• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

PSE, PAS ÇDO KONFLIKTI, DËNOHEN SHQIPTARËT?

September 17, 2026 by s p

Saimir Kadiu/

Ka një pyetje që historia shqiptare e ka përsëritur, në forma të ndryshme, për më shumë se një shekull: Pse, pas konflikteve që nuk i kanë shkaktuar, shqiptarët shpesh gjenden përsëri përballë faturës së historisë? Është një pyetje që nuk lind vetëm nga politika. Lind nga kujtesa.

Nga kujtesa e një populli që ka jetuar në një nga hapësirat më të trazuara të Evropës, aty ku perandoritë janë përplasur, kufijtë janë vizatuar e rishikuar, ushtritë kanë kaluar dhe popullsitë civile kanë mbetur pas tyre, duke mbledhur copat e jetës.

Shqiptarët nuk kanë pasur luksin e një historie të qetë.

Në shumë prej konflikteve të mëdha ballkanike, shqiptari i zakonshëm nuk ka qenë ai që ka shpallur luftën. Ka qenë ai që ka ikur nga shtëpia, ai që ka humbur tokën, ai që ka parë familjen të shpërndahet, ai që ka kaluar kufirin me pak plaçka në duar.

Historia e Ballkanit është shkruar shpesh me emrat e gjeneralëve, por është jetuar nga njerëzit e zakonshëm.

Dhe ndër këta njerëz kanë qenë edhe shqiptarët.

NJË POPULL MIDIS PERANDORIVE

Për shekuj, shqiptarët kanë jetuar nën sundime të ndryshme politike dhe brenda hapësirave ku vendimet merreshin larg tyre.

Në fundin e shekullit XIX dhe fillimin e shekullit XX, kur nacionalizmat ballkanike u shndërruan në projekte shtetformuese dhe kur Perandoria Osmane po shpërbëhej, çështja shqiptare u bë pjesë e një loje shumë më të madhe se vetë shqiptarët.

Kufijtë e rinj nuk përputheshin gjithmonë me përbërjen e popullsive.

Konferencat diplomatike vendosnin në harta atë që njerëzit do të duhej të jetonin në terren.

Dhe pas vijave të lapsit vinin shpërnguljet, refugjatët, humbja e pronës dhe ndarja e familjeve.

Kjo është një nga tragjeditë më të mëdha të historisë shqiptare: shpesh vendimi merrej diku tjetër, por pasojat jetoheshin këtu.

KUR HISTORIA E MADHE HARRON NJERIUN E VOGËL

Luftërat kanë një paradoks të tmerrshëm.

Ato fillojnë zakonisht me deklarata politike, interesa shtetërore dhe ambicie strategjike.

Por përfundojnë në shtëpitë e njerëzve.

Një politikan mund të nënshkruajë një marrëveshje. Një gjeneral mund të japë një urdhër. Një diplomat mund të vizatojë një vijë në hartë.

Por një nënë është ajo që duhet të marrë fëmijën për dore dhe të largohet. Një baba është ai që lë pas shtëpinë.

Një plak është ai që nuk e di nëse do ta shohë më vendlindjen.

Në këtë kuptim, viktima e vërtetë e konfliktit nuk është vetëm ai që vritet.

Është edhe ai që dëbohet. Ai që humbet shtëpinë.

Ai që humbet varrin e të parëve. Ai që humbet gjuhën dhe kujtimet e vendit ku ka lindur.

SHQIPTARËT DHE TRAGJEDITË E BALLKANIT

Historia shqiptare e shekullit XX është e mbushur me këto plagë.

Luftërat Ballkanike sollën dhunë dhe shpërngulje masive.

Lufta e Parë Botërore e shndërroi përsëri territorin shqiptar në hapësirë kalimi dhe përplasjeje të ushtrive.

Lufta e Dytë Botërore e vendosi Shqipërinë nën pushtim dhe më pas në një prej regjimeve më të izoluara të Evropës.

Në Kosovë, konflikti i fundit i madh i shekullit XX solli një tjetër tragjedi të jashtëzakonshme njerëzore: qindra mijëra shqiptarë u dëbuan nga shtëpitë e tyre gjatë luftës së Kosovës, ndërsa shumë familje humbën njerëz të dashur.

Dhe këtu qëndron një dallim që nuk duhet harruar:të jesh pjesë e një territori ku zhvillohet një konflikt nuk do të thotë të jesh shkaktar i tij.

Popullsia civile nuk duhet të barazohet me strukturat politike, ushtarake apo kriminale që marrin vendimet për luftën.

Ky parim vlen për çdo popull.

Dhe duhet të vlejë edhe për shqiptarët.

POR PSE NDJENJËN E “DËNIMIT”?

Ndoshta sepse historia nuk është gjithmonë një gjykatë e drejtë.

Në politikën ndërkombëtare, fuqia ka luajtur shpesh një rol vendimtar.

Shtetet e mëdha kanë pasur më shumë mundësi për të përcaktuar rendin ndërkombëtar sesa popujt e vegjël.

Shqiptarët, për një kohë të gjatë, kanë qenë një komb me pak fuqi shtetërore, i ndarë në disa hapësira politike dhe i varur nga vendimet e fuqive të tjera.

Prandaj tragjedia shqiptare nuk është vetëm historia e viktimës.

Është edhe historia e një populli të vogël që është përpjekur të mbijetojë në një hapësirë ku të tjerët kanë qenë shumë më të fuqishëm se ai.

Por ka edhe një rrezik tjetër: përgjithësimi.

Kur një konflikt përfundon, shpesh fajësia kolektive bëhet më e lehtë se drejtësia individuale.

Është më e lehtë të thuash “populli”, sesa të kërkosh:

Kush urdhëroi? Kush organizoi? Kush vrau?

Kush dëboi? Kush grabiti? Kush përfitoi?

Dhe kush ishte thjesht një njeri i zakonshëm që përpiqej të mbijetonte?

Drejtësia fillon pikërisht kur këto pyetje bëhen të dallueshme.

SHQIPTARI SI REFUGJAT

Ka një figurë që përsëritet në historinë shqiptare: refugjati.

Ai shfaqet në fotografitë e vjetra me një valixhe.

Në dokumentet e arkivave me një emër të shkruar gabim.

Në kujtimet familjare si “ai që iku nga Kosova”. “Ajo që erdhi nga Çamëria.” “Ata që u larguan nga vendi.”

“Familja që humbi gjithçka.” Pas çdo statistikë refugjatësh ka një jetë.

Pas çdo shifre ka një shtëpi. Pas çdo kolonë njerëzish ka një histori.

Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse kujtesa shqiptare është kaq e ndjeshme ndaj padrejtësisë.

Sepse ajo nuk është vetëm kujtesë historike.

Është kujtesë familjare.

VIKTIMË, POR JO PËRJETËSISHT VIKTIMË

Megjithatë, ka diçka që duhet thënë me shumë kujdes.

Të pranosh se shqiptarët kanë qenë viktima të shumë konflikteve nuk do të thotë të mohosh përgjegjësitë e individëve shqiptarë kur ato ekzistojnë.

Asnjë komb nuk është moralisht i përkryer.

Në çdo shoqëri mund të ketë njerëz që kryejnë krime, njerëz që abuzojnë me pushtetin dhe njerëz që bëhen pjesë e dhunës.

Por përgjegjësia duhet të jetë personale dhe konkrete.

Nuk mund të jetë përgjegjësi etnike.

Nuk mund të dënohet një popull për krimet e individëve.

Ky është një nga mësimet më të rëndësishme që duhet të nxjerrim nga historia moderne.

Krimi ka autor. Viktima ka emër. Drejtësia duhet të ketë prova.

DHE NDOSHTA KJO ËSHTË PLAGA MË E MADHE

Plaga më e madhe nuk është vetëm ajo që ka ndodhur.

Është frika se ajo mund të harrohet.

Një popull që humbet kujtesën humbet një pjesë të identitetit të tij. Por edhe kujtesa duhet të jetë e drejtë.

Ne nuk duhet të kujtojmë vetëm vuajtjen shqiptare.

Duhet të kujtojmë edhe vuajtjen e tjetrit.

Sepse dhimbja nuk bëhet më e vogël kur pranojmë dhimbjen e fqinjit.

Përkundrazi. Ajo bëhet më njerëzore.

Shqiptarët kanë të drejtë të kërkojnë që viktimat shqiptare të mos harrohen.

Por po aq të drejtë kanë edhe popujt e tjerë të kërkojnë që viktimat e tyre të mos harrohen.

Kujtesa nuk duhet të jetë hakmarrje. Duhet të jetë dëshmi.

NJË POPULL QË DO TË JETOJË, JO TË HAKMERRET

Ndoshta përgjigjja e pyetjes “pse pas çdo konflikti dënohen shqiptarët?” nuk mund të jetë një përgjigje e vetme.

Ka pasur periudha kur shqiptarët kanë qenë viktima të qarta të politikave dhe konflikteve të të tjerëve.

Ka pasur raste kur individë shqiptarë kanë mbajtur përgjegjësi për veprimet e tyre.

Ka pasur edhe momente kur politika ndërkombëtare ka prodhuar vendime që shqiptarët i kanë përjetuar si të padrejta.

Historia është më e ndërlikuar se një fjali.

Por një gjë duhet të jetë e thjeshtë: një popull nuk duhet të dënohet për përkatësinë e tij.

As shqiptarët. As serbët. As grekët. As boshnjakët.

As kroatët. Asnjë popull.

Dënimi duhet të ndjekë krimin, jo kombin.

Përgjegjësia duhet të ndjekë autorin, jo pasardhësin.

Dhe drejtësia duhet të dallojë gjithmonë midis atij që urdhëroi, atij që kreu krimin dhe atij që thjesht u përpoq të shpëtonte jetën.

Në fund, ndoshta historia shqiptare nuk është vetëm historia e një populli që është dëmtuar nga konfliktet.

Është historia e një populli që, megjithë luftërat, shpërnguljet, varfërinë, izolimin dhe padrejtësitë, ka mbijetuar.

Dhe kjo është një formë e heshtur fitoreje.

Sepse ka popuj që kanë fituar shumë luftëra dhe kanë humbur kujtesën.

Ka të tjerë që kanë humbur shumë beteja, por kanë ruajtur gjuhën, emrin, familjen dhe dëshirën për të jetuar si ne shqiptarë.

Prandaj sot, kur shohim pas në shekullin e trazuar të Ballkanit, ndoshta nuk duhet të kërkojmë vetëm se kush fitoi dhe kush humbi.

Duhet të pyesim:

Kush vuajti? Kush u dëbua?

Kush u vra? Kush mbeti pa shtëpi?

Kush i humbi të afërmit? Dhe kush e filloi konfliktin?

Vetëm kur këto pyetje të kenë përgjigje të sakta, historia mund të fillojë të bëhet drejtësi.

Dhe vetëm atëherë një fëmijë shqiptar, serb, boshnjak, kroat apo grek mund ta lexojë historinë e të parëve të tij jo për të trashëguar urrejtjen, por për të kuptuar pse nuk duhet ta përsërisë më atë histori.

HAGA DUHET TI BESONTE LOTEVE…

DHE LOTET JANE DESHMITARET ME TE NDERSHEM QE AS BLIHEN DHE AS SHITEN.

LOTET PASQYROJNE PAFAJSINE E SHQIPTAREVE.

HAGA TREGOI QE NUK U BESON LOTEVE…

TURP!

Filed Under: Fejton

“Hasan Tahsini, dijetari i fshehtësive”

September 17, 2026 by s p

Arben Iliazi/

Filmi dokumentar, “Hasan Tahsini, dijetari i fshehtësive”, me skenar dhe regji të Admirina Peçit, një produksion i Fondacionit Çamëria “Hasan Tahsini”, u shfaq premierë në Kinema Millenium, Tiranë, më 16 shtator 2026. Ky projekt i nisur para dy vjetësh është një mision i përmbushur për fondacionin, një ridimensionim i figurës së Rilindasit të shquar, i cili ende njihet shumë pak nga brezat e rinj, tha drejtuesi i fondacionit Çamëria “Hasan Tahsini”, zoti Alket Veliu. Filmi zbulon jo vetëm kontributin e Tahsinit në fusha të ndryshme, por i bën të vetëdijshëm brezat e sotëm për vlerat tona si popull, si komb. E vërteta e thjeshtë e këtij Filozofi dhe Dijetari të rrallë ka domethënie të thellë për këdo që e dëgjon. Filmi është një nxitje për historianët e sotëm që të merren më shumë me këtë figurë unike. Një ftesë grishëse jo vetëm për studiuesit shqiptarë, por edhe ata të huaj, në radhë të parë turq, por u takon edhe sudiuesve francezë, ku ka ushtruar aktivitetin shkencor përmbi një dekadë dhe ka pasur një bashkëpunim të frytshëm me dijetarë të shquar francezë të kohës, të fushave të ndryshme, duke nisur nga politika e diplomacia, deri e arsimi e shkenca. Zoti Veliu përgëzoi grupin ralizues, regjisoren Peçi, historianët dhe studiuesit e njohur: Fatih Sancaktar, Luan Rama, Hasan Bello, Manushaqe Halili, Laurant Bica, Enver Kushi, Xhafer Sadiku, Elinda Dibra, Mimoza Hafizi dhe Ilmi Kasemi Beati, që sollën dwshmi dhe fakte mjaft interesante.

Autorja A. Peçi tha se për realizimin e këtij filmi është dashur një punë serioze për të dhënë të plotë një portret historik të gjallë, që i flet edhe kohës së sotme dhe i shërben njerëzimit, dhe jo një mit të ngurosur, mistik, që ka mbetur në muzeun e kujtesës. Hasan Tahsini ishte një dijetar i madh, erudit, me interesa të gjera shkencore, filozof, shkencëtar, gjuhëtar, psikolog, krijues letrar i cili, siç thotë Sami Frashëri, “jetën e kaloi mes librave dhe instrumentave shkencorë, duke studiuar dhe duke dhënë mësim. Nuk u martua dhe nuk u mor me asgjë tjetër në botë veç shkencës”. H. Tahsini ka hyrë në Enciklopedinë tonë si një nga figurat më të shquara të shekullit XIX, kurse në historinë e shkencës turke, si më i larti ndër të lartë. Në historinë e arsimit të lartë të Turqisë, njihet si Rektori i parë i Universitetit të Stambollit, të hapur më 1869. Por është e habitshme që kjo figurë e lartë e Urtësisë, shkëncës, humanizmit dhe atdhetarizmit, nuk është vlerësuar dhe nuk vlerësohet siç duhet në ditët e sotme, në Shqipëri dhe në Turqi, tha Admirina Peçi.

*

Hasan Tahsini nga fshati Ninat i Konispolit, njihet si dijetar i gjithanshëm, me interesa të gjera shkencore, filozof, gjuhëtar, poet, psikolog, njeriu që thoshte me kompetencë fjalën e vet në shumë fusha të shkencave natyrore, pasi njihte mirë matematikën, astronominë, fizikën etj. Tahsini njihte kulturën e Lindjes dhe të Perëndimit. Personaliteti i tij ishte bërë i njohur edhe në qarqet akademike franceze, prandaj, shteti fancez i propozoi ta bënte rektor të Universitetit të Bordosë. H.Tahsini këtij propozimi i dha një përgjigje dinjitoze: “Mua më ka dërguar për studime shteti osman dhe kam detyrime ndaj tij, prandaj unë do i shërbej atij deri në fund….”.

Tahsini ishte një filozof dhe shkencëtar në kërkim të kuptimit ekzistencial, një dijetar që përdori analizën ekzistenciale. Fondi kryesor i pikëpamjeve të tij në filozofi ishte ai i racionalistëve, me një ndjeshmëri kozmopolite dhe të adhurueshme për të zbuluar çka është e pranueshme dhe njerëzore, përballë miteve dhe dogmave, duke shpjeguar se psikika dhe dukuritë e saj janë veti të materies, gjë që duket shumë e avancuar dhe krejt e pazakontë në kohën kur ka jetuar. H. Tahsini ishte përkrahës i psikologjisë introspektive, duke pranuar natyrën reflektuese të psikikës dhe rolin që luajnë organet e shqisave në njohjen e botës dhe të realitetit, duke rënë në kontakt të drejtpërdrejtë me to.

Në film gjen detaje nga madhështia e brendshme e këtij Njeriu të veçantë, që mbeti deri në fund me shpirt e me mendje të pastër dhe nuk u sundua nga halucinacionet e kohës dhe të dogmave zyrtare, që bota të gjente superkuptimin.

“Ne vetë duhet t’u përgjigjemi pyetjeve që parashtron jeta për ne dhe këtyre pyetjeve mund t’u përgjigjemi vetëm duke u treguar të përgjegjshëm për ekzistencën tonë ”. Kjo ishte bindja e Tahsinit, që u shndërrua në themelin e jetës së tij personale dhe identitetit të tij.

Mesazhet e filmit janë shumë të rëndësishme. Filmi nxit një reflektim përballë mjerimit të epokës sonë, që shkencën po e kthen në dogmë, ndryshe nga sa veproi Tahsini shekuj më parë.

Filmi tregon jo vetëm historinë e jetës së Dijetarit të shquar, në mënyrë kronologjike, por edhe vitet më të rëndësishme historike të jetës së tij. Baza faktike e dokumentarit është mbështetur në prova historike dhe materiale arkivore, (fotografi, video të vjetra, gazeta dhe dokumente origjinale të epokës, intervista me historianë e studiues, dëshmi etj). Regjisorja A. Peçi ka bërë organizimin e ngjarjeve sipas kohës kur kanë ndodhur, duke përdorur rindërtimet skenike, operatori A. Kamberi ka ekzekutuar vizionin vizual regjisorial, ndërsa montazhieri R. Vreko ka lidhur skenat mes tyre, për të krijuar një rrjedhë logjike dhe emocionale.

Aktrimi i ngjarjeve të kaluara për të mbushur mungesën e pamjeve reale është realizuar përmes interpretimeve të aktorëve Kastriot Ramollari, Sokol Angjeli dhe Amri Hasanlliu. Po ashtu spikat zëri shoqërues (naracioni): Zëri që tregon historinë, lidh faktet dhe udhëheq shikuesin.

Padyshim dokumentarët televizivë ende mund të thonë shumë gjëra, pavarësisht nga audienca apo hapësira e shenjimit. Aq më tepër një vepër si kjo, ndërtuar mbi një tekst sinkretik, semiotikisht kompleks.

Filed Under: Kulture

ABSURDITETI I NJË GJYKATE DHE I VERDIKTIT TË SAJ

September 17, 2026 by s p

Prof. Agim Vinca/

Dënime drakonike për katër ish-drejtuesit e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës: Hashim Thaçin, Jakup Krasniqin, Kadri Veselin dhe Rexhep Selimin: 81 vjet burg! Përse? Për shkak se gjatë luftës së Kosovës paskëshin shënjestruar, ndaluar, burgosur e torturuar njerëz të dyshuar si bashkëpunëtorë të armikut, në mesin e të cilëve edhe disa të ashtuquajtur “parlamentarë”. Absurd! Ne që gjatë luftës, por edhe para e pas saj, kemi jetuar në Kosovë, e dimë se të tillë ka pasur, madje jo pak, në mesin tonë, por edhe se në çdo luftë, kudo në botë, dje dhe sot, të tillët ndëshkohen, në një mënyrë apo në tjetrën, nga ata që e bëjnë luftën.

Në Francë pas Luftës së Dytë Botërore janë pushkatuar pa gjyq mijëra kolaboracionistë, përfshirë edhe mareshalin Peten (Pétain), i cili, për shkak të moshës së shtyrë, qe dënuar me burgim të përjetshëm. Në Shtetet e Bashkuara të Amerikës u arrestua dhe u mbajt 18 vjet në kafaz poeti i shquar modern amerikan, Ezra Paund (Pound), vetëm pse kishte qenë adhurues i Musolinit dhe kishte mbajtur fjalime profashiste në Romë.

Të mos flasim pastaj për vendet e “demokracisë popullore”, si ish-Bashkimi Sovjetik dhe satelitët e tij, përfshirë edhe ish-Jugosllavinë dhe Shqipërinë, ku ndaj kolaboracionistëve nuk kishte aspak tolerancë. Fundja, lufta nuk është operetë.

Në pretencën e kryetarit të trupës gjykuese, Çarls Shmit, hiq një rast, atë të Behajdin Hallaçit, një ish-luftëtari të UÇK-së, përmendeshin pjesëtarë të organizatave dhe formacioneve të tjera politike e ushtarake, si Lidhja Demokratike dhe FARK-u.

Në reagimet para dhe pas verdiktit të Hagës ndër ne flitet pa pushim për Serbinë dhe Rusinë si promotorë të akuzave ndaj UÇK-së dhe krerëve të saj, por pothuajse në asnjë rast nuk preket roli i faktorit shqiptar në këtë mes. Serbia bën punë e vet si gjithmonë, duke mos lënë gur pa luajtur kundër nesh, po përse ne, bëhemi, me e pa dashje, aleatë të saj?!

Nëse nuk na ka lënë kujtesa besoj se na bie në mend, qoftë edhe për një çast, se çfarë qëndrimi ka mbajtur Lidhja Demokratike e Kosovës, kreu i saj, ndaj UÇK-së dhe se çfarë fushate ka zhvilluar gazeta e afërt me LDK-në, “Bota sot”, ndaj drejtuesve të UÇK-së si Hashim Thaçi, Jakup Krasniqi, Ramush Haradinaj, Fatmir Limaj, Sulejman Selimi, Rexhep Selimi, Azem Syla, Xhavit Haliti, Agim Çeku etj., pa kursyer as familjen Jashari, sikurse edhe ndaj mbështetësve të kësaj lufte dhe kundërshtarëve të të a. q. “politikë paqësore”, si Adem Demaçi, Rexhep Qosja, Ukshin Hoti, një kohë edhe Ismail Kadareja, pastaj Hydajet Hyseni, Mehmet Hajrizi, Bajram Kosumi, Ramë Buja, Luljeta Pula e shumë të tjerë, përfshirë edhe autorin e këtyre radhëve.

Tek ato akuza e deponime, që patën filluar që nga dalja e UÇK-së në skenë dhe patën vazhduar vite me radhë, duhet kërkuar zanafillën e kësaj që po ndodh sot e jo të drejtohet gishti kah dikush që në asnjë çast nuk e ka mohuar luftën e UÇK-së dhe pastërtinë e saj, pavarësisht nga lufta politike që mund të ketë zhvilluar me ndonjë apo disa ish-luftëtarë të shndërruar në politikanë. Mos na e fyeni ndërgjegjen dhe inteligjencën si njerëz dhe si shqiptarë!

Kur para disa muajsh Prokuroria e Dhomave të Specializuara ngriti aktakuzën dhe kërkoi dënime me nga 45 vjet për secilin nga katër të pandehurit, nuk pati asnjë reagim nga kryesia e LDK-së. Heshtje e plotë. Kurse tani u mjaftua me një kumtesë për shtyp, në të cilën lufta çlirimtare tkurret te “pragu i shtëpisë”.

A nuk flet diçka ky fakt dhe përse heshtet në debatet tona sfilitëse televizive dhe kahmos tjetër?

Absurditeti i dytë i aktgjykimit në Hagë, edhe më i madh se i pari, është mëtimi se drejtuesit e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dënohen “në emër të popullit të Kosovës”! Këso ironie rrallë është parë në analet e drejtësisë: çlirimtarët dënohen në emër të popullit për lirinë e të cilit luftuan!

Kjo është tallje jo vetëm me drejtësinë, por edhe me historinë! Por, ajme! Juridikisht Dhomat e Specializuara janë themeluar nga Kuvendi i Republikës së Kosovës dhe ligjërisht janë institucion i Kosovës, sado që çdo gjë zhvillohet jashtë territorit dhe juridiksionit të saj! Dihet se kjo gjykatë u formua me kërkesën e “miqve tanë ndërkombëtarë” (BE-SHBA), por teksa e ndiqnim me ankth shpalljen e aktgjykimit në Hagë na u kujtua se Hashimi, i njohur gjatë luftës me nofkën “Gjarpri”, qe dënuar në mungesë nga organet serbe me 20 vjet burg, kurse dje u dënua me 25 vjet! A s’është monstruoz ky fakt?!

Absurditeti i tretë, por jo edhe i fundit, i farsës gjashtëvjeçare të Hagës, është fakti që edhe kryeprokurori, në të vërtetë kryeprokuroja, Kimberly West, e edhe kryetari i Trupit gjykues, Charles Smith, janë amerikanë! Pra jo rusë, as kinezë, as spanjollë, francezë a italianë, por amerikanë, shtetas të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Gjëma nganjëherë të vjen nga s’e pret! Dje u pa qartë se kjo Gjykatë nuk është dashur të formohej fare, me kurrfarë çmimi.

Urojmë që klasa politike e Kosovës të nxjerrë mësim nga pësimi dhe të sillet konform situatës së krijuar.

Prishtinë, 17 shtator 2026

Filed Under: Analiza

“Në emër të popullit të Kosovës”

September 17, 2026 by s p

Screenshot

Dje u dha vendimi i Dhomave të Specializuara të Gjykatës së Kosovës në Hagë për ish-drejtuesit e UÇK-së dhe funksionarët e lartë të shtetit të ri të Kosovës, zotërinjtë Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi dhe Rexhep Selimi. Ishin dënime të rënda për krime lufte, duke rrëzuar akuzat për krime kundër njerëzimit.

Nuk do të ndalem në gjykimin e gjykimit të gjyqtarëve, pasi këtë tagër e ka një gjykatë më e lartë, ajo e Apelit, por nuk dëshiroj të jap asnjë opinion të përgjithshëm, pasi nuk i kam lexuar materialet e Prokurorisë Speciale. Thjesht i referohem postulatit se, kur flet drejtësia, gjithkush tjetër duhet të heshtë.

Gjëja më interesante në të gjithë këtë histori ishte deklarimi “në emër të popullit të Kosovës” nga gjyqtarë të huaj, në një sallë gjyqi ku nuk kishte asnjë simbol të shtetit të Kosovës. Se ku ishte populli i Kosovës në atë sallë, unë, për veten time, nuk pashë askund.

Mirëpo, kjo nuk është çudia e vetme dhe as më e madhja, pasi ka të tjera akoma më të mëdha.

Gjykata e Dhomave të Specializuara të Kosovës në Hagë është iniciuar dhe ngritur në respekt të zbardhjes së akuzave të ndërkombëtarëve dhe institucioneve europiane për krime kundër njerëzimit nga lidershipi i Kosovës, për krime të tmerrshme, duke përfshirë edhe transplantimin e organeve. Mirëpo, kjo gjykatë e rrëzoi akuzën për krime kundër njerëzimit, pa thënë asnjë fjalë për rrëzimin e themelit të ngritjes së kësaj gjykate.

Thashë më sipër se nuk do të prononcohem për krimet e supozuara apo proporcionalitetin e dënimit, por, nga çfarë kam dëgjuar, gjyqtarët e huaj të Gjykatës së Kosovës, besoj, kanë krijuar një precedent në jurisprudencën botërore duke pranuar “prova” nga institucionet e zbatimit të ligjit në Serbi.

A ka një rast të dytë në historinë e jurisprudencës botërore që, për të fajësuar çlirimtarët e Kosovës, pranohen “prova” nga pushtuesit dhe kriminelët e popullit të Kosovës të djeshëm, armiqtë e popullit dhe të shtetit të Kosovës së sotëm, pasi akoma edhe sot Serbia nuk e ka njohur shtetin e Kosovës?

Këto janë dy precedente që duhen konsideruar nga shkallët e tjera të gjykimit të ish-lidershipit të Kosovës, pasi, me këto dy akte, gjyqtarët e huaj të Gjykatës së Kosovës në Hagë, pa simbole të shtetit të Kosovës dhe me “prova” të marra në Serbi, kanë treguar zyrtarisht se nuk kanë qenë të paanshëm as në hetim dhe as në gjykim.

E thashë “as në hetim dhe as në gjykim”, pasi ish-lidershipin e Kosovës e kanë mbajtur në paraburgim për 6 vjet, duke shkelur të gjitha afatet procedurale, pa u përgjigjur askund.

Këto janë, në vija të përgjithshme, disa shkelje fondamentale të trupës së Dhomave të Specializuara të Gjykatës së Kosovës në Hagë, që, thellësisht besoj, nuk kanë për të kaluar pa u vënë re në shkallët e tjera të gjykimit.

Mirëpo, siç e kam thënë në një intervistë për një TV të Kosovës: “Kur të vret vetja, nuk ta merr kush gjakun.”

Ajo çfarë besoj se biem dakord të gjithë është se synimi i armiqve të kombit shqiptar nuk ka qenë dhe nuk është thjesht goditja, me të drejtë apo pa të drejtë, e ish-lidershipit të UÇK-së dhe të shtetit të ri të Kosovës, por delegjitimimi i luftës heroike të popullit të Kosovës, të organizuar në formacionet e UÇK-së, së bashku me shtetin e ri të Kosovës.

E kam thënë dhe e them se ne, si shqiptarë, jemi një popull i vonuar, që reagojmë me vonesë ose nuk arrijmë t’i kuptojmë fare zhvillimet rreth nesh. Ndryshe nuk ka si shpjegohet pranimi nga institucionet sovrane të Kosovës që të themelohet një gjykatë speciale me gjyqtarë të huaj, me subjekt të paracaktuar, për të hetuar “krimet” e lidershipit të UÇK-së, kur e gjithë bota ka parë live masakrat e serbëve mbi popullin shqiptar të Kosovës, ku edhe sot janë me mijëra të zhdukur.

Nuk duhet harruar edhe presioni i Tiranës zyrtare ndaj lidershipit të Kosovës për të themeluar këtë gjykatë me subjekt monoetnik në një shtet multietnik, besoj unik në jurisprudencën e Perëndimit demokratik.

Duhet theksuar se, megjithëse akoma nuk ka mbaruar gjithçka, politika e Kosovës nuk duhet të guxojë që t’i përdorë këto handikape në luftën politike në Kosovë e as në Shqipëri, nëse duam që të mbijetojë Kombi Shqiptar nga ky agresion i gjithanshëm e mjaft i rrezikshëm.

Në mënyrë urgjente, Kosova duhet të themelojë qeverinë e shpëtimit kombëtar, që, për mendimin tim, duhet ta kryesojë ish-Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani.

Thellësisht mendoj se qeverinë e shpëtimit kombëtar të Kosovës duhet ta kryesojë Vjosa Osmani, për të rikthyer Kosovën drejtpërsëdrejti nën ombrellën amerikane.

Koha nuk pret për të promovuar apo për të bërë eksperimente, pasi armiqtë e kombit shqiptar me siguri i kanë menduar, skicuar e programuar edhe hapat që do të hedhin nesër.

Çdo hap nga ana e institucioneve të Kosovës duhet të sinkronizohet nga ana e qeverisë së shpëtimit kombëtar të Kosovës me Presidentin Trump dhe institucionet amerikane.

Politikanë të kombit shqiptar, ju që jeni, ju bëj thirrje në emër të kombit që të bashkoheni për të bërë të mundur shpëtimin e Atdheut.

Ajet Delaj
New York

Filed Under: Analiza

Fleksibiliteti financiar, ja si mund ta bëjë më të thjeshtë blerjen e një prone

September 17, 2026 by s p

9125c20b-c3db-41dc-ad2d-ea31f96e529c
f1f05f83-3c3d-4c75-becb-c49945c3f5cc

Kur flitet për investime në pasuri të paluajtshme, vëmendja përqendrohet kryesisht te vendndodhja, cilësia e zhvillimit, facilitetet dhe perspektiva afatgjatë e zonës. Megjithatë, një tjetër element që po fiton gjithnjë e më shumë rëndësi në vendimmarrjen e investitorëve është fleksibiliteti i pagesës.

Ky faktor bëhet veçanërisht i rëndësishëm në projektet e mëdha që zhvillohen në disa faza, pasi mundësia për ta shpërndarë pagesën në kohë krijon më shumë hapësirë për planifikim dhe krijon lehtësira në procesin e investimit.

Në vend të një pagese të konsiderueshme që në fazat e para, struktura të tilla u mundësojnë investitorëve të sigurojnë pronën me një pagesë fillestare më të ulët, ndërsa pjesën e mbetur ta shlyejnë në një fazë të mëvonshme.

Këtë qasje po e aplikon edhe Vlora Marina, një prej zhvillimeve më të rëndësishme që po realizohet në qendër të qytetit të Vlorës.

Projekti ofron për një periudhë të limituar, deri në 31 tetor, mundësinë për të investuar në një apartament premium buzë detit ose në njësi komerciale, duke paguar 20% të vlerës në fillim dhe 80% në momentin e dorëzimit të pronës.

Kjo strukturë merr një rëndësi të veçantë në kontekstin e afatit të zhvillimit të projektit, me ndërtesat e para që parashikohet të dorëzohen brenda vitit 2028. Për investitorin, kjo do të thotë një angazhim fillestar më i ulët dhe më shumë kohë për të planifikuar kapitalin e mbetur deri në dorëzimin e pronës.

Vlera e këtij avantazhi përforcohet më tej nga destinacioni ku ndërtohet, cilësia e zhvillimit dhe stili i jetesës që Vlora Marina ofron.

Vlora, një destinacion në transformim

Vlora Marina po zhvillohet në zemër të Vlorës, në një moment kur qyteti po kalon një transformim të rëndësishëm urban dhe turistik.

Pozicionimi mes Adriatikut dhe Jonit, zhvillimi i infrastrukturës, rritja e ofertës turistike dhe interesi në rritje për Rivierën Shqiptare po forcojnë profilin e Vlorës si një destinacion jo vetëm për pushime, por edhe për të jetuar dhe investuar.

Gjithashtu investimet e vazhdueshme dhe numri gjithnjë e në rritje i vizitorëve i kanë dhënë Vlorës një dinamikë të re, duke e shndërruar në një qytet aktiv dhe të gjallë përgjatë gjithë vitit.

Vlora Marina një zhvillim modern buzë detit 

Vetë projekti është një zhvillim urban miks që ofron çdo gjë në një destinacion të vetëm, nga marina e parë e klasit botëror në vend me mbi 400 vende ankorimi për jahte dhe megajahte,deri tek një shëtitore buzë detit me të gjitha njësitë e shërbimit.

Vlora Marina është gjithashtu i vetmi projekt në qytetin e Vlorës me një qendër të dedikuar për argëtim, ndërsa nuk mungojmë këndet sportive, hapësirat e gjelbërta, dyqane, butik, bare dhe restorante me emër. Pjesë e projektit është gjithashtu  dhe hoteli i parë Marriott në bregdetin shqiptar, bashkë me apartamentet e branduara, një koncept që sjell shërbimet e hotelit me 5 yje në shtëpinë tuaj. 

Në këtë panoramë, fleksibiliteti financiar për të investuar në një shtëpi buzë detit apo në një njësi komerciale në një projekt si Vlora Marina, konsiderohet një element më shumë në favor për këdo që e konsideron Rivierën Shqiptare si një treg potencial investimi.  

Për më shumë informacion mund të na vizitoni në zyrën tonë në New York

Adresa: 1151, Broadway, New York

Kontakt: +1 (347) 425-2033

Filed Under: Ekonomi

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • …
  • 3221
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Deklaratë e Unionit të Gazetarëve Shqiptarë
  • Guximi për të qenë vetvetja
  • Gjuha shqipe në pasqyrën e poliglotisë evropiane: Dëshmia e “Lutjes së Zotit” te Lorenzo Hervás y Panduro
  • “Mes shkencës dhe dritës” – një roman për njeriun modern
  • KOSOVA NË SESIONIN E 81-TË
  • Për Bujar Alimanin, “Virgjereshën” dhe kinematografinë shqiptare
  • PETRO NINI LUARASI NË AMERIKË 1904-1908 — NJË MISION PATRIOTIK
  • KOSOVA MES KONSOLIDIMIT KUSHTETUES DHE AFIRMIMIT NDËRKOMBËTAR
  • NËSE UASHINGTONI MBRON SOVRANITETIN E VET PËRBALLË NJË GJYKATE NDËRKOMBËTARE, KOSOVA DUHET TË KETË TË DREJTËN TË HAPË DEBATIN E VET KUSHTETUES PËR DHOMAT E SPECIALIZUARA
  • Pse arrestimi i kreut të SHISH është një dështim shtetëror
  • “Si shihet atdheu nga larg”
  • Në besnikërinë ndaj Shqipnisë…
  • Shqiptarët dhe Europa…
  • SHQIPTARËT NË MAL TË ZI DHE IDENTITETI SI PJESË E VLERAVE TONA KOMBËTARE
  • ÇËSHTJA ÇAME NË PUNIMET E ASAMBLESË KUSHTETUESE TË VITIT 1924

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT