Sokol Paja – Page 3 – Dielli

Ardita Statovci, pedagoge pranë “Washington Conservatory of Music”: “Muzika është gjuhë universale që të mundëson ta prezantosh një copëz të identitetit e kulturës së vendit tënd në çdo anë të botës”

March 13, 2026 by s p

Intervistoi: Sokol Paja/

1. Si ndjeheni përpara koncertit recital të 17 marsit në La Maison Française? Cilat janë pritshmëritë tuaja dhe cili është repertori i zgjedhur?

Së pari ju falënderoj shumë për ftesën për të bërë intervistën. Koncerti gjithmonë është një moment i veçantë, një ngjarje me shumë emocion dhe me shumë ngjyra të cilat shprehen nëpërmjet tingullit. Bota e muzikës është unike dhe e mrekullueshme. Ajo mban gjallë historinë e njerëzimit dhe të mundëson të përjetosh veçantinë e secilës periudhë kohore, pra dëgjuesi “ecën” në kohë prapa 100, 200, 300 vite. Kjo është fascinuese! Për koncertin më 17 mars po përgatitem intenzivisht dhe më gëzon fakti që interesimi i publikut për bileta është shumë i madh, përkundër ofertave të shumta kulturore që ofron Washington D.C. brenda një dite.

2. Çfarë mesazhi artistik dhe kulturor përcjell ky recital?

Se gjuha muzikore është universale dhe natyrshëm krijon ura bashkëpunimi në mes të kulturave.

3. Programi artistik që përfshin vepra nga Franz Schubert, Maurice Ravel, Johannes Brahms dhe kompozitor nga Kosova – pse e bëtë këtë zgjedhje artistike? A ka ndonjë domethënie të veçantë?

Janë bërë tani mbi 3 dekada e gjysmë që luaj piano dhe kam pasur fatin të interpretoj në shtete të ndryshme në Evropë, Azi e SHBA. Në vitet e 90-ta kur shkova si 15-vjeçare për të studiuar pianon në një universitet me renome sikur Universiteti Mozarteum në Salzburg të Austrisë, nuk kishte ende studentë shqiptarë që studionin për muzikë. Andaj, dëshiroja që me mundësitë e mia nëpërmjet muzikës të bëja diçka për vendin tim, të prezantoja dhe promovoja muzikën tonë. Në koncerte recitale në shtete të ndryshme, krahas veprave të dëshmuara pianistike nga kompozitorë botërorë, përfshij edhe vepra nga kompozitorët shqiptarë. Edhe kësaj radhe, në program kam pjesë nga kompozitorë të periudhave të ndryshme muzikore, si romantizmin me Schubertin dhe Brahmsin, impresionizmin me francezin Ravel, dhe periudhën bashkëkohore me kompozitorin nga Kosova, Fahri Beqiri.

4. Në rrugëtimin mbresëlënës artistik nga Kosova drejt skenave ndërkombëtare, suksesin tuaj kujt ia dedikoni?

Që nga fëmijëria kam pasur përkrahjen e parezervë të familjes dhe kjo vazhdon të jetë edhe sot ashtu. Në këtë profesion, disiplina strikte, dedikimi e ushtrimi në baza ditore janë thelbi. Pra pa marrë parasysh përvojën ndër vite, ushtrimi është dhe mbetet gjëja kryesore.

5. Cilat koncerte artistike në karrierën tuaj i konsideroni më të veçanta? Ku i keni ndjerë emocionet më të forta?

Secili nga koncertet e ka veçantinë e tij. Secila paraqitje para publikut është unike. Emocionet janë të dyanshme – interpreti, gjithmonë në shërbim të muzikës, performon dhe ndan ndjesitë dhe intelektin e tij me publikun, ndërsa energjia/ndjesia e publikut përcillet deri në skenë tek interpreti. Pra është një proces i mrekullueshëm ndjesish të dyanshme.

6. Si ambasadore kulturore e kombit tonë në Amerikë, sa e rëndësishme është për artistët që të përfaqësojnë kulturën shqiptare në skenat ndërkombëtare të muzikës klasike? Barra, pesha dhe përgjegjësia – a ka talente në Shqipëri e Kosovë?

Kultura është ajo nëpërmjet së cilës njerëzit identifikohen. Në fushën e muzikës klasike barra dhe përgjegjësia janë të larta, meqë ndër shekuj ekzistojnë figura që kanë vendosur tanimë standarde të arta. Duke u nisur që nga kompozitorët e njohur që njëkohësisht ishin edhe instrumentistë të shkëlqyer, si Bach-u, Mozarti etj. Për ilustrim, njëri ka lindur para gati 4 shekujve, kurse i dyti, janarin që shkoi, do ta festonte ditëlindjen e 270-të. Pra këto standarde të arta mbi interpretimin e muzikës ekzistojnë tanimë e sa shekuj. Dhe, në kohën e sotme për instrumentistin e sotëm, barra është e lartë.

Së pari nevojitet një shkollim superior që aftëson krijimin e shkathtësive për t’ia mundësuar muzicientit që të kuptojë e hulumtojë botën e kompozimeve të titaneve të literaturës muzikore, e më pastaj që të aftësohet për t’i interpretuar këto. Ky shkollim është specifik dhe duhet të fillojë që nga fëmijëria. Pastaj krahas shkollimit (muzikor), nevojitet edhe një sistem i tërë përreth, siç janë mundësitë për të interpretuar, konkurset muzikore, festivalet etj. Pra talente ka shumë, por talenti duhet të shkollohet. Viteve të fundit mundësitë janë bërë më të mira në vendet tona dhe janë hapur edhe mundësi bursash. Por nuk ka qenë gjithmonë kështu. Ka qenë e nevojshme që në baza individuale të sakrifikohet për të arritur. Rrjedhimisht, edhe duke qenë se jemi një vend i vogël, mendoj që rëndësia e artistëve që përfaqësojnë kulturën shqiptare në skenat ndërkombëtare është e madhe dhe e rëndësishme. Është një gjuhë universale që kuptohet dhe çmohet gjithandej. Një gjuhë që të mundëson ta prezantosh një copëz të identitetit dhe ta tregosh rrëfimin e kulturës e vendit tënd në çdo anë të botës.

7. Cili është mesazhi juaj për të rinjtë shqiptarë që duan të ndjekin një karrierë në muzikën klasike?

Muzika është e bukur dhe ndjesia e interpretimit është e paçmim. Por, për ta bërë profesion, nevojitet gatishmëria për sakrificë dhe një disiplinë e vullnet i madh.

8. Kush është Ardita Statovci?

Kam lindur në Prishtinë, ku edhe kam filluar mësimet e pianos që në fëmijëri. Në moshën 15-vjeçare jam pranuar për studime në Universitetin Mozarteum, në vendlindjen e Mozartit, në Salzburg të Austrisë. Pas përfundimit të studimeve të magjistraturës në Salzburg, kam vazhduar studimet pasdiplomike në Akademinë Pianistike në Imola të Italisë, si dhe në Indiana University në SHBA, ku mora ftesën për të studiuar me pianistin legjendar Menahem Pressler.

Kam performuar në recitale pianistike, si soliste me orkestra dhe në koncerte të muzikës së dhomës, në salla me renome si Musikverein në Vjenë të Austrisë, Elbphilharmonie në Hamburg të Gjermanisë, si dhe në shumë salla të njohura koncertale në Evropë, Azi dhe SHBA.

Së bashku me pianisten zvicerane Ariane Haering, prej më shumë se dhjetë vitesh kemi formuar një duo pianistike të quajtur ARIADITA Duo, me të cilën performojmë në nivel ndërkombëtar. Krahas interpretimit, përpiqem të ndihmoj pianistët e rinj nga Kosova duke u krijuar mundësi për bursa dhe paraqitje koncertale në Evropë. Gjithashtu jam pedagoge pranë Washington Conservatory of Music, ku drejtoj klasën time të pianos. Përveç kësaj, mbaj masterklasa për piano dhe muzikë kamertale në vende të ndryshme të botës dhe shërbej si anëtare jurie në konkurse pianistike. Ju falënderoj shumë për bisedën dhe pyetjet inspiruese! https://www.arditastatovci.com/en_vita_ardita.php

Foto: A. Llapashtica

KANDIDATE PËR KËSHILLIN BASHKIAK NË KELLER, TEXAS, ELDA RATA: “SUKSESI I ÇDO SHQIPTARI ËSHTË SUKSES PËR KOMUNITETIN TONË NË AMERIKË”

March 9, 2026 by s p

Intervistoi: Sokol Paja/

1. Cila është platforma elektorale e Elda Ratës? Pse duhet të të votojë elektorati?

Platforma ime elektorale bazohet në tre shtylla kryesore: siguria publike, zhvillimi ekonomik strategjik dhe mbështetja për bizneset e vogla lokale dhe familjet. Keller është një qytet i jashtëzakonshëm dhe synimi im është të ruajmë atë që e bën këtë komunitet të veçantë: vlerat dhe komunitetin, ndërkohë që menaxhojmë dhe kontribuojmë në rritjen dhe zhvillimin e tij. Unë besoj në zhvillim ekonomik strategjik, transparencë në vendimmarrje dhe bashkëpunim të ngushtë me komunitetin.

Si juriste dhe sipërmarrëse me eksperiencë në sektorin publik dhe privat, unë sjell një perspektivë profesionale unike. Elektorati duhet të më votojë sepse unë besoj në shërbimin ndaj komunitetit, besoj në iniciativat e reja për zhvillimin ekonomik duke ruajtur në të njëjtën kohë vlerat dhe traditat e komunitetit dhe transmetimin dhe kultivimin e këtyre vlerave te brezi i ri, dhe sepse jam e përkushtuar të punoj çdo ditë për interesin e qytetarëve të Keller.

2. Angazhimi politik në Texas dhe distriktin ku kandidon, fokusi, pozicionimi, nismat, partia politike dhe një thirrje për shqiptarët.

Unë jetoj dhe kam investuar në Keller, Texas, dhe kam qenë shumë aktive në komunitet dhe në zhvillimin ekonomik të qytetit. Përmes biznesit tim dhe angazhimit në organizata lokale, kam ndërtuar marrëdhënie të forta me qytetarët dhe liderët lokalë.

Fokusi im është:

mbështetja për forcat e zbatimit të ligjit, policinë dhe zjarrfikësit

stabiliteti në zhvillimin ekonomik

mbrojtja e cilësisë së jetës në Keller

transparenca dhe informimi në qeverisjen lokale

Unë kam vënë re që komuniteti shqiptar në SHBA jo vetëm është një komunitet shumë punëtor dhe i respektuar, por po rritet dita-ditës dhe po tregon që aderon të bëhet pjesë e strukturave politike vendore dhe qendrore. Për mua është një nder i madh që jam pjesë e idealeve dhe qëllimeve të këtij komuniteti. Kështu që jam e bindur që të gjithë së bashku do t’ia arrijmë që të ngrejmë zërin tonë dhe të bëhemi faktorë.

Ndaj besoj shumë në mbështetjen e gjithë komunitetit shqiptar në rrugëtimin tim që kam ndërmarrë për të përfaqësuar shqiptarët në institucionet amerikane, sepse çdo sukses i çdo shqiptari është sukses për komunitetin tonë në të gjithë Amerikën.

3. Kandidimi politik dhe rëndësia e këtij pozicioni. Ku e mbështet suksesin e garës sate?

Pozicioni i Këshilltarit Bashkiak është shumë i rëndësishëm sepse vendimet që merren në këtë nivel ndikojnë drejtpërdrejt në jetën e përditshme të qytetarëve: sigurinë, zhvillimin urban, ekonominë lokale dhe shërbimet publike.

Suksesi i garës sime elektorale mbështetet në:

besimin e komunitetit

punën e palodhur dhe prezencën në terren

angazhimin proaktiv në evenimentet e qytetit

influencën që kam ndërtuar përmes kontributit në komunitet dhe në zhvillimin ekonomik të qytetit

të qenit emigrante dhe grua e suksesshme

Unë besoj se kur njerëzit shohin punën, përkushtimin dhe integritetin e dikujt, ata e kuptojnë që kandidatura është serioze dhe e sinqertë.

4. Një shqiptare që kandidon për një pozicion kaq të rëndësishëm – çfarë ndjeshmërie keni?

Për mua është një moment shumë i veçantë dhe emocional. Si shqiptare që kam ardhur në Shtetet e Bashkuara dhe kam ndërtuar jetën dhe familjen këtu, unë e ndjej shumë fort përgjegjësinë për të përfaqësuar vlerat tona: punën e ndershme, familjen, respektin dhe përkushtimin ndaj komunitetit. Historia e shqiptarëve është një histori rezistence dhe suksesi. Kandidimi im është edhe një mënyrë për të treguar që Ëndrra Amerikane është ende gjallë, që shqiptarët kontribuojnë fuqishëm në shoqërinë amerikane dhe janë pjesë aktive e demokracisë.

5. Si po ecën fushata? Cila është strategjia e fitores?

Fushata po ecën shumë mirë dhe po marr një mbështetje të madhe nga komuniteti. Strategjia ime është shumë e thjeshtë: të jem pranë njerëzve dhe të dëgjoj shqetësimet e tyre. Unë bashkë me ekipin strategjik të fushatës po zhvillojmë takime me qytetarët, po marr pjesë në aktivitete të komunitetit dhe po komunikojmë vazhdimisht me votuesit. Qëllimi është të ndërtojmë një marrëdhënie besimi dhe transparence. Për elektoratin gri, mesazhi im është i qartë: ne mund të kemi pikëpamje të ndryshme politike, por të gjithë duam një Keller të sigurt, të zhvilluar ekonomikisht dhe më shumë mundësi për familjet tona.

6. Kush është Elda Rata?

Unë jam juriste, sipërmarrëse dhe nënë. Kam një formim akademik ndërkombëtar me diplomë në fushën juridike, kam kryer master në Shqipëri dhe në Nju Jork në Pace Law School. Karriera ime përfshin eksperiencë në sektorin publik dhe privat, në fushën e agjencive të forcave të zbatimit të ligjit dhe në aspektin ligjor të krijimit dhe zhvillimit të biznesit në SHBA.

Sot punoj për një kompani që ofron shërbime ligjore për korporatat e ndryshme amerikane në të gjitha shtetet e Amerikës, ku mbikëqyr Departamentin e Shërbimeve Ligjore. Gjithashtu jam bashkëpronare e dy restoranteve italiane “Acquario Italian Restaurant” and “Acquario Pizza Pasta Bar” të dyja në Keller së bashku me bashkëshortin tim. Për bizneset tona unë mbuloj marrëdhëniet me publikun dhe zbatimin ligjor të rregulloreve të ndryshme që kanë të bëjnë me industrinë kulinare.

Bashkë me bashkëshortin jemi shumë të përkushtuar ndaj komunitetit ku jetojmë, besojmë shumë në vlerat e familjes dhe edukimit dhe mundohemi t’i transmetojmë edhe te tre fëmijët tanë. Në kohën e lirë më pëlqen shumë të kaloj kohë me familjen time dhe t’u gjendem në ndihmë njerëzve në nevojë.

7. Prejardhja familjare dhe historia e emigrimit në SHBA

Kam lindur dhe jam rritur në Kukës, në veri të Shqipërisë. Ne jemi me origjinë nga Hasi i Shqipërisë. Unë vij nga një familje që gjithmonë ka besuar në rëndësinë e edukatës së mbarë dhe të shkollimit.

Babai im ka qenë drejtues në arsim, biokimist dhe si hobi ka pasur bletërritjen, ndërsa nëna ka punuar në shëndetësi. Unë jam rritur duke i parë të dy ata duke i shërbyer komunitetit, njëri si mësues dhe tjetri duke shërbyer në çdo kohë të ditës dhe natës në përmirësimin e shëndetit të nënave dhe vajzave. Prindërit e mi, përveç shërbimit ndaj komunitetit, nuk lanë kurrë mënjanë detyrën e tyre prindërore në rritjen dhe edukimin tim, të vëllait dhe motrës.

Historia ime është historia e shumë emigrantëve që kanë ardhur në Shtetet e Bashkuara për të ndërtuar një jetë më të mirë për veten dhe fëmijët e tyre. Edhe unë erdha për më shumë siguri dhe mundësi për vete dhe për djalin tim. Amerika është një vend mundësish dhe unë jam shumë mirënjohëse për mundësitë që kam pasur këtu për të ndërtuar jetën dhe karrierën time si nënë e vetme.

Në fillimet e mia, përpos pengesave dhe vështirësive që kalon çdo emigrant i sapoardhur, unë iu futa edhe studimeve në fushën juridike për të rikonfirmuar vlerat e mia si intelektuale e ardhur nga Shqipëria. Falë eksperiencës dhe përkushtimit tim arrita të pranohem në Pace University’s Haub Law School në Nju Jork. Në kulmin e arritjeve të mia profesionale si individ, si femër dhe si nënë e vetme, Zoti më shpërbleu me një shans të dytë edhe në jetën time sentimentale.

Tashmë unë pata fatin dhe mundësinë për të krijuar një familje të re, e cila u kurorëzua me ardhjen në jetë të vajzës time, e cila përmbush zemrat tona si prindër, por edhe të të dy vëllezërve të saj. Unë jam falënderuese Zotit çdo ditë për gjithçka që më ka dhuruar deri tani. Sot jetoj në Keller, Texas, me familjen time të re dhe jam krenare që kontribuoj në komunitetin ku jetojmë.

DR. ATHANAS GEGAJ, EDITORI I DIELLIT DHE SEKRETARI I VATRËS U PËRKUJTUA NË NEW YORK

February 23, 2026 by s p

Sokol Paja/

New York, 22 shkurt 2026 – Dr. Athanas Gegaj, editori i Diellit dhe sekretari i Vatrës u përkujtua në New York në një sesion shkencor të organizuar nga Fondi Humanitar “Trieshi” në “Tesoro D’Italia Restaurant” dhe me pjesëmarrjen e studiuesve, gazetarëve, historianëve e veprimtarëve të shquar të komunitetit shqiptar në mërgatën e Amerikës. Aktiviteti kulturor për të nderuar Dr.Athanas Gegajn si shembull i patriotizmit, shkencës dhe publicistikës me kontribute të qenësishme në shkencë, gazetari, fe e kulturë shqiptare u prezantua denjësisht nga Kolë Cacaj.

Në fjalën e mirëseardhjes kryetari i Fondit Humanitar Trieshi z.Gjon Gjokaj theksoi se Dr. Athanas Gegaj, një nga figurat më ikonike të kulturës dhe nacionalizmit shqiptar të shekullit të 20-të. Sipas z.Gjokaj, nga arritjet e mëdha të Dr. Athanas Gegaj dhe veprave të tij letrare në fusha të ndryshme të dijes teologjike, publicistike, politike dhe kulturore, dëshirojmë t’ju kujtojmë se emri i tij sot lidhet kryesisht me studimin monumental mbi historinë e “Gjergj Kastriotit – Skënderbeut”, një vepër e konsideruar nga shumë studiues si gurëthemeli i albanologjisë dhe historiografisë mesjetare të Shqipërisë.

Gazetari Gjekë Gjonlekaj diskutoi rreth kontributit të Gjon Gjekës Lucaj për hapjen e shkollës shqipe në Triesh, tezën e Gegajt se Kosova është e Shqipërisë dhe Kosova duhet të bashkohet me Shqipërinë. Ai ishte një rilindas besnik i atdheut, gjuhës shqipe dhe popullit shqiptar, persekutimin e Gegajt nga fashistët, bashkëpunimi me Mbretin Zog dhe miqësinë me Nolin e aspekte të veçanta të veprimtarisë dhe jetës publike e private.

Diplomati Virgjil Kule theksoi se e veçanta e Gegajt është se ndryshe nga ne të tjerët që kemi marrë si pikënisje Barletin, ai është bazuar në veprën e hershme të Anonimit ngaTivari për të shkruar në frëngjisht disertacionin e tij “Shqipëria dhe invazioni turk në shekullin XV). Vlerësimet e para shumë pozitive i erdhën Gegajt nga miku i tij i çmuar, i madhi Fan Noli i cili tha se vepra e Athanasit në frëngjisht mbi Skënderbenë ishte më e mbaruara që kishte parë dritën e botimit gjer në vitin 1949, si nga forma, nga lënda dhe nga baza dokumentare. Po atë vit Noli kishte përfunduar veprën e tij mbi Skënderbeun. Po përse këta figura komplekse të historisë intelektuale të popullit shqiptar janë interesuar dhe kanë shkruar për Skënderbeun? Përgjigjen për këtë pyetje na jep vetë Gegaj kur thotë në një intervistë të tij: Interesimi im për historinë e Skënderbeut është një gjë tipikisht shqiptare. Ai është heroi i kombit tonë dhe një fytyrë ndërkombëtare që zotëron në historinë e Europës në të XV-tin shekull. Për më tepër Skënderbeu është ai personalitet që ka nderuar dhe nderon çdo kohë popullin shqiptar, tha ndër të tjera diplomati Kule.

Editori i Diellit Sokol Paja analizoi veprimtarinë e Dr. Athanas Gegajt si editor i gazetës Dielli. Dr. Gegaj si editor dhe funksionar i Vatrës ruajti ndershmërisht balancat në Federatën Vatra e gazetën Dielli, promovoi kulturën, vlerat dhe idetë amerikane në jetën e komunitetit shqiptar, promovoi kulturalisht historinë, gjuhën, kulturën dhe identitetin kombëtar shqiptar, luftoi pa mëshirë diktaturën, tiraninë dhe regjimin shtypës të Tiranës, bashkoi, promovoi, zhvilloi dhe integroi komunitetin shqiptar në Amerikë, shërbeu si urë lidhëse e përbashkues i intelektualëve shqiptarë në Amerikë e Europë, lëvroi teza historike dhe identitare në dobi të kombit, atdheut dhe historisë kombëtare. Në shkrimet editoriale të Diellit, Dr. Gegaj synonte bashkimin e shqiptarëve përtej ndarjeve politike, krahinore apo ideologjike, qëndrimeve ndaj historisë apo periudhave të caktuara, duke e konsideruar unitetin kombëtar si vlerë themelore të shqiptarëve kudo vepronin e punonin. Editorialet informuese, argumentuese, bindëse e analizuese të Gegajt jo vetëm që informuan e ndikuan komunitetin por edhe e drejtuan dhe organizuan atë.

Studiuesi Dr. Paulin Marku në fjalën e tij theksoi se Dr. Athanas Gegaj është një figurë e rëndësishme në

historinë e Vatrës, veçanërisht, në profilin e tij si editor i gazetës Dielli për periudhën 1963-1971. Ai kishte profil të spikatur në diasporë sepse ishte aktiv në jetën komunitare shqiptare tē diasporës dhe në lëvizjet politike si (Blloku Indipendent, sekretar dhe redaktor i gazetës L’ Albanie Libre, organizator në Ballin

Kombëtar, punoi pak kohë për Komitetin Shqipëria e Lirë dhe në shtator të vitit 1963 zgjidhet editor i gazetës “Dielli”, cili kishte jetuar më parë në Itali, deri në vitin 1960, pastaj emigroi në Francë ku qëndroi për dy vite, deri në 1962, dhe pastaj u largua për në Amerikë. Dr. Marku ekspozoi një letër shpirtërore e patriotike të Dr. Gegajt drejtuar Gurazezit: “unë do të kryej detyrën deri në pikën e fundit, dhe nuk do

të veproj, në asnjë mënyrë, që organizata të pësojë përçarje. Sot jam, nesër nuk jam më. Por Vatra duhet të vazhdojë, sepse është gjëja më e bukur që ka komuniteti ynë. Është një trashëgimi madhështore, për ne të gjithë. I vetmi trashëgim, tha Dr. Marku.

Historiani Zef Ujkaj analizoi veprat “Albania”, të autorëve Athanas Gegaj dhe Rexhep Krasniqi, një botim i emigracionit politik, publicistik dhe intelektual, duke synuar të informojë dhe sensibilizojë opinionin ndërkombëtar mbi realitetin politik, historik e shoqëror e Shqipërisë së bashku, por edhe për rrjedhat historike të saj. Historiani Ujkaj theksoi se në kumtesën e tij “Broshura “Albania” e Athanas Gegajt dhe Rexhep Krasniqit”, kapitulli i parë paraqet një analizë të përmbledhur të përmbajtjes dhe sinimeve kryesore të veprave “Albania”. Kapitulli i dytë fokusohet në jetën dhe veprimtarinë e autorëve Gegaj dhe Krasniqi. Kapitulli i tretë i trajton rolin e Asamblesë së Kombeve të Robëruara e Evropës, si organizmi që mundësoi botimin dhe shpërndarjen e kësaj broshure mbi Shqipërinë, duke e vendosur atë në kuadër të veprimtarisë antikomuniste dhe lobimit politik në arenën ndërkombëtare. Gjithashtu analizon veprimtarinë së Komitetit Kombëtar “Shqipëria e Lirë” si strukturë politike e emigracionit shqiptar që bënin pjesë Krasniqi dhe Gegaj dhe prej nga u iniciua dhe u botua vepra “Albania”.

Veprimtari Lulash Palushaj në kumtesën “Veprimtaria patriotike e shkencore e Athanas Gegajt” shpalosi vlerat akademike të Dr Athans Gegajt, formimin e tij si njohës i shumë gjuhëve të huaja, aspekte të veprimtarisë atdhetare në Amerikë, në Europë dhe profilin e tij si studiues i veprës së Skënderbeut etj.

Gazetari Zef Pergega në kumtesën “Origjina e Skenderbeut ne vepren e Athanas Gegajt” theksoi se Dr. Athanas Gegaj na tregoi se malësorët, si arbëreshët shqiptar në Itali, dhe jo arbëreshët e Italisë, janë esenca oigjinale e painfektuar e palcës kombëtare. Ai na mësoi se fatkeqësia e kombit tonë është se hyjnë në historinë e tij, njerëz nga politika, për të cilët u duhet njohur AND-ja, dhe dalin me brryla dhe arkivole, njerëzit që kanë merita! Të gjithë e

duam lirinë, por, pak vetë dalim, për ta mbrojtuar atë. Ka ardhur koha të mos e gremë flamurin e armikut dhe mos guxojë kush ta mbulojë fytyrën e Kastriotit në shesh të kombit. Ai na mësoi se s’ka si bëhet Shqipëria, kur braktiset nga dituria, se historia e Shqipërisë, nuk mund të shkruhet pa shqiptarët e botës së lirë dhe ata që jetojnë padrejtësisht në shtetet fqinjë dhe se pa malësorët s’ka komb me traditë

origjinale autoktone. Ai e konceptonte Gjergį Kastriotin si babai i kombit, por qeveritarët, nuk e pranuan si të tillë. Familjarë të Gjergj Kastriotit i gjen në Amerikë dhe në Kanada, që në fillim të shek. 17-të, madje në këto dy shtete, 400 prej tyre mbajnë mbiemrin Scanderbeg.

Ua kam shpjeguar se ky mbiemër, nuk është skocez, por shqiptar, tha ndër të tjera z.Përgega.

Gazetari Rafael Floqi, në kumtesën e lexuar nga Helena Lubonja Ujkaj shprehet se Athanas Gegaj nuk i besoi Biemmit nga naiviteti, por nga bindja se historia e Skënderbeut nuk mund të ndërtohet mbi një zë të vetëm. Debati mes Biemmit, Babingerit, Marineskut dhe Frashërit pasqyron rrugën e gjatë të historiografisë shqiptare: nga miti drejt dokumentit, nga rrëfimi heroik drejt analizës kritike.

Gazetari i shquar Frank Shkreli në kumtesën e lexuar nga Driton Sinishtaj shprehet se figura të larta të kombit si Athans Gegaj duhet të kthehen, njëherë e mirë dhe për hir të së vërtetës historike, në qëndër të debatit shkencor dhe akademik, jo vetëm si një përgjegjësi morale — por edhe si një detyrim akademik dhe kombëtar. Margjinalizimi zyrtar i figurave kombëtare anti-komuniste si Dr. Athanas Gegajt, një nga historianët më seriozë shqiptarë të shekullit XX, ishte një padrejtësi e madhe historike e regjimit komunist.

Nikollë Gegaj, nipi i Dr. Athanas Gegajt përshëndeti me një letër të pranishmit mbi rëndësinë e aktivitetit ndërsa nipi tjetër i Dr. Gegajt, Zef Volaj mbajti një fjalë falenderuese dhe emocionale. Gjithashtu, Ded Camaj njohës i Dr. Athanas Gegaj tregoi aspekte të veçanta të takimit me Dr. Gegajn në Itali kur organizohej festa e flamurit kombëtar.

Gjek Gjonlekaj apeloi në fund të aktivitetit që Shqipëria dhe Kosova duhet ti bëjnë nderimet më të larta Dr. Athanas Gegajt si personalitet i shquar kombëtar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Ky sesion shkencor ishte një aktivitet i shkëlqyer patriotik e kulturor ku u nderua Dr. Athanas Gegaj një ndër personalitetet më të shquara të Vatrës, Diellit e të shqiptarëve të Amerikës në vitet 60-të – 70-të.

VATRA, EMËR I SHENJTË, AMANET I BREZAVE, FLAKA QË NUK SHUHET KURRË…

January 18, 2026 by s p

Sokol Paja/

Massachusetts, 17 janar 2026 – Vatra Boston bashkoi shqiptarët në Massachusetts për në një festë atdhetare, kulturore e shpirtërore të ringritjes së Vatrës në Boston si histori, dinjitet, identitet e vlerë kombëtare e komunitare shqiptare. Moderatorja e eventit patriotik Dorjana Dhima pas hymneve kombëtare ftoi të pranishmit në një videoprezantim me arritjet dhe sukseset e Vatrës Boston përgjatë dy viteve, ngjarje që kanë bashkuar e promovuar shqiptarët në Boston.

Z.Mentor Maksutaj kryetari i degës së Vatrës në Boston në fjalën e mirëseardhjes u shpreh se kjo ditë nuk është thjeshtë një përvjetor në kalendar, por një dëshmi e gjallë e vazhdimësisë së një ideali, e përkushtimit ndaj identitetit tonë kombëtar dhe e dashurisë për atdheun, edhe larg tij.

“Vatra” ka qenë dhe mbetet një emër i shenjtë për shqiptarët në Amerikë. Ajo përfaqëson historinë, sakrificën dhe vizionin e patriotëve që, me penë dhe me vepra, hodhën themelet e vetëdijes sonë kombëtare, theksoi ndër të tjera z.Maksutaj. Rinisja e Vatrës në Boston, dy vite më parë, ishte një akt guximi, përgjegjësie dhe besimi në vlerat që na bashkojnë, u shpreh z.Maksutaj teksa shtoi se gjatë këtyre dy viteve, “Vatra” e Bostonit ka treguar se nuk është vetëm një organizatë me emër të madh, por një vatër e gjallë veprimtarie, dialogu dhe bashkimi. Është bërë një hapësirë ku gjuha shqipe, kultura, historia dhe traditat tona ruhen dhe përcillen te brezat e rinj. Vatra është bërë një urë lidhëse mes shqiptarëve këtu në SHBA dhe rrënjëve tona në trojet shqiptare, tha ndër të tjera z.Mentor Maksutaj. Përgjegjësia jonë nuk përfundon me ruajtjen e trashëgimisë, por vazhdon me ndërtimin e së ardhmes pasi të rinjtë tanë kanë nevojë për shembullin tonë, për unitetin tonë dhe për një “Vatër” të fortë, aktive dhe gjithëpërfshirëse.

Në këtë ditë të veçantë, dua të shpreh mirënjohjen më të thellë për të gjithë ata që kontribuan në rinisjen e “Vatrës”, për drejtuesit, anëtarët dhe vullnetarët që me punë të palodhur e kanë mbajtur gjallë këtë mision fisnik, u shpreh z.Maksutaj. Falë jush, “Vatra” nuk është vetëm histori – ajo është e tashme dhe e ardhme.

Le të shërbejë ky dyvjetor si një thirrje për më shumë bashkim, më shumë angazhim dhe më shumë besim në forcën tonë si komunitet. Le ta mbajmë “Vatrën” të ndezur, si simbol të unitetit, dinjitetit dhe krenarisë shqiptare, përfundoi fjalën përshëndetëse Z.Mentor Maksutaj.

Ai paraqiti gjithashtu për pjesëmarrësit dhe kalendarin e aktiviteteve për vitin 2026 si: prezantimi i Web faqes së degës vatraboston.com, festa e pavarësisë së Kosovës, aktiviteti kushtuar Faik Konicës, rritja e bursave e të studentëve, pikniku për komunitetin etj. Sekretari i Federatës Pan-shqiptare të Amerikës Vatra Dr.Pashko Camaj përshëndeti në emër të kryetarit Dr. Elmi Berisha e mbarë kryesisë, falënderoi Vatrën Boston për aktivitet cilësore dhe shembullin e mirë frymëzues për mbarë shqiptarët në Boston. Editori i Diellit Sokol Paja vlerësoi Vatrën Boston për punën patriotike, trashëgimin e vlerave kombëtare, angazhimin dhe dedikimin për çështjen shqiptare në mërgatën e Amerikës.

Z.Andrea Pani theksoi se Vatra është relike e jashtëzakonshme, amanet që duhet t’ua trashëgojmë brezave të rinj. Z. Endri Kume nga “Albanians Boston Community Center” u shpreh se Vatra është organizata patriotike më domethënëse për shqiptarët dhe bashkëpunuese në misionin e përbashkët për të mbështetur komunitetin shqiptar. Në përfundim të darkës festive u ndanë certifikata mirënjohje nga Vatra Boston si respekt e falenderim ndaj mbështetjes së aktiviteteve patriotike të Vatrës në Boston: Çunat e Bostonit(Artur Baçova, Ardi Baçova dhe Eno Kume), Minella Gjoka, AJB Transportation(Altin Brari), Jackson Street Automortive(Ziad Nabbout), OTR Limo/Maxi party bus(Artur Macorri), AR llc(Albert Maksutaj), Bocford house of pizza ne Boxford(Neviol Shukulli), Ellies Pizza ne Wakefield dhe Bevery(Xhulio Bleta dhe Albion Beciri), Giovanis Pizza në Saugus(Edison Shahini), Beksian Bella dhe Rei Bella (fotograf, video montazh, dj) dhe Henry Logistic(Ervin Çiflikun).

Vatra Boston falënderoi në ceremoninë festive edhe organizatat shqiptare ne Boston dhe institucionet fetare për bashkëpunimin e shoqatat e studenteve shqiptarë të Universitetit Harvard dhe Bently.

Një mbrëmje festive e pa harrueshme të një feste shqiptare në nderim të historisë së Vatrës dhe vlerësim të përpjekjeve patriotike të shqiptarëve në mërgatën e Bostonit.

Letërsia si dëshmi e së vërtetës…

January 16, 2026 by s p

Një bisedë me Iris Halilin rreth librit “Eleganca e Lotëve” dhe kujtesës shqiptare për komunizmin!

Intervistoi: Sokol Paja

Kur historia rrëfehet nga brenda familjes, ajo pushon së qeni thjesht kujtim dhe shndërrohet në dëshmi. Eleganca e Lotëve është një vepër ku dhimbja nuk kërkon mëshirë dhe ndjeshmëria nuk pranon të stigmatizohet. Përmes kujtesës së gjyshes, përvojës familjare dhe një gjuhe të përmbajtur letrare, Iris Halili sjell një rrëfim ku lotët nuk janë shenjë dobësie, por akt dinjiteti, dhe ku letërsia mbetet një formë rezistence ndaj harresës.

Çfarë ju shtyu të shkruani “Eleganca e Lotëve”?

Gjyshja ime gjithmonë më thoshte se ngjarjet në jetën e saj janë të denja për një roman. Ajo nuk reshti kurrë së më rrëfyeri historinë e gjyshit apo të familjes sonë. Me kalimin e viteve kuptova se historia e familjes sime ishte historia e vetë shqiptarëve në shekullin XX. E shkrova këtë libër që gjyshja ime të prehet e qetë dhe plotësova kështu një amanet. Pra, libri lindi si histori personale, por gjatë shkrimit u shndërrua natyrshëm në histori të një brezi, madje të disa brezave, që jetuan nën regjimin komunist. Një kritik i njohur shqiptar, pasi shkroi një ese për librin, më rekomandoi ta ktheja në roman, por unë nuk dua që libri të konsiderohet roman, por dua që ai të lexohet si dëshmi reale, me dëshmitarë realë, me emra, ngjarje, data dhe vende konkrete. Vetëm kështu historia që sjell do të perceptohet plotësisht si e vërtetë.

Sa autobiografik është libri?

Libri sjell në formë letrare, shpesh si tregime dhe shpesh si ese, shumë kujtime për gjyshen time, familjen time, fëmijërinë dhe rininë time të hershme. Ka shumë pak, të mos them aspak, momente fiksionale. Unë mendoj se ky libër duhet konsideruar si histori familjare dhe kombëtare e shkruar letrarisht, ku kohët dhe zërat ndërthuren. Kritika ka vënë re se zëri i fëmijës (dmth zëri im fëmij) nuk tradhtohet kurrë në cilësinë dhe natyrshmërinë e tij, dhe kjo është vlerësuar si një nga gjetjet më të arrira artistike të librit.

Si arrihet balanca mes personales dhe universales?

Nën komunizën mijëra familje shqiptare vuajtën. Gjyshja ime mbeti 27 vjeç pa bashkëshortin, i cili u arratis pasi ishte kundër komunizmit që përpara Mukjes ku kishte qenë pjesëmarrës, dhe deri në ditën e fundit të jetës. Mamaja ime u etiketua gjithë jetën “vajza e armikut të popullit”. Daja im vuajti burgun vetëm se ishte djali i babait. Motrës sime iu mohua e drejta e studimit për vite. Lufta e klasave hyri herët në familjen tonë dhe nuk doli deri sa ra diktatura.

Unë u rrita mes dy botëve: asaj jashtë shtëpisë ku i thurnin himne diktaturës dhe asaj brenda mureve ku ajo mallkohej. Që e vogël besoj se gjithmonë dija ti dalloja mirë këto dy botë dhe kjo është paraqitur në libër mes rrëfimeve që janë nga më të ndryshmet dhe që shëtisin bashkë me mua burg më burg kur vizitonim dajen, apo në jetën time si fëmijë në Tepelenë ku jetoja me gjyshen dhe dajen, të cilin e kishin transferuar atje, apo edhe vitet e tjera të fëmijërisë dhe rinisë , tek qyteti im i zemrës, atje ku jam lindur dhe rritur, Tiranën. Unë mendoj se kur historia personale e rrëfyer i mbetet besnike të vërtetës, ajo kthehet natyrshëm në universale. Pasi asgjë nuk ka më të jashtëzakonshme se madhështia e të qenit i vërtetë, si në jetë, politike apo edhe në art apo letërsi.

Pse “Eleganca e Lotëve” si titull?

Lotët janë gjuha më e thellë e shpirtit. Ato nuk janë shenjë dobësie, por porta përmes së cilës e pandërgjegjshmja hyn në vetëdijen tone. Lotët janë shprehje e arketipit femëror, që nuk shërohet duke mohuar dhimbjen, por duke e ndjerë atë plotësisht.

Lotët e gjyshes sime, teksa pozonte për një tablo përpara se jeta e saj të përmbysej nga komunizmi, ishin lot parathënieje për atë që do ti vinte. Bashkimi i dy fjalëve në titullt, që duket sikur përjashtojnë njëra-tjetrën, në fakt e fuqizon mesazhin e librit: në këtë jetë më mirë të qash me dinjitet sesa të jesh stoik dhe të përkëmbesh veten në hipokrizi. Loti nuk është dobësi. Loti është çiltërsi, ndjeshmëri dhe, si të thuash, është forma më e përkryer e arketipit femëror, që asnjëherë nuk ka pasur komplekse të derdhë lot dhimbjeje apo gëzimi qoftë edhe përballë turmave më të mëdha.

Gjuha e librit është e përmbajtur dhe poetike. Ishte zgjedhje e vetëdijshme?

Letërsia e vërtetë nuk është e vetëdijshme. Ajo nuk përcakton asgjë, as vetë autori nuk e di si do të dalë shkrimi letrar apo ku do të përfundojë ai. Kjo pasi letërsia e mirëfilltë është spontane e vetvetishme. Është si rrjedhë mendimesh nga brenda jashtë, pa llogari stilistike. Këtu flas për letërsinë e vërtetë dhe jo atë të porositur, që më kujton realizmin socialist, ku shkrimtarët shkruanin si u kërkohej nga Partia dhe jo si ta ndjenin apo shihnin realitetin.

Si trajtohet figura e gruas në libër?

Nëpërmjet figurës së gjyshes sime, nënës, motrës, kushërinjve apo komshinjve, besoj se në libër kanë dalë shumë portrete grash: nga ato që vuajtën në një formë apo tjetër në diktaturë, nga ato që iu përshtatën dhe i shërbyen diktaturës, por edhe nga ato që nuk dinin apo nuk kuptonin çfarë po u bënte diktatura. Sigurisht, heroinat e librit mbeten gratë që përballuan dhimbjen e diktaturës komuniste pa humbur dinjitetin. Ato për mua mbeten heroinat më të mëdha të kombit tonë, pasi edhe pse ja u pushkatuan bashkëshortët apo vëllezërit, edhe pse ja u burgosën djemtë apo i çuan në internime bashkë me to, ato gra me lot në sy, por me zemër të fortë, mbajtën të bashkuar familjet dhe rrëfyen moralin më të lartë njerëzor. Ky libër është një himn për to dhe një akt përkuljeje ndaj tyre.

A ngushëllon apo trazon libri yt?

Nuk ngushëllon, sepse për krimet e komunizmit nuk ka ngushëllim. Por trazon, sepse në libër del qartë se pasi ra komunizmi, të persekutuarit e vërtetë nuk ishin vetëm ata që u persekutuan, por edhe ata që nuk e kuptuan regjimin ku jetonin, që u përdorën, u gënjyen dhe u deformuan në karakter prej tij. Libri dëshmon. Personazhet e tij janë dëshmitarë realë. Sikur dihet, histori pa dëshmitarë nuk ka. Po kështu, nuk ka letërsi të madhe pa të vërtetë të madhe, pavarësisht se si vjen ajo letrarish.

Sipas mendimit tuaj, cila formë e persekutimit komunist ka lënë plagët më të thella në shoqërinë shqiptare?

Unë mendoj se në Shqipërinë komuniste, lufta e klasave ishte shumë e ashpër. Ajo në vetvete ishte një luftë e ftohtë civile. Ishte lufta ku vëllai spiunonte vëllain, gruaja – burrin, miku – mikun. Dhe çdo ditë e më tepër bindem se lufta e klasave ende vazhdon në një formë apo tjetër, më e rafinuar, por gjithmonë prezente. Sidomos me lindjen dhe avancimin e rrjeteve sociale, lufta e klasave është ashpërsuar edhe më shumë. Ajo ka marrë formë virtuale. Kjo duket nga nostalgjia për të risjellë në mediat sociale simbolet komuniste, kujtuar apo nderuar heronjtë komunistë kriminelë, përkujtuar datat komuniste dhe shumë të tjera të ngjashme. Kjo është trashëgimia më e rrezikshme e traumës komuniste në një shoqëri që nuk u nda kurrë realisht nga e shkuara. Vihet re fare lehtë një mungesë e dukshme empatie nga në pjesë e shoqërisë shqiptare për gjysmën tjetër që vuajti burgjeve, internimeve, debimeve, torturave etj. Dhe kështu trauma e luftës së klasave vazhdon edhe në demokraci.

A është libri një thirrje për institucionet?

Sikurse theksova pak më parë, një krim i paemërtuar relativizohet dhe është gjithmonë gati të përsëritet. E keqja nuk vjen gjithmonë si monstër, por shpesh si histori të sheqerosura dhe të deformuara për komunizmin. Unë besoj se glorifikimi i komunizmit dhe krimeve të tij duhet të jetë i ndaluar me ligj. Kjo do të ndalojë botime, postime, intervista, idealizime apo art dhe letërsi që vlerëson atë kohë kriminale. Më mirë vonë se kurrë, duhet vendosur një përgjegjësi morale. Nga ana tjetër, brezi i ri duhet të njihet me krimet komuniste dhe për këtë duhet të ketë politika shtetërore.Të mos harrojmë që nazizmi dhe komunizmi janë krahë të të njëjtit patkua. Ndryshon vetëm arsyeja që i çoi në vrasje. Nazizmi vrau hebrenjtë, romët dhe antikapet; komunizmi vrau popullin e tij. Por ne e dimë sesa të mirëinformuar janë brezat e rinj për krimet naziste të ndodhura 80 vite më parë, ndërkohë që këta breza nuk dinë asgjë për krimet komuniste të ndodhura jo më shumë se 35 vite më parë. Dhe kjo heshtje vjen së pari nga institucionet, qofshin ato politike, kulturore apo sociale. Ka ardhur koha që të bëhemi të fortë dhe të pranojmë të shkuarën, pasi sikur thotë Simone de Beauvoir, forca nuk lind nga shmangia e përvojës, por nga përballja me të — edhe kur ajo është e dhimbshme, edhe kur është e pakthyeshme.

Çfarë mesazhi u përcillni brezave të rinj?

Kujtesa historike nuk është hakmarrje, por detyrim moral. Falja për krimet nuk është amnisti, është përballje me krimin, pasi pranimi i tij do të jetë hapja e një faqeje tjetër të historisë, që unë besoj do t’i japë fund tranzicionit.

A ka ende arti fuqinë të shërojë?

Më shumë se çdo formë tjetër, sepse arti të bën të ndjesh përpara se të kuptosh. Arti edukon empatinë, jep informacion, ngjall kureshtjen dhe hap debatin. Ndaj edhe librat, filmat apo dokumentarët artistikë që rrëfejnë krimet e komunizmit ngjizen më shumë se çdo libër historie.

Libri botuar nga shtëpia botuese e mirënjohur Onufri ka vetëm dy muaj jetë. Cilat kanë qenë përshtypjet më të shpeshta nga lexuesi i thjeshtë?

Lexuesit më thonë shpesh se, pavarësisht ngarkesës së fortë emocionale, ajo që i mban faqet gjallë është dashuria familjare, njerëzore, dashuria që mbijeton edhe në rrethana çnjerëzore. Libri “ecën” dhe rrëfimi rrjedh natyrshëm, duke krijuar një lloj kureshtjeje të brendshme për ta ndjekur deri në fund. Një tjetër përshtypje, e thënë shumë herë, është se personazhet në libër dhe përshkrimi i ngjarjeve janë aq të gjalla, sa lexuesi ndjen sikur ka qenë vetë aty. Shumë më kanë thënë: më dukej sikur edhe unë isha në ato rrugë që të çonin në burgjet komuniste, sikur i kisha përjetuar vetë ato skena. Kjo ndjesi pranie, kjo afërsi me përvojën, është ndoshta reagimi më domethënës që kam marrë.

Po kritika e ka thënë fjalën e saj?

Libri ka patur një jehonë të gjerë që në ditët e para të panairit 2025 dhe deri më tani. Janë rreth 20 shkrime nga kritikë të shquar dhe të gjithë vijnë me një përfundim që mua më kënaq ambicien për të mos rreshtur së shkruari.

Ju shkruani në shqip, pse?

Së pari, sepse unë mendoj në shqip, shoh ëndrrat në shqip, flas në shqip me çdo shqiptar në SHBA. Refuzoj të shkruaj apo flas anglisht kur jam në mjedis shqiptarësh. Në këto kushte është hipokrizi apo naivitet të pranosh se dikush që ka jetuar më shumë se gjysmën e jetës në Shqipëri di të shkruajë më mirë në një gjuhë të dytë sesa në gjuhën e nënës, dhe aq e vërtetë është kjo edhe sikur të ketë bërë shkollën më të lartë arsimore në vend të huaj, siç është rasti im.

Së dyti, unë shkruaj së pari duke pasur në mendje lexuesin shqiptar, ndaj këtë libër si edhe dy librat e mëparshëm i kam botuar fillimisht në gjuhën shqipe dhe ja kam paraqitur të parëve lexuesve shqiptar. Unë e konsideroj lexuesin shqiptar si lexues elitar dhe mendoj se ai duhet të jetë përparësia numër një e çdo shkrimtari shqiptar, si brenda, ashtu edhe jashtë vendit. Unë dëshiroj që vlerësimin, apo siç thonë, çertifikimin e parë për librin tim, ta japë ky lexues. Sidomos kur shkruajmë për eksperienca shqiptare, kjo nuk është vetëm një zhgjedhje, ky është dhe mbetet një detyrim moral.

Ju jeni edhe kryetare e Vatra Miami si dhe keni krijuar klubin patriotik “Flas shqip”, ku i mësoni vullnetarisht fëmijëve me prejardhje shqiptare gjuhën shqipe. Sipas jush, çfarë e bën një shqiptar të respektuar në emigracion?

Çdo arritje personale në emigracion kthehet vetvetiu në një krenari kombëtare. Por kur ky sukses personal vihet në shërbim edhe të bashkëkombasve të tu, apo të vendit tënd , atëherë kjo të bën edhe më të suksesshëm. Respekti ndaj rrënjëve tregon karakter, dhe historia e njerëzimit ka treguar se ato kombe që i kanë ruajtur lidhjet me rrënjët janë edhe kombet që nuk janë zhdukur kurrë, dhe kanë fituar njohjen dhe respektin më të madh ndërkombëtarisht.

Dhe së fundi, një pyetje klishe që i bëhet çdo shkrimtari, por edhe duke pasur parasysh që ju jeni edhe kolumniste e rregullt e gazetës Dielli: Pse shkruani?

Unë shkruaj sepse kjo më bën të ndihem mirë shpirtërisht. Vetëm kur shkruaj arrij të njoh më mirë veten dhe botën që më rrethon. Domethënë, shkruaj së pari për nevojë të brëndshme dhe jo për t’u njohur. Nëse kjo e dyta ndodh, aq më mirë.

Dhe për ta mbyllur me një urim. Cili është ai ?

Urimin e kam për gazetën Dielli. Uroj që ajo të vazhdojë të jetë diell ndriçues informimi për çdo shqiptar, të jetë hapësirë e vërtetë për çdo kënd që di si dhe çfarë të shkruajë në të mirë të atdheut dhe të vazhdojë të shekullohet pasi mban firmën e dy prej shqiptarëve më të mrekull të vendit tonë në emigracion – Fan Noli dhe Faik Konica.