Karlo Taljavini (Carlo Tagliavini) ishte gjuhëtar italian, romanist, ballkanolog dhe albanolog. Lindi më 18 qershor 1903 në Bolonjë dhe ndërroi jetë më 31 maj 1982.
Taljavini punoi si profesor në Universitetin e Padovës, ku për shumë vite mbajti ligjërata të rregullta për gjuhën dhe letërsinë shqipe. Ai ishte një ndër studiuesit e huaj që analizoi në thellësi strukturën, historinë dhe dialektet e gjuhës shqipe.
Është autor i shumë studimeve mbi gjuhësinë krahasuese ballkanike dhe atë romane. Gjithashtu botoi studime e artikuj për çështje të dialektologjisë, leksikologjisë historike, historisë së gjuhës shqipe dhe gjuhësisë shqiptare. Ka shkruar vështrime të përgjithshme për shqipen në enciklopedi, përmbledhje e vepra të ndryshme, si dhe mbajti për disa vite (nga 1941) rubrikën bibliografike për albanologjinë dhe ballkanistikën në organin “Indogermanisches Jahrbuch”.
Me veprën “L’albanese di Dalmazia” (Firence, 1937) dha ndihmesë të çmuar për njohjen e së folmes shqipe të Borgo Erico-s (Arbëneshit) pranë Zarës. Në punimin “Stratificazione del lessico albanese. Elementi indoeuropei” (Bolonjë, 1965), pjesë e kursit të tij universitar për gjuhën shqipe, kontribuoi në studimet etimologjike, duke evidentuar përfundimet e arritura pas botimit të Fjalorit etimologjik të Gustav Majerit.
Hartoi gjithashtu monografinë dialektologjike “Le parlate albanesi di tipo Ghego orientale (Dardania e Macedonia nordocidentale)” (Romë, 1942), ku përshkroi tiparet e të folmeve të Kosovës dhe Maqedonisë. Një pjesë e kursit të tij për gjuhën shqipe u botua në vëllimin “Stratificazione del lessico albanese” (1943, 1965). Akademia e Shkencave e Shqipërisë e kujton me nderim, jo vetëm për kërkimet shkencore dhe veprat e tij në gjuhësinë e përgjithshme, por edhe për kontributet e mëdha në albanologji.