If Connecticut embraces the National Popular Vote (NPV), it would agree to throw its seven electoral votes to the presidential candidate with the highest popular vote — despite whether he or she did or did not receive the most votes in Connecticut.
Since the passage of the 12th Amendment, several federal and state statutory changes have affected both the time and manner of choosing Presidential Electors, but have not altered the fundamental workings of the Electoral College.
To appreciate the reasons for the Electoral College, it is essential to understand its histrical context and the problem that the Founding Fathers were trying to solve. They faced the difficult question of how to elect a president in a nation composed of 13 large and small states covetous of their own rights and powers, and suspicious of any central national government.
The Constitutional Convention considered several possible methods of selecting a president, such as to have the Congress choose the president, to have the state legislature select the president, or to have a direct popular vote to elect the president. Each proposal was rejected. Finally, a so-called “Committee of Eleven” in the Constitutional Convention proposed an indirect election of the president through a College of Electors.
Direct election was rejected not because the Framers of the Constitution doubted public intelligence, but because they feared that without sufficient information about candidates from outside their state, people would naturally vote for a “favorite son” from their own state or region. At worst, no president would emerge with a popular majority sufficient to govern the whole country. At best, the choice of president would always be decided by the largest, most populous states, with little regard for the smaller ones.
The structure of the Electoral College can be traced to the Centurial Assembly system of the Roman Republic. The similarities between the Electoral College and classical institutions are not accidental. Many of the Founding Fathers were well-schooled in ancient history and its lessons.
They appreciated the notion that the government should be based on the ascent of the governed, but they also realized the tyranny of the majority could be just as destructive as the tyranny of the few. That is precisely why they fashioned a limited government constrained by internal checks and balances and specific Constitutional limitations.
There are advantages to the electoral-vote system–particularly its tendency to produce a clear winner. Further, it ensures a president must have broad support over many regions of the country, as opposed to popularity in a relatively few heavily-populated states. If presidents appeared to be solely regional candidates, it would tend to undermine the cohesiveness of the country. Given the current Electoral College, no person could become president without both the support of a substantial portion of the population and broad support over different regions of the country.
The Electoral College ensures the voices of both ethnic and economic minorities are heard, because the effort to win the electors from these states compels candidates to address the concerns of these minorities. It strengthens broad consensus-building parties, while diminishing the extreme voices of small radical parties and isolating potential problem elections to either a few states or a single state.
NPV would present a series of difficult questions: Will we give great leverage to third party candidates by requiring the winner to have a majority? Will we have a runoff, which might lead to depressed turnout for the second vote? Will we create a National Election Agency to run the vote and or leave it with the 51 individual state and district governments who now run it? If those states report raw votes, will they somehow artificially increase the number of voters in the state or pad the totals — a temptation now avoided by having a set number of electoral votes for each state? Finally, would National Popular Vote Compact be constitutional?
Article 10, Section 10 of the US Constitution prohibits compacts among individual states without the consent of Congress. The provision has been largely dormant for years, but it offers the basis for an additional lawsuit if an attempt is made to elect a president by implementation of the NPV compact.
If the American people wish to do away with the Electoral College, the Constitution provides a path for amendment. It has been used successfully 27 times. We should proceed the same way to assure a full understanding, and to open discussion by our entire country.
Peter Lumaj is an attorney, former candidate for U.S. Senate and a 2014 Republican candidate for Connecticut Secretary of the State.(greenwich time.com)
Ligjeratë për Kosovën në Mercy College në New York
Ambasadori Bekim Sejdiu : “Rruga e Kosovës drejt integrimit të plotë në familjen e shteteve sovrane është e pandalshme….”
Nga BEQIR SINA, New York/
NEW YORK : – Konsulli i Përgjithshëm i Republikës së Kosovës në Nju Jork, Ambasadori Bekim Sejdiu, ka mbajtur të martën ligjeratë para profesorve dhe studentëve të Kolegjit Mercy të Nju Yorkut. I cili, është i themeluar në vitin 1950, dhe është një institucion jo-fitimprurës – privat i arsimit të lartë kombëtar Amerikan.
Mercy College ka një program të ashtuquajtur PACT, i cili është parë në llojin e vet dhe tani shërben si një model i njohur në shkallë kombëtare për mentorimin e shumë ngjarjeve ndërkombëtare, përfshirë luftat anemban botës, krizat politike dhe konfliketet globale, duke thirrur të ligjerojnë në audicionet e tij ambasadorët e vendeve më të fuqishme dhe më të mëdha të botës, akredituar në Kombet e Bashkuara.
Njëri prej tyre, megjithse një shteti jo anëtar i OKB-së, shtetit më tëri të botë Kosovës, ishte me ligjeratën e thuktë edhe Konsulli i Përgjithshëm i Kosovës në New York , Ambasadori i Bekim Sjediu. Ambasadori Sejdiu, me anë të kësaj ligjerate shpalosi situatën që nga konteksti historik, e deri tek prioritet e sotme të Republikës së Kosovës.
Kjo lloj ligjerate i stilit “hard talk” në anglisht – tradicionalisht organizohet në Kolegjin Mercy dy herë në vitë dhe kësaj rradhe i përzgjedhuri i saj nga kryesia e Kolegjit ishte Ambasadori Sejdiu, i cili në këtë rast prezantoj situatën e Kosovës në kontekstin global kryesisht nga thjerrëza e të drejtës ndërkombëtare, shtetëndërtimi dhe konsolidimi institucional i Republikës.
Duke folur në këtë ligjeratë para auditorit Ambasadori Sejdiu u shpreh se :”Populli i Kosovës ka vuajtur shumë nën pushtimin e shtetit serb. Ndërhyjra e NATO’s në vitin 1999, për të ndalur gjenocidin e Serbisë ndaj shqiptarëve të Kosovës, ishte luftë për të mbrojtur vlerat themelore mbi të cilat është ndërtuar ombrella Evro-Atlantike. Rruga e Kosovës drejt integrimit të plotë në familjen e shteteve sovrane është e pandalshme….”
Ambasadori Sejdiu i përshkroi përpjekjet e diplomacisë së Kosovës në marrëdhëniet ndërkombëtare, sidomos në afrimin me Kombet e Bashkuara dhe fuqizimin e subjektivitetit ndërkombëtar të Kosovës. Ndër të tjera u theksuan prioritetet e Kosovës që nga përmbyllja e njohjeve, anëtarësimi në Organizatat Ndërkombëtare, Evropiane dhe Rajonale.
Ndër të pranishëmit në këtë ligjërat në Mercy College ishin profesor dhe student të cilët këmbyen pyetje dhe mendime me focus të veçant edhe mbi fushën ekonomike dhe sociale në Kosovë.
Moderator i kësaj ligjerate ishte z. Ahmad Kamal, Profesor nga Qendra e Kombeve të Bashkuara për Trajnim dhe Hulumtim-UNITAR. Në fund Ambasadori Sejdiu – Konsulli i Përgjithshëm i Kosovës në New York, shfrytëzoi rastin t’i njoftoi të gjithë studentët për mundësin e vijimit të Shkollës Ndërkombëtare Verore të Universitetit të Prishtinës, për të cilin lajm patë shumë interesim ndër të pranishmit.
NE I THEMI”JO” GJYKATES SPECIALE KUNDER KRIMEVE TE LUFTES NE KOSOVE
Deklaratë për mjetet e informimit e Shoqatës “Atlantiku” me seli në New York të SHBA-së/
Në mbledhjen e saj mbajtur me 22 prill 2014 në New York Kryesia e Shoqatës “Atlantiku”, e cila përfshinë veteranët e Batalionit “Atlantiku” që luftoi në kuadër të UÇK-së për çlirimin e Kosovës dhe qindra simpatizues shqiptaro-amerikanë në mbarë Amerikën, vendosi të dalë me këtë deklaratë për media mbi planin për Gjykatën Speciale kundër Krimeve të Luftës në Kosovë./
Ne si shqiptaro-amerikanë iu bashkëngjitëm luftës së UÇK-së dhe NATO-s kundër regjimit pushtues serb për të ndaluar që populli shqiptar të vazhdonte të ishte viktimë e fashizmit të Milosheviqit. Agresori në Kosovë ka qenë shteti serb dhe shteti serb duhet të jep llogari për vrasjet, dëmet dhe shkatërrimet që solli lufta. Në historinë e luftërave çlirimtare nuk ka ndodhur ndonjëherë të themelohet Gjykatë Speciale për palën çlirimtare, por për atë agresore dhe pushtuese. Lufta e UÇK-së ka qenë luftë që ka respektuar të gjitha ligjet dhe konventat ndërkombëtare dhe ka kaluar edhe nëpër shoshitjen e drejtësisë ndërkombëtare në sistemin e Tribunalit të Hagës, prandaj formimi i një Gjykate Speciale për Kosovën është një sulm politik që si qëllim ka kontrollimin e sovranitetit të shtetit të Kosovës, disiplinimin dhe frikësimin e popullit të saj që të veprojë duke u bazuar në vullnetin dhe të drejtat e tij sovrane. Mijëra krime serbe në Kosovë kanë mbetur të pa hetuara. Këto krime dhe krimet nga kushdo qoftë duhet të hetohen dhe gjykohen nga sistemi i drejtësisë së Kosovës. Mos lejoni lojëra politike me luftën çlirimtare dhe sakrificat titanike të popullit shqiptar për liri sepse kështu do të preket e kaluara e lavdishme por edhe e ardhmja e Republikës së Kosovës. UÇK dhe NATO kanë qenë aleate në çlirimin e Kosovës dhe asnjëra nuk kanë kryer krime lufte. Ne si organizatë e veteranëve të luftëtarëve të UÇK-së nga Amerika i themi JO Gjykatës Speciale dhe thërrasim deputetët e Kuvendit të Republikës së Kosovës dhe sidomos qeveritarët e Kosovës të mos i nënshtrohen imponimit të askujt dhe t’i thonë JO Gjykatës Speciale.
Kryesia e Shoqatës “Atlantiku”
New York
SHBA
SHQIPTARET ENDE S’PO MËSOJNË NGA E KALUARA E TYRE HISTORIKE
Kur kënga pa dashje bëhët pjesë e politikës/
Nga Haxhi Zeneli/
NEW YORK : Emisioni televeziv i organizuar nga TV-Klani,”Kenga ime”,që po shfaqët këto ditë nga ky televizion,padyshim se është diçka e mirë për kulturën shqiptare.Ku ka për qëllim promovimin e vlerave të muzikës qytetare shqiptare.TV-Klani për kët emission ka ftuar këngëtar nga të gjitha trojet shqiptare.Mirpo ky emision pa dyshim që ka edhe suprizat e veta! Supriza ishte kur në skenën e këti televizion u shfaq,këngëtari serbë Zdravko Çoliq.
Ku ndoshta edhe pa qëllim i n’drron dhe kuptimin e të gjithë këti koncerti,se për çka ishte nisur,dhe revolton një pjesë të këngëtarëve pjesëmarrës.Çoliqi siç shifët mbas të gjitha gjasave një këngëtar i ëndrruar për publikun tiranas,dhe ate shpitarë,prej kohërave të Shqiperis së izoluar.Siç lexojmë në shtypin e gazetave shqiptare,kemi pas edhe reagime,prej ma të ndryshmëve.
Fitojmë përshtypjen se ne shqiptarët nuk kuptojmë apo ndoshta edhe injorojmë faktin,se kush është armiku i ynë.Kjo ishte temë e debateve nga shumë shqiptarë.Së paku deri më tash jemi në dijeni se disa këngëtar nga Kosova patën kurajon dhe në shenjë proteste që të tërhiqën nga skena,këngëtari Hysni Klinaku,Artan Bakija,Visar Peja,Yllka Kuqi ku ndoshta kemi edhe të tjerë.
Kurë thirët një këngëtar i tillë në skenat tona si musafir,nënkuptohët se qëllimi i këti emisioni është që të dalë më interesant për publikun,por siç dukët u injoruar një pjesë e popullit shqiptarë,të cilëve ende nuk u janë mbyllur plagët e luftës të cilat i krijuan bashkëkombësit serb të këngëtarit Zdravko Çoliq.
Siç përgjigjët kengetari Zdravko Çoliq në intervistë me Pandi Laçon,ai thot:s’kishte ditur se shqiptarët i donin këngët e tija aqe shumë,ku ai flet mirë në syrin e kamerës për muzikën shqiptare,gjë që serbet nuk e kanë vështirë të kamaflohën para publikut.Thot se edhe ai vetë është bazuar disa herë tek muzika shqiptare.
Atëherë shtrohët pyetja,përse këgëtarët shqiptarë nuk f’tohën në emisionët e tyre serbe? Si do që të jetë,ne shqiptarët të cilët kemi jetuar me serbo-malazezët dhe ende disa nga trojet tona jetojnë,i njofim shumë mirë,sepse ja u’kemi pirë çorbën e tyre vite me rradhë.Me kujtohët kur një Serb me thoshte kur isha me studime në Kosovë:”Se ju shqiptarët qe vini nga Mali i Zi jeni ma të mirë!”se kuptoja në atë kohë se ç’donte të thoshte me këtë!kur më vonë u hapë kufiri pas disa viteve me Shqipërin,atëherë dëgjova nga një Serb tjetër që punojshim në një repart,duke më thënë: “Se shqiptarët nga Shqipërija janë më të mire,se shqiptarët e ishe Jugosllavis”.Atëherë më erdhën në mendje fjalët e Serbit që më kishte folur kohë më parë,ku ishin identike,asgjë e re.Serbet këtë lojë e kanë luajtur me ne shqiptarët për shumë kohë,ate po bëjnë edhe tani,”po tallën me neve”se si të bëhët ndarja e jonë duke parcializuar,përçar duke futur urrejtje në mesin tonë. Shqiptarët që jetuan bashk me ta,në ish Jugosllavi,sipas tyre,ne ju turbulluam ujin,dhe nuk mundën të realizonin planet e tyre asimiluese të çubrilloviqëve,kurse vëllezërit tanë në Shqiperi nuk kishin se si ta dinin këtë,sepse ishin të izoluar,dhe nuk i njifëshin serbet,është ajo fjala popullore që thotë:”Për ta njohur dikend,duhesh të hash një thes kryp me te”.Ku sot për shkak të mosnjohjës së serbeve kemi filluar të lidhim edhe miqësi me ta,duke ju dhën edhe vajzat tona atyre serbëve për të krijuar familje,që as femrat e tyre nuk martohën me ta.Këto pra janë kalkulime që bëjnë serbet me shqiptarët,ashtu siç bënin grekët me çamet.
Ne ende s’po mësojmë ta rrespektojmë vetëvetën,dhe po vazhdojmë që armikun tonë ta qesim në krye të vendit.
Kjo veti e mikëpritjes shqiptare është keqëpërdorur dhe po keqëpërdorët nga ata që nuk na duen tē mirën.Shqiptarët harrojnë armikun e tyre shumë shpejt,harrojnë se kush i krijoj gjithë ato varre në Kosovë,harrojmë se kush janë serbet!.Ata janë një popull i cili nuk po ndryshon karrshi shqiptarëve,por po vazhdonë të na shtypin,dhe as që kanë ndërmend të ndryshojnë.Ata përdorin mënyra dredhacake prej ma të ndryshmëve që të dominojnë shoqërin tonë kudo që gjindëmi.Çka na brengosë më së shumti,ku për një kohë të gjatë dhe s’po ka të ndalur,shqiptarët po influencohën nga këngët sllave dhe sot pseudokëngëtarët marrin melosin e këngëve serbe dhe vetëm ju ndrrojn fjalët dhe thuhët se “janë këngë të reja”.
Kur pyetën shqiptarët për këte përse promovohën këngëtar serb në Shqipëri? ata na pergjigjën!”se arti s’ka të bëjë asgjë me politikën”Duke harruar se këngët gjithmonë janē kënduar për luftrat dhe gjendjet politike.Pikrisht këto këngëtar serb,gjatë kohës së luftës kanë promovuar këtë luftë.
Pra këtu fillon edhe hipokrizia e nje populli,siç jemi ne shqiptaret,që s’po mbushemi mend,dhe s’po dimë të lartësojmë vetëvetën,por vazhdimisht ulim vehtën para vrasësit,jtregohemi inferior ndaj këtyre barbarëve,duke menduar se janë ma të avancuar se ne.
Një popull që në luftën e fundit e treguan ftyrën e tyre të njerzëve më barbar të Evropës,që u desh një forcë e armatosur ushtarake mjaftë e madhe ti ndaloj,përndryshe kishin ëndrra të dalin në bregdetin e Durrsit.Me aktët që bëjmë para tyre,ne po ulim vlerat e popullit tonë.
Shqiptarët në vazhdimësi po bëjnë gabime historike,duke mos mësuar asnjëherë nga e kaluara e tyre e idhët,që u trdhëtuan disa herë nga ky popull.
Te kthehemi tek arti i cili nuk ka kufij!Nese arti s’paska kufij atëherë përse ka kufij për serbet.
Nuk jemi në dijeni se është f’tuar ndonjë këngëtar shqiptar në mediat e tyre në Serbi!.Perkundrazi të ju rikujtojmë rastin në Preshevë,kur kengetari tiranas Sinan Hoxha u malltretua dhe u burgos atje pas koncertit nga serbet,kurse neve ju shtrojmë qylymin e kuq këngëtarëve të tyre.Në kohën e ishë Jugosllavis shqiptarët burgoseshin kur këndonin këngë atëdhetare,dhe po ta kishin këtë forcë përsëri ata do ta bënin.
Çfarë po ndodhë me ne shqiptarët? përse nuk mbushemi mend?.Serbo/malazezët të cilet na kanë vrar,malltretuar,poshtruar,okupuar,ku ende i kemi gjysmën e tokave tona nën okupimin e tyre,dhe sot na i’ndalojnë lirit me elementare të shekullit 21,duke luajtur me ne si “maca me miun”.Këto këngëtar që hyjnë në skenat shqiptare,ishin promovuesit e gjenocidit duke i kënduar këngë edhe kasapit të Ballkanit Millosheviq.Përse atëherë arti ynë nuk hynka në politikë,përkundrazi tek ne shqiptarët gjithmonë për fatin e zi të gjendjes tonë që ishim të okupuar dhe nga sulmet e armiqëve fqinjë,kënga ishte politikë.Ishte ajo këngë që na printe në luftrat tona për liri,nëpër mes të këngës dhe arti ne e trashiguam historin tonë të lavdishme.Serbet të ashtuquajtur “artist”nuk krijuan asnjë këngë shqiptare në ishë Jugosllavin,ku aty jetonin 3 million Shqiptarë.Shqiptarët i këndonin këngët e tyre,por serbet kurr si këndonin këngët e shqiptarëve.Kurse sot,dukët se shqiptarët çdo gjë bëjnë për përfitime vetanake,ose në konkurencë me televizionët tjera që ti bëjnë më të shikuarara programet e tyre,ku s’ka rëndësi që kjo shikushmëri të bëhët edhe në dëmin kombëtar.
Kjo nuk është hera e parë që marrin pjesë këngëtarët serb në Tiranë.
Kjo ndodhi edhe më herët,bile ata shpërblehën si qytetar nderi,dhe u ipet çelsi i qytetit.Kisha pas dëshirë të dijmë se sa këngëtar Shqiptarë kanë çelsin e Beogradit.Vetëm mos më thuani që nuk kemi këngëtar më të mdhenj se Zdravko Çoliqi,sepse i kemi bile shum të mire siç është Inva Mula e Sajmir Pirgu e të tjerë,që po mahnisin shtëpit e operave botërore.Përse këto këngëtar serb nuk u treguan të arsyeshëm bile së paku të kërkojnë falje për kriminelët e tyre serb.Ne po gjunjezohemi para tyre edhe pse ishim viktima,sikurse ne jemi fajtor për autoktonin tone në vendet tona që na i kanë okupuar.Shteti Serb eshte krijuar në trevat etnike të shqiptarëve.
Emri serbë ka shpjegim nga fjala latine(serpente-gjarpër)që na jep të kuptojmë natyrën e këtij populli,i cili të sulmon në befasi,të sulmon atëherë kur ti nuk e ke mendjen aty.Ne u trajtuam si qytetar të rendit të dytë,dhe ashtu do mbetemi,deri sa ne nuk ngulim këmb që të rrespektohemi.
Përderisa Serbia nuk ka njohur Kosovën,dhe nuk kërkojë falje për gjenocidin që bëri ndaj popullit të pafajshëm Shqiptarë.
Nuk ka nevojë të ledhatohët armiku ne këtë mynyrë,që ende nuk ja kemi falur gjakun e bijëve tanë.Shqiptarët duhët të krijojnën standardet e tyre si komb me dinjitet të plotë,dhe mos të humbin kohë me popujt që nuk kanë rrespekt për popullin Shqiptarë,sepse rrespekti nga ligji i natyrës është,”rrugë me dy kahëje”
Prill,2014
NGA HISTORIA E KOMUNITETIT SHQIPTARO-AMERIKAN
THEMELIMI I “KOMITETIT SHQIPËRIA E LIRË”/
Nga Frank Shkreli
Ishte viti 1956. Lufta e ftohët midis Lindjes komuniste dhe Perëndimit demokratik po ashpërsohej çdo ditë. Shqipëria e asaj kohe sundohej nga regjimi i Enver Hoxhës që po bëhej gjithnjë më i egër karshi kundërshtarëve të mbrendshëm, si dhe ndaj botës së jashtme. Që atëherë shiheshin shënja ksenofobike të regjimit enverist ndaj botës, sa që një gazetar i gazetës zvicerane, Neue Zuercher Zeitung e datës 7 Prill, 1957, shkruante pas një vizite në Shqipëri se, “Asnjë nga shtetet komuniste satellite qyshë prej mbarimit të luftës nuk e ka izoluar veten nga bota e jashtme aq heremetikisht sa Shqipëria e vogël”.
Përballë një regjimi komunist shtypës mbrenda vendit dhe tepër armiqësor karshi botës, sidomos asaj perëndimore në përgjithësi dhe kundër Shteteve të Bashkuara në veçanti – komuniteti shqiptaro-amerikan ndjente nevojën për themelimin e një organizate që nuk do të varej prej asnjë nga partitë politike shqiptare që vepronin në Perëndim në atë kohë. Njehej nevoja urgjente për një organizatë e cila do të shërbente jo vetëm si zëdhënse e komunitetit shqiptaro-amerikan, por e cila njëkohësisht do të shërbente gjatë viteve dhe dekadave të mëvonshme edhe si ndërlidhëse me autoritetet qeveritare të Shteteve të Bashkuara, sidomos Departmenti Amerikan i Shtetit, i cili më në fund filloi edhe të financonte Komitetin dhe veprimtarinë e organizatës së re “Shqipëria e Lirë”. Themelimi i Komitetit “Shqipëria e Lirë” po plotësonte një boshllëk që ekzistonte në atë kohë, zëri i të cilit nevojitej të dëgjohej, sidomos në Amerikë, por edhe në organizatat ndërkombëtare të kohës në SHBA dhe në Europë, ku ishin mësuar që versioni i ngjarjeve mbi Shqipërinë dhe shqiptarët, të paraqitej vetëm nga regjimi komunist i Enver Hoxhës.
Kjo situatë ndryshoi kur në Nëntor të vitit 1956, pas këshillimesh me autoritetet amerikane dhe midis një numri shqiptarësh të dalluar, themelohet Komiteti “Shqipëria e Lirë”, i cili, në një mënyrë ose një tjetër, do vazhdonte veprimtarinë e vet deri në fund të 90-ave, madje edhe me botimin e organit të saj “Shqiptari i Lirë”. Kështuqë atë vit u vendos të krijohej, Komiteti “Shqipëria e Lirë”, e që i kishte venë vetes detyrën madhore për të punuar për, “Çlirimin e Shqipërisë, për sigurimin e integritetit tokësor të saj dhe për vendosjen e një demokracie të vërtetë në Atdhe, me anë zgjedhjesh të lira dhe të fshehta.”
Me atë rast u vendos që Komiteti “Shqipëria e Lirë” të vendosej në New York, pasi aty jetonte shumica e shqiptarëve. Si anëtarë të parë të Komitetit “Shqipëria e Lirë” — sipas organit të parë të Komitetit, “Albanian News Bulletin”, që ishte para-ardhësi i gazetës “Shqiptari i Lirë” – u zgjodhën Zotërnjtë Sotir Avrami, Vasil Gërmenji, Ndue Gjomarkaj, Dr. Rexhep Krasniqi dhe Nexhat Peshkëpia. Duke vendosur që antarësia dhe udhëheqja të ishin sa më demokratike, kishin vendosur që udhëheqja e Komitetit të ndërrohej çdo muaj dhe sipas emërit në përputhje me rendin alfabetik, por më vonë u vendos që kryetari të zgjidhej me shumicë votash, për një mandat prej një viti.
Duke marrë parasyshë situatën kombëtare dhe ndërkombëtare të kohës, u vendos që njeërzit që duheshin ngarkuar me këtë veprimtari me përgjegjësira kombëtare, të kishin aftësitë dhe zotësitë si dhe edukatën e lartë akademike dhe politike për të përfaqësuar shqiptarët me një organizatë të denjë edhe në bashkrendim dhe në kuadër të organizatave të tjera ndërkombëtare europiane nga shtetet komuniste, që bënin pjesë në “Asamblenë e Kombeve të Robëruara të Europës”. Qe marrë gjithashtu vendimi shumë i mençur, që anëtarët edhe udhëheqja e Komitetit, “Shqipëria e Lirë”, të mos i përkisnin asnjë partie politike, që siç duket ishte edhe një kërkesë dhe kusht i autoriteteve amerikane – ashtuqë të evitoheshin grindjet politike në radhët e anëtarve të Komitetit të ri, “Shqipëria e Lirë”. Ishte pra kjo një organizatë e pavarur, e cila kërkonte përkrahjen e të gjithë shqiptarëve dhe zotohej se do të bashkpunonte me të gjithë – por e kishte përcaktuar veten si “një organizatë që qëndron mbi çdo çështje partiake dhe që sheh qëllimet kombëtare si të vetmen detyrë”, ndërsa ka theksuar gatishmërinë dhe bashkpunimin me të gjithë ata të cilëve u “dhimbset Shqipëria.”
Për më tepër, themeluesit e Komitetit “Shqipëria e Lirë” patën deklaruar se ndonëse do të punonin me të gjitha mundësitë e tyre për çlirimin e Shqipërisë nga komunizmi, ata nuk po e bënin këtë me qëllim interesash personale që të drejtojnë punët në një Shqipëri eventualisht të liruar na komunizmi ndërkombëtar. Qeverisja e Shqipërisë, “Do të jetë” — kanë thanë ata me rastin e themelimit të Komitetit “Shqipëria e Lirë”, — e drejta dhe privilegji i atyre që vuajnë dhe punojnë në Atdhe dhe jashtë.” Ndërkohë që ata u angazhuan se do të bënin çdo gjë që të jetë e mundur kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht për të çliruar Shqipërinë, ata kishin shpallur me atë rast edhe mbarimin e misionit të punës së tyre dhe të Komitetit “Shqipëria e Lirë”, duke deklaraur se, “Detyra e Komitetit “Shqipëria e Lirë” do të mbarojë posa që Kombi Shqiptar të ketë rifituar lirinë që t’a shprehë vullnetin e vet me anë zgjedhjesh të lira.”
Sot, komuniteti shqiptaro-amerikan është shtuar në numër dhe përfaqësohet nga shumë organizata. Kohërat kanë ndryshuar, siç ka ndryshuar edhe situata në trojet tona në Ballkan, natyrisht për më mirë, në krahasim me vitet 1950-ave të shekullit të kaluar. Tani u takon këtyre organizatave të reja e të vjetëra që të vazhdojnë punën dhe veprimtarinë e filluar nga Komiteti “Shqipëria e Lirë”, në mbështetje të interesave të komunitetit shqiptaro-amerikan dhe në mbështetje të përhershme të interesave kombëtare të shqiptarëve kudo, sidomos para autoriteteve amerikane, ne vendet ku jetojmë në këtë shtet të madh, por edhe në rajon dhe në arenën më të gjërë ndërkombëtare. Organizimi i sotëm dhe veprimtaria e madhe e komunitetit shqiptaro-amerikan megjithë të metat që ka, nuk kanë lindur nga ndonjë boshllëk ose mos veprimtari e gjeneratave të kaluara, por e kanë bazën në rrënjët e një historie të gjatë, burrash e grashë shqiptare, të dedikuar ndaj mbështetjes së interesave të kombit shqiptar, burra e gra, pjesëtarë të një komuniteti të hershëm shqiptaro-amerikan dhe të organizatave të krijuara prej tij, siç ishte Komiteti, “Shqipëria e Lirë”.
- « Previous Page
- 1
- …
- 361
- 362
- 363
- 364
- 365
- …
- 397
- Next Page »