra­­tat e vitit 1968, me kumtesa të konfrencës shkencore, e mba­j­tur në Prishtinë, më 24-25.XI.2008, e organizuar me ra­stin e shë­n­­­imit të dyzetvjetorit të Demostratave të vitit 1968. Libri është për­ga­titur sipas standardeve të kërkuara teknike-shke­n­core. Kumtesat ka­në shk­u­r­tore (abstrakt), fjalë çelësa, rezyme në gjuhën angleze, kurse libri përmbyllet me treguesin e emrave dhe me një foto­al­b­um 1968-2008….

Filed Under: Histori Tagged With: Demonstratat e vitiate 1968-1968

Masakra e Mirditës

August 11, 2019 by dgreca

-Shtatëdhjetë vjet më parë-

O ti udhëtar, që kalon nëpër atë rrugë të përmasave ndërkombëtare, mos harro se shtatëdhjetë vjet më parë në këtë krahinë kryhej një nga masakrat më të përgjakëshme të historisë së këtij vendi. Kjo masakër nuk ushtrohej nga ndonjë pushtues i huaj. Ishin vetë shqipëtarët që vrisnin shqipëtarë, ishin vetë shqipëtarët që burgosnin shqipëtarë, ishin vetë shqipëtarët që internonin burra, gra, pleq dhe fëmijë shqipëtarë, vetëm e vetëm pse ata mendonin ndryshe nga klika që ishte në pushtet. 

         Ju, që keni arritur të jetoni në ato ditë, mos harroni! Shqipëria nuk ka qenë kjo që është sot. Atë e kishte gllabëruar në kthetrat e saj kuçedra e kuqe që jetonte me gjakun e popullit të vetë. Por kishte edhe gra, burra dhe të rinj që kishin kurajon t’i kundërviheshin kësaj kuçedre dhe për këtë sakrifikonin edhe veten e tyre. Shqipëria ishte ndarë në dy blloqe të mëdha. Në njerin krahë qëndronin luftëtarët e lirisë , demokracisë dhe fjalës së lirë, ndërsa në krahun tjetër përfaqësuesit e errësirës dhe skllavërisë.

         Viti 1949. Në Mirditë vritet një sekretar partie. Egërsia e pushtetit arrin kulmin. Duke ndjekur shembullin e pushtuesve nazist, për një të vrarë duhej të paguanin qindra të tjerë. Kjo ishte logjika e diktatorëve. Mirdita u bë shembulli i zbatimit të kësaj politike të trashëguar që nga periudha e inkuizicionit. Rezultati, katër martirë të varur në litar dhe dhjetë të tjerë të pushkatuar. Por hakmarrja e kuqe nuk përfundoi këtu. Dhjetra të burgosur dhe qindra të internuar në ato kampe të tmerrshme të punës së detyruar. Në këto kampe të tmerrshme u dërguan familjarët e martirëve të ekzekutuar

         Kampi i Turanit. Një nënë mirditore me dy fëmijtë e saj binjakë. Një ditë në mëngjes kjo nënë çirrej dhe vajtonte për njerin nga binjakët që kishte vdekur pasi nuk kishte me se ta ushqente. Shoqet mundoheshin ta ngushëllonin por zemra e nënës nuk mund të gjente ngushëllim. Pranë saj qëndronte edhe binjaku tjetër që qante e qante me ngashërim. Kërkonte disa pikë qumësht që nëna nuk kishte mundësi t’ia gjente. Papritmas edhe ai pushoi. Nëna e pa, i lëvizi kokën dhe befas lëshoi një ulërimë ngjethëse. I kishte vdekur edhe binjaku tjetër. Shoqet u munduan ta qetësonin. Por vajtimi i saj shponte edhe qiellin. Herë qante dhe papritur fillonte të qeshte dhe përsëri të qante. E mjera ishte çmendur.

         Kampi i Bulqizës. Janar 1955. Binte borë, ishte cingërimë. Sapo ishim kthyer nga puna të raskapitur dhe prisnim të na sillnin lugën e supës me qepë, metë cilën mbanim shpirtin gjallë. Toger Ademi, operativi i tmerrshëm  i sigurimit të shtetit. hyri në kapanon dhe duke iu drejtuar një djaloshi nga Mirdita, të atin e të cilit e kishin pushkatuar në vitin e zi 1949, i tha me egërsi:                

  – Përse nuk e realizove normën?                                                                                 – Isha i sëmurë zoti toger! – u pergjigj djaloshi me gjysmë zëri.                                         Nuk e la të mbaronte fjalën. E rrëmbeu me forcë dhe duke e hequr zvarrë, e përplasi përjashta në borën që vazhdonte të binte. Filloi ta godiste ku mundte me kamzhikun që mbante në duar. Pastaj duke e tërhequr gjithmonë zvarrë, e mbylli në një nga birucat e caktuara për këtë qëllim.                                                                                                                Kur u err një miku i tij i çoi një copë buke. Nuk e kish mbaruar ende, kur ia behu krimineli. Sapo e pa, filloi ta godiste përsëri me kamzhik, duke kërkuar t’i tregonte se kush ia kishte dhënë copën e bukës. Djaloshi nuk tregoi. Atëhere dha urdhër ta lidhnin në një shtyllë telefoni që ndodhej afër kapanonit tonë. Caktoi edhe dy roje për të mos lejuar njeri t’i afrohej. Ishte thëllim. Dëgjonim rënkimet e tij të mbytura dhe nuk ishim në gjendje ta ndihmonim. Tërë atë natë nuk mbyllëm sy duke dëgjuar rënkimet e tij. Dikur afër mëngjesit ato pushuan. Mirditori trim kishte ndërruar jetë. Nuk i kishte mbushur ende te shtatëmbëdhjetë vjetët.                            Qytetarë, mos i harroni këto tmerre! Mos harroni se liria që gëzojmë sot nuk erdhi vetë. As u realizua vetëm me një demostratë në fundin e viteve tetëdhjetë. .Për atë u investua që me marrjen e pushtetit nga barbarët e kuq. Kjo betejë vazhdoi gjatë, për dyzetegjashtë vjet dhe u kurorëzua me sukses me demostratën e studentëve shqiptarë.                                            Por hijet e kuçedrës së kuqe vazhdojnë të lëvizin nëpër vendin tonë. Ato vazhdojnë të helmojnë atmosferën e përgjithshme demokratike që sundon në vend. Jo rrallë dëgjojmë zëra mjeranë që “çirren e shkulin flokët për demokracinë”, kurse nga ana tjetër qajnë e vajtojnë për ditët e perënduara.                                                                                              Një ish kryeministër, që karierën e tij e filloi me këtë post dhe që për fat të keq është ende në pushtet, ka guximin t‘i quaj “plehra” këta martirë të rënë në luftën për liri. Kush ishin plehra zoti ish kryeministër? Mos vallë fëmijtë që ju, apo prindërit tuaj, i latë të vdisnin nga uria?             Një pinjoll i një kreu të nomenklaturës së kuqe, mburret duke deklaruar se qenka krenar që babaj i tij paska qenë Sekretar i Parë i Partisë së Punës. Pikërisht ky pinjoll, na paska studjuar në perëndim, duke marrë edhe mastera dhe doktorata. Por a e di ai se ishte pikërisht babaj i tij dhe shokët e tjerë të partisë që nuk lanë më baltë pa hedhur mbi ato vende perëndimore ku ai ka studjuar? A e di se ishte pikërisht i ati që ka venë firmën mbi mijra të internuar në kampet e vdekjes dhe burgjet e tmerrshme?                                                                          Unë do t’u thosha: Si nuk keni turp zotërinj? Nëse ju ka mbetur ende një fije nderi në ndërgjegjen tuaj, kërkoni ndjesë për krimet e kryera nga etërit tuaj, në të kundërt heshtni dhe mos merrni mbi vehte krimet e tyre. Falje kërkoi Papa Gjon Pali i Dytë për krimet e kryera nga krishterimi në mesjetë. Falje kërkoi Kancelaria Merkel për krimet e kryera nga nazizmi në periudhën e Luftës së Dytë Botërore. Së fundmi falje kërkoi edhe qytetari gjerman në emër të të atit që kishte marrë pjesë në masakrën e Borovës.                                                                    A mund të falen këta persekutorë mizorë? Por si mund të falen ata që nuk kanë kërkuar një gjë të tillë, ata që vazhdojnë të na konsiderojnë ende si armiq? A do të na i lejonin të rënët tanë, të burgosurit tanë dhe të internuarit tanë që nuk patën fatin të shikojnë dritën e demokracisë për të cilën u sakrifikuan?                                                                                          Duke kujtuar ngjarjet e këtij përvjetori, para syve më dalin vargjet e poetit, që në fund të viteve tetëdhjetë shkruante:

         Fitimtarët, fitimtarë, 

         Të mundurit, të mundur në përjetësi

         Atëhere, po të jetë kështu,                                                                                          Mos ardhsh  kurrë demokraci!

Filed Under: Histori Tagged With: Reshat Kripa-Masakra e Mirdites

…Pak mbi Trojën

August 10, 2019 by dgreca


Nga Astrit Lulushi/

Troja, e quajtur Ilium, që na dha Iliadën, ka një histori madhështore, me heronjtë më heroikë sesa në çdo kohë; me gratë më të bukura se të gjitha të tjerat pas tyre; dhe me perëndi më afër njerëzimit sesa në ditët tona.
Winston Churchhill citohet të ketë thënë se “Willian Gladstone e lexonte Homerin për qejf, çka i shërbeu mirë.” Gladstone shërbeu për 12 vite si kryeministër i Britanisë nga mesi i shekullit XIX.
Fjalët e Homerit sot nuk kanë aq shumë vlerë sa ç’duhet të kishin. Nëse Ajaksi (Gjiganti), heroi trup madh muskuloz, do të kishte menduar se emri tij do të përdorej për larje teshash ((Ajax), ai do të kishte vrarë veten më herët. Sofokliu shkroi një shfaqje me të njëjtën temë, ku thotë se Ajaksi u zemërua me krerët grekë për dhënien e armaturës së Akilit, Odiseut dhe komplotoi për të vrarë Agamemnonin dhe Menelausin. Ai vrau në vend të tyre shumë akeas; por kur zemërimi i rra, dhe pa se ç’kishte bërë, Ajaksi vrau veten.
Hektor (i fortë si Hekuri para se ky metal të ishte shpikur), heroi krenar i trojanëve  që sfidoi më të fortët, madje edhe Akilin, përfundoi në “hektor” që anglisht do të thotë “i mërzitshëm”. Edhe “Kali i Trojës”, që i dha fitoren akeasve, është tashmë virus kompjuterash që vjedh numrat e kartave të kreditit dhe të dhënat në facebook.
Është Odisea, Udhetari, ose siç e quanin romakët, Uliksi, i cili e rimori fronin e Itakës, duke “u ulur” në ‘të, pas kthimit nga Troja.
Është po ashtu Enea, “numër njëshi, i riu, i pari”,, që udhëhoqi trojanët në udhën e gjatë plot vuajtje të migrimit dhe i bëri të vendoseshin në gadishullin italik. Pasardhësi i tij, Romuli, sipas traditës, u bë themeluesi i Romës.
Këto, dhe të tjera na shtynë ta konsiderojmë librin e Elena Kocaqit që thotë se Lufta e Trojës ishte luftë pellazgo-ilire. Për këtë tezë, Kocaqi përdor burime të shumta nga autorë të lashtë, shkrimet e të cilëve i sheh si të keq-përkthyera ose të interpretuara qëllimisht gabim. Shpesh vepra të tilla që kërkojnē të hedhin nje dritë të re, si gjithçka e re, fillimisht qesëndisen, më pas konsiderohen dhe në fund pranohen. Le të shpresohet që idea e hedhur nga Kocaqi të ndjekë këtë udhë.
Por në vazhdën e heronjëve akeas është edhe Akili ose “Jo-grua”, sepse fillimisht u tregua frikacak, pasi u fsheh duke u veshur si grua, kur e thirrën për të luftuar
Edhe vargjet e Homerit citohen sot akoma më pak:
“Është kjo fytyra që lëshoi njëmijë anije,
dhe dogji kullat e pamposhtura të Iliumit?”
ose
“E ëmbla Helenë,
më bë të pavdekshëm
me puthjen tënde”
Por këto vargje janë nga Christopher Marlow (1564-1593). Në fakt, ndoshta i vetmi varg cituar nga Homeri, është nga William Cullen Brunt më 1878, ku Agamemnon lutet të vrasë Hektorin, për:
“ta shtrirë në tokë,
ta bëjë të hajë dhe”

Filed Under: Histori Tagged With: Astrit Lulushi-pak mai Trojen

Abdyl Ramaj, ZJARR QË USHQENTE SHPIRTIN KOMËBTAR

August 9, 2019 by dgreca

-Përkujtim me rastin e 20-vjetorit te vdekjes –

Shkruan: Ismail Gashi-Sllovia/

                  Abdyl Ramaj, ishte miku im i jetës, ashtu siç ishte mik i madh edhe i shumë e shumë të tjerëve. Ai ishte mik i afërt, bashkëveprues  korrekt e serioz me të gjithë shqiptarët, pa marrë parasysh nivelet, gjinitë, mjedisin dhe moshat. I tillë ishte në të gjitha kohët e hapësirat, kudo e kurdo që gjendej, Abdyli i tillë ishte, që nga lindja, më 12 maj 1943 në Reçan të Therandës-ish-Suharekës, e deri në vdekje, sot e njëzetvjet më parë, 12 Gusht 1999. Miqësia e afërsia shpirtërore e Abdylit me bashkëkombësit kishte emërues të përbashkët çështjen kombëtare, afërsinë shpirtërore, nxitjen për punë dhe zgjerimin e rrethit të njerëzve, bashkëmendimtarë të veprimtarisë  kombëtare. Që nga ditët e djalërisë e deri në këtë kohë të vlimeve të rënda, e të lavdishme të aspiratës sonë historike. Gjithnjë ishte shok i respektuar i të gjithë bashkënxënësve, që  nga mësimet fillore që i mori në Reçan e Therandë deri në mësimet universitare, Shkollën Normale e filloi në Prizren, të cilën e përfundoi më 1965 në Ferizaj, ndërsa Fakultetin Filozofik-Degën e Pedagogjisë e vazhdoi dhe e kreu me sukses të shkëlqyer më 1969 në Prishtinë, për të magjistruar më 1981 në Universitetin e Zagrebit. Abdyli sa ishte i afërt, korrekt e i dashur për miqtë, po aq ishte i ashpër e  jotolerantë kundër atyre, të cilët, çështjen kombëtare nuk e merrnin me seriozitet, apo ishin mospërfillës ndaj saj. Përkundër vlerave të larta njerëzore, ai kishte vlera të larta pozitive të moralit, ai kurrë nuk tregonte ftohje miqësie me miqtë, ishte vazhdimisht stabil e optimist i pakontestueshëm, por real, modest  dhe i qëndrueshëm, gjithnjë ishte korrekt, i fortë dhe rrespektiv. Abdyli ishte shumë i pranueshëm për bashkëveprimtarët, ai sakrifikonte çdo gjë prej vetës. Ai ishte zjarr që ushqente shpirtin për çështje kombëtare, Ishte udhëheqës i sinçertë e korrekt, gëzohej shumë për sukseset e shokëve bashkëpunëtorë, gëzim që e manifestonte me kënaqësi, dhe e ndjente sikur të ishin suksese të Tija. Por, edhe prekej e shqetësohej thellë e rëndë, kur dikush nga shokët gjendej në rrethana e pozita të rrezikimit. Shkurt e shqip, Abdyli ishte me tipare të njeriut me shpirt revolucionar, të vuajtur e sentimental dhe në qenie mbante një vullkan ambiciesh për jetën praktike e punën arsimore, veprimin politik e punën shkencore. Për miq të sinqertë çmonte të gjithë shqiptarët e mirëfilltë, dhe për të tillët nuk kursente sakrificën personale që me gjithë qenien ofronte ndihmë shpirtërore, profesionale e materiale. Gjithmonë, e në çfarëdo rrethane, dëshmonte qeniën e Tij me qëndrime e veprime të moralit të lartë dhe ndërgjegje të përgjegjshme dhe të arsyeshme. I tillë ishte në jetën praktike, në punën shkencore e në veprimtarinë atdhetare e politike, siç është rasti i Letrës së njohur të Abdylin dërguar Hans Van Den Bruk më 1991. Ishte fort i ashpër, këmbëngulës e i pakontestueshëm në argumente faktike, kur ndodhej në përballje me kundërshtarët, veçmas me ata që ishin të shtresuar në anën e kundërt  të substancës kombëtare shqiptare.

              Nuk është vetëm rastisje që, Abdyl Ramaj vdiq, vetëm pak kohë pas ekzekutimit, likuidimit barbar të autoritetit të pakontestueshëm për çështjen shqiptare Akademik Fehmi Aganit. Pranë të cilit Abdyli qëndroi politikish e kombëtarisht, që nga koha e studimeve në Prishtinë, e deri në ditët e fundit të jetës, Viteve të fundit të jetës ishin me Profesor Aganin veprimtarë të Kryesisë së LDK. Vazhdimisht qëndronte në krah të Profesorit të respektuar, që kur ishte student i profesorit nga i cili merreshin, jo vetëm leksionet shkencore të sociologjisë, por nga profesor Agani gjithë studentët, edhe Abdyli, ndër më të afërmit me te, merrte edhe mësime për veprimet politike e kombëtare, aktuale me kohën dhe ngjarjet. Abdyli vazhdimisht gjendej në pozita të  rëndësishme, të rrezikshme e të rënda, siç ishte rasti i ngjarjeve e nëntorit të 1968 Demonstratave të Studentëve, më 1970 në veprimet lidhur me konstituivin e Universitetit, që ishte njëra nga kërkesat e studentëve në demonstratat e 1968. Punoi e veproi me kulturë e disiplinë politike e kombëtare, gjithnjë sipas mësimeve e kritereve të rrepta të veprimit politik e të drejtave kombëtare, arsimore, shkencor e politike të Fehmi Aganit. Abdyli popullin e vet e dëshironte sa më të ditur e sa më të ngritur.  Por, mbi të gjitha, Abdyli popullin shqiptar e dëshironte të lirë e të pavarur.

Arriti kohën të jetë bashkë me popullin në tokën e premtuar

 Ai, jo vetëm që shpirtërisht vuante, por vazhdimisht e paralelisht punonte edhe për kompromisin alternativ të mundshëm, Kosovën e lirë dhe të pavarur dhe emocionalisht shkriente zhvillonte e përahapte ndjenjat kreative të vlerave shpirtërore e matreriale kombëtare, e pa u ndalur së punuari për shkëputjen e Kosovës nga e zeza më e madhe, Serbia e komunizmit ortodoks sllav, nga edhe u tret për te dhe në përkushtim të kësaj veprimtarie. Shpirti dhe qenia e tij shpirtërore e kombëtare u tret mu në agun e lirisë, kthimit  monumental biblik e historik të popullit të ndjekur nga kjo tokë e djegur. Këtë kënaqësi jetësore Abdyli vetëm sa e pa me sy, dhe nuk arriti të përjetojë këtë kënaqësi fizike e shpirtërore. Ai realisht mbeti vetëm një Maradhonomak fizik, por jo edhe të përjetojë kënaqësinë e pritur shpirtërore. Ai arriti kohën të jetë bashk me popullin në hapësirë e tokës së premtuar, vetëm fizikisht, kur kur kësaj hapësire shqiptare, që kerxcnohej deri në fanitje nga dhuna barabre ortodkse sllave. Doli,si nga legjenda, zëri i pushkës së Adem Jashari dhe Ushtrisë çlirimtare në aleancë me forcat e NATO-së dhe kësaj hapësire shqiptare, ju ndërprenë vrasjet, masakrimet, ndjekjet e shkatërrimet materiale serbe mbi shqiptarët, kur tfilloi rifillimi e rrugëtimi i jetës dhe punës në Kosovën e pasluftës.

                   Abdyl Ramaj, kudo e kurdo, që e barti jeta 56 vjeçare, lehtë gjeti shokë, bashkëmendimtarë e miq të afërt. Sa ishte nxënës, ishte shok dhe i kandëshëm për të gjithë nxënësit, ishte i çmuar e i respektuar nga të gjithë mësimdhënësit, të cilët patën nderin ta kenë Abdylin nxënës, edhe pse ndaj shokëve dhe mësimdhënësve për veprime e qëndrime të liga, ai shpeshherë dinte të ishte i ashpër dhe qortues i rreptë. Ishte student e shok shembullor i të gjithë studentëve. Në strallin e lirisë, në Demonstratat e 1968, ishte ndër më aktivët e fort i matur. Madje, mu për këtë veprimtari, edhe pse studimet i përfundoi në afatin optimal dhe me notë shembullore, profesorët antishqiptarët serb, që asaj kohë mbanin mësim në fakultetet e Prishtinë; si, Velko Branoviq, ish-ministër i mbretërisë serbe të karaxhorgjeviqëve, e antishqiptari e pseudoshkencëtari tjetër serb Sveta Çanoviq, Abdylit i pamundësuan të pranohet asistent në katedrën e Pedagogjisë. Abdyli për sa vjet ishte redaktor i më se 350  botimeve të teksteve shkollore të shkollave fillore, i dalluar për kritere mjaftë të larta shkencore dhe autor e koautor i 16 librave e teksteve shkollore dhe botimeve profesionale, ka të botuar mbi 100 artikuj e punime shkencore në periodikun kohor vendor “Shkëndija”, “Përparimi” e revista tjera shkencore jashtë Kosovës. Ishte autor i disa veprave autoriale shkencore në lëmin e pedagogjisë. Punimi i tij i doktoratës “Formësimi Didaktik i Lëndës në Tekstin Mësimor” të cilin e përfundoi më 1995 dhe pas vdekjes u botua nga Shtëpia Botuese “ Libri Shkollor” më 2001 në Prishtinë. Punim të cilin Abdyli, nuk  arriti ta mbrojë para mentorit dhe komisionit shkencor në Zagreb, ku edhe i pat mbaruar studimet pasuniversitare. Ky punim doktorate është dëshmi, jo vetëm e pjekurisë së nivelit të lartë shkencor, ku ai vente gjitha energjitë e jetës shkencore didaktike dhe analitike-kamparative Por, kjo vepër është edhe një dëshmi bindëse e të arriturave shkencore të nivelit evropian në Kosovë. Në dy mandate 1994 e 1997 Ishte drejtor në Shkollën e Lartë Pedagogjike e udhëheqës me autoritet, veprimtar partiak e kuadër politik në kohën më të rëndë të okupimit të hekurt serb 1990/1999, nga doli shumë i vendosur kombëtarisht e i guximshëm. Objektivisht gjatë dekadës së okupimin serb, për një kohë ishte veprimtar i respektuar në KMDLNJ,  mori pjesë në themelimin e LDK-së më 23 dhjetor 1989,  në Kuvendin e Dytë të këtij subjekti u zgjodh anëtar  kryesie, dhe po nga ky subjekt, në dy zgjedhjet parlamentare e presidenciale 1992 dhe 1998, u zgjodh deputet nga Theranda. Vazhdimisht ishte i angazhuar të konstituohet e të veprojë ky parlament, në të cilin për një kohë kreu detyrën e kryetarit të Komisionit Parlamentar për Arsim, Shkencë e Kulturë. Abdyli kudo që vepronte dëgjohej, jo vetëm nga bashkëveprimtarët e vetë, por nga ai kishin venerim e drojë të veçantë edhe palët e kundërta, siç ishte rasti me dialogun me okupuesin e egër serb  3+3 për lirimin e lokaleve shkollore, nga për rejtingun politik, polli e quajtura “Marrëveshje për lirimin e lokaleve shkollore”. Në të cilën Abdyli, nga sinqeriteti personal dhe bindja e pastër për veprim politik e kombëtar, ashtu siç e parashikuan projektuesit, aspiruan ta njollosin e ta hedhin në batakun e lakadredhave të arkitekturës për ngritje vlerave të tyre personale. Sipas skenarit ai duhej të ndëshkohej si Kirenari, karshi shkelësve të kushtetutës aktuale, vullnetit, votës së lirë dhe besimit të sovranit, votës së popullit.  

Abdyli pranonte të sprovohej vetëm para popullit

Abdyli ishte kooperativ e transparent, që nuk mbyllte hapësirë dialogu, mirëkuptimi e bashkëpunimi për të miren e shkollës shqipe dhe shqiptarëve, por vazhdimishkt duke pasur kujdes edhe ndaj hapësirave për keqkuptim. Shkurt, për kundër ndërskamsave nga “kopilministrat” e arsimit, që vepronin në Kosovë paralel me Ministrinë e Arsimit të Qeverisë së Kosovës në ekzil. Kontributi i Tij në qeverisjen e arsimit, në kohët më të rënda në historikun e shkollës shqipe, bashkë me profesor Aganit dhe Xhavit Ahmetit ishte i madh.  Ai pati virtyt edukativ e kulturë të veprimit politik, ai nuk njihte prapaskenat e veprimeve tinëzare, këtë nuk ia mësoi korrektësia e sinqeriteti, asrsimimi dhe edukim kombëtar i fituar gjatë jetës së tij praktike, Abdyli ishte i tillë edhe në punën arsimore, shkencore e në gjithë filozofinë e veprimit politik, edhe pse ishte i vetëdishëm se, sinqeriteti dhe korrektësia në veprimet politike, shpeshherë kushtojnë shtrenjtë. Por,  Abdyli këtë e kishte edukim dhe përcaktim jetësor ndaj çështjes kombëtare dhe respekt para popullit. Ai popullin e kishte arbitër të vetëm dhe vetëm para Tij, dhe ndërgjegjes së pastër, ishte i gatshëm të sprovohej. Abdyli gjithnjë popullin e pati për mësues të vetin më të madh. Ai, para kombëtares e dha provimin dhe me punë e veprën për te, ai u shpërblye me uratën e madhe të popullit, që aq shumë e deshi. Abdyli kurrë nuk deshi t’ia kthejë shpinën Kosovës,  madje as në ditët më të rënda e më të rrezikshme për popullin, vendin dhe ate personalisht. Për Abdylin, me të drejtë thotë miku i tij Dr.Abdullah Vokrri, “më shumë vlerë kishin varret e të parëve në trollin kosovar, se sa të gjallët jashtë Kosovës”. Ai në 78 ditët e katrahurës e golgotës shqiptare, dhe të rezistencës krenare kombëtare të UÇK-së, të pritur 20 shekuj, përjetoi qaste shumë të rënda. Falanga serbe ushtroi lloj-lloj presioni fizik e psikik. pasi ishte i vendosur të mos nënshtrohet kërkesave të barbarisë serbe,  dy-tre herë refuzoi propozimin e ofruar në Pallatin e Velanisë për të marr postin e Ministrit të Arsimit në Qeverinë kuislinge të Kosovës, Por, me këtë veprim të madh atdhetarie,  me këtë veprim të guximshëm politik e kombëtar, me rezikshmëri të Abdyl Ramës, si edhe vrasja e Profesor Fehmi Aganit, u rrënua dhe u ndërpre ndërtimi i“arkitekturës” të projektur për formimin e Qeverisë “korzo” e cila ishte  produkt i “arhitektëve” të Marrëveshjes Rugova-Milosheviq. Më kot kryepopi ortodoks, Nikollaj nga Rusia, bashkë me Milosheviqin pritën ardhjen e Abdylit, në cilësi të Ministrit të Arsimit, për një takim  në Beograd. Derisa kreatori i qeverisë kuislingë pushonte në folenë “ Doimo” të Italisë e bronzohej në rivierën e Adriatikut të kaltër italian. Ushtria Çlirimtare e Kosovës dhe Intelektualët shqiptarë si Abdyli dëshmuan se, ata nuk kishin ngelur në Kosovë për të formuar qeveri marionete. Por, ata ngelën në Kosovë, për t’i dhënë formë e përmbajtje kombëtare, shtetësisë ushtarake e politike të Kosovës, ngelën aty për ta mbrojtur dinjitetin dhe nderin historik, kombëtar e njerëzor. Sepse Kosova, në ato momente historike, pa shqiptarë dhe UÇK-në, do të ishte e pakuptimtë.  Dhuna e barbarisë sllave, Abdylin për padëgjueshmëri, e dërmoi  shpirtërisht e fizikisht, nga e cila pasoi vdekja e parakohshme më 12 gusht 1999, kur Abdylit, ju ndalën të rrahurat e zemrës në tavolinën e operacionit, nga tumorit në kokë, në një qendër mjekësore në Romë të Italisë, si pasojë e një sëmundjeje 10 vjeçare të tumorit në tru, për çka  Abdyli, sa ishte i gjallë, nuk është ankuar dhe askush nuk dinte se ai vuante nga kjo sëmundje fatale. Ai përkundër aktivitetit dhe posteve politike, arsimore, shkencore e shoqërore që mbante sa ishte i gjallë, u varros në Prishtinë më 15 gusht 1999, vetëm si një qytetar i zakonshëm, nën përkujdesen e familjes dhe miqve të ngushtë, pa ndonjë formalitet organizativ “këshill të varrimit”, pa asnjë lloj ceremoniali apo fjalim përmbajtjesor të nivelit për jetën dhe veprimtarinë e tij.

              I tillë ishte Abdyl Ramaj, Ai, tash 20 vjet pushon dhe do të pushojë përjetë me nderë dhe i qetë, në tokën e dashur e të lirë të Republikës së Kosovës, të cilën ai e dashti shumë, e për të cilën punoi gjithë jetën. Toka e Kosovë, e ujitur me djerës dhe e larë me gjak ndër shekuj, tash bijtë e vetë, si Abdylin, veprimtar i veçantë arsimor e politik i çështjes kombëtare, heronjët, dëshmorët dhe martirët e rënë për çlirimit e Kosovës dhe lirinë e shqiptareve të kësaj hapësire kombëtare, që me krenari e ngrohtësi i ruan në gjirin e saj. Sepse ata, vetëm këtu, ku “balta është më e ëmbël se mjalta”, duke kërkuar që me korrektësi të përgjegjshme nga të gjallët kërkojnë realizimin e amaneteve. Vetëm kështu ata  pushojnë të qetë në tokën e lirë, për lirine e së cilës derdhen gjakun e dhanë jetën e tyre.

Filed Under: Histori Tagged With: Ismail Gashi-Sllovia-20 vjetori-Abdyl Ramaj

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 303
  • 304
  • 305
  • 306
  • 307
  • …
  • 738
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • MURI I BERLINIT RA, POR MURET POLITIKE DHE IDEOLOGJIKE MIDIS SHQIPTARËVE VAZHDOJNË TË QËNDROJNË
  • Dy “Qemalët” e mëdhenj që themeluan dy shtete mbi rrënojat e një perandorie
  • THANK YOU to the City of St. Petersburg and Chief Anthony Holloway for Supporting Albanian School VATRA!
  • A egzistonte koncepti i kombit në kohën e Skënderbeut?
  • Dardane Halimi: “ALB Connection was created to give every Albanian-owned business in America a voice and visibility”
  • KRIJIMI I NJERIUT TË RI: NGA IDEOLOGJIA KOMUNISTE TE KULTURA E PËRFITIMIT NË SHQIPËRINË E SOTME!
  • Transpozimi poetiko-dramatik i veprës “Trungu ilir” të Sabri Hamitit
  • Mirëqenia mendore dhe shëndeti i sistemit tretës
  • SKËNDERBEU DHE ALFONSI I ARAGONËS: KËNDVËSHRIME TË TJERA
  • Ismail Qemali mes hafijeve dhe gjeopolitikës: Botohet për herë të parë letra e panjohur e vitit 1902
  • 8 nëntor 1462 – Dita e shkrimit të “Formulës së Pagëzimit” nga imzot Pal Engjëlli
  • GJON MILI – IMAZHET PA FORMË DHE ONEIRIZMI POETIK
  • Nëntori i historisë dhe i kujtesës kombëtare
  • FILATELIA PËRBALLË HISTORISË – 118 VJET NGA KONGRESI I MANASTIRIT
  • Portreti i një intelektuali …

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT