Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Cirkusi Halligali dhe disfata për veriun

by

Mjerë ai vend qe ka nevojë për heronj, ndërsa lumë ai vend që ka heronj!/

nga Bekim Rexhepi/

Tashmë duhet pranuar faktin që Serbia për 10 vite e më shumë ka jetuar nga plaçkitja që i ka bërë Kosovës gjatë luftës. Për ti ardhë vërdallë këti argumenti mbase duhet shtuar apo plotësuar edhe këtë fakt të fundit ku serbet dhe një pjesë e vet Serbisë, akoma edhe me gjatë do të mund të jetojnë nga marrëveshja e fundit me Kosovën që u zhvilluan për veriun e saj. Veriu i Kosovës tashmë është një konjukturë serbe, definitifisht jashtë juridiksionit shtetëror të Kosovës sepse kjo tashmë u bë me anë të marrëveshjes Thaçi – Daqiq. Përfundimisht krahu politik i “luftës” u devalvuar nga vlerat e saja nacionale, ata qe nga pas lufta bënë koncesione të shumta për të përfituar deklarativisht daljen e pakicës serbe në zgjidhjet e 3 nëntorit, që pritet të mbahen.

Kaq e dhimbshme për ta pohuar, por edhe me e dhimbshme për të mos e pranuar. Kaq dhurata për asgjë!. Kështu mund të cilësohet disi kasta politike e Kosovës, e cila para se të zhvillonte interesin shtetëror ka zgjedhur të finalizoj interesin e saj personal. Në pritjet e mëdha për gjasa dhe shpresa, duket se kemi pasur ngushëllime dhe humbje kohe, ky ka qenë virtyti i politikës aktuale, qe në emër të shtetit të zhvillohet interesi i tyre dhe përfundimisht ne emër të shtetit vranë më shumë vet shtetin. Perëndimi ka dështuar në Kosovë sepse ka besuar në vullnetin politik dhe është ndrojtur para kërcënimeve të ashtuquajturat të shefi të qeverisë aktuale se do ta prishi stabilitetin në veri!…

Por, më keq ka qenë dështimi i vet shqiptarëve, madje me vetën e tyre, sepse vullneti për të qartësuar shtetin ligjor e kushtetues, dhe të gjitha tentativat për kaq vite ka rënë nga provimi, madje me asgjë nuk kemi treguar se baza e shtetit është funksionimi i ligjit kushtetues.

E as me kërcënimet e ashtuquajtur për marrje të veriut me dhunë, nuk nxorën ndonjë dobi. Ndërsa nga prova e dështuar e hyrjes në veri të forcave të Kosovës, ka përfunduar sepse tashmë atje janë bërë koncesione të dhimbshme të cilat nuk mund të kompensohen gjatë dhe më.

Ky ka qenë cirku i politikës aktuale ne lidhje me atë politikën shtetërore e nacionale të Kosovës.

Disfata për veriun është evidente, shqiptarët u kanë dhënë gjithçka kriminelëve të hallakatur në veri të Kosovës. Madje tash edhe pas futjes së MUP-it serb në veri – finalizohet deri diku rezoluta 1244-er, e cila jo në këtë përmasë të tanishme, por në esencën e saj shihej edhe kthimi i strukturave ushtarako-policore serbe në Kosovë.

Ne mund ti shërbejmë iluzionit dhe retorikës sonë politik për një veri me juridiksion të Kosovës, ndërsa realiteti i gjërave në veri, ka diksion tjetër, pakica serbe e ka bërë të vetën dhe pak kush beson në sensacione politike. Veriu është certifikuar ndërkombëtarishtë në marrëveshje se do të jetë njëfarë juridiksion më vete, neutral me Kosovën dhe i “ndaluar”( nga misionet ndërkombëtare) të bashkohet me Serbin.

Pyetjeve tona: A u fal? A u shit veriu i Kosovës, për pesë pare? Si përgjigjeje në vete nuk u del më briri. Gjithçka po shihet në diell e përditë.

Në fillim të javës së ardhshme fillon ‘CIRCUS HALLIGALLI’, dhe mysafir në studio është Peer Steinbrück, një politikan gjerman, i cili që nga 2002 e deri 2005 ishte Ministerpresident i landit të Nordrhein-Westfalen, ndërsa nga 2005 e deri në 2009 ministër i financave dhe udhëheqës i SPD-së. Në ‘CIRCUS HALLIGALLI’, është bërë e qartë tashmë për opinionin publik se temë e këti debati do të jetë; “Nga proçka tek proçka”…

Nga proçka tek proçka, ndodhet edhe populli shqiptar i Kosovës, i cili është i shkolitur me gjendjen e vetë të rëndë, është bërë imun i vetvetes dhe nuk po kërkon ndryshime, madje sikur ndryshimet nuk i duhen apo se ka nevojë të pashtershme për të konsumuar akoma edhe më shumë proçka – politike.

Shperngulja e madhe ”serbe” dhe mashtrimi historik serb

by

“Vërtetë historia ka nevojë për dokumenta , por në raste të caktuara ka nevojë edhe për logjikë të thjeshtë”- (Arben.Llalla)/

Shkruan: FAHRI XHARRA/

Ne Foto: Shpërngulja “serbe”/

Kur Hispaniket ne shek. e 15 -të e pushtuan Amerikën e sotme Jugore  shketërruan çdo gjë që hasen para vetit.Kultura të papulljve Maja, të Actekëve dhe ato të Inkasve ,të krijuara me mijëra  vjet  humbën si kur të mos kishin qenë kurr.Popullata vendase në mënyrë të pa mëshirëshme u mbyt ,dhe ato pak shembuj njerëzor që mbetën u asimiluan pa guxuar që të dijnë se kush ishin dhe çka ishin. Por . shkatërrimi nuk mundi të përfshijë çdo gjë ,nuk mundi të fshijë atë punë mijëra vjeqare të vendasve.Mbetën gjëra me të cilat sot  bota i admiron ato kultura që nuk vdesin kurrë. Çka më shtyu që të përmendi Amerikën Latine kur tema edhe nga titulli nuk ka të bëj me ta.? Është për t`u habitur që kurrë hispanikët nuk u munduan të gjejnë rrënjët e veta në këto toka,dhe të krenohen që janë trashëgimtarë të një kultureje që nuk i takonin.

Me serbët nuk ndodhë e njejta gje ;edhe ata të ardhur në kohët e vona dhe falë rrethanave historike u ngulën në këto anë por ne vazhdimësi mundohen t`a bimdin botën se ishin këndej pari para se të lindëte edhe vetë natyra. Rrethanat historike iu mundësuan serbëve që edhe ata të shkatërrojnë çka mundën dhe çka gjetën. Kryesorja që neve nuk mundën të na zhbëjnë e që ishte qëllimi i tyre. Se për kulturën tonë të kaluar të rrahur në valët e historisë po mundohen edhe sot e kësaj dite t`a për vehtësojnë dhe t`a paraqesin si të tyre.  Edhepse për ne historia ishte njerkë, gjeografija ishte dhe mbeti nënë.

Serbia ,si mozaik i formuar nga gurët shumëngjyrësh të kombeve për rreth saj duket shumë e bukur ,por kur i analizon ato copëza që e kanë formuar e kupton se çdo gjë është e huaj.Në mozaikun e formimit si tokësor ashtu edhe historik të Serbisë ,shqiptarët janë ”zbukuruesit ” më të mëdhenj të asaj panoje ”historike”, Si shtrirja gjeografike e Serbisë ashtu edhe historija e saj janë margaritarë të vjedhur , mu nga shqiptarët.

Është për t`u përmendur një mashtrim historik i serbëve në lidhje me shpërnguljen e tyre të madhe nga Kosova në vitin 1690, Sipas burimeve serbe qëndron kjo:” Shpërngulja e parë e madhe “serbe” ndodhi në vitin 1690 nën udhëheqjen e Patriarkut Arsenije III Çarnojeviqit dhe edh si rezultat i tërhjekjës së Habsburgëve nga tokat “Otomane”  në Balkan.Kurse shpërngulja e dytë serbe gjithashtu nga Kosova ndodhi gjatë vitëve 1737-1739 nën ndikimin e  Patriarkut të Pejës Arsenije IV Jovanoviqit. Në vitin 1690 Imperatori Lepoldi i I-rë iu lejoi refugjatëve që të vendosen në rrypin e Savës dhe Danubit dhe e pranoi Arsenije III Çarnojeviqin si udheqës shpirtëror të tyre” (Stefan Pavloviq :Serbia dhe Historia  e saj)

Burimet na japin shifra të ndryshme të të shërngulurve: 37 000 familje sipas manuskriptit të Manstirit të Shishtavecit të shkruar nga murgu Stefani i Ravanicës( të shkruara 28 vjet pas shpërnguljes), 37 000 familje sipas Pavle Julinacit(1765),37 000 familje sipas  Jovan Rajiqit (1801), kurse •         Émile Picot vjen në përfundim  se ishin 35000 deri 40 000 familje pra në mes të 400 000 deri 500 000 njerzëve.Ai thot “ Ishte traditë e vazhdueshme që numrimi të bëhej me familje dhe jo me numër njerzish” .Akademia e Shkencave Serbe e pranon shifren prej 37 000 familjesh të shpërngulura  kurse sipas Milosh Nestoroviqit ,”Problemet etnodemografike të Kosovës dhe Metohisë”  mbetën të shkreta  në Kosovë mbi 36o fshatra “

“ Serbët” e shpërngulur u vendosën në Hungarinë e sotme , Vojvodinën e sotme dhe në Kroaci.

Ne luften e koalicionit katolik kunder turqeve ne luften 1737 kane marre pjese dhe kelmendasit dhe fise te tjera te malsise se madhe. Mbas humbjes se koalicionit kelmendasit kishin bere marrveshje qe ne rast te humbjes te strehoheshin ne territoret e austrise. Keshtu nga kelmendi kane ikur 273 familje dhe nga gjithe Malsia e Madhe reth 3000 persona. ne Borgo Erizo, Nikinci, ne Zara, Hertovski, Zemunik te Kroacise.(Gjon Vuksani) Kjo eshte nga shperngulja e dytë  ”serbe” .

Shpërngulja “serbe”

A kishte Serb në atë kohë në Kosovë dhe në numër aq të madh? A mos ishte kjo bartje dhe largim i madh i shqiptarëve ortodoks dhe katolik nga Kosova.? Duke i analizuar marrëveshtjet historike në mes të Kishës Ortodokse Bizantine dhe Otomanëve  për shfarosjen e shqiptarëve atëherë na del një rezultat i kësaj shpërnguljeje  si mashtrim serb për shpërnguljen serbe.  Dokument i gjallë janë trashëgimtarët e atyre të shpërngulurve që gjenden edhe sot e kësaj dite në tokat e përmendura më lartë  dhe që flasin  ende shqip.

 

Por të nisemi edhe nga një fakt tjetër ; domëthënja e emrit Serb. ?

”Historiani Cek Josef Holeček (1853 Stožice – 1929 Praha) thot: Emri serb u morr pas shekullit të mesëm dhe s`ka lidhje me etninë Serbe , qe pas shkekullit XX grupi religjioz te fes Orthodoxe te Ballkanit e formuan këte emër Serb per etninë që sot quhën Serb .

Emri Serb ishte emër kyq vetem per orthodokset e jo për përcaktim të një etnijeje , kemi mijëra të dhëna historike për këte , shkruan Josef Holeček. Shkojmë më tutje, Stojan Novakoviq (1842-1915) :Nuk ka dyshim që ortodoksët janë quajtur Serb dhe nuk kishte etni serbe dhe as që egzistonte-(“Prvi osnovi slovenske književnosti među balkanskim Slovenima”,Beograd 1893. ,Stojan Novaković)

Diplomati Rus Giljferding ::.Deri në mesin e shekullit XIX ke vene re se të gjitha kombet qe e kishin fenë ortodoxe quheshin Serb .http://montenegrina.net/pages/pages1/is … o_u_cg.htm.    Vuk Karadžić ne vitin 1834 ishte ai i cili e detyroi Njegoshin që  tësajon një etni Serbe :Authori , Ljubomir Nenadovic . Profesori i Shkollës së madhe të Beogradit Vladimir K ,me 1887 shkruan: ”

Simo Matavulj në librin e tij “Bilješke jednog pisca” Beograd 1939, shkruan :”Serb jane quajtur vetem Orthodokset dhe i ishte vetëm vendi i perkatesisë fetare Orthodokse .”Mark Milani shkruan:” Fisi Kuqi u shkapërderdh sepse morrën ryshfet nga turqit për vetëtradhëtim si për shembull Lul Palpllumbi ,turk i fashtit Ledinë ; Pal Leka , latin i fshit Bankani; si dhe Punan Deda (Dedin)  serb i fshatit Berovë,Beqo Saviqev serb nga fshati LevaReka.. Që të katërtit kanë marrë pare me kapuç nga turqit” (Atdhetari Shkup)Serbit i është e rëndësishme të quhet i krishter dhe i krishter ortodoks dhe shkon aq largë sa që nuk e dallon fenë me kombësinë kështu që ai quan serb çdonjërin vetëm pse është ortodoks,( Serbija 1887)

Bëhet zberthimi ,latini pra katolik ,turku-musliman dhe serbi – ortodoks .pra që të katërtit të fisit Kuqi. Kurse Kuqët nuk ishin as latin as turq e as serb. Pra emri Serb ishte emër kyq vetëm për orthodokset e jo për përcaktim të një etnijeje , kemi mijëra të dhëna historike për kte  shkruante  Josef Holeček

Të shkojmë më tutje “Serv” në gjuhën e bizantine është një fjalë që do të thotë “rob” “tzerboulianous” do të thotë ata që veshin veshje të varfera , . Serbët kanë qenë të quajtur kështu për shkak se ata kanë qenë skllevër të perandoris bizantine. Serb dmth rob e thot edhe Ismail Kadare.

Dhe kjo është një tezë tjeter, per vertetesine e te ciles, une nuk kam dyshim. Serb do te thot rob, serve, sherbetor, skllav, servant. Vete emri i tyre, tregon qe nuk jane etni natyrore, por besimtare te grumbulluar rreth nje besimi te caktuar. ( Atdhetari Shkup)

“Vërtetë historia ka nevojë për dokumenta thot publicistiArben.Llalla .

, por në raste të caktuara ka nevojë edhe për logjikë të thjeshtë”.

Duke i analizuar edhe pikturat e kohërave të ndryshme të shpërnguljs së madhe ”Serbe” pra ortodokse shofim që Kosova u zbraz nga rreth 400 mijë shqiptar ortodoks. Paramendoni rritjen natyrale dhe llogaritni. E gjithë kjo falë turkut ,pardon Otomanëve.

Më duhet të shtoj se manipulimet historike vjedhje e paskrupullta të serbëve e ilustron edhe kjo” Libri Kosovo nekad i danas ( Kosova dikur e sot) grup aut. serb e shqiptarë bot. Beograd 1973 f. 416  e shkruar serbokr. e shqip shkruan: Graçanica e tashme gjindet në themelet e një kisheje më të vjetër, në të cilën ka qenë selia e ipeshkvisë së Lipjanit. Kisha e Graçanicës objekti më i vjetër i konstatuar është themeli i bazilikës tri pjesësh të Bizantit të hershëm Siç shkruan edhe ak. M. Krasniqi në librin Rrënjët tona etnike, Prishtinë, 2002 f. 219-220 Graçanica, Patrikana e Pejës, Levishka në Prizren etj. këto janë ndërtuar në kohën e sundimit bizantin para ardhjes së serbëve. …(Serbia i ka borxh Kosovës territor rreth dy Kosova (1804 – 1878)

Manipulimet e tyre kanë qenë aq të mëdhe sa që edhe n në ditët e sotit e kemi të vështirë t`i kundërvihemi. Aq më tepër kur edhe pseudo historianët që punojnë me udhëzime na e turbullojnë edhe më shumë mundësinë e sqarimit të plotë të një historijeje të vjedhur pa fije fytyre,

”Fatbardhësisht libri i Buxhovit “Kosova” e dekonstrukton një falsifikat serb rreth historisë së tyre nacionale e bashkë me të edhe të historisë sonë. I kam lexuar  të gjitha librat më të rëndësishme nga historiografia serbe qe nga haxhiografitë, si “Letopis popa Duklanina”, “Istoria Slavena” të Mario Orbinit (1601), “Istoria slovena Ilirika Gornje  Donje Mizije” te Gj. Brankoviqit, edhe librat e historianëve të tyre të parë Jovan Rajiqit, edhe S.Novakoviqit. S. Mijatoviqit, V.Gjorgjeviqit, J. Radonjiqit, K. Novakoviqit, A. Bogosavljeviqit, T. Stankoviqit, pastaj Fanulla Papazogllun, M. Budimirin, D. Bogdanoviqin e të tjerë dhe nuk ka asgjë tjetër pos një falsifikati të madh dhe përpjekjeve  për ta përvetësuar një falsifikim të huaj. As ka shtet mesjetar serb (në të gjitha librat shkojnë paralel Rashka dhe Serbia – nuk dihet se ku është realisht kjo e dyta), e Rashka gjithnjë gjendet te shtetet tribale, e as nuk ka kishë serbe. Aq më keq Serbia e tashme u bë  një territor ku serbët nuk ishin as 1/4 e popullësisë.( Ramadan Musliu)”

Eh ,hajni se jo mahi!

 

 

 

KRYEMINISTRI EDI RAMA – AZEM HAJDARI DHE IBRAHIM RUGOVA

by

Edi Rames i duhet të evitojë sa më shumë gabime të panevojshme, të cilat varen direkt prej tij, siç ishte rasti me Azem Hajdarin dhe me Ibrahim Rugovën./

Nga ELIDA BUÇPAPAJ/

Kryeministri i Shqipërisë Edi Rama përfundoi vizitën e tij të parë zyrtare në Kosovë. Kosovën e ka patur gjithmonë në qendër të vemendjes. Kur i thonë, një e dy e në Kosovë edhe kur ishte lider i opozitës, që do të thotë se ka qënë në kontakt të përhershëm me Kosovën dhe ka patur disa idé shumë të mira integruese, në planin europian, për sa i përket unifikimit të sistemit arsimor në të gjitha trojet shqipfolëse, heqjes së barrierave doganore me Kosovën etj. Pra, përpara se të nisej në Bruksel, Edi Rama e filloi me Kosovën. Kosova prin për mbarë gjithnjë.

Gjatë vizitës, po t’i shohësh deklarimet që ka bërë përgjithësisht janë OK. Duke menduar se Edi Rama ua ka shkruar fjalimet disa kryeministrave të qeverisjes socialiste, fjalimet e veta duhet t’i qajë. Ca deklarime i bën si quote. Si ky për shembull : « Kufiri është e djeshme, e ardhmja s’ka kufi. Mbetem i juaji me besë! » Duket qartë se z. Rama i ka dhënë rëndësi konotacioneve identifikuese të shqiptarëve si komb, siç është besa, fjala e dhënë. Por në fjalimin që mbajti në Kuvendin e Kosovës iu shmang një konotacioni të tillë dhe nuk e përfshiu emrin e Ibrahim Rugovës, i cili është identifikues me Kosovën. Për reagim, krahu i LDK-së bojkotoi e shtypi sot ishte i mbushur me kritika, prej të cilave përfiton politika. Për politikën s’ka problem, por të mos përmendësh Rugovën këtë gjë nuk e gëlltisin dot shqiptarët e Kosovës, populli Rugovist, i cili është shumë i rëndësishëm.

Lind pyetja a bëri gabim apo jo z.Rama që nuk përmendi Rugovën në fjalën e tij përpara deputetëve të Parlamentit të Kosovës? Gjatë vizitës të tij të parë zyrtare si premier i shtetit amë, z. Rama bëri homazhe tek varri i liderit historik e prej atje tha një tjetër sentencë shumë kuptimplote se „Pa Rugovën Kosova nuk do të bëhej realitet“. Pikërisht ky përcaktim, që ka bërë me gojën e tij, tregon se z. Rama bëri gabim që nuk e përmendi Gandin e Kosovës në fjalimin e tij të parë në Kosovë si premier i Shqipërisë.

Për këtë devijim, të pajustifikuar në gjuhën protokollare, unë do të bëja përgjegjës këshilltarin e Ramës, Shkëlzen Maliqin, i cili e di shumë mirë se mungesa e emrit të Rugovës në fjalim dëmtonte imazhin e Ramës në Kosovë. Kur e vendosa si status në Facebook këtë, reaguan dhe më thanë se Edi Rama ka këshilltar ish-kryeministrin britanik Tony Blair. Që do të thotë një arsye më tepër që z.Rama ta përmendte Rugovën. Sepse sa herë që Tony Blair vjen në Kosovë, ai i referohet figurës të Rugovës si ikonë e pavarësisë dhe modelit të politikanit të emancipuar dhe europian.

E pra, z.Edi Rama nuk duhet t’i lejojë vetes shkitje të tilla shumë të evitueshme.

Më 12 shtator në Tiranë u zhvilluan ceremonitë e rivarrimit të Azem Hajdarit në Varrezat e Dëshmorëve. Dhe ishte ngjarje për shqiptarët nderimet që iu bënë Azem Hajdarit nga i gjithë spektri politik. Pesë ish-presidentë, deputetë të PD e PS, ministra të qeverisë të re, kryetari i ri i Kuvendit. Mungoi vetëm kryeministri i ri, për të cilin zonja Hajdari do të pohonte se Edi dhe Azemi ishin miq. Kush i tha z. Rama që të mos shkojë në ceremonialin për Azemin? Apo vendosi vetë?!

Të them të drejtën, të kritikosh një kryeministër kur nuk është ulur ende në kolltukun zyrtar nuk më duket fair, aq më tepër kur e di gjendjen ku ndodhet vendi. Lexova një fakt nga INSTAT, sipas të cilit një në shtatë shqiptarë jeton në varfëri, duke shpenzuar rreth 48 dollarë në muaj, ku po sipas të dhënave më të fundit të Institutit të Statistikave numri total i të varfërve në vitin 2012 arriti 402 033. Të mos përmendim pastaj nivelin e sigurisë të qytetarit, korrupsionin, rrezikun që i kanoset sistemit dhe shtetit ligjor. Që do të thotë se Edi Ramën e presin shumë punë. Fron Nazi ka shumë të drejtë kur thotë se për t’i tejkaluar këto, Edi Ramës i duhet të jetë një lloj Batmani.

Në këtë kontekst, kritika ime nuk është politike, si opozita që mezi pret që Edi Rama ta pësojë si Papandreu. Sepse, nëse futet Shqipëria në krizë, kjo krizë përkthehet një tmerr për shqiptarët. Unë rreshtohem bashkë me ata shqiptarë, të cilëve na intereson që Shqipëria dhe Kosova të jenë shtete normale të integruara në NATO dhe BE.

Në këtë kontekst, z. Rama e pret një punë e madhe, prej të cilit varet suksesi apo disfata. Dhe për hir të suksesit, i duhet të evitojë sa më shumë, gabime të panevojshme, të cilat varen direkt prej tij. Siç ishte rasti me Azem Hajdarin dhe me Ibrahim Rugovën.

Çfarë nënkupton Demokracia?

by

Faik KRASNIQI*/
Demokracia është të kuptosh se je njeri, të kuptosh se ka edhe njerëz të tjerë dhe nuk je i vetëm, të kuptosh se me këta njerëz është nevojë dhe domosdoshmëri të merresh vesh, të kuptosh që nuk duhet të imponohesh, por të bindesh veten së pari e më pas të tjerët se jemi njerëz, që nuk mbijetojmë dot pa njëri -tjetrin.Të kuptosh se flora dhe fauna e kësaj toke kanë demokraci ndërmjet tyre prej miliona vjetësh, por njeriu në mungesë të demokracisë mes vetës po i shkatërron.
Demokraci është marrëveshja ndërmjet gjallesave të tokës për të mbijetuar në harmoni natyrore dhe hyjnore. Demokraci do të thotë “pushtet i popullit” ose “sovranitet i popullit”, në kundërshtim me aristokracinë (qeverinë e më të mirëve ose fisnikëve) dhe “monarkinë” (qeverisja e një të vetmi).Por ky përkufizim nuk na ndihmon shumë pasi në asnjë vend nuk komandon populli.Ato që komandojnë janë qeveritë (për fat të keq dhe burokracia, nëpunësit e shtetit që janë pak ose hiç fare të përgjegjshëm). Në të vërtetë ka vetëm dy forma shteti: ajo në të cilën mund të lirohesh nga një qeveri pa gjakderdhje, me vota dhe në atë të ”pamundurën”.E para është “demokracia” e dyta “diktatura”.Demokracitë nuk janë qeveri të popullit por mjete kundër diktaturës, e cila na detyron të jetojmë në një situatë të cilën nuk e kemi dashur por që dhe nuk mund ta ndryshojmë.
Është detyra jonë civile që një situatë e tillë të evitohet prodhohet. Demokracia nuk i lejon asnjë qeverie të tipit “diktatorial” akumulimin e pushtetit dhe për më shumë tenton ta kufizojë atë.
Ajo që është e rëndësishme në një demokraci është fakti që duhet të jetë gjithmonë e hapur mundësia që qeveria të japë dorëheqje pa shkaktuar gjakderdhje, kur ata që qeverisin degjenerojnë nga misioni i detyrave dhe të drejtave që ju janë besuar, por edhe kur politika e qeverisë gjykohet e keqe apo e gabuar.

 *(Autori është publicist dhe redaktor në gazetën e përditshme ”Lajm”) dhe bashkepunetor i Diellit

 

AROGANCA E SHPËRTHYER SLLAVOMAQEDONASE

by

Shkruan: Eugen SHEHU/

 Po të rrokullisesh ndonjëherë nëpër labirintet e historisë së kombit tonë,lehtësisht do të vrejsh,se tek ne nuk kalon decenie pa u përsëritur historia,ani se shum vetë thonë se ajo nuk përsëritet,madje edhe këmbëngulin se ajo që ndodh njëherë s’ka se si të ndodhë së dyti.Megjithatë rrethimi i kombit tonë madje dhe nga mbrendësia,me azhderët serbosllav,mbetet për tu dëshiruar paqja dhe progresi, madje dhe integriteti atje ku synojnë shum forca politike shqiptare.Le të kthehemi shkurtë për një çast në retrospektivë.

Viti i mprapshtë 1943,atëherë kur u arit marrveshja e Mukjes mes dy fronteve atij të djathtë “Ballit Kombëtar” dhe atij të majtë Frontit Nacionalçlirimtar,për luftë të përbashkët për një Shqipëri me Kosovë e Çamëri,ose thënë më mirë për Shqipërinë Etnike,plasi sheri,dhe shergjinjtë ishin Miladin Popoviqi dhe Dushan Mugosha,dy misionarë serb të infiltruar në radhët e FNC-së,kështu kjo marrveshje u tradhëtua nga ana e Komunistëve shqiptaro-sllav,dhe plasi lufta civile po ashtu e inicuar nga Milani e Dushani,por duke përdorur me mjeshtëri ambiciet për pushtet të komunistëve shqiptarë,thën më drejt të Enver Hoxhës,Mehmet Shehut dhe Shefqet Peqit,pasi kta të tre më parë eleminuan krahun më atdhetar në radhët e tyre që nënshkruan marrveshjen e Mukjes.Kështu që Enver Hoxhës iu premtua pushteti apsolut mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Londineze,ndërsa  Mehmet Shehut dhe Shefqet Peqit ofiqet më të larta në ate pushtet,por me kusht që të vazhdonin të “eleminonin” dhe mëtej forcat nacionaliste shqiptare.Dhe ndodhi që Mehmet Shehu,Shqipërinë e mesme dhe ate të jugut e bëri tym e hi,ndërsa gjakpirësi Shefqet Peqi përgjaku deri në gjunj verilindjen e Shqipërisë madje duke kaluar dhe në viset e Mqedonisë shqiptare,Kosovës e Kosovës Lindore,gjithmonë në gjah kundër forcave”Balliste”,por në fakt ishte shuarja e rezistencës shqiptare për ti hapur rrugën bandave pushtuese serbosllave.Kështu për të ardhur deri tek mbledhja e AVNOJI-t,ku kaçiku i tokave të pushtuara shqiptare nga bandat e titos  do të ndahej sipas vllezërisë sllave.Për mos të mbetur të vetëm serbia dhe mali i zi,mbase do të ndesheshin në reagime nga “sojuznikët” e tyre,djallëzia sllave nxori në dritë një republikë  fantazmë tjetër që u quajt në ate mbledhje Republika Socialiste e Maqedonisë,pra thJesht  për të ndarë tokat e pushtuara shqiptare në tre dylime,dhe shqiptarët për ti pasur më mirë nën kontrollin pushtues të tyre.Kjo republikë Avnojiste,gjatë gjysëm shekulli në kërkim të identitetit të saj,thën më mirë me nënë e pa babë,filloi gjithonë të vjedhi nga diçka nga të tjerët,pak nga grekët,pak nga bullgarët pak ma shumë nga serbët krijoi një identitet reublikan(shtetëror) në bashkim me republikat tjera të ish-jugosllavisë,por e vetmuar dhe pa identitet nacional të vetin kjo ishte dhe më agresivja gjatë shtatë decenieve  të kaluar,madje dhe ma kriminalja ndaj popujve të tjerë e sidomos ndaj shqiptarëve etnik në trojet e veta.Kulmi i çmendurisë të shovenizmit sllavomaqedonas shpërtheu pikërisht pas viteve 92 e deri në ditët e sotme,me mënyra e metodat më të perfeksionuara të shërbimeve sekrete ajo arriti të mbajë gjallë  pushtimin absolut,madje dhe të privojë shqiptarët nga gjdo e drejtë e tyre jetsore.

Emrin e vet kjo kreaturë ishjugosllave e ka Fyrom,e njohur ndërkombëtarisht nga 125 vende,por metodat dhe format e saja jan po ato si në ish jugosllavinë titiste e millosheviqiane,gjithshka përmes sigurimit shtetëror policisë dhe proceseve gjyqsore të montuara.

Viti 2001 ishte kulmi i durimit për popullin shqiptar në këto troje etnike,dhuna dhe terrori shtetëror kishin shtrirë rrënjë,mohimi i simboleve kombëtare,mohimi i arsimimit,mohimi i gjuhës,gjygjet e montuara politike,terori psikologjik e fizik,prunë në një gjendje të padurueshme dhe eksplosive për kombin shqiptar,kështu lindi dhe Ushtria Çlirimtare Kombëtare, e cila tek e fundit i dha një leksion të mirë krimit shtetëror sllavomaqedonas.Marveshja e Ohrit,ani se “çudibërëse” që len për të dyshuar sidomos kur kam parasysh rolin e francës në te,për shqiptarët tek e fundit ishte një shkëndi shprese se ndoshta nga hiqi diçka do të arrihej,mirëpo ardhja në pushtet e nacionalshovenistëve  në krye me  Gruevski një albanofob  filoserb, shpresat e një pjese të shqiptarëve i la në dyshim se diçka ndoshta do të lëviste në të mirë,me gjithë atë  sa ma shumë duket në sipërfaqe racionaliteti i shqiptarëve,aq ma agresif  dhe arogant shfaqet pala sllavomaqedonase me pengjet që ka rrotull qeverisë së vet.E tërë kjo ka dhe spjegimet e veta,politikisht të zhveshura por në mbrendësi  mbulohen me konspiracione djallëzore që di ti ushqejë qendra e shovenizmit antishqiptar sllavoortodoks e beogradit.Fyromi ka qenë dhe mbetet dhe më tej një zonë e eksperimentimit të tyre djellëzive të albanofobisë Ballaknike.

 

PROVOKIME JEZUITE

 

Ca ditë më parë “qeveria”sllavomaqedonase vuri një far embargoje ndaj Republikës së Kosovës duke e sanksionuar më tej dhe me pagesa shtesë për lëvizjen e lirë të qytetarëve apo mjetëve të udhëtimit gjë që bie ndesh me të gjitha marrveshjet e nënshkruara gjer më sot mes R.K dhe Fyromit.Reagimi nga pala e Qeverisë shqiptare të Republikës së Kosovës,gjegjësisht të Ministres znj.Mimoza Kusari me plot të drejtë vendosi masa reciprociteti ndaj aventurave provokuese të qeverisë albanofobe të Fyromit.Tek e fundit masat e reciprocitetit janë thyerje e një tabuje për të përgdhelur me gjdo çmim kopilët e rajonit.Republika e Kosovës duhet patjetër të ndjejë vehten dhe të demonstrojë atë si për opinionin kombëtar shqiptar dhe për atë ndërkombëtar se mer përgjegjësi

në mbrojtje të integritetit dhe sovranitetit të saj si në aspketin diplomatik e politik ashtu edhe në ate ekonomik,pamvarsisht presioneve të jashtme që mund të pasojnë “në emër të fqinjësisë së mirë” apo të misionarëve jezuit të qeverisë sllavomaqedonase.Tek e fundit gjdo shtet ka të drejtë të mbrojë si prodhuesin ashtu dhe konsumatorin e vet,dhe kjo tek e fundit asht një sinjal shum i shëndoshë për orientimin dhe fuqizimin e një tregu të përbashkët me Shqipërinë,duke iu shmangur kësisoj labirinteve vetëvrasëse ballkanike.Dorzënët shqiptarë të “qeverisë” sllavomaqedonase do të duhej më mirë të reflektonin më veti,se sa të vëhen në rolin e misionarëve jezuit,duke duke imituar përhapjen e paqës dhe tolerancës,por që në fakt janë vetëm pijun të një tablloje shahu.

Jan bërë të shpeshta provokimet sllavomaqedonase në forma dhe mënyrat më të vrazhda ndaj shqiptarëve të Iliridës dhe Kombit Shqiptar në përgjithsi,e sidomos shpërthimi i albanofobisë vjen në rritje e sipër,me gjithë përpjekjet e diplomacisë ndërkombëtare për të gjetur një formulë për egzistencën multietnike të kësaj krijese,por në veçanti pas nënshkrimit të marrveshjeve të bashkëpunimit mes Fyromit dhe Serbisë si në nivel të ministrive të punëve të mbrendshme ashtu edhe në ate të gjyqsorit kjo sinjalizoi dhe më fuqishëm duke e vënë në veprim tërë arsenalin shoven srëbosllavomaqedonas,për të kalkuluar me dredhitë e dominancës ballkanike.Se cilat formula janë në sprovë koha do ta vërtetojë,por sidoqoftë inferioriteti apo mos syqelsia shqiptare në moment apo dhe në të ardhme mund të shkaktojë pasoja të rënda për kombin shqiptar sizmika e së cilës nuk mund të parashikohet.Komb i Bashkuar nën qiellin e Europës së Bashkuar,përballë sfidave dhe rreziqeve permanente që shfaqen nga fqinjët grabitqar të shqiptarëvet,mbeten vetëm utopi që burojnë nga një grusht politikanësh nostallgjik të ishjugosllavëve apo dhe më herët në histori të ideve të konfederatave ballkanike që buronin nga projektet sllavogreke.

 

SHTATZANIA E POLITIKBËRJES SHQIPTARE

 

Po të analizosh rrjedhën e politikbërjes shqiptare gjatë fushatave zgjedhore gjithmonë ngjall shpresat e një fundi tragjikomedie që na përcjell pandërprerë dhe gdhirjen e një dite lumturie,por fatkeqsisht në momentet më të nevojshme të relaksimit kombëtar rishfaqen remishencat e së kaluarës komuniste të cilat asesi nuk marrin guximin të distancohen nga pararendësit e tyre.Madje jo vetëm kaq por edhe vrullshëm u ngjiten pushteteve me komoditet të pafrenuar,madje,madje dhe me shtytjen edhe të disa institucioneve ndërkombëtare si të hapura po ashtu dhe të fshehta,mjafton që të jenë në shërbimin e tyre,për të goditur sa më fortë konstitucionin moral të kombit shqiptar, atë institucion që mban në këmbë vetë egzistencën e kombit,Nacionalizmin Shqiptar.

Qasja dhe spjegimi institucional dhe politik mbi Nacionalizmin Shqiptar,tregon qartë shigjetat e parapregaditura në drejtim të saj për të zhveshur shqiptarët nga ndjenjat e tyre nacionale,qoftë edhe për vetë  gjenezën e të qenurit shqiptar,aq e paturpshme asht sa që hedhet në lojë dhe vetë historia për të demitizuar shqiptarin të krenohet me para ardhësit e tij që bënë historinë,aq brutale asht sa që tentohet të zhvleftësohet dhe gjaku i derdhur për liri e ardhmëri kombëtare,sa që arrin kulmin për të kriminalizuar edhe viktimizimin inidividual e familjar për Atdheun dhe Lirinë kombëtare,këtë detyrë dhe këtë mision e kanë filluar dhe marrë mbi supe element të kalbur mbeturinash nga sistemet e së kaluarës diktatoriale komuniste,si në trupin Shqipëri ashtu dhe në gjymtyrët e saja të cunguara.Identiteti Nacional i një kombi mbrohet nga Nacionalizmi i vet,për aq kohë sa ai gjendet i rrezikuar apo i goditur qoftë në gjeografinë,historinë apo kulturën e saj.Sot edhe “nën qiellin e Europës së Bashkuar” gjallërojnë Nacionalizmat e kombeve që e përbëjnë këtë qiell,madje ata kanë edhe vetë burimin pikërisht atje nga dhe u kërkohet racionaliteti shqiptarëvet,shtatëzania ka fazat e saja.Historitë janë të dhimbshme kur përsëriten ata lanë gjurmë të pashlyera,dhe populli ynë nuk haron.Gjdo ide  binjakëzimi ballkanik të shqiptarëvet me sllavogrekët hap rrugë rreziqeve permanente për zhvillimin kombëtar shqiptar,ndaj gjithmonë mbetet komb shqiptar i bashkuar i zhvilluar drejt Europës së bashkuar.Por të flasësh sot si nesër të aderosh në europë është miopi politike, kur dihet se ato procese zgjasin dhe decenie të tëra jetësh,Kombi Shqiptar ka nevojë emergjente drejt bashkimit gjeografik të vetin institucional dhe ekonomik,mandej koha e rivendos në pozicionin që e ka merrituar,shqiptarët e mbyllën shekullin e njëzetë me tre lufta për lirinë dhe ardhmërinë e tyre.

Bern-Zvicër