Besnik Fishta/

Nga 17 deri me 19 korrik 2026 në korridoret e Berlinit, mes dritave të ekspozitës së madhe BEPHILA 2026, ku festohej 125-vjetori i Shoqatës së Mbledhësve të Materialeve Postare të qytetit, u dëgjua edhe një emër shqiptar: Hysen Dizdari. Në një mjedis ku tradita gjermane e filatelisë ka rrënjë të thella dhe ku përvjetorë të mëdhenj si 175 vjet të brigadës së zjarrfikësve, 100 vjet të kullës së radios dhe 100 vjet të Lufthansa-s i jepnin ngjyrë festës, prania shqiptare solli një aromë të veçantë krenarie. Dizdari, me librat e tij “Gjergj Kastrioti Skënderbeu në pullat shqiptare” dhe “Shën Nënë Tereza në pullat shqiptare”, nuk ishte thjesht pjesëmarrës. Ai u ngjit në podiumin e vlerësimeve më të larta: i pari fitoi Vermeil të Madh, një hap larg medaljes së artë, ndërsa i dyti u nderua me Argjend të Madh. Për një vend të vogël si Shqipëria, këto çmime nuk janë vetëm medalje, janë dëshmi e pasionit, vullnetit dhe dashurisë për atdheun që autori ka derdhur në faqet e librave të tij.

Në sallën ku ekspozues nga Gjermania, Suedia dhe vende të tjera të Evropës prezantonin punimet e tyre, librat e Dizdarit u lexuan si një rrëfim i historisë shqiptare përmes pullave postare. Skënderbeu, simbol i qëndresës, dhe Nënë Tereza, simbol i humanizmit, u shfaqën jo vetëm si figura kombëtare, por si mesazhe universale që filatelia shqiptare i ka ruajtur me kujdes.

Ky sukses është kulmi i një rrugëtimi të gjatë. Dizdari ka marrë pjesë në ekspozita të shumta ndërkombëtare, por rezultatet e Berlinit janë ndër më të lartat. Ato tregojnë se filatelia shqiptare ka arritur të bëjë zë në një vend me tradita të fuqishme në këtë fushë. Dhe rrugëtimi nuk ndalet këtu: në tetor, në Romë, në ekspozitën e madhe kushtuar literaturës filatelike, ai do të përfaqësohet me librin e tij më të ri “Arkeologjia në filatelinë e Kosovës”. Profesor Neritan Ceka, në parathënien e veprës, e ka cilësuar analizën e materialit filatelik si të saktë dhe të plotë, duke e vendosur këtë botim në nivelin e studimeve serioze kulturore.

Në këtë mënyrë, BEPHILA 2026 nuk mbetet vetëm një festë gjermane e filatelisë, por kthehet edhe në një skenë ku Shqipëria shfaqet me dinjitet. Përmes punës së Dizdarit, literatura jonë filatelike merr vendin që i takon në hartën kulturore evropiane. Ky është një përfaqësim që shkon përtej medaljeve: është një dëshmi se filatelia shqiptare është pjesë e dialogut kulturor ndërkombëtar, një pasqyrë e historisë dhe identitetit tonë kombëtar.

Nga pavarësia e konsoliduar drejt fuqizimit të subjektivitetit dhe integrimit euroatlantik.

Prof. Dr. Fejzulla BERISHA

Sovraniteti është një nga konceptet themelore të së drejtës ndërkombëtare dhe të së drejtës kushtetuese. Mirëpo, mënyra se si duhet kuptuar dhe ushtruar sovraniteti në shekullin XXI nuk mund të trajtohet më me të njëjtën logjikë me të cilën është trajtuar në periudhat klasike të së drejtës ndërkombëtare.

Shteti bashkëkohor është sovran, por nuk është i izoluar. Ai është pjesë e një rendi ndërkombëtar, i cili funksionon mbi bazën e traktateve, organizatave ndërkombëtare, aleancave politike e ushtarake dhe institucioneve shumëpalëshe. Për këtë arsye, një shtet mund të mbetet plotësisht sovran edhe kur pranon, me vullnetin e tij, që kompetenca të caktuara të ushtrohen në mënyrë të përbashkët ose përmes institucioneve ndërkombëtare.Kjo pikë është veçanërisht e rëndësishme për Republikën e Kosovës.

Sovraniteti nuk është zhdukje e kompetencave

Kushtetuta e Republikës së Kosovës e përcakton Kosovën si shtet të pavarur dhe sovran. Në të njëjtën kohë, rendi kushtetues kosovar njeh mundësinë e bartjes së kompetencave të caktuara te organizatat ndërkombëtare, në bazë të marrëveshjeve ndërkombëtare të ratifikuara.Kjo tregon se edhe vetë koncepti kushtetues i sovranitetit të Kosovës nuk është ndërtuar mbi idenë e një sovraniteti absolut dhe të shkëputur nga rendi ndërkombëtar.

Prandaj duhet bërë një dallim themelor:Sovraniteti është statusi juridik i shtetit; ushtrimi i kompetencave sovrane është mënyra se si ky status realizohet në praktikë.

Një shtet nuk pushon së qeni sovran vetëm pse ka pranuar që në fusha të caktuara të veprojë sipas rregullave të një organizate ndërkombëtare ose të një traktati.Përkundrazi, në shumë raste, pikërisht vullneti për të hyrë në një sistem ndërkombëtar detyrimesh është shprehje e sovranitetit të vetë shtetit.

Edhe fuqitë botërore e ushtrojnë sovranitetin përmes mekanizmave ndërkombëtarë

Kjo nuk është një veçori e Kosovës.

Shtetet më të fuqishme të botës janë anëtare të organizatave dhe aleancave ndërkombëtare. Shtetet anëtare të NATO-s pranojnë detyrime të përbashkëta të sigurisë. Shtetet anëtare të Bashkimit Evropian kanë pranuar një sistem të thellë të rregullave dhe institucioneve të përbashkëta. Shtetet anëtare të Kombeve të Bashkuara veprojnë brenda detyrimeve që burojnë nga Karta e OKB-së.

Askush nuk argumenton, për këtë arsye, se Franca, Gjermania, Italia, Mbretëria e Bashkuar apo Shtetet e Bashkuara të Amerikës nuk janë shtete sovrane.Ajo që ka ndryshuar është mënyra e ushtrimit të sovranitetit.

Sovraniteti modern nuk nënkupton domosdoshmërisht: “çdo kompetencë duhet ta ushtrojë shteti vetëm”.Ai nënkupton edhe: “shteti sovran vendos vetë se në cilat fusha do të bashkëpunojë, cilat detyrime ndërkombëtare do të pranojë dhe në cilat mekanizma ndërkombëtarë do të marrë pjesë”.Ky është një ndryshim thelbësor konceptual.

Kosova dhe dilema e sovranitetit

Për Kosovën kjo çështje ka një rëndësi edhe më të madhe, sepse shtetësia e saj vazhdon të përballet me sfida të caktuara në planin ndërkombëtar.

Kosova është shtet sovran sipas rendit të saj kushtetues dhe ka ndërtuar institucionet e veta shtetërore. Por, në planin e përfaqësimit dhe integrimit ndërkombëtar, ajo ende nuk ka arritur shkallën e pjesëmarrjes që kanë shumica e shteteve evropiane në organizatat kryesore ndërkombëtare.

Kosova nuk është anëtare e Organizatës së Kombeve të Bashkuara dhe nuk është anëtare e NATO-s apo e Bashkimit Evropian. Ajo gjithashtu nuk është anëtare e Këshillit të Evropës.Kjo gjendje duhet të shihet jo si arsye për ta relativizuar sovranitetin e Kosovës, por si argument për forcimin e subjektivitetit dhe të pozitës së saj ndërkombëtare.Këtu qëndron një nga sfidat kryesore të diplomacisë kosovare.

Nga “sovraniteti formal” te sovraniteti efektiv

Në marrëdhëniet ndërkombëtare nuk mjafton vetëm ekzistenca e një deklarimi juridik të shtetësisë. Për një shtet të vogël, sovraniteti bëhet më efektiv kur shoqërohet me institucione funksionale, njohje ndërkombëtare, aleanca, traktate, marrëdhënie diplomatike dhe pjesëmarrje në organizatat ndërkombëtare.Për këtë arsye, Kosova duhet ta shohë integrimin euroatlantik si pjesë të forcimit të sovranitetit të saj, e jo si të kundërtën e tij.Kjo është një pikë ku debati publik duhet të jetë më i qartë.

Anëtarësimi në NATO, nëse realizohet, nuk do të nënkuptonte që Kosova heq dorë nga sovraniteti. Do të nënkuptonte se Kosova, si shtet sovran, pranon detyrime të përbashkëta të sigurisë dhe bëhet pjesë e një sistemi kolektiv të mbrojtjes.Në të njëjtën mënyrë, perspektiva evropiane nuk duhet kuptuar si humbje e shtetësisë. Përvoja e vendeve anëtare të BE-së tregon se shtetësia dhe integrimi supranacional mund të bashkëjetojnë.

Prandaj, sovraniteti dhe integrimi nuk janë domosdoshmërisht dy koncepte kundërthënëse. Në rendin bashkëkohor ndërkombëtar, ato mund të jenë dy dimensione të së njëjtës strategji shtetërore.

Kosova nuk duhet të ketë frikë nga bashkëpunimi ndërkombëtar

Nëse sovranitetin e kuptojmë si aftësinë e shtetit për të vendosur mbi fatin e vet dhe për të vepruar si subjekt i së drejtës ndërkombëtare, atëherë bashkëpunimi ndërkombëtar nuk e dobëson automatikisht atë.Përkundrazi, për një shtet të vogël, mekanizmat ndërkombëtarë mund të jenë instrumente të rëndësishme për mbrojtjen e interesave të tij.

Një shtet i vogël nuk mund të ketë të njëjtën peshë ushtarake, ekonomike apo diplomatike si fuqitë e mëdha. Por ai mund të fitojë siguri dhe ndikim përmes aleancave dhe institucioneve shumëpalëshe.Prandaj, për Kosovën, pyetja nuk duhet të jetë:“A po humbim sovranitet duke u integruar?”Pyetja më e dobishme është:“Si ta përdorim sovranitetin tonë për t’u integruar në mekanizmat që e forcojnë sigurinë, subjektivitetin dhe pozitën ndërkombëtare të Republikës së Kosovës?”Ky është ndryshimi ndërmjet një konceptimi statik dhe një konceptimi modern të sovranitetit.

Sovraniteti si kapacitet për të marrë vendime

Sovraniteti nuk duhet reduktuar vetëm në kontrollin territorial. Ai përfshin edhe aftësinë për të marrë vendime, për të krijuar marrëdhënie ndërkombëtare, për të lidhur traktate, për të ndërtuar aleanca dhe për të marrë pjesë në institucionet ku vendosen rregullat që ndikojnë drejtpërdrejt në shtetin.Në këtë kuptim, një pjesë e kompetencave mund të ushtrohet bashkërisht pa u zhdukur sovraniteti i shtetit.Madje, në shumë raste, një shtet mund ta rrisë fuqinë reale të sovranitetit të tij duke hyrë në një sistem ku rregullat dhe interesat mbrohen kolektivisht.Për Kosovën kjo është veçanërisht e rëndësishme në fushën e sigurisë.

Prania e KFOR-it në Kosovë, për shembull, është një realitet i ndryshëm nga anëtarësimi i Kosovës në NATO. Këto dy çështje nuk duhet të barazohen juridikisht. Por objektivi strategjik i Kosovës për integrim euroatlantik mund të shihet si rrugë drejt një pozite më të konsoliduar shtetërore dhe të sigurisë.

Rruga euroatlantike si konsolidim i shtetësisë

Kosova ka interes që të ndërtojë një politikë të jashtme të orientuar nga forcimi i subjektivitetit të saj ndërkombëtar.Kjo kërkon diplomaci aktive, jo vetëm deklarative.Kërkon që institucionet e Kosovës të punojnë vazhdimisht për anëtarësim në organizata ndërkombëtare, zgjerim të njohjeve, forcim të marrëdhënieve me Shtetet e Bashkuara dhe vendet e Bashkimit Evropian, thellim të bashkëpunimit me NATO-n dhe pjesëmarrje më të madhe në mekanizmat shumëpalësh.Në këtë proces, Kosova duhet të jetë e qartë edhe në një pikë tjetër: integrimi ndërkombëtar nuk nënkupton shkrirjen e identitetit shtetëror të Kosovës.Kosova hyn në këto mekanizma si Republikë e Kosovës, me Kushtetutën e saj, institucionet e saj dhe interesat e saj shtetërore.

Një sovranitet më i fortë përmes institucioneve ndërkombëtare

Në shekullin XXI, fuqia e një shteti nuk matet vetëm me atë se sa kompetenca i mban ekskluzivisht brenda kufijve të vet.Ajo matet edhe me atë se sa i aftë është të ndikojë në sistemet ndërkombëtare ku merren vendime që prekin interesat e tij.Pikërisht këtu duhet ta vendosim edhe Kosovën.Kosova është sovrane. Por sovraniteti i saj duhet të bëhet gjithnjë e më efektiv, i konsoliduar dhe i institucionalizuar ndërkombëtarisht.

Në këtë kuptim, hyrja në mekanizmat më të rëndësishëm evropianë dhe euroatlantikë nuk duhet parë si transferim i sovranitetit në kuptimin e humbjes së shtetësisë. Ajo duhet parë si ushtrim i sovranitetit përmes bashkëpunimit dhe integrimit ndërkombëtar, brenda rregullave që shtetet sovrane i pranojnë vetë.

Kjo është edhe arsyeja pse Kosova duhet të ecë me vendosmëri drejt NATO-s, Këshillit të Evropës, Bashkimit Evropian dhe, në rrethana të përshtatshme ndërkombëtare, drejt anëtarësimit në OKB.

Jo për ta zvogëluar shtetin.

Por për ta bërë sovranitetin e shtetit më të sigurt, më të mbrojtur dhe më efektiv.

Në fund të fundit, sovraniteti modern nuk është vetëm e drejta për të qëndruar vetë. Është edhe e drejta dhe aftësia për të zgjedhur aleatët, për të pranuar rregulla të përbashkëta dhe për të marrë pjesë në mekanizmat ndërkombëtarë që mbrojnë interesat e shtetit.

Dhe pikërisht këtu qëndron një nga drejtimet strategjike të Republikës së Kosovës: nga sovraniteti i shpallur dhe i konsoliduar brenda vendit, drejt një sovraniteti gjithnjë e më të institucionalizuar në rendin ndërkombëtar.

Deklarata:

1. Kuvendi i Republikës së Kosovës, si institucioni përfaqësues i qytetarëve dhe shprehje e vullnetit të tyre demokratik, shpreh shqetësimin e tij të thellë ndaj aktgjykimit të shkallës së parë kundër Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit.

2. Konsideron si të papranueshëm përfundimin për ekzistencën e një qëllimi kriminal të përbashkët.

3. KËRKON nga të gjitha institucionet shtetërore të Republikës së Kosovës që të ndërmarrin të gjitha veprimet e nevojshme për mbrojtjen e së vërtetës dhe të pastërtisë së luftës çlirimtare të popullit të Kosovës. Kuvendi bën thirrje për hartimin e një strategjie të përbashkët shtetërore, në kuadër të së cilës të bashkërendohen veprimet juridike, institucionale dhe diplomatike për mbrojtjen dhe afirmimin e së vërtetës së plotë historike mbi luftën e drejtë për liri dhe çlirim të Kosovës.

4. Në Kosovën e viteve 1998–1999, ekzistenca e një ndërmarrje të përbashkët kriminale për dëbimin e shqiptarëve nga Kosova është vërtetuar tashmë me aktgjykime të Tribunalit Ndërkombëtar për ish-Jugosllavinë, ndaj drejtuesve politikë, ushtarakë dhe policorë të Jugosllavisë dhe Serbisë. Ajo u zbatua përmes strukturave të një shteti që kishte nën kontroll ushtrinë, policinë dhe mjetet e tjera të pushtetit. Ky është konteksti historik dhe gjyqësor që duhet të mbetet i qartë sa herë flitet për luftën në Kosovë.

5. Kërkon nga Dhomat e Specializuara të respektojë mandatin në përputhje me vullnetin e Kuvendit të Republikës së Kosovës.

6. KUNDËRSHTON çdo përpjekje për të përmbysur të vërtetën historike të Kosovës, për të vënë në dyshim luftën e saj çlirimtare apo për të barazuar popullin që luftoi për liri dhe mbijetesë me regjimin që e shtypi atë.

7. E vërteta e luftës çlirimtare, drejtësia për viktimat dhe familjet e tyre dhe e drejta e të dënuarve për një gjykim të drejtë i përkasin së njëjtës Republikë. Kuvendi do t’i mbrojë të tria pa kompromis.

Keze Kozeta Zylo/

Sot në Staten Island, në Qendrën e Komunitetit Shqiptar, patëm kënaqësinë të ishim mes miqsh dhe bashkëkombësish në një mbrëmje fundraising në mbështetje të Shpëtim (Tim) Qorraj. Liderë të shumtë të organizatave shqiptare dhe amerikane morën pjesë për të shprehur mbështetjen e tyre për kandidaturën e tij. Ai u prezantua para pjesëmarrësve me respekt dhe mirësjellje nga aktivisti i njohur, z. Ibrahim. Fjalimi i Shpëtimit ishte i fuqishëm dhe emocionues. Si bir i një heroi të UÇK-së, Mustafë Qorraj, foli me krenari për rrënjët e tij shqiptare, për sakrificën e familjes dhe për vlerat që ka sjellë me vete në Amerikë. Ai foli gjithashtu për punën që dëshiron të bëjë për Staten Island dhe për përgjegjësinë që merr ndaj komunitetit ku jeton.

Ajo që më la përshtypje sot ishte vizioni i Shpëtimit për komunitetin ku jeton dhe rrit familjen e tij te mrekullueshme se bashku me zonjen e nderuar dhe fisnike Katylyn.

Ai premtoi për një Staten Island me më shumë mundësi për familjet, me banesa më të përballueshme, transport dhe infrastrukturë më të mirë, si dhe më pak pengesa burokratike për bizneset e vogla. Këto momente janë një dëshmi e bukur e lidhjes së fortë shqiptaro-amerikane. Ne shqiptarët e Amerikës kemi ndërtuar ura mes historisë dhe së ardhmes, mes rrënjëve shqiptare dhe ëndrrës amerikane. Fëmijët dhe brezat tanë duhet ta njohin dhe ta mbajnë gjallë këtë trashëgimi, ndërsa njëkohësisht të jenë qytetarë aktivë të Amerikës.

Kush është Shpëtim Qorraj?

I lindur në Kosovë dhe i vendosur në Amerikë, ai ka ndërtuar jetën e tij në Staten Island si sipërmarrës, profesionist i pasurive të paluajtshme dhe veprimtar i komunitetit. Ka studiuar drejtësi në Universitetin e Prishtinës dhe ka kryer master në të drejtën penale. Është bashkëshort, baba dhe një njeri i angazhuar në jetën e komunitetit ku jeton. Për mua, historia e tij ka edhe një dimension shumë të veçantë shqiptar. Shpëtimi është biri i heroit të UÇK-së, Mustafë Qorraj. Kjo trashëgimi familjare e sakrificës është pjesë e historisë që ai mbart me vete në Amerikë. Sot, ai kandidon për Asamblenë e Shtetit të New York-ut në Distriktin 64 dhe në fjalimin e tij foli për punën që dëshiron të bëjë për Staten Island, familjet, bizneset dhe komunitetin ku jeton.

Si shqiptare dhe si pjesë e Diasporës, është emocionuese të shohësh një bir të Kosovës që sjell me vete historinë e familjes, dashurinë për rrënjët dhe dëshirën për të kontribuar në Amerikë. Kjo është edhe forca e lidhjes shqiptaro-amerikane: të mos harrojmë nga vijmë, ndërsa me dinjitet ndërtojmë të ardhmen aty ku jetojmë. Dhe një thirrje për komunitetin tonë: informohuni, merrni pjesë në jetën qytetare dhe ushtroni të drejtën tuaj të votës. Zëri i çdo shqiptaro-amerikani ka rëndësi. Votoni Tim Qorraj!

Fadil Ferizi/

Gjykata kishte juridiksion të gjykonte përgjegjësinë penale të katër individëve. Në fillim të përmbledhjes së aktgjykimit të 16 shtatorit, ajo vetë deklaroi se nuk po gjykonte legjitimitetin e UÇK-së dhe se përgjegjësia penale ishte personale. Pastaj erdhi paragrafi 34. Aty trupi gjykues ia atribuoi UÇK-së, si organizatë, zgjedhjen e forcës ushtarake dhe të dhunës kundër atyre që e kundërshtonin, si strategji për arritjen e synimit të saj.

Kush janë «ata që e kundërshtonin»? Forcat serbe kundër të cilave luftonte UÇK-ja? Civilët dhe kundërshtarët politikë ndaj të cilëve pretendohet se janë kryer krime? Një gjykatë penale nuk mund ta lërë këtë dallim të paqartë kur fjalia e saj i atribuon një strategji një organizate të tërë.

Më vonë, përmbledhja e ngushton arsyetimin te katër të akuzuarit dhe persona të tjerë që gjykata i konsideron pjesë të një qëllimi të përbashkët kriminal. Por paragrafi 34 përdor si subjekt UÇK-në. Kjo është kundërthënia që kërkoj të shqyrtohet: si mund të shpallet përgjegjësia vetëm individuale dhe, njëkohësisht, strategjia e përshkruar t’i atribuohet organizatës?

Krimet kundër civilëve dhe personave që nuk marrin pjesë në luftime duhet të hetohen e të dënohen. Viktimat nuk humbin të drejtën për drejtësi për shkak të identitetit të kryerësit. Por përgjegjësia për krime konkrete nuk duhet të shndërrohet, përmes një përgjithësimi gjyqësor, në biografinë morale dhe politike të një ushtrie të tërë.

Gjykata thotë se nuk e ka gjykuar UÇK-në. Ky është kundërargumenti që duhet marrë seriozisht. Pikërisht për këtë arsye kërkoj që paragrafi 34 të krahasohet me arsyetimin e plotë të aktgjykimit. Vetë trupi gjykues sqaron se përmbledhja nuk është pjesë e aktgjykimit dhe se vetëm teksti i tij është paraqitja autoritative e gjetjeve. Pa këtë kontroll, as mbrojtja e paragrafit, as kundërshtimi i tij nuk janë të plotë.

Megjithatë, për mua përgjegjësia nuk mbaron me një korrigjim formulimi. Kur një gjykatë e ngarkuar të gjykojë individë përdor gjuhë që, në gjykimin tim, kriminalizon UÇK-në si organizatë, duhet të shqyrtohet edhe përgjegjësia e atyre që e kanë hartuar dhe miratuar atë arsyetim. Kërkoj hetim të pavarur për veprimet e gjyqtarëve dhe, nëse hetimi nxjerr prova për vepër penale, ndjekjen e tyre penale. Nëse provohen kushtet e përgjegjësisë për Ndërmarrje të Përbashkët Kriminale, kërkoj që të gjykohen për të dhe, në rast dënimi, të kërkohet edhe burgimi i përjetshëm.

Kjo është një kërkesë për hetim, provë dhe gjykim, jo shpallje fajësie pa proces. Fjalia ime, «Kjo Gjykatë është Ndërmarrje e Përbashkët Kriminale që kriminalizoi veten duke u përpjekur ta kriminalizojë UÇK-në», shpreh akuzën time më të rëndë politike dhe kërkesën që ajo të vihet në provë juridike. Përgjegjësia penale e secilit gjyqtar do të kërkonte prova për veprimet, dijeninë dhe qëllimin e tij; paragrafi 34, i vetëm, nuk i provon këto elemente.

Kuvendit të Kosovës, deputetëve që votuan bazën e kësaj gjykate, opinionit publik dhe institucioneve të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Bashkimit Evropian, Këshillit të Evropës dhe NATO-s u kërkoj të mos heshtin. Lexojeni paragrafin 34 dhe kërkoni një vlerësim juridik të pavarur të formulimit të tij në raport me aktgjykimin e plotë. Kuvendi të hapë debat parlamentar; palët që kanë të drejtë ankimi të përdorin rrugët ligjore; institucionet kompetente të shqyrtojnë, mbi bazën e provave, edhe kërkesën për përgjegjësinë e gjyqtarëve. Drejtësia për viktimat kërkon të njëjtën vendosmëri për të mos e shndërruar përgjegjësinë individuale në fajësi të një ushtrie të tërë.

Nëse heshtni përballë këtij përgjithësimi, do të mbani përgjegjësi politike për heshtjen tuaj. Mos lejoni që institucionet e Republikës të bëhen mburojë për një formulim që, në gjykimin tim, kriminalizon UÇK-në si organizatë.