Analiza – Page 951 – Dielli

Rikthimi hebreik në Shqipëri për të ndihmuar ekonominë shqiptare

November 6, 2013 by dgreca

Nga Skënder Karaçica/Çikago/

Populli shqiptar është i njohur për traditën e mirkpritijes dhe në rrethanat e vështira për të tjerët është në gjendje të sakrifikojë gjithçka nga vetvetja.Me këto kode të jetës shqiptare në kohën më të rëndë të akteve shekspiriane të jeshë apo të mos jeshë për popullin hebreik,kur orët vrastare Nazi-fashiste i ndiçnin në çdo cep të Evropës për asgjësimin e tyre,Shqipëria i mori në mbrotje dhe u bë shembulli i vetëm në botë për praninë dhe shpetimin e tyre.Më këto të dhëna nisi takimi i sotëm i deputetit të Kuvendit të Shqipërisë Tom Doshi me përfaqësuesit e Lobit Hebrej dhe të SHSHA-së në Çikago.
Në qendrën ndërkombëtare të biznesit dhe të fushave të ekonomisë,të bankave e të politikave të investimeve DLA PIPER,të Odës Ekonomike Amerikë-Izrael dhe të asociacionit bankar APAC në Çikago,për praninë dhe shpetimin e popullit hebreik në Shqipëri gjatë Luftës së Dytë Botërore foli Dan Shure,kryetar i Odes Ekonomike të Izraelit dhe misionar për thellimin e miqësisë shqiptaro-hebreike në Amerikë.Përmes matrialeve arkivore të historisë së popullit shqiptar e të Shqipërisë për praninë dhe shpetimin e popullit hebreik,e kemi të qartë se si propaganda antishqiptare e boshtit pansllavist në Ballkan i pati quajtur,,vrasës,,të hebrejve popullin shqiptar,vuri në spikamë Dan Shure.Ne dimë se kush ishin vrasësit e popullit tonë,ne e dimë se kë e kemi mik në kohën më të rëndë dhe ne e dimë se kush është populli shqiptar,që është pjesë e hisës sonë të përbashkët historike të vuajtjeve dhe të mbijetesës në kërkim të lirisë e të pavarësisë së Shqipërisë e të Kosovës,e tha me emocione Dan Shure në Çikago.Ndërsa në takimin e sotëm shqiptaro-hebrej ai iu drejtua përfaqësuesve të SHSHA-së(Astrit Mehmeti,Skënder Karaçica dhe Mahmut Skenderi)me fjalët se me keni adaptuar,,edhe shqiptar,edhe hebreik,,!
Në takimin e sotëm për aktualitetin historik shqiptar me hebrejtë,foli deputeti shqiptar Tom Doshi,i cili vuri në dukje se prania dhe shpetimi hebreik në Shqipëri ishte pjesë e kodeve tona dymijvjeqare shqiptare.Sipas arkivit të shtetit që është unikat për kohën tonë,tregon më së miri se çfarë bënë shqiptarët për të shpetuar nga asgjësimi fashist popullin hebreik që brezat e sotëm në Shqipëri e kanë për krenari dhe kujtesa për traditën e pritjes e të sheptimit si një nga veset tona kombëtare,theksoi deputeti Doshi.Prandaj ka ardhur koha që në bashkëpunim me Lobin Hebrej dhe me SHSHA-në si nismëtarë të kësaj veprimtarie e para e këtij lloji në Çikago,të gjenden mundësit për rikthimin hebreik në Shqipëri për të nihmuar ekonominë shqiptare me investimet kapitale të tyre.Ne kemi resurse të pasura së pari njerëzore dhe pasuritë tjera nëntokësore ne shumë sektorë të ekonomisë që presin ardhjen e investitorëve amerikano-hebreik për të ndihmuar e zhvilluar kahet e reja të ekonomisë shqiptare.Qeveria aktuale Edi Rama ju bënë thirrje miqëve tanë në Amerikë që të vijnë në Shqipëri për investime,ne e kemi të rregulluar infrastrukturën ligjore të sigurisë së investimeve dhe ato do të na krijojnë parakushtet për mëkëmbjen ekonomike dhe të ecjes sonë në trendet ndërkombëtare të ekonomisë së lirë demokratike,u tha hebrejve në Çikago deputeti Tom Doshi.
Pas dëgjimit me të dhënat nga Shqipëria,Alan P.Solow,përfaqësues i DLA PIPER,nënvizoj se jemi të gatshëm që në Shqipëri të hapin Bankën Investive Ekonomike për të afruar kushte e mundësi për zhvillimin e bizneseve me standardet më të mira të mudshme për shqiptarët.Për këtë do të ishte mirë që Qeveria Shqiptare dhe asociacionet tjera profesionale e shkencore të dijes të na afrojnë projektet për politikat e investimeve në Shqipëri në ato sektorë ekonomikë me resurset e pasura si në energjetikë,turizëm,industri,agrokompleks etjerë theksoi me një interesim Solow.
Lee Rozemberg,kryetar i APAC-ut një nga asociacionet më të fuqishme ekonomike dhe të lobimit në rrafshet ndërkombëtare të ekonomisë,e nisi diskutimin e tij me një emocion të veçantë kur vajza e tij 13-vjeqare e kishte vënë shikimin mbi hartën e gjeografisë ku shihej Shqipëria.Më të parë vajzën time se si shikonte mbi hartën e vendit të Shqipërisë i kam thënë,,Po e dite se ku gjendet ky vend kaq i bukur,ne bashkarisht do të shkojmë në pushime,,!Kushtin e fitoj vajza ime dhe në kohën e duhur me dëshirë dë të shkojmë për vizitë dhe pushime në bregdetin shqiptar që dhashtë Zoti do të bëhet vendi ynë më i preferuar për pushime,tha Rozemberg në takimin e sotëm të Çikagos.
Çikago sot është bërë më afër më Tiranën thanë diskutuesit shqiptaro-hereik.Për nismat e reja ekonomike dhe të investimeve në Shqipëri,u vendos që në bashkëpunim me Qeverinë Shqiptare(Edi Rama)të nisin përgatitjet për mbajtjen e Konferencën Ekonomike për Investime në ekonominë shqiptare që do të mbahet vitin e ardhshëm në Çikago.Me këtë rast asociacionet Shqiptaro-Amerikane me seli në Tiranë,që arsyetimin e dha Aleksandër Lacaj,një nga njohësit shqiptaro-hebreik e kanë nominuar me titullin,,AMBASADOR NDERI,,kryetarin e Odës Ekonomike Amerikë-Izrael në Çikago z.Dan Shure.

Rilindja dhe liberalizimi i vizave me Ameriken

November 6, 2013 by dgreca

Shkruan: Ervin Shkulaku/

Korespodent ne Cihan/Stanboll/

Shqipetaret kane 23 vjet qe presin qe te titullohen nga Evropa si njeres qe kane kulture demokratike. Presim dhe vetem presim, por kemi 23 vjet qe ne, dhe politika jone nuk po bejme diçka qe kjo pritje te marre fund.

Per 23 vjet degjojme nga politika premtime pa fund. Per 23 vjet degjojme dhe shikojme politiken por nuk po degjojme dhe shikojme vetet tona. Nuk po shohim se si kemi jetuar keto vjet. Nuk po degjojme se çfare thote ne te vertete politika per ne. Pavaresisht se vazhdimisht kane dale video ku tregohet haptazi korrupsioni qe behet nga politika perseri shohim, degjojme, buzeqeshim, kometojme por nuk veprojme. Gjithçka pranojme dhe perseri te varfer jetojme.

Te gjithe e duam kombin, flamurin por nuk e nderojme ate. Ne çdo raport te Bashkimit Evropian jemi te paret ne korrupsion e krim dhe jemi te fundit ne zhvillim. Presim ndihma si personazhi i Migjenit nga Evropa, Turqia, Amerika, Rusia. Keto ndihma vijne dhe perseri nga politika gllaberohen, kete e di i madh e i vogel por perseri pranojme. Politikanet shahen mes tyre ne syte e Evropianeve sa mbledhjen e kaluar te Parlamentit Evropian me politikanet shqiptaret evropianet thane: MJAFT E AKUZUAT NJERI-TJETRIN! dhe ne, shikojme dhe pranojme. Edhe keto qe une po shkruaj ju do me thoni qe i dime dhe do me gjykoni sepse edhe ne gjykimin e te tjereve jemi te paret.

Vitet kalojne dhe brezat po ndryshojne por gjendja s’po ndryshon. Politikani po i le trashigimi te birit pasurine e korrupsionin ndersa qytetari po i le trashigimi te birit bindjen e varferine.

Habia me e fundit ishte ne zgjedhjet e 23 qershorit kur u fol qe “ Nese fitojme do liberalizojme vizat me Ameriken” Ne, shteti me i varfer i Evropes do shkonim pa viza ne Amerike. Por ne çfare beme- Shume prej nesh i besoi kesaj fraze… Perseri degjojme, besojme.

Por si mendoni pse na thane kete fraze? Sepse ashtu mendojne per ne. Mendojne qe ne nuk kemi llogjike por besojme. Pas zgjedhjeve u fol me rilindje. Do e shohim nese do realizohet kjo rilindje sepse ka 23 vjet me fjale te tilla.

Realizimi i rilindjes eshte teper i veshtire sepse pjesa derrmuese e shqiptareve jane mosha 30-50 vjeç. Kjo moshe eshte edukuar ne komunizem dhe ka shume mungesa ne arsimim. Nuk jane te pergatitur qe te perballen me demokracine. Kjo qe edhe arsyeja qe shume te rinj hyne ne instutucione te rendesishme por kjo nuk do mjaftoje. Pjese e kesaj rilindje eshte dhe nje parti e thyer ne moshe e cila nuk do lejoje rilindje.

Por çeshtja me e rendesishme eshte se si do edukohet rinia shqiptare. Çfare rruge duhet qe kjo rini te mos bjere pre e ideologjise se prapambetur te paraardhseve te tyre? Nese kjo çeshtje zgjidhet atehere do te kete Rilindje dhe do liberalizohen vizat me Ameriken.

“The Chamerian Problem”*: A Need for Knowledge and Understanding

November 5, 2013 by dgreca

By Sami Repishti/

Ridgefield, CT.- On November 4 and 5, the Honorable Karolos Papoulias, President of Greece, will be visiting Tirana, the capital of the Republic of Albania. The high Greek official is viewed as one the best Greek friends of the Albanians who helped the former Communist country come out of its self-imposed isolation., according to the Greek newspaper Kathimerini. Welcoming the initiative, the Greek newspaper wrote that “Mr. Papoulias enjoys great influence in the Albanian public opinion”.

I am confident that Mr. Papoulias will find a warm reception in Albania and a desire to advance the existing levels of public and private relations between the two countries, Albania and Greece. One wholeheartedly wishes that his visit will fulfill the expectations of both sides, by dispelling the clouds of harmful suspicions and the undesirable incredulity of the skeptics. However, the burning subject that generates these suspicions is, and remains, the unresolved “Chamerian problem”.

I leave “the political” aspect of “the problem” to the politicians, better prepared to solve it, (or mess it up!) and concentrate on “the moral aspect” which is at the root of the problem itself.

***

The difficulty presented in understanding the tragedy of the Chamerian people derives mainly from our inability to make people believe “the unbelievable”. The breadth and the intensity of Greek oppression, persecution and “final solution” methods are, indeed, “unbelievable”; they go beyond one’s ability to grasp their monstrosity. Therefore, they still remain unaccountable, not thoroughly explained, as they risk to be sidestepped by the unforgiveable march of time and a humanity fatigued of the tragic events of our era.

While there is never a justification per atrocities, there is an explanation for this unfortunate phenomenon: the years of WW2 and the ensuing destruction brought upon the victimized Greek population by the “Greek Civil War” that lasted until the Summer of 1949. It was a war caused by the Communist-inspired resistance movement. The final results were more blood and tears. The normal sensitivity of the local population was numbed by the view of atrocities occurring daily. It’s in the midst of these hellish days that Moslem Chamerians, Greek citizens of Albanian nationality, were wiped out or forcefully expelled to Albania in 1944 and 1945.

The surviving Chamerian victims never recovered; the Greek perpetrators never accepted the responsibility for it, nor attempted to apologize and compensate the victims…! That’s is immoral! Today, Greek governments claim that there is no “Chamerian problem”. There are, however, tens of thousands of “spared” Christian Chamerians still living in Greece. Having been denied all national minority rights, they are heading for a complete forced assimilation, due mainly to the pressure exercised by the Greek Orthodox Church. To fight this unfortunate and unforgiveable state of affairs, to dispel the clouds of neglect and forgetfulness is, and should remain for us, a first priority.

From a historian’s point of view it means that we should uncover and collect all evidence available piece by piece, every document possible related to the Chamerian tragedy, interview every witness, and make them public for everyone to see. Let there be light! For the simple reasons of clarity and justification, we should include them in the context of their days and years the tragic events took place. All this in an honest effort to bring about “the truth and only the truth”.

“Truth” brings light; light creates a new world from the existing darkness and chaos. And, in this new enlightened world good willed people, may see and judge. Even the governments oftentimes listen to the voices of reason, and engage in dialogue and conflict resolutions which eventually end up in reconciliation.

The spirit of reconciliation is what the victims of the Chamerian tragedy seek and hope to achieve! We must bring back friendship and cooperation!

From the human rights point of view, the Chamerian tragedy and its denial with impunity by the Greek perpetrators is what Professor Samantha Powers, formerly of Harvard University, and now the US Ambassador to the United Nations, would aptly calls “a problem from hell”. Speaking about the Bosnian tragedy (1991-95) the former US Secretary of State, Warren Christopher, explained: “It’s really a tragic problem. The hatred between the (national and religious) groups is almost unbelievable. It’s almost terrifying, and it’s centuries old. That’s really a problem from hell”.

That’s the Chamerian problem, too! Policy makers knew about the crimes, who did them and why, and remained silent. We knew for a long time and remained silent, shameful by-standers while the atrocities were being denied. One main reason is that “our” Heads of State never saw the Chamerian tragedy as a priority problem in their political calculations; they never questioned, or accused the perpetrators, or tried to break that silence. We, too, all of us, are guilty by association…! And today, Albania still lacks a strong and effective civil society.

The Polish lawyer Raphael Lemkin, who lost 41 members of his family during the Holocaust years, puts it: ”It’s a crime to kill a man, but it is not a crime for the oppressor to kill more than a million people. That’s inconsistent!” In Albania, such an attitude was reinforced by the fact that in that country it was never revealed the full scale of the Communist regime’s madness –even as of this day. In Albania, people became immune to suffering, almost insensitive to blood and tear after 45 long years of a Stalinist dictatorship of the worst kind. In addition, the Communist dictator Enver Hoxha removed Chamerian refugees from their refugee camps where they were assisted by the U.N.R.R.A., dispersed them all over Albania, summarily and arbitrarily removed their Greek citizenship in 1953, thus crippling their chances to return to their homes, and after 1959 initiated a relentless persecution of their leaders, killing many of them.

When the Convention on Genocide was adopted by the UN General Assembly, on December 11, 1946, the term “genocide” was defined as “…the denial to the right of existence of entire human groups…(which) shocks the conscience of humanity”. It was only two years after the catastrophe in Chameria. Almost nobody said a word, raised a finger, or brought the painful subject to the attention of various foreign governments, or to the United Nations. The Albanian Communist Government was shamefully involved in dispersing the Chamerian refugees all over Albania, too busy in exterminating “the enemies of the people” and obediently serving Yugoslavia’s Tito interests in the war -ravaged Greece, as well…!

Article 2 of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crimes of Genocide (June 12,1948) defines “genocide” as “…acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national ethnical, racial or religious groups, as such:

(a) killing members of the group;

(b) causing serious bodily or mental harm to members of the group;

(c) deliberately afflicting on the group conditions of life calculated to bring about, its physical destruction in whole and in part….”

These definitions apply to Chamerian tragedy that took place under extra-judicial conditions. It was the physical destruction of ALL Moslem Chamerians.

In Albania, we know the experience; we have lived it. Similar methods, but within “a simulated judicial framework” were applied by the Communist Government in Albania against some religious and opponent groups. The almost total destruction of the Albanian Catholic clergy is a blatant example of a Government’s intention to physically annihilate it. To a large extent, the nefarious phenomenon can also be applied to the frightful persecution of the nascent Albanian intellectual class educated in the Western countries, the first real hope for a democratic transformation of that country.

Chamerians were massacred by Greek Army regulars and irregular gangs of bandits, ordinary criminals, not for what they did, or had done, but because of what “they were”, “undesirable co-nationals” “Moslem Chamerians earmarked for extinction”. (To a large extent, the same holds also true for the Macedonians of Aegeus and the Jews of Greece).

The UN Convention holds responsible governments for attacking “internal” enemies, in “peacetime or wartime”. “Genocide can never be the exclusive internal concern of any country; wherever it occurs, it must be the concern of the entire civilized world”, wrote The Washington Post of November 9,1946. Speaking before the U.S. Senate, the Hon. U.S. Senator William Proxmire solemnly declared:” Our responsibility grows awesomely with the death of each innocent human life”, and warns us :” They are the most lethal pair of foes for the human rights everywhere in the world: ignorance and indifference”(S.Powers,84).

We, Albanians, with a long history of outside occupiers and domestic oppressors should never allow these “lethal pair of foes” grow among us! We should work, study, explain and finally demand justice “until Hell freezes over!” and we should make public the incredible acts of official terror in Chameria with a credible evidence! That demands commitment and hard work.

That endeavor requires a mechanism as well. As a recent experience in New York City taught me, the opening of a dialogue between good willed elements on both sides –politicians excluded- is a first step. Two narratives, Greek and Albanian, mainly unknown by non-professionals, will introduce the subject for discussion. The contradictions, and the ensuing confrontation are unavoidable. As a matter of fact, they are welcome. Passion brings energy! Many taboos from both sides will fall, but many irrefutable facts will be accepted, explained, understood, and used to advance the cause of reconciliation. It’s a practice used in 1993, in Oslo, Norway, by the Israelis and the Palestinians with an initial success. It’s now being used by Turks and Armenians, and in spite of the difficulties encountered, a new atmosphere, calm and contained conversation have prevailed. Traditional enemies are now the subjects of a civilized dialogue. Yet, it will be hard to penetrate governments circles, and we should be aware of it.

Recent events indicate that the “Chamerian problem” is beginning to emerge. In the June 2013 elections, the political party representing the Chamerians in Albania ( now over 200.000) won five seats, for the first time. Yet, it remains a problem which requires a solution before it poisons the relationship of the two ancient neighbors, Albania and Greece.

Even worse, it may poison the minds and the hearts of the new and young generations on both sides. Therefore, it’s imperative to encourage an open dialogue, away from the hands of the politicians, and of the sensationalized mass media of both countries.——————

* I prefer the use of the term “Chamerians”,found in American diplomatic documents., rather than Chams. SR

(Note: The author is a human rights activist.)

“Problemi çam” kërkon njohje të mirë dhe mirëkuptim

November 5, 2013 by dgreca

Nga: Sami Repishti/

Më datë 4 dhe 5 nandor, Sh.T. Karolos Papoulias, President i Greqisë do të vizitojë Tiranën, kryeqytet i Republikës së Shqipërisë. Zyrtari i naltë grek shikohet si njani nga miqtë ma të mirë të Shqipërisë, njeriu që ndihmoi ish-vendin tonë komunist me dalë nga vetizolimi i vetëkrijuem, simbas gazetës greke Kathimerini. Tue përshëndetë këtë iniciativë, gazeta greke shkruen: “Z.Papoulias gëzon nji influencë në opinionin publik shqiptar”.
Kemi besim se z.Papoulias do të gjejë në Shqipëri nji pritje të ngrohtë, si dhe nji dëshirë me zgjanue edhe ma shumë kufijtë ekzistues të marrëdhanjeve publike dhe private në mes të dy vendeve fqinje, Shqipëri dhe Greqi. Na urojmë me gjithë zemër që ky besim të plotësojë dëshirat e të dy palëve dhe të shpërndajë retë e dyshimeve të damshme, dhe mosbesimit të padëshirueshëm të skeptikëve. Megjithatë, subjekti delikat që krijon dyshime ashtë dhe mbetet “problemi çamërian”, akoma i pazgjidhur (preferoj termin “çamërian” gramatikisht korrekt dhe i përdorun në dokumentet diplomatike amerikane).
Le të mbetet në duert e “politikanëve” aspekti “politik” i këtij problemi. Ata jane ma të përgatitun se ne me e zgjidhë (ose me e ngatërrue edhe ma shumë!). Ketu do të përqendrohemi në “aspektin moral”, që për ne ashtë edhe thelbi i problemit.
* * *
Vështirësia që paraqitet në kuptimin e tragjedisë së popullit të Çamërisë rrjedh, në përqindje të madhe, nga paaftësia e jonë me bindë publikun të besojë “të pabesueshmen”. Gjanësia dhe dendësia e shtypjes, persekutimeve dhe metodave të “zgjidhjes përfundimtare” greke të problemit çamërian janë në të vërtetë “të pabesueshme”; ata tejkalojnë aftësinë tonë me kuptue plotësisht monstruozitetin e tyne. Prandej, ata mbeten akoma të pashpjegueshme plotësisht, të padënueme, dhe rrezikojnë anashkalimin e tyne nga ecja e pafalshme e kohës dhe nga nji njerëzim i lodhun prej ngjarjeve tragjike të ditëve tona.
Ndërsa masakrat nuk mund të justifikohen asnji herë, megjithatë nji lloj shpjegimi mund të gjindet në fenomenin e pafat të viteve gjatë Luftës II Botërore, shkatërrimin që ata prunë në kurrizin e popullsisë së viktimizueme të Greqisë dhe nga vitet e “Luftës civile” greke që zgjatën deri në verën e vitit 1949. Kjo “luftë” u shkaktue nga “lëvizja e rezistencës” me frymëzim komunist. Rezultati përfundimtar ka qenë ma shumë gjak dhe ma shumë lot. Ndjeshmënia normale e popullsisë vendëse u lëndue nga pamja e masakrave të përditshme. Ka qenë pikërisht në mes të këtyne ngjarjeve nga Ferri që çamërianët myslimanë, qytetarë grekë me kombësi shqiptare, u spastruen fizikisht ose u përzunë barbarisht nga Greqia për në Shqipëri, sidomos në vitet 1944 dhe 1945.
Çamërianët, viktima që i shpëtuen vdekjes, nuk e morën veten asnjiherë. Kriminelët grekë nuk pranuen asnjihërë përgjegjësinë për krimet e tyne, as që kërkuen falje. E aq ma pak me shpërblye sadopak viktimet e krimeve të tyne…! Ky qëndrim ashtë imoral. Sot, qeveritë e njimbasnjishme greke deklarojnë se nuk ka “nji problem çamërian”. Megjithatë, ka akoma dhjetëra-mijëra çamërianë të krishtenë që “u kursyen” nga masakrat e që jetojnë akoma në Greqi (Censusi i vitit 1951 tregon se 22.736 persona flasin shqip si gjuhë amtare). Meqenëse të gjitha të drejtat e minoriteteve kombëtare u janë mohue, ata i janë nënshtrue procesit të dhunshëm të asimilimit të plotë, sidomos nën presionin e randë të Kishës Orthodokse Greke.
Me luftue kundër nji gjendje kaq të randë e fatkeqe të çamërianëve, me shpërnda retë e paditunisë, mospërfilljes dhe harresës që i ka mbulue ata, ashtë e duhet të jetë përparësi e jonë kryesore!
Nga pikëpamja historike, kjo kërkon nga ne të zbulojmë dhe të mbledhim të gjithë evidencën që akoma ekziston pjesë për pjesë, çdo dokument të mundshëm që ka të bajë me tragjedinë çamëriane, me intervistue çdo dëshmitar dhe me publikue të gjitha për informimin e botës së gjanë. Le të hjedhim dritë mbi ata! Vetëm për arsyen e thjeshtë të qartësisë dhe justifikimit, na duhet të përfshijmë të gjitha në kontekstin e ditëve dhe viteve, kur këta ngjarje u zhvilluen ne Greqi. E gjithë kjo, në nji përpjekje të ndershme me zbulue të vërtetën dhe vetëm të vërtetën”.
“E vërteta” sjell dritë; drita krijon nji botë të re që del nga errësina dhe kaosi i mashtrimit. Dhe në këtë botë të re e të ndritun, njerëzit vullnetmirë do të shohin për vete e do të gjykojnë. Edhe vetë qeveritë shpesh herë ndigjojnë zanet e arsyes dhe ndërmarrin dialogun, marrin rrugën e zgjidhjes së konfliktit dhe eventualisht arrijnë në pajtimin e dëshiruem.
Fryma e pajtimit ashtë ajo që viktimet e tragjedisë çamëriane kërkojnë dhe shpresojnë me arrijtë. Duhet rivendosë fryma e miqësisë dhe bashkëpunimit!
Nga pikëpamja e të drejtave të njeriut, tragjedia çamëriane dhe mohimi i paturp i saj nga fajtorët ashtë ajo që profesoreshë Samantha Powers, e Universitetit Harvard, dhe sot ambasadore e SHBA në OKB, e quen “nji problem nga Ferri”. Tue folë për tragjedinë e Bosnjës (1991-95), ish-Sekretari i Shtetit, Warren Christopher, shpjegon: “Ashtë me të vërtetë nji problem tragjik. Urrejtja në mes të grupeve (kombëtare dhe fetare) ashtë pothuejse e pabesueshme. Ashtë e tmerrshme dhe e vjetër, shekullore. Ky ashtë me të vertetë nji problem nga Ferri”.
I tillë ashtë edhe “problemi çamërian”! Politikanët në fuqi i dijshin të gjitha për krimet, kush i bani ata dhe përse, por mbajtën heshtjen. Ne e dijtëm për shumë kohë dhe mbajtëm heshtjen, dëshmitarë të turpshëm, ndërsa masakrat mohoheshin vazhdimisht. Nji arsye kryesore ashtë se “udhëheqsit tonë” nuk e shikuen asnjiherë tragjedinë çamëriane si nji përparësi politike në llogaritjet e tyne; ata nuk e shtruen problemin, nuk akuzuen fajtorët, nuk u përpoqën me thye heshtjen. Edhe ne, të gjithë ne, jemi fajtorë për mosveprim…! Akoma sot, Shqipëria nuk ka nji shoqëri civile të fortë dhe efektive për veprim!
Avokati jahudi, Raphael Lemkin, i cili kishte humbë 41 anëtarë të familjes gjatë viteve të Holokaustit, shkruen: “Ashtë krim të vrasësh nji njeri; por nuk ashtë krim kur nji shtypës vret nji milion njerëz. Kjo nuk i qëndron logjikës”. Në Shqipëri, nji qëndrim i këtillë ashtë përforcue fatkeqësisht edhe nga fakti se në vendin tonë nuk u publikue asnjiherë madhësia e plotë e marrëzisë së regjimit komunist – as edhe kësaj dite. Në Shqipëri, nga vitet e gjata të diktaturës staliniste në formën e saj ma të shëmtueme, populli u ba “lëkurë-trash” nga vuejtjet e mëdha që pësoi, pothuejse i pandjeshëm para gjakut e para lotëve mbas 45 viteve diktaturë. Për ma tepër, satrapi aziatik nxori çamërianët nga kampet e refugjatëve për të cilat kujdesohej organizata UNRRA, i shpërndau në të katër kandet e Shqipërisë, kolektivisht dhe arbitrarisht u hoqi atyne nënshtetësinë greke në vitin 1953, tue shkatërrue kështu shanset e kthimit në votrat e tyne stërgjyshore dhe mbas vitit 1959 filloi nji persekutim të pamëshirshëm të udhëheqësve të tyne dhe vrau mjaft nga ata.
Kur “Konventa për Gjenocidin” u adoptue nga Asambleja e Përgjithshme e OKB-së më 11 dhjetor 1946, shprehja “gjenocid” u përcaktue si “…mohimi i së drejtës së jetës për të gjithë pjesëtarët e nji grupi njerëzor…(që)…trondite ndërgjegjën e njerëzimit”. Vetëm dy vjet kishin kalue nga dita e katastrofës në Çamëri. Pothuejse askush nuk e tha nji fjalë, ngreu nji gisht, ose paraqiti këtë subjekt të dhimbshëm para qeverive të hueja, ose para OKB-së. Qeveria komuniste e Shqipërisë, në mënyrë të paturpshme ishte shumë e zanë me shpërndamjen e çamërianëve anekand vendit tonë, shumë e zanë me shfarosjen e “armiqve të popullit”, dhe shumë e zanë tue shërbye në mënyrë servile interesat e Jugosllavisë së Titos në nderhymjen e tij në Greqinë e shkatërrueme nga lufta, gjithashtu.
Neni 2 i Konventës për Pengimin dhe Dënimin e Krimit të Gjenocidit (12 qershor 1948) përcakton termin “gjenocid” si “…akte të kryeme me qëllim shkatërrimi, tanësisht ose pjesërisht, të grupeve kombëtare etnike, racore ose fetare, siç janë
(a) vrasja e anëtarëve të grupit;
(b)damtime serioze të trupit ose të mendjes së anëtarëve të grupit; dhe
(c)me shkaktue, me qëllim, për grupin kondita qe damtojnë jetën e grupit, të llogarituna me sjellë asgjasimin e tij fizik, tanësisht ose pjesërisht…”
Të gjitha këto përcaktime i plotëson tragjedia çamëriane që u zhvillue në kondita ekstrajudiciare. Qëllimi? Shkatërrimi fizik –asgjasimi- i të gjithë popullsisë myslimane të Çamërisë.
Në Shqipëri, na jemi familjarë me këtë përvojë, sepse e kemi përjetue atë. Metoda të ngjashme, por mbrenda “nji kuadri falso gjyqësor” u aplikuen nga qeveria komuniste kundër disa grupeve fetare e kundërshtare politike të regjimit shtypës.
Shkatërrimi pothuejse i plotë i klerit katolik shqiptar ashtë nji shembull i pashembullt i pikësynimeve të nji qeverie me asgjasue fizikisht këtë grup. Në nji përqindje të madhe, ky fenomen i mbrapshtë u zbatue edhe me persekutimin e frikshëm të klasës së posalindun të intelektualëve shqiptarë të arsimuem në botën e Europës Perëndimore, kjo shpresë e parë dhe e vërtetë për transformimin demokratik të vendit tonë.
Çamërianët u masakruen nga forca të rregullta ushtarake greke, si dhe nga çeta të parregullta banditësh, kriminelë ordinerë, jo për atë “që kishin ba”, por për atë “qe ishin” “bashkekombas të padëshirueshëm” “çamërianë myslimanë të dënuem me zhdukje” (Në nji fare mase, kjo ashtë e vërtetë dhe për maqedonasit e Egjeut dhe jahudijtë e Greqisë).
Konventa e OKB-së quen përgjegjës qeveritë që sulmojnë anmiqt e “mbrendshëm” në “kohë paqe e në kohë lufte”. “Gjenocidi nuk mund të jetë kurr nji çështje e mbrendshme e cilitdo vend qoftë”, shkruente “The Washington Post” më datë 9 nandor 1946. Tue fole para Senatit te SHBA-së, senatori William Proxmire deklaroi solemnisht: “Përgjegjsia e jonë rritet pa masë me humbjen e jetës njerëzore të secilit”. Dhe na lajmëron: “Injoranca e mospërfillja janë dy nga anmiqt ma vdeksorë për të drejtat e njeriut, kudo qoftë në botë”. (S.Powers, ‘81).
Na, shqiptarët, me nji histori të gjatë pushtimesh nga jashtë dhe shtypjesh nga regjimet e mbrendshme, nuk duhet kurrë të lejojmë që “injoranca dhe mospërfillja” të rriten në mes nesh. Na duhet të punojmë, të studjojmë, të shpjegojmë dhe përfundimisht të kërkojmë drejtësi “deri sa edhe Ferri të bahet akull”, si thonë amerikanët; Na duhet të publikojmë të gjitha aktet e pabesueshme të terrorit zyrtar në Çamëri me evidencë të besueshme. Kjo kërkon angazhim dhe punë e përsëri punë!
Nji ndërmarrje e këtillë kërkon edhe nji mekanizëm, gjithashtu. Ashtu si mësova nga nji përvojë këto ditët e fundit në New York City, hapi i parë për zgjidhjen e nji problemi ashtë fillimi i nji dialogu në mes elementesh vullnetmira nga të dy palët. “Politikanet dhe masmedia” nuk janë të mirëseardhun. Në rastin e Çamërisë, pjesëmarrësit shqiptarë e grekë paraqesin narrativën e tyne si subjekt për diskutim. Kontradiktat dhe ndoshta edhe konfrontimet janë të paevitueshme. Përkundrazi, ata janë të mirë-se-ardhuna. Pasioni sjell energji. Disa nga tabutë, nga të dy anët rrëzohen, por mjaft fakte të pakundërshtueshme do të pranohen, shpjegohen, kuptohen dhe shërbejnë për nji pajtim mendimesh. Kjo ashtë nji praktikë që u ndoq në 1993 në Oslo, Norvegji, nga dy ekipe izraelite dhe palestineze, me nji sukses fillestar. Tani, nji praktikë e këtillë po ndiqet nga dy ekipe, turke dhe armene. Me gjithë pengesat e mëdha, bisedimet bahen të qeta dhe në frymë ndërtuese. Dy anmiq tradicionalë janë bashkëbisedues në nji dialog të qytetnuem. Megjithatë, duhet të jemi të kujdesshëm: qarqet qeveritare janë të vështira në mirëkuptim.
Ngjarjet e fundit tregojnë se “problemi çamërian” ka fillue të ngrihet. Në zgjedhjet e qershorit 2013, në Shqipëri, partitë politike që përfaqësojnë interesa të çamërianëve në vend (sot ma shumë se 200.000), kanë fitue, për të parën herë, 5 vende në Parlamentin shqiptar. Përsëri, “problemi” mbetet akoma dhe kërkon nji zgjidhje para se të helmojë marrëdhanjet në mes të dy fqinjëve shekullorë, Shqipëri e Greqi.
Akoma ma keq: ai mund të helmojë mendjet dhe zemrat e brezenive të reja të të dy vendeve. Prandej ashtë imperativ inkurajimi i nji dialogu, larg nga duert e “politikës dhe të “mediave sensacionale” të dy vendeve.
*Autori ashtë aktivist për të drejtat e njeriut

ÇESHTJA ÇAME KERKON DREJTESI, PAPULIAS MENDO PER GJYKIMIN E ZOTIT

November 4, 2013 by dgreca

NGA SHPETIM IDRIZI/

Përpara qindra mbështetësve, shqiptarë të Çamërisë dhe të gjitha trevave të tjera kombëtare, Shoqata “Çamëria” dhe PDIU zhvilloi një tubim paqësor me parrullat “Hiqni ligjin e luftës”, “Zgjidhni çështjen çame”, etj. Gjatë aktivitetit folën kryetari i Shoqatës “Çamëria”, z. Ardian Tana, ish kryetari Servet Mehmeti, deputeti Dashamir Tahiri dhe kryetari i PDIU, Shpëtim Idrizi.
Fjala e plotë të z. Idrizi.
Të dashur motra dhe vëllezër,
Ne erdhëm në një shesh tjetër, sepse pala greke kishte frikë prej nesh. Por, ne jemi ata që kemi qenë gjithnjë, sepse gjaku nuk mohohet, etnia dhe kombi nuk mohohen.
Ne jemi çamë, ne jemi shqiptarë kushdo qofshim, mysliman apo të krishterë, të rinj apo të vjetër.
Protesta jonë në fakt nuk ishte kundër Papuliasit, por politikës greke, të cilën ai e ka përfaqësuar megjithëse me mënyra të buta.
Protesta jonë është për të kujtuar se ne ekzistojmë, se çështja çame ekziston. Pala greke, që ka kërkuar largimin e protestës nga sheshi para Presidencës po bën si sturci. Ajo po fsheh kokën dhe duke future kokën në rërë, mendon se nuk sheh rritjen tonë, forcimin tonë. Protesta jonë është me drejtësi dhe vlerë, dinjitet dhe aspirat, humanitet dhe dlirësi, është për fqinjësinë e mirë, që vendoset vetëm mbi bazat e dinjitetit dhe reciprocitetit.
Le të flasim pak për zotin Papulias:
Është bashkëkombasi ynë, çam ortodoks dhe vetëm ai s’duhet të tregonte frikë prej nesh, sipas kompleksit të Makbethit që tregoi. Ai është dëshmimtar i gjallë i genocidit që është bërë mbi vëllezërit e tij të një gjaku. Ai e di mirë se, ne nuk kemi bashkëpunuar si komunitet me pushtuesit.
Ai e di, sepse ka luftuar krah për krah me batalionin Çamëria.
Ai e di, sepse ka patur mes komunitetit tonë miq dhe shokë të fëmijërisë, që janë vrarë, ose janë detyruar të ikin.
Vallë pse miku i tij i fëmijërisë Fuat BoçI do të kishte ardhur në Shqipëri nëse në Greqi nuk do të kishte genocid? Pse ju, pse ne do të largoheshim nga tokat tona, nga vatrat tona, nga pasuritë tona, nga varet e të parëve tanë?
Pse fshati i tij do ndërronte emrin nga Voshtina në Pogonian, nëse Greqia s’do të përpiqej të fshinte gjurmët e ekzistencës sonë në ato vise?
Pse emri i tij është pak i ndryshëm nga emrat grekë?
Po a mund të fshihen gjurmët tona në ato vise? A mund të fshihet lufta jonë kundër pushtuese, kundër genocidit?
A mund të shkulen rrënjët e një populli? A mund të mohohet një popull thjesht dhe vetëm duke i vjedhur këngët e vallet
Ju deklaroheni një mik për të hapur një epokë të re! Po pyetja ime është se deri tani çfarë epoke kishim? Çfarë është ky mik që vjen në shtëpinë tonë dhe i tregon të zotit të shtëpisë se çfarë duhet dhe çfarë nuk duhet të bëjë?
Zoti Papulias ka premtuar 20 vjet më parë se çështja çame do trajtohej kur të mbylleshin plagët e së kaluarës. Por cilat plagë? Ne nuk dimë që komuniteti ynë të ketë krijuar plagë. E kundërta është e vërtetë: 5000 të vrarë, gra dhe fëmijë, 20 për qind e popullësisë e shfarrosur, 35 mijë të zhdukur, miliarda pasuri e grabitur, objekte kulti të shkatërruara. Për më tepër dua tí them z. Papulias se mbi shqiptarët e Çamërisë po vazhdon diskriminimi edhe sot dhe nuk mund të bëjnë sikur nuk e shohin: Nuk mund të jetë më kështu, nuk mund të vazhdojë më kështu.
Ne donim që z. Papulias ta mbante fjalën e dhënë para 20 vjetësh. Që ai të bëhej autor i një zgjidhje historike. Nuk duhet të kalonte ylberin.
Zgjidhja për çështjen çame është shumë e thjeshtë në pikëpamje ligjore. Ajo do ta qetësonte ndërgjegjen e vrarë të popullit grek dhe të presidentit Papulias që ndihet grek. Do të duhet të shfuqizohet ligji i luftës sepse ne nuk kemi bërë luftë me askënd.
Do duhej që ligji i vitit 1981 për refugjatët e luftës, të zbatohej pa dallim, edhe për ata shtetas grekë me origjinë jogreke.
Kjo do na jepte mundësinë të ktheheshim në tokat tona, të rifitonim shtetësinë, të drejtat e mohuara njëlloj si refugjatët e tjerë të luftës, të majtë, apo të djathtë qofshin. Zoti Papulias, duhet të keni frikë nga këlyshët e Agimit të Artë që mbajtët në parlament; këlyshët e Zervës ndaj të cilit luftuat në Luftën e Dytë Botërore dhe i mbajtët shumë gjatë në gji, dhe që tani doni t’I këpusni kokën.
Komuniteti çam, ka përqafuar vlerat e demokracisë evropiane dhe jo nazizmin dhe fashizmin, si pasardhësit gjenetikë dhe politikë të kasapit Zervas. Nga ky vend, nga ky shesh, nga të gjithë sheshet e Shqipërisë dhe kudo ku jetojnë shqiptarët, ne i bëjmë një thirrje zotit Papulias:
Luaj rolin e pajtuesit midis dy kombeve, për shkak të gjakut tënd. Bëj një vepër drejtësie për moshën që ke dhe historinë personale që përfaqëson. Mos u bëj bartës i kërkesave anakronike të segmenteve ekstremiste të shoqërisë ku sot je prijës, për detin, për kufijtë tokësorë, për gjoja të drejta të pronësisë së minoritetit grek, për varre ushtarësh.
Si mund të pranosh këtë detyrë dhe në këtë moshë zoti Papulias, kur bashkëmoshatarët e tu çamë, që nuk hoqën dorë nga kombësia e tyre, sot dergjen pa varr në tokën ku ti linde?
Nuk ka për ata as monumente, as varre, as kujtesë kolektive të shtetit grek.
Zoti Papulias keni rastin historik t’iu bësh shërbimin më të madh dy kombeve të cilit i përket. Pajtimin e tyre që kalon nga zgjidhja e çështjes çame.
Njeriu në moshën tuaj afrohet me Zotin. i kthehet të vërtetës dhe nuk i shmanget asaj. Ne nuk të kërkojmë më shumë z. President. Kujto Zotin e vërtetë dhe ktheju të vërtetës. Kujto fëmijërinë tënde, vrite mendjen: a e meritojnë bashkëkombasit e tu çame, fatin që i rezervoi armiku yt politik Zerva? A është evropiane të mohohet genocidi, masakra, feja, kombësia, pasuria, nderi i bashkëkombasve të tu?
Nuk e dimë nëse do të vish prapë zoti Papulias. Por mendo për këtë që ne po të kërkojmë, mendo për gjyqin e historisë. Mendo për Gjykimin e Zotit. Mos ki frikë nga ne! Ne do të lutemi për ty: Zoti të Mëshiroftë!
Çështja çame ekziston në varret tona, në kishat dhe xhamitë tona, në pasuritë tona, në këngët dhe vallet tona, në miqësinë tuaj me Fuatin dhe bashkëfshatarët e tjerë të Voshtinës, në luftën tuaj të përbashkët me Batalionin “Çamëria”.
Ndaj mos u bëni i padrejtë në moshën tuaj zoti President. Mos i ktheni shpinën Zotit dhe të vërtetës! Zoti është një për shqiptarë dhe grekë, për myslimanë dhe të krishterë!

Ndaj dua ti bëj thirrje presidentit, kryeministrit, kryetarit të Parlamentit, kryetarit të Opozitës që të kuptojnë se në ofiqet që kanë me sa duket nuk mund t’ju ofrojnë shqiptarëve shumë gjëra. Por ata duhet të paktën t’u japin dinjitet kombëtar!

Rroftë Çamëria!

Rroftë kombi shqiptar!