Analiza – Page 958 – Dielli

Myftiu i Sanxhakut , Zukorliq :Nuk jemi as turq e as sllav !

August 13, 2013 by dgreca

Nga Fahri XHARRA/

“Patrioti i sotshëm shqiptar është kryesisht patriot prapaveprues, retrospektiv, i retarduar apo në pelena. Ai mbrohet plot nerv dhe me këmbëngulje nëse i sulmohen bindjet mbi historinë, por nuk vepron dhe përrallisë, kur i prishet e tashmja, respektivisht ardhmëria” u shkrua këto ditë . Si të veprojmë ne ”patriotat” që po mirremi me shkrime duke i dalur pak krah asaj pjese të historisë e cila është bërë minivish ( ngjyra e katërt e trupit pas rrahjes së pamëshirëshme) ?

…Historia po mohohet.Nëse mohohet e kaluara ( e që punojnë me të madhe për zhbërjen e saj) nuk i mbetet vend te ardhmes. Një popull pa të kaluarën e tij nuk ka vend në të ardhmen, por duke e pohuar te kaluarën e ndërtojmë të ardhmen më lehtë. Të tashmen dhe të ardhmen po na e mohojnë ata qe po e mohojnë te kaluarën.

Harroni të kaluarën ,na porosisin se ne sjellim t ardhmën.! ”Mbillni në tokat e juaja vetëm trëndafille për vajëra eterik, se ne jua sjellim grurin”

Deri sa kjo të mohohet plotesisht nuk ka ndriqim të së ardhmës:.Por për çudi ata arnautashët nuk e paskan pas ndier vehtën as si turqë e as si shqiptarë ; por ato sot nuk po e ndiejkan vehtën më as si Serbë. Deri në fundin e shekullit 19-të arnautashë të shumtë i mbanin mbiemrat e tyre të vjetër .Në Drenicë paskan pas qenë Dokiqt,Veliqt,Marushiqt, Zoniqt,Raçiqt ,Geciqt, të cilët shifë që ishin me origjinë serbe. Situatë e njejtë ishte edhe në Pejë dhe rrethinën e saj ku jetonin shumë serbë të islamizuar dhe albanizuar: Stepanoviqt,Bojkoviqt, Dekiqt,Lekiqt ,Stojkoviqt etj. (Knjiga o Kosovu, Dimitrije Bogdanoviq1985 )

Ara që nuk punohet nga pronari e kaplojnë therrat ose ose e punojnë të tjerët , të huajt.

“Nuk jemi as sllav e as turq” u deklarua një ditë myftiu Muamer Zukurliq i Sanxhakut të Novi Pazarit. Një punë e dreqit është duke ndodhur. Dhe fill pas kësaj Myftiu u shkarkua nga detyra. Gazetat shkruan :” Turci smenjuju i Zukorlića i Zilkića”( Turqit e ndërruan Zukorliqin dhe Zilkiqin). ”Situata u komplikua shumë sa që daljen nga kriza të bashkesisë islame të Sanxhakut e zgjidhën krerët e BI të B dhe H Husein Kavazoviq dhe ai BI të Turqisë Mehmed Gërmez.(citim nga shkrimi)”

Boshnjakët kohëve të fundit i ka kapluar një deshirë separative (ndarëse) nga sllavët . E njejta gjë edhe me ata të Sanxhakut : po thonë që janë boshnjak me prejardhje Ilire.

Arës që s´punohet nga pronari , të tjerët ia ngulin plugun.

Kë ta të mjerë harrojnë që për të pasur rrënjë ilire duhesh pa tjetër të jesh shqiptar; dhe e kanë harruar që deri në vitet e 90 -ta e bartnin plisin. Por gjirhësesi është një këndellje e vetdijës që nuk janë as tur e as sllav.Janë shqiptar.

Pse ndodhi ky largim i Zukorliqit? Ja se cka shkruan shtypi i Sanxhakut:” Nervat u ngriten kohëve të fundit pasiqë para disa mujave u këthyen ”imamët e rinj” nga Tuqrqia ,të cilët ishin pritur edhe nga niveli më i lartë shtetror,premieri i Turqisë Taip Erdogan ”

(Strasti su se posebno uzburkale nakon što su pre nekoliko meseci u Turskoj boravili “mladi imami” iz Sandžaka, pripadnici obe islamske zajednice, koji su u Ankari primljeni na najvišem nivou, osim turskog reisa Mehmeda Gormeza, primio ih je i premijer Turske Taip Erdogan. Čim su se vratili u Sandžak neki političari, a posebno Sulejman Ugljanin, tvrdili su da su mladi imami nezadovoljni stanjem u islamskoj zajednici i da imaju pravo da se angažuju na njenom objedinjavanju. ”

Ndjenja e të qenurit dicka tjetër, në Sanxhak të Novi Pazarit po lëvizë, por nuk kanë spjegime të duhura. Kur këto lëvizin ,kur ndjenja po rrënqeth trupin , Serbia nuk reagon sepse e ka Turqinë për shurjen e zjarrit.
Para ca kohësh në shtypin e Sanxhakut lexova :” U zbuluan të parët e boshnjakëve të

para 3000 vjetëve (Otkriveni bošnjački preci od prije 3000 godina).”Në kërkim të gjurmëve materiale për jeteën e Slavëve në shek.X-të pasK në fshatin Puzhan në rrafshnaltën e Peshterit (afër Novi Pazarit) arkeologët gjetën gjëra edhe më të vjetra.Gjetjet e reja datojnë 1000 vjet paraK,ato janë urnet që janë mbi 3000 vjet të vjetra dhe me siguri iu takojnë Dardanëve.” .E krejt kjo u zbulua në tentim të gjetjes së fakteve ”të autotoktonisë ”sllave në këto anë dhe se gjëja se ata e paskan pas praktikur ritin e djegëjes së të vdekurve.
Mandej shtypi vazhdon:…”Në atë kohë ,kohën e bronzit banorët e parë të këtyre anëve ishin Dardanët . Ky fis Ilir ka jetuar në Maqedoni ,Serbi , Kosovë dhe në Sanxhak në Peshter”. Por më qesharakja pason:” Ky është një shembull që tregon se Boshnjakët i kanë rrënjët tek Ilirët, të cilën e vërteton edhe zbulimi i fundit”!!!

Kur arën tënde nuk e punon i huaji ia ngulë plugun!

Dhe ne shqiptarët jemi të askujt, gjithmonë jemi në mesin e arave , dhe gjithëmonë një mbetje e dikujt. Me shekuj të humbur në vetvete ,së shpejti nuk do të dijmë as edhe kush jemi.Po e harrojmë edhe cka duam,dhe të tjerët na nderojnë duke na ofruar historinë e gatshme nën flamurin e tyre sepse e ne gjuajmë cdo gjë bile dhe flamurin duke menduar që nuk na vyen më.

Por gjithësesi Sanxhaku është shqiptar.

Fahri Xharra, Gusht 2013 Gjakovë

ÇAMËRIA SHQIPTARE DËSHMON NË ANGLISHT

August 13, 2013 by dgreca

Duke lexuar librin e Përparim Kapllanit: ”Last Will”, based on the Chameria Genocide “Amaneti i fundit”, bazuar në Genocidin e Çamërisë./

Shkruan: Sali BOLLATI/NEW YORK/

Çamëria, kjo krahinë mijëra vjeçare me gjuhë, zakone e tradita dhe emërtime vendesh qartë Shqiptare, mbas masakrave dhe shpërnguljeve me dhunë të mijëra njrëzish të pafajshëm nuk ka sesi të harrohet; pavarësisht nga pretendimet shoviniste greke se Çështja Çame nuk ekziston. Greqia si shtet shovinist me mentalitet bizantino mesjetar, mbas okupimit me 1913 te pjeses më jugore të trojeve shqiptare, Çamërisë; me pikësynim strategjik për zgjerimin e mëtejshëm të kufirit deri në Shkumbin, filloi menjëherë spastrimin e kësaj krahine shumë të bukur e të pastër nga elementi shqiptar. Mbas vrasjeve, shpërnguljeve, sekuestrimeve të pasurive, mohimit të gjuhës dhe identitetit kombëtar shqiptar duke ndryshuar edhe emërtimet e vendbanimeve antike shqiptare; gjatë viteve 1944-45 me masakrimet e vrasjet të mbi 5.000 njerëzve të pafajshëm dhe shpërnguljen me dhunë të mbi 30.000 shqiptareve, Greqia zyrtare filloi ta mohoi Çamërinë me mendimin se i erdhi rradha per pjesën tjetër të Jugur Shqiptar??!

Para disa ditësh më erdhi një dhuratë shumë e çmuar dhe e jashtëzakonshme, libri i porsa botuar në Kanada, nga z. Përparim Kapllani :”Last Will”, based on the Chameria Genocide “Amaneti i fundit”, bazuar në Genocidin e Çamërisë.

I bindur se e vërteta mënon por nuk harron, krahas mallëngjimit, u mahnita pa masë që një e vërtetë e jetuar me shumë dhimbje dhe e pa harruar nga unë, gjatë afro 70 vjetësh, del para lexuesit në gjuhën angleze. Dhe kjo e Vërtetë, shkruhet nga nje Atdhetar Shqiptar që nuk ka lindur në Çamëri, por e ndjen vehten Çam si çdo Shqiptar I Vërtetë.

Prej kohësh nuk kam lexuar ndonjë libër pa e shkëputur nga dora, por “Amanetin e Fundit”, ashtu si veproi djali Shqiptaro Kanadez, Zylyftar Çami; me lotë sy, nuk mund ta ndërprisja pa e lexuar deri në fund.

Dua të nëvizoj, se me z. P. Kapllani u njoha nëpërmjet internetit, kur po kërkonte të plotësonte ose më mirë të saktësonte disa të dhëna mbi Tragjedinë e Çamërisë Shqiptare që ende kullon gjak.

Z.P.Kapllani, si nje Intelektual Atdhetar I Mirëfilltë I ka vënë vehtes si detyrë që padrejtësitë masakrimet dhe shpërnguljet e Shqiptarëve nga Çamëria ti shprehi qartë nëpërmjet Besës të bazuar në Kanunet e paharruara Shqiptare.

Protagonisti i romanit ose më saktë i kësaj dëshmie dritheruese, nuk është sajesë nga e shkuara historike, por një djal shqiptar I sotëm I brumosur me doket e traditat e shquara shqiptare. Ai ka degjuar nga babai masakrat e grekëve ndaj gjysherve dhe vetë atij, atehere 10 vjeçar, e nuk mund ta neglizhoi amanetin megjithëse ndodhet në Kanadanë mike e të largët. Dhe niset bashkë me gruan, megjithëse jo ne gjendje shëndetësore të mirë, Ata vijnë tek babai në prag të vdekjes ne Shqipëri dhe me krenari, guxim, trimëri e këmbëngulje, marrin rrugën për në Çamëri për të plotësuar Amanetin e tij të fundit .

Më poshtë përshkruhet një karakteristikë Shqiptaro-Çame tjetër, bashkëjetesa fetare. Para nisjes babai Muharrem i tregoi Zylyftarit se kodin e hapjes së kutisë me tapitë e shtëpijave dhe pasuritë do ta gjente vetëm te kushuriri I tyre Kristo Xhavella në Artë. Ai si I krishtere nuk ishte dëbuar si Muharremi më 1944, por Besën Shqiptare nuk e kishte harruar. I mallengjyer dhe me shumë dashuri e priti nipin Zylyftar dhe i tregoi kodin e mbajtur fshehur prej vitesh. I biri i Kristos, Spiro së bashku me të shoqen ,Elena me një shqipe çame të pastër kuvenduan gjatë , duke u përqafuar kohë mbas kohe me njeri tjetrin si kusherinjë të përmallur

Po kështu edhe nga fëmijtë e tyre, Kleopatra dhe Jani, që erdhën nga shkolla, në shqip u përshëndetën dhe folën .Mbas drekës shumë te pasur dhe te shijshme, alla çamçe dhe mbrëmjes plotë muhabet të embël për te kaluarën e paharruar, ranë të flejnë mbas mesnate

Të nesërmen Zylyftari me bashkëshorten, ndahen me dashuri me familien e kushuririt Kristo dhe marrin rrugën drejtë shtëpisë së prindërve në Paramithi. Shtëpia e madhe dykatshe e rrenuar ishte në gërmadhë.Por me këmbëngulje dhe me trimëri gërmon edhe gjen kutinë me amanetin e babait brenda

Shikuan se mos gjenin ndonjë varr të të parëve, por pa dobi. Të gjitha varret shekullore, bashkë me varret e perbashkëta të masakruareve me 1944, ishin zhdukur.

Këtu fillon të dali në dukje frika, pabesia, mohimi dhe mungesa e plotë e humanizmit veçanërisht tek zyrtarët grekë. Një grua e moshuar njofton , dhe policia nuk vonon dhe arreston për hyrje pa leje në pronë të huaj Zylyftarin.

Ne zyrat e policies fillojnë pyetjet dhe mbasi marrin vesh se është bir Çami kur Zylyftari pohon: “…. Unë jam krenar se jam Çam dhe këtë fakt nuk do e ndryshoja për asnjë çmim!”, atëhere fillon frika dhe dyshimi pse ka ardhur. Shefi i policise e pyet :mos je antar i Ushtrisë Çlirimtare të Çamërisë dhe ke ardhur këtu për Shqiperinë e Madhe?; Zylyftari tregon se ka ardhur të shohë shtëpinë e babait, të cilën e gjeti të rrënuar dhe se pranë saj , në tokat e tij ishin ngritur shtëpija të reja nga njerës të ardhur nga malet .

Mbasi i kontrollojnë me imtësi çantën ku nuk gjejnë asgjë të dyshimtë, polici me një shkop druri të trashë fillon ta rrahi në trup, e kur i bije në kokë , një rrymë gjaku ja mbulon fytyrën e Zylyftari bie pa ndjenja në dysheme. Trupin pa ndjenja e marrrin dhe e shpien në spitalin e Janinës. Në zyrat e policë një telefonatë urgjente vjen nga ministri i brendshëm i informuar nga hoteli ku Zylyftari që kishte prenotuar ishte me shtetësi kanadeze Ministri i nevrikosur dhe i frikësuar se mos njoftohet ambasada kanadeze për keqtrajtimin , urdhëron shefin e policisë të shkoi sa më shpejt në spital. Shefi i trembur akoma më shumë hyn me nxitim në dhomën e urgjencës dhe i heq pacientit tubin e oksigjenit. Doktori ndërhyn duke i thënë se pacienti ndodhet në gjendje shumë të rëndë, prandaj nuk mund ti hiqet tubi i oksigjenit, Porse shefi i trembur edhe më shumë se ministri për të zhdukur gjurmat e keqtrajtimit, urdhëron dy policat që e shoqëronin, ta marrin pacientin nga shtrati dhe kur dalin në rrugë mbasi e hedhin njeriun ende të gjallë në trotuar, ikin shpejtë me makinën e policies, duke e lënë njeriun të vdesi Në këtë mënyrë zbatohet urdhëri i ministrit për të zhdukur gjurmat e krimit të sotëm.

Me të njëjtën taktikë vazhdojnë authoritetet greke të fshehin duke mohuar masakrat e ushtruara para afro 70 vjetesh ndaj shqiptarëve të Çamërisë, edhe mohim indirekt i Tiranes zyrtare me heshtjen që bën ndaj kétij Genocidi të cilin “rastësisht” e njohu më 1994 e që nga ajo kohë e ka mbyllur në sirtaret e të ashtuquajtur traktat “miqësie”të 1996??!

Dhe kjo heshtje me mungesë dinjiteti shqiptar u jep krahë elementave grekofilë të udhëhequr nga krye ambasadori I greqëzimit janullatos, të shprehin zyrtarisht pretendimet e tyre ndaj tokave të tjera shqiptare .

Dhe merita e atdhetarit P.Kapllani pasqyrohet edhe më qartë nga qëndrimi i frikshëm që mbajtën autoritetet greke ndaj këtij botimi të së Vërtetës. Ajo nëpërmjet një deklarate të shtypit të qeverisë greke vetëm disa ditë pas publikimit të “Amanetit të fundit” shprehet : “Në Toronto të Kanadsë u publikua një libër me tematikë “ÇAMIKO“ nga nje shqiptar(jo i lindur në Çamëri)”. Pra vetë fjala “çamiko”-sipas tyre inekzistente, i tremb ata, dhe për më tepër libri I mësipërm tregon shumë qartë Genocidin grek ndaj Shqiptareve të Çamërisë.

Frika e grekëve ndaj Problemit të Çamërisë Shqiptare pasqyrohet në gjithë veprimtaritë e tyre me Shqipërinë.

Por mua nuk më hiqet nga mendja moslejimi i Dr.Tasin Demit për në Greqi para një viti. Ky i pajisur me pashaporte shqiptare, ku shkruhet qartë vendlindja Paramithi (ashtu siç e shkruajnë greket vete),ju refuzua hyrja në Greqi. “Arësyeja greke”- person i rrezikshëm?!

Ky Doktor i mirenjohur nga authoritetet europiane, i nderuar dhe i ftuar për të referuar në simpoziume ndërkombëtare që nga Kopenhageni, Viena, Londra, Lisbona e tjerë qenka i rrezikshëm për Greqinë “europiane”??!

“Rreziku” që paraqet për Greqinë është se ka lindur në Paramithi-Çameri më 1944, atje kur ishte bebe 4 muajshe i vrasin babain 27 vjeçar. Por jo për çudi, më 2010, gjatë vizitës atje një grua e moshuar-Çame e krishterë-Vasilika i njihte njerezit e doktorit të sotëm dhe nuk I hiqej nga mendja vrasja e Nelos së pafajshëm nga zervistat grekë. Ajo dhe ne të pranishëm filluam të përqafohemi dhe të qajmë me brengë të madhe për ato kujtime të hidhura ,por të paharruara. Dr.Tasini është një deshmitar i gjallë dhe si tillë nuk lejohet të takohet me ata që nuk e harojnë të shkuarën makabre që ushtruan zervistat ndaj Shqiptarëve Çamë

Po kështu në librin e P.Kapllanit, gjejmë se populli i thjeshtë grek, shoferi Baltsioti, jo vetëm ndihmon ne shpetimin e jetes se Çamit Krenar, por edhe sakrifikon deri sa e sjellë gjallë në Tiranë.

Ashtu siç shkruan edhe i Madhi Ismail Kadare :”..Çamëria nuk është fantazëm. Grekët duhet ta njohin barbarinë që kanë ushtruar ndaj Shqiptarëve të Çamërisë, vetëm atëhere do vendosen ura miqësie të ndërsjellte midis dy fqinjëve mijëra vjeçarë”!

Frika nga e Vërteta është Motivi i Greqisë “europiane”-fatëkeqësisht ende mesjetaro-bizantine

Libri i shkrimtarit Atdhetar P.I.Kapllanit është një Lapidar mbi varret e shkatëruara të Çamëve Shqiptarë

S.Bollati New York, Gusht 2013

“Instinkti i zanatçiut” dhe “truri i zvarranikut”

August 13, 2013 by dgreca

Shkruan: Bardhyl Mahmuti/

Publiciteti që iu dha në mediumet shqiptare akuzave “të Fatos Lubonjës” dhe “të Arben Idrizit” kundër personaliteteve më të shquara të historisë së re të Kosovës u përpoqën ta arsyetojnë me njërën nga të drejtat themelore të njeriut: të drejtën për të shprehur lirshëm mendimin e vet!

Në shkrimin tim të titulluar «’Mendim i lirë’ apo ‘skizofreni politike’» nxora në shesh se nuk bëhej fjalë për mendim të lirë por për shpërndarje të kualifikimeve serbe të sintetizuara në të ashtuquajturën “Bela Knjiga”(“Libër i bardhë”) dhe të titulluar “ Albanski terorizam i organizovani kriminal na Kosovo i Metohiji (Terrorizmi shqiptar dhe kriminalitetit i organizuar në Kosovë dhe Metohi, teksti origjinal me rreth 200 faqesh gjendet htt://sorryserbia.com/wp/belaknjiga.pdf)

Për të fshehur burimin e vërtetë serb të cilësimeve për “vrasës” dhe për “kriminel” Fatos Lubonja drejton gishtin nga libraritë evropiane, ku “qarkullojnë lirshëm” librat me kualifikimet e lartpërmendura, ndërsa Arben Idrizi deklaron haptazi se përkundër asaj “se nuk ka as prova dhe as shenja për t’i akuzuar si vrasës dhe si kriminel” ai e bën këtë “duke u bazuar në instinktin e zanatit të vet prej shkrimtari dhe intelektuali”. Madje, këtë formë të denoncimit publik dhe “pa prova” ,Halil Matoshi dhe “zanatçinjtë tjerë me instinkt” përpiqen ta ngrenë në nivelin e “detyrës për intelektualin”!

Në shkrimin e sotëm do të përpiqem të nxjerr në shesh atë që fshihet prapa “instinktit të shkrimtarit”, “instinktit të intelektualit” dhe “instinktit të zanatçiut” te të cilat bazohen Arben Idrizi dhe kompania e tyre. Zhveshja e këtyre nocioneve do të na mundësoj të kuptojmë edhe një dimension të mekanizmave përmes të cilave tentojnë që ‘vizionin serb për Kosovën’ ta mbanë gjallë në hapësirën mediatike shqiptare.

Në këtë kontekst, nocioni ‘instinkt’ del si nocion qendror. Për këtë arsye po ndalem shkurtimisht dhe po përmendi disa nga të dhënat shkencore lidhur me këtë nocion dhe nocionet që janë në raport me te.

E shoh të udhës të përmendi faktin se filozofi, doktori i mjekësisë dhe themeluesi i psikologjisë amerikane, William James, në vitin 1870 evokoi idenë e ndarjes së trurit në tri shtresa dhe secilës prej tyre i atribuoi funksione të caktuara. Mbështetur mbi këtë orientim hulumtues, një shekull më vonë, në vitin 1971 neurologu amerikan Paul Donald MacLean, në veprën e njohur ‘Tre trurët e njeriut’ e zhvilloi teorinë e tri niveleve të trurit që korrespondojnë me tri periudha të zhvillimit të gjallesave.

Për temën tonë është me rëndësi të theksojmë se strukturat e moçme të trurit të njeriut, që ngërthejnë funksionet dhe veprimet më të thjeshta dhe që paraqesin qendrën e reagimeve të menjëhershme dhe të pamenduara (instinktive) dhe që janë të lidhura me luftën për mbijetesë të gjallesave, neurologu amerikan Paul MacLean e emërtoi si «truri reptilian». Ky emërtim u bë për arsye se forma e pavetëdijshme dhe instinktive e veprimeve dominon te reptilët (zvarranikët)! Për dallim nga zvarranikët, truri i njeriut zhvilloi, sipas të njëjtit autor, edhe dy struktura të veçanta: «truri limbik», si qendër të emocioneve dhe «truri noekorteks», si qendër e tërësisë së aktiviteteve të vetëdijshme dhe intelektuale.

Kjo teori gjeti mbështetje të madhe në mesin e neurologëve, biologëve dhe psikologëve.

Përkundër vërejtjeve që mund t’i bëhen kësaj teoria, pas zbulimeve të ‘epokës së gjenetikës’, të gjithë pajtohen se vlera e kësaj teorie qëndron në trajtimin e trurit si organ që është produkt i evolucionit miliona vjeçar dhe që përbëhet nga struktura të ndryshme që janë prezent edhe te gjallesat tjera.

Një e arritur tjetër e madhe e shkencës qëndron në verifikimin e faktit se neuronet, për dallim nga qelizat tjera që ripërtërihen vazhdimisht, ato mbeten të njëjta tërë jetën tonë. Ky fakt na mundëson të kuptojmë mekanizmin e memorizimit të të dhënave, (gjuhës, ideve, figurave…) dhe në raste të nevojshme t’i transmetojmë këto njohur të ngulitura në neuronet tona që përcaktojnë kujtesën. Sidomos, në pjesën ballore të trurit (lobin frontal) ku janë qendrat e mendimit, kujtesës, logjikimit, krijimit artistik etj…

Mirëpo, një fazë tjetër vendimtare që të mund të qarkullojnë informatat e memorizuara nga një neuron në tjetrin, vendosja e lidhjeve në mes të tyre është e domosdoshme. Këtë funksion të lidhjes (të konektimit) e kryejnë sinapsat. Pra, sinapsat vendosin lidhjet e komunikimit të neuroneve, në shikim të parë të pavarura, që të komunikojnë dhe të përçojnë informacionet e njëjta…

Kjo është në “aspektin mikro”! Ti kthehemi “aspektit makro” të temës së transmetimit të informatave!

Në artikullin « Mbi vrasësit tjerë » Arben Idrizi si ‘ fakt ‘ për ‘ vërtetësinë’ e akuzave të Fatos Lubonjës sjell ‘të qenurit intelektual dhe instinktin e zanatit të tij’. Në të njëjtën logjikë ai deklaron për ‘vërtetësinë’ e ‘akuazave të ‘veta’ se ‘ unë e di, pa i pasur provat e shenjat, por duke u mbështetur në zanatin dhe instinktin e zanatit tim prej shkrimtari, se vrasës është ….. etj. etj. ‘

Dikujt mund t’i duket i rastësishëm togfjalëshi ‘instinkt zanati’ ( ‘instinkt shkrimtar’ apo ‘instinkt intelektuali’) dhe si rezultat i mosnjohjes së teorive shkencore të funksionimit të trurit.

Mirëpo, përdorimi i nocionit ‘instinkt’, që është karakteristikë dominonte (por jo e vetme) e zvarranikëve, në vend të ‘intuitës’ dhe ‘inteligjencës’, që karakterizon njeriun dhe sidomos shkrimtarin dhe intelektualin nuk është rezultat i mosnjohjes apo rastësisë.

Nëse përqendrohemi shkurtimisht në pjesën e mësipërme të teorive shkencore të funksionimit të trurit do të shohim se përpjekjet për ta paraqitur si rezultat të ‘instinktit’ listën dhe cilësimin e shqiptarëve për ‘vrasës’ dhe ‘kriminel’, fshehin ‘SINAPSËN’ serbe që përmes pendës së ‘zanatçinjve me instinkt’ bën konektimin e ‘trurit të zvarranikëve’ për të transmetuar informatat e të ashtuquajturës “Bela Knjiga”(“Libër i bardh”) të përpiluara nga institucionet inteligjente të Serbisë!

Përpjekja që t’i atribuoni ‘instinktit’, që buron nga ‘truri juaj i zvarranikut’, transmetimin e shpifjeve dhe insinuatave të shërbimeve inteligjente serbe kundër personaliteteve më të shquara të luftës çlirimtare të Kosovës është strategji e shfajësimit.

Mirëpo, krahas pafajësisë që përpiqet të nënkuptojë, atribuimi i këtyre veprimeve ‘instinktit’ nxjerr në shesh edhe strategjinë e mbijetesës së llojit. Në këtë strategji agresiviteti, siç thekson neurologu amerikan Paul Donald MacLean, është element konstituiv i veprimit për mbijetesë.

Agresiviteti dhe frika për ruajtjen e llojit del haptas në shkrimet e “shkrimtarëve dhe intelektualëve zvarranikë” të tipit Lubonja, Idrizi, Matoshi etj.etj. “Akuzat nga njëra anë dhe frika ‘se mund të të vrasin si qen’ nga ana tjetër, siç bën Arben Idrizi, janë manifestime të këtij agresiviteti ‘instinktiv’ të ruajtjes së llojit të neuroneve të konektuara nga ‘Sinapsat’ e Shërbimit Inteligjent të Serbisë për të mbajtur gjallë ‘vizionin serb’ në Kosovë.

Dhe në fund, ne ‘turma pa mend e me muskuj’, siç ju pëlqen t’i quani mbështetësit e vizionit shqiptar për Kosovën dhe për personalitetet që bënë historinë moderne të saj, e dimë se akuzat që ngriti Shërbimi inteligjent i Serbisë dhe që ju i transmetoni ‘instinktivisht’ me ‘trurin e zvarranikut’ janë, ashtu siç e pranoni edhe vet në shkrimet tuaja, PA PROVA DHE PA SHENJA!

Por, kjo formë e transmetimit të shpifjeve dhe njollosjeve serbe në mediumet shqiptare nxjerr në shesh PROVAT DHE SHENJAT e urrejtjes ‘instiktive’ të zvarranikëve që në Kosovën e pavarur humbën privilegjet që kishin gjatë simbiozës së vëllazërim-bashkimit me Serbinë!

13 gusht 2013

SHTETI E HARROI 25 VJETORIN E VRASJES TË HAVZI NELËS NGA DIKTATURA

August 12, 2013 by dgreca

Nga ELIDA BUÇPAPAJ/

Shteti shqiptar që pretendon të jetë demokratik e harroi Havzi Nelën në ditën e tij të vrasjes, kur u mbushëm plot një çerek shekulli nga kur diktatura përbindëshe e vari në mes të qytetit verior. Pikërisht më 10 gusht 1988, disa muaj përpara rrëzimit të Murit të Berlinit dhe në prag të përmbysjes të sistemit komunist dhe një vit e ca se në Shqipëri të shpallej i ashtuquajturi pluralizëm.
Tranzicioni postkomunist ka mbushur 23 vjet, ndërsa 25 vjet më parë, në qytetin e Kukësit, kur posa kishte nisur agu i një dite vere, Ramiz Alia urdhëroi varjen e poetit, ndërkohë që edhe sot e kësaj dite, dy dekada e gjysmë pas atij akti makabër dhe barbar, familja e poetit është në mëshirë të fatit, ndërsa vetë poeti i harruar nga shteti.
Sepse nëse, shteti do të kujtohej për poetin Havzi Nela, dita e 10 gushtit do të duhej të ishte në kalendarët e kujtesës të kombit, dhe meqë ishte vit jubilar, shteti do të duhej ta kujtonte me dinjitet. Nëse shteti nuk e kujtoi Havzi Nelën, kjo do të thotë se shteti nuk ka dinjitet.
Shqiptarëve u duhet një shtet me dinjitet dhe ky duhet të jetë objektiv kombëtar. Krimet e diktaturës nuk mund të harrohen kurrë. Kriminelët që vranë poetin duhet të njihen si të tillë dhe historia e të vërtetës duhet të shkruhet, si është shkruar në të gjitha vendet e ish-bllokut komunist që patën të njëjtën eksperiencë si ne. Diktatorët nuk rehabilitohen, kush rehabiliton diktatorët është pasues i tyre.
Më 10 gusht 2013, kur poeti Havzi Nela i mbushi 25 vjet nga dita që regjimi monstruoz e vari në mes Kukësit, shteti heshti dhe e kaloi në heshtje këtë datë.
Kurse një poet kukësian shkruante „Dita e sotme e ka emrin e Havzi Nelës“.
Shteti nuk u kujtua as në Facebook ta kujtonte Havzi Nelën, ndërkohë që ishin me qindra shqiptarë ata që i mbushën muret e tyre me poezitë rebele të poetit të varur nga diktatura. Poezitë e poetit i kanë mbijetuar harresës. Poezitë e Havzi Nelës bëjnë thirrje për kujtesë!
Më 10 gusht kryeministri shqiptar në Facebook i gëzohej 600 mijë miqve të tij që ka në rrjetin social. Një ditë më parë ai kishte uruar skuadrën e Kukësit për fitoren në futboll. Për Havzi Nelën kishte zgjedhur të shkruante asnjë fjalë.
Jozefina Topalli, kryetarja e parlamentit të Shqipërisë, të premten më 9 gusht 2013, do të kujtonte 50 vjetorin e Whitney Houston, ndërsa të shtunën, ditën e vrasjes të poetit, në murin e saj ka të vendosur një thënie të poeteshës amerikane Maya Angelou, se „pa kurajo nuk do të mund të praktikojmë asnjë vyrtyt tjetër me koshiencë“. Maya Angelou, e cila në ditën e inaugurimit të mandatit të parë të Presidentit Clinton do të recitonte poezinë e saj „On the Pulse of Morning“, njihet si një aktiviste e shquar dhe ikonë e të drejtave të njeriut. Në krah të saj në murin e Kryetares të Parlementit të Shqipërisë, do të shkonte shumë bukur edhe një poezi e Havzi Nelës.
Pas Maya Angelou në vallin e saj zonja Topalli kishte vendosur „Puthjen“ e simbolistit Gustav Klimt, duke treguar ndjeshmërinë që kishte provuar kur e kishte parë „Der Kuss“ të Klimtit në Vjenë, e cila i ishte dukur më e bukur se Mona Liza, që ndodhet në Luvër në Paris. Për Havzi Nelën asnjë fjalë.
Për të ilustruar kopertinën e librit tim poetik „Unë jam e përjetëshme“ kam zgjodhur „Pemën e jetës“ të Gustav Klimt, pra gustot e mia paskan pika takimi me kryetaren e Parlamentit të Shqipërisë, por unë nuk e harrova Havzi Nelën. Dhe si unë, edhe plot shqiptarë të tjerë. Ndërsa shteti e harroi. Ne që e kujtuam nuk kemi pushtet politik, nuk kemi servila që na sillen rrotull, nuk kemi asnjë privilegj shtetëror, punë e madhe fort, nuk jemi kryeministra, nuk jemi numri dy i shtetit, nuk jemi shteti, por ne jemi shqiptarë me kujtesë dhe e kemi të ngulur në memorien tonë Havzi Nelën.
Natyrisht që nuk e kishin harruar as të ish-përndjekurit nga diktatura komuniste. Midis tyre Besim Ndregjoni, iniciues që Presidenti Bamir Topi t’i nderonte me titullin e lartë „Nderi i Kombit“ tre poetët e vrarë nga regjimi stalinist Havzi Nela, Vilson Blloshmi, Genc Leka dhe avokatin e publicistin e shquar, të vëllain e Arshi Pipës, Myzafer Pipa. Me rastin e 25 vjetorit të varjes, Besim Ndregjoni kishte mbledhur të afërmit e poetit, bashkëvuajtës të burgjeve të diktaturës, midis tyre edhe Ministrin e Kulturës Visar Zhiti, i cili u kishte vënë në dispozicion sallën e mbledhjes, por shpenzimet i kishte marrë përsipër organizuesi i takimit.
Ndërsa po ndiqja kronikën e aktivitetit në TV e Tiranës, dëgjova shkrimtarin dhe intelektualin e shquar Agim Musta, 13 vjet i bugosur ne ferrin e burgjeve te sistemit çnjerëzor, që nuk ndalet kurrë së denoncuari krimet e regjimit komunist, i cili përpara kamerave shprehte indinjatën dhe revoltën e tij pasi mbledhja përkujtuese për Havzi Nelën ishte bërë në sallën e Ministrisë të Kulturës ku vazhdojnë të jenë si në diktaturë fotografitë e kupolës të shtetit komunist, të Ramiz Alisë e Manush Myftiut, pasi kanë qënë edhe ministra kulture.
Merni me mend fotografia e poetit Havzi Nela qëndroi në sallën e Ministrisë të Kulturës të Republikës të Shqipërisë, të të ashtuquajturit shtet demokratik, sa mbaroi aktiviteti, për një ose dy orë, ndërsa fotografitë e xhelatëve të tij vazhdojnë të mbeten aty! Kur do të duhej të ndodhte e kundërta, që në hollin e institucionit shtetëror të kulturës të zhdukeshin fotot e kriminelëve, dhe në vend të tyre të vendoseshin fotot e poetëve, shkrimtarëve dhe njerëzve të kulturës, si ata të vrarë nga regjimi, ashtu edhe ata me kontribute identifikuese për kulturën shqiptare.
Ju lutem, nuk them që të fshihet me fshesë gjithçka. Sepse ne e jetuam si komb diktaturën, e megjithatë në atë periudhë kemi shumë emra artistësh që ngritën në piedestal artin ku kontribuan me arritjet e tyre. Por them të hiqen eksponentët e krimit komunist dhe çdo figurë pa integritet moral e kulturor.
Më 10 gusht 1988 poeti Havzi Nela u var në litar, në mënyrë mesjetare, me firmën e Ramiz Alisë. Mijra e mijra familje shqiptare u internuan pa nam e nishan në Gulagët e diktaturës komuniste me firmën e Manush Myftiut, kryetarit të Komisionit të internimeve. Ndërsa shteti që pretendon të jetë demokratik fotot e këtyre xhelatëve i ka të vendosura në hollin kryesor të Ministrisë të Kulturë, ku fotografia e Havzi Nelës, viktimës së tyre qëndroi në atë holl aq kohë sa zgjati një aktivitet përkujtues . Zot i madh, ku je!
Dhe në vend që të tronditet nga këto fakte rrëqethëse, shteti i ashtuquajtur demokratik ua tregon dhëmbët të gjithë atyre që e kujtuan Havzi Nelën dhe ne gazetarëve që guxojmë të indinjohemi e ta denoncojmë harresën e tij!

25 VJET NGA VRASJA E POETIT HAVZI NELA DHE PAFUQIA PËR T’U NDARË NGA E KALUARA

August 10, 2013 by dgreca

Nga AFRIM KRASNIQI/

Një mësues, poet dhe njeri rebel, Havzi Nela, e varën në litar publikisht në Kukës më 10 gusht 1988. Ishte koha kur regjimi në ikje donte të tregonte forcë, fliste për demokratizim dhe ndërkohë kryente akte terrori ndaj çdo lëvizje liberale. Varje publike, denigrim publik të kufomës, siç bëri në Korçë dhe Shkodër me disa të rinj të vrarë në kufi duke ikur, siç bëri në Kukës me Nelën, sic bëri në Sarandë e ndonjë qytet tjetër. Kohë për t’i kujtuar, nderuar dhe për të mos harruar sa kriminal dhe stalinist ishte regjimi që lamë pas 23 vjet më parë!
Përvjetori i vrasjes së H.Nelës tregon njërën anë: sistemin, dhe lihet pas një anë tjetër po me kaq rëndësi: reagimi ynë shtetëror e shoqëror. Emri i tij është përmendur shpesh, dhe në shumicën e rasteve, jo për të nderuar atë, por për të kritikuar dhe sulmuar politikisht emra politikë që lidhen direkt apo indirekt me vrasjen e tij! Në rastin e emrave të përfshirë direkt është e drejtë përmendja, madje edhe gjykimi historik, por është e padenjë ndarja e një emri nga një tjetër në varësi nga pozita e sotme e ndonjërit prej tyre apo pinjollësve të tyre. Në rastin e emrave të përfshirë indirekt është e drejtë kur jepet informacion dhe kërkohet një reflektim moral, por është e padrejtë kur përdoret për të denigruar në funksion të politikës së ditës, apo duke veçuar një emër nga 12 të tjerë të përfshirë në të njëjtën formë. Fatkeqësisht kjo ndodh, sepse vdekja, nderimi, rivlerësimi dhe gjithçka tjetër vijojnë të kenë vlerë, vetëm nëse kanë lidhje politike!
Le të marrim H.Nelën: edhe pse u përdor kaq shumë në retorikë politike, e di publiku se familja e tij nuk ka përfituar asnjë trajtim dhe kompensim financiar, për shkak se akti i tij hyn në kategorinë e terrorit dhe ligji i kompensimit të ish përndjekurve e përjashton nga e drejta e trajtimit? Është në dijeni publiku se familja e tij jeton në kushte minimale jetese dhe vetë bashkëshortja ishte një votuese publike kritike me qeverinë aktuale (në ikje), ndërkohë qëata që e dënuan, sot përfitojnë trajtime speciale financiare nga qeveria dhe shteti “demokratik”?Është në dijeni publiku se një pjesë e madhe e atyre që keqpërdorin sot emrin dhe aktin e tij disident në vitin 1988 kanë qenë anëtarë apo funksionarë të PPSH në Kukës dhe rrethet rreth tij, kanë qenë punonjës në zyrat e Komitetit Ekzekutiv apo strukturën e lartë të propagandës së regjimit? Ata kanë të drejtë të ndryshojnë mendim, por jo të shndërrohen nga avokatë të vlerave të disidencës kundër të cilës punuan një jetë të tërë, përfshirë edhe verën e nxehtë të vitit 1988. Është në dijeni publiku se krijimtaria e Nelës është botuar falë përkushtimit të një personi të vetëm (P.Palushi) dhe jo të një projekti rehabilitues të qeverive që keqpërdorën emrin e tij? Është në dijeni publiku se ata që sot bërtasin në podiume parlamentare e FB për Nelën edhe më 1990, pra dy vjet pas pushkatimit të tij, bënin thirrje publike nderimi për R.Alinë, më 1992 propozonin për deputet kreun e trupit gjykues që dënoi atë, dhe dy zyrtarë të tjerë të përfshirë në arrestimin e denoncimin e tij u bënë zyrtarë “demokratikas” pas ndryshimit të sistemit? Etj, etj.

Rasti i abuzimit politik “Nela” nuk është i vetëm, është një nga dhjetëra paradokset e tranzicionit! P.sh, pak vite më parë drejtuesi i Kuvendit ekspozoi një foto me deputetët disidentë të vitit 1946-1947 në muret e parlamentit, por më parë ishin kujdesur të fshinin emrin e prokurorit dënues apo të hetuesit të çështjes, të dy emra fëmijët e të cilëve u bënë, njëri ministra e deputetë gjatë qeverisjeve të PD. Kur nderohen çifti i mësuesve që u vra në kufi në Shkodër më 1990 nuk përmenden emrat e ushtarakëve “vigjilentë” sepse njëri prej tyre ishte deri përpara pak kohësh drejtues i lartë i policisë dhe shërbimit sekret. Kur flitet për demonstratat antikomuniste në Shkodër 1989-1990 dhe dënimet ekstreme politike nuk përmenden emrat e prokurorit dhe as gjykatësve sepse ata pas vitit 90 u bënë deputetë e drejtues kryesorë të gjykatave“demokratike”. Kur flitet për arrestimin e grevistëve studentë më 1991 nuk përmendet emri i prokurorit që kërkoi vite të tëra burgim, sepse ai, prej vitesh vijon të jetë avokat i politikanëve kryesorë të qeverisë në ikje. Kur flitet për mbylljen e kishave dhe xhamive, nuk përmenden nismat rinore të një gjimnazi në Durrës dhe njërit në Tiranë ku dy prej protagonistëve kryesorë u bënë (dhe janë ende) deputetë apo politikanë të lartë të PD e PS! Kur flitet për demonstratën antikomuniste në Elbasan 1990 nuk përmenden zyrtarët e lartë që u përfshinë në dënimet e ashpra të tyre, sepse ata prej vitesh kanë veshur kostumin antikomunist! Kur flitet për dënime politike të figurave të njohura të kulturës dhe artit, sidomos në vitet 70, lihen mënjanë emrat e ekspertëve dhe dëshmitarëve denoncues, shumë prej të cilëve janë edhe sot, aktorë më rëndësi në jetën politike e publike. Kur flitet për gjyqet politike të viteve 60, siç përmend edhe Kadare, del një foto gjykatësish të rreptë ushtarakë, njërit prej të cilëve që sot nuk i përmendet emri në foto, në fakt sot i jepet titulli i krye-disidentit politik. Kur flitet për ngjarjet e ambasadave më 1990 dhe dhunën ndaj rinisë rebele antikomuniste, shumë prej protagonistëve të kësaj dhune vullnetare, janë sot kudo, në jetë politike, parlament, në media dhe vendimmarrje ekzekutive…..
Dhe së fundi, përpara rastit “Nela” patëm rastin “Popaj” familja kurajoze që hyri në ambasadën italiane. Kush u kujtua për ta, kush i kërkoi, kush i nderoi, kush shkroi historinë e tyre sa tragjike aq edhe hollivudiane?? Askush. Sepse politika e ditës nuk pati ndonjë interes. Dhe lamë në anonimitet diçka për të cilën do të duhet të ishim krenarë!….
Shkurt dhe shqip: nuk ishim dhe nuk mund të ishim të gjithë bashkëvuajtës dhe bashkëfajtor, por shoqëria shqiptare nuk e ka bërë asnjëherë ndarjen me të kaluarën, nuk ka treguar ende vlera morale që e distancojnë nga gabimet dhe fajet, nuk ka gjetur ende mekanizmin e vendosjes së drejtësisë dhe as të rehabilitimin e të vërtetave historike! Gjithçka ajo ka bërë ka qenë një lojë me maska, përdorimi ekstrem i ngjarjeve dhe emrave për qëllime politike të ditës, konsensusi për të mbetur peng i të kaluarës dhe paaftësia për të krijuar themele të forta morale drejt të ardhshmes! Ndaj përvjetori i H.Nelës sot më shumë sesa rast tjetër për gjueti shtrigash politike, vlen për ti thënë atij dhe brezit disident që ai përfaqësoi, se shoqëria shqiptare ende e mban litarin në grykë, ende nuk është çliruar, ende denigron vlera e virtyte dhe ende nuk ka forcë, kurajë dhe as vullnet për ndjesë publike, për katarsis moral dhe të paktën, për të mos përsëritur gabimet e fajet e të kaluarës. Përkundrazi.