Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

U thoni refugjatëve Mirësevini, shqiptarë …

by

Shkruan:Ilir Levonja-Florida/

Deri sot e kësaj dite, Shqipëria nuk ka një numër të saktë emigrantësh. Megjithëse flitet për shifrën 1 milion. Kaq shumë njerëz i kanë ikur vendit. Ata sot janë pjesë e botës globale. Pavarsisht kohës, shteteve. Apo politikave diskriminuese dhe përpjekjes për mbijetesë. Ashtu sikundër plot të tjerë janë
bërë një me vendet pritëse. Madje qytetarë të devotshëm. Jo vetëm përmes detyrimeve ndaj shtetit pritës, por edhe si përçues të jetës njerëzore. Me dhjetra e qindra vajza shqiptare kanë gjetur dashuri, greke, italiane, gjermane etj. Ashtu sikundër me dhjetra e qindra djem po prej Shqipërie.
Afërmendsh është një botë njerëzore të themi. Përkundër diskriminimit të përzierjes së rracave.
Dhe java e parë e muajit Mars koiçidon sot si një ironi e hidhur përballë debateve të fshehta që bën ajo rreth sirianëve etj.
Se çfarë ka mbuluar koha sot. Se çfarë ka përpirë deti. Se çfarë janë groposur rrëpirave, pyjeve, kufijve. Se çfarë është shitur doganave. Zyrave të ambasadave, përmes sekserëve palësh. Që edhe pse punë e zezë, punë e konsideruar krim. Ka nga këta delenxhinjë që mbajnë sot edhe ofiqe shteti. Medalje presidentësh. Apo vlerësime shoqatash dhe forumesh. Madje fati i ka ulur të diskutojnë sot, që të pranojnë apo jo refugjatët e Sirisë.
Pra se çfarë ka mbuluar rrjedha e viteve, i dinë vet të ikurit. Ata që janë quajtur dikur me përçmim refugjat. Që kanë ndërruar gjithçka, kanë marrë gjithçka. Deri identitet të vdekuri. Deri status hasmi. Deri të përndjekuri politik etj. Këta të ikur i dinë.
Dhe nga ana tjetër, përpiqen me mish e shpirt të përmbysin statusin prej malariku të shqiptarit nëpër botë. Duke mos u lodhur kurrë. Duke mos reshtur kurrë. Edhe pse me trishtim, shikojnë se si në vendin amë të vritet përditë, pikërisht shpresa për një demokraci të konsoliduar. Akoma bashkëkombasit diskutojnë mbijetesën. Një nga shkaqet kryesore që çoi shpërbërjen e diktaturës. Dhe i shtrëngoi ata të merrnin rrugën e emigrimit.
Marsi, java e parë, dhjetëditori i parë…, janë sot asgjë më shumë.
Por pamjet e dyndjeve siriane në kufijtë e Europës. Kështu u dyndëm edhe ne këtu e njëzet e pesë vite më parë. Por afërmendsh, deri sa nuk ka një monument simbol. Madhështor. Një përkujtim shtetëror, normale të harrojmë se edhe ne jemi një popull me histori refugjatësh. Një popull që u zumë derën fqinjëve.
Që u kërkuam llogari.
Sot është e pamundur ta fshehim faktin. Mjaft të klikosh në google. Apo Youtube, mbi eksodin dhe shqiptarët. Sa shumë prej tyre fluturojnë nga direkët e anijeve. Ashtu si zogjtë kur herët përpiqen të mësojnë se si zënë fluturojnë.
Nuk ka memorie për tu përkujtuar në Shqipëri. Pasi pikërisht arkitektët e deshtimeve, sekserët e vizave. Janë akoma aty në krye.
Janë konkretisht edhe aty, sot, dhe diskutojnë refugjatët sirianë.
Diskutojnë plot ironi. Mbledhin supet, justifikohen. Sikur kurrë të mos kishin larguar vendit…, mbi 1 milion e ca shtetarë.
Uthoni refugjatëve Mirësevini, shqiptarë. Nderoni refugjatët tuaj. Vuajtjet e tyre. Më mirë me varfëri në sofër. Se sa me turp sekserësh në supe.

 

Shtypi serb i cilëson skandaloze vizitat e delegacionit të Sanxhakut në Kosovë

by

Brenda dy jave me ftesë të organizatës “Kosova për Sanxhakun” në vendin tonë ishin për vizitë dy delegacione të Këshillit Kombëtar Boshnjak nga Sanxhaku dhe herën e dytë edhe një grup i studentëve nga Novi Pazari, Tutini dhe Senica.Vizita e dytë kishte për qëllim pjesëmarrjen në manifestimin e “Epopesë së UÇK-së”. Kësaj radhe përveç delegacionit të këshillit Kombëtar Boshnjak, ishte edhe një grup prej 50 studentëve nga tri qytetet e Sanxhakut, Novi Pazarit, Senicës dhe Tutinit. Gjat pjesëmarrjes në manifestim studentët dhe krerët e KKB i pranoi familja e Jasharajve’ Kjo pritje i gëzoi të rinjtë e Sanxhakut. Gjatë qëndrimit në Prekaz, studentët takuan edhe presidenten Jahjaga , e cila për pak kohë qëndroi në mesin e tyre duke iu shprehur mirëseardhjeje.

Në vazhdim delegacioni i KKB dhe studentët, nën përcjellje të udhëheqjes së organizatës “ Kosova për Sanxhakun “, vizituan familjen e heroit të tyre kombëtar Shaban Polluzha, dhe për disa kohë qëndruan pran djalit të vetëm gjallë të Shabanit, Ramadan Kastratit. Edhe pse në gjendje të rëndë shëndetësore, Xha Ramadani kishte njohuri për ardhjen e mysafirëve në oden e tij.

Pastaj,musafirët nga Sanxhaku bënë homazh tek varri i heroit Kombëtar Shaban Polluzha. Në vazhdim, për befasi të shumë kujt, por shumë të mirëpritur, morën pjesë edhe në Akademinë Përkujtimore në “Sallën e Kuqe” të Shtëpisë së Rinisë dhe Sporteve në Prishtinë, si mysafir të familjes Jasharaj.

Krejt ky aktivitet i të rinjve dhe delegacionit të Sanxhakut, politikanët proserb të Sanxhakut dhe shtypi serb e cilësuan si skandal, autogol, etj.

Në vazhdim po japim tekstin e plotë të agjencisë Beogradase Kurir: Ahmedin Dino Shkrijel, një bashkëpunëtor i ngushtë i Ugljanint, kryesoi një delegacion i cili në Drenicë të Kosovës vizitoi varrin teroristit të UÇK-së famëkeqe, për të cilat është thënë se kanë luftuar kundër agresorëve serbë.

Ahmedin Dino Skrijelj, Sekretari i Përgjithshëm i Këshillit Kombëtar Boshnjak dhe njëri nga bashkëpunëtorët më të ngushtë të udhëheqësit të PADI-it (SDA) Sulejman Uglaninit, kryesoi një delegacion prej 50 studentëve anëtarë të PAD, i cili vizitoi qendrën memoriale “Adem Jashari” , terroristit famëkeq të UÇK-së në Prekaz të Drenicës në Kosovë.

Për gjithë këtë Shkrijel vizitoi varrin e fashistit të Luftës së II –të Botërore ,Shaban Polluzhës, dhe tha se serbët ishin agresorët në Kosovë! Fjala është për udhëheqësin e organizatës fashiste Ballit Kombëtar, e cila organizatë gjatë Luftës së Dytë Botërore kreu krime të shumta ndaj serbëve të Kosovës. Shkrijelit as kjo nuk i mjaftonte dhe duke folur me shqiptarët, serbët i ka quajtur agresorë!

Që gjërat të jenë edhe më keq, Këshilli Kombëtar Boshnjak dhe Ugljanini i marrin paratë nga buxheti i Serbisë dhe pothuajse 220 000 euro në vit!

Shkriel, para përfundimit të bisedës, shqiptarëve u përcolli “përshëndetjet dhe mbështetjet” nga Uglanini dhe më parë ai dhe delegacioni i tij vizituan qendrën memoriale “Adem Jashari”.

 – Vizituam shtëpinë e familjes, ku kemi parë në fakt se si dukej ajo luftë kundër agresorit serb, – tha Shkrijel dhe falënderoi nikoqirin “ që u ka dhënë rastin”.

– Për atë që ne angazhohemi janë ndryshimet në programin mësimor të Serbisë dhe se fëmijët tanë kanë për të mësuar në shkollë, se kush deshi ti vras dhe kush i mbrojti. Ka rezistencë, por ne nuk do të heqim dorë –porositi Skrijelj.

Regjistrimi i plotë i vizitës në Drenicë është postuar nga shqiptarët në YouTube, ndërsa Shkrijel nuk ka dashur të komentojë mbi aktin skandaloz dhe të turpshëm dhe për deri sa  gazetari i Kuririt ishte duke e intervistuar, së pari u ndërpre lidhja, pastaj e mbylli telefonin dhe më pas numri i tij ishte i padisponueshëm.

Gjatë vizitës së tij në Drenicë ishte i angazhuar edhe përkthyesi dhe në praninë e boshnjakëve ishte edhe profesoresha Vasvija Gusinac, e cila ishte tejet e lumtur dhe gjatë gjithë kohës kishte emocione pozitive, kur bëhet fjalë për Polluzhën.

Shkrijel me shqiptarët e pranishëm u lutën pranë varrit të Polluzhës dhe kur shkuan në vizitë në shtëpinë e djalit të tij, tha se ishte i nderuar që ai erdhi te familja, koka e së cilës bëri që boshnjakët në Sanxhak të shpëtojnë nga “masakra e planifikuar e çetnikëve të Draza Mihajloviqit.”

– Ne do të përpiqemi që edhe tek pasardhësit tanë të ruhet kujtimi dhe mbi këtë bazë të ndërtojmë marrëdhënie vëllazërore në mes boshnjakëve dhe shqiptarëve të Sanxhakut dhe të Kosovës – tha Sekretari i Përgjithshëm i KKB.

– Kjo vizitë Drenicës, është ofrim idorës së boshnjakëve që së bashku me shqiptarët dhe Kosovën të ndërtojmë një të ardhme më të mirë. Si popuj jemi të lidhur dhe këtë duhet ta ruajmë dhe kultivojmë. Por,personalitete të tilla të mëdha si Adem Jashari dhe Shaban Polluzha edhe më shumë na lidhin për të ndërtuar një marrëdhënie të fortë dhe të qëndrueshme mes nesh – përsëriti gjatë gjithë kohës.

Udhëheqësi i Partisë Social Demokratike Serbe Rasim Ljajiq është tronditur kur dëgjoi lajmin dhe pyeti: “A është kjo ndonji shaka me mua?”

– O populli im! Po, çfarë është me këta njerëz?! Ky është një autogol i madh për boshnjakët dhe futje e gishtit në sy ndaj vendit në të cilin ata jetojnë. Çka kanë ata me u marrë me këtë problem?! Keni kujdes, askush nuk e ka publikur këtë lajm nga mediat lokale? Për ta më mirë është që të gjykohen nga qytetarët në zgjedhjet e radhës – th ai zemëruar kreu i PSDS.(E dergoi I. Azizi)

 

 

Shushunja

by

Nga lir Levonja/

Si i tha Koçua mbrëmë shqiptarëve. Endrra ime të isha deputet i popullit.

O popull…, o regjim i rrëzuar. Shkelur. Nëpërkëmbur. Përdhosur.

O popull…, gjumash. Zgjohu. Si na thoshin dikur. Përmes interpretimit estetik. Si të zbërthenim atë simbolin e Bilbilit. Simbolin dhe mesazhi i përçuar përmes. ”A çil kafazi, bylbyl fluturo/ ndër pyje e ograja, bylbyl shpejto ”. Dhe atëherë e kishim me atë armikun e madh. Turqinë. Atë të huajin. Pa e menduar asnjëherë se ka brenda nesh. Aq shumë shushunja. Që, mirë se  po na pinë gjakun. Por edhe po na tallin. Shushunja që duam apo nuk duam, ia kanë kaluar edhe turkut vet.

Aq shumë shushunja që, me qejf na mbajnë tek Turqia. Si e si të ngopen me gjakun tonë. Të tresin tejngopjen me ne.

Dhe që ta marrim vesh, ky pushtimi i brendshëm. Ky i shushunjave, është më mizor se ai i Turqisë.

Pushtimi i shushunjave, është më i keq se çdo pushtim tjetër. Vetëm për një fakt. Mashtrimin. Le të flasi kushdo për nder, reputacion të pastër. E aq më keq, në emër të popullit.

Kjo është absurde.

Oj deputet i popullit, tha. Thuaj shushunja e popullit. Dhe të lumtë kur ke gjetur. Si nuk u ça televizori. Si nuk plasi qielli i Shqipërisë.

Që ta marrim më shkoqur. Këtë punën e këtij shushunjit. Që intepreton ligjin kushtetues. Duke u justifikuar se mandati im zyrtarisht fillon pas betimit si deputet. Në orën kaq e aq. Kështu që jam në rregull se, i bie që të shpallesha i tillë, plot pas 6 orësh pasi kisha hequr dorë nga kompania ime.

Në fakt po i thua popullit. Se, gjithë qejf të neveritshëm…, e shikoni, ua hodha.

Deputetllëku shushunjë… Eshtë moral sepse njerëzit besojnë tek ty. Moral i fortë, më i fortë se çdo interpretim teknik me sukses të lig si puna e atij që dredhon dyersh e koridoresh. Që ia mora vulën këtij. Ia hodha atij.

Eshtë moral shoqëror. Njerëzit. Shoqëria. Të japin jetën ndër duar.

Të thonë, na drejto. Na vish bukur. Na bë të jetojmë më bukur.

Për së pari…, deputetllëku yt ka filluar me një mashtrim të madh. Sepse çfarë i ke thënë njerëzve në fushatë bie ndesh me moralin

Për së dyti…, duhet tu ngulet të gjithëve në kokë. Në kësi situata, ku mashtrimi ia bën muuuuuu. Deputellëku fillon që nga rregjistrimi si kandidat, marrja e mandatit nga Komisioni. Kështu që bërja e betimit është akt onorifik. Jo në nder të deputetllëkut, por traditës së Institucionit.

Për së treti…, për gjithë këtë mashtrim të nisur faqe shoqërisë. Duhet të flasi ndryshe drejtësia. Po aty vetëm drejtësi nuk ka. Dhe s’ka si të ketë. Deri sa vendin e kanë marrë peng shushunjat.

Ndaj nuk na mbetet gjë tjetër të themi. O popull, o regjim i rrëzuar. Zgjohuuuuuuu.

Refugjatët sirian kurban për mafien klandestine dhe trafikut të organeve

by

Nga Arben LLALLA/

Refugjatët sirian dhe irakian që janë të bllokuar prej disa kohësh në Greqi janë në pritje për të nisur rrugëtimin e tyre për vendet e BE nëpërmjet kufirit të bllokuar të Maqedonisë. Rruga e tyre drejtë Gjermanisë ka qenë prej disa vitesh nga Greqia në Maqedoni-Serbi-Kroaci-Austri, por ka kohë që Maqedonia ka mbyllur kufirin e saj. Janë hedhur ide që refugjatët e bllokuar në Greqi të hyjnë në territorin e Shqipërisë. Por çfarë i pret refugjatët në Shqipëri? Shqipëria është një vend kodrinor-malor ku policia shqiptare e ka të vështirë të kontrolloj kufirin dhe mafien e klandestine që është gati të filloj trafikimin e tyre drejtë Italisë. Prej vitesh jemi dëshmitarë që mafia e trafikut detar disa herë i ka hedhur në det klandestinët duke i lënë në mëshirën e fatit refugjatët e kombësive të ndryshme. Një problem tjetër është se ka mundësi që refugjatët të bien pre e mafies së trafikimit të organeve dhe shitjes së fëmijëve për tu adoptuar në familjet e pasura duke humbur përgjithmonë identitetin e tyre kombëtar. Ideja për ngritjen e kampeve në Shqipëri për të pranuar mijëra refugjat nuk është zgjidhje, por izolim i këtyre refugjatëve ku parashikohet që të qëndrojnë me vite në këto kampe si në burgu. Ku do të ushqehen me racione të kufizuara, nuk do kenë mundësi të kryejnë nevojat e tyre të përditshme, nuk do mund të dalin lirshëm jashtë territorit të kampit. Këto kushte do çojnë në një lodhje psiqike të shumë refugjatëve deri në vetëvrasje. Jemi dëshmitarë se gjëra të tilla kanë ndodhur ditëve të fundit në kufirin greko-maqedonas.

Pra çështja për të pranuar refugjatët sirian dhe irakian në Shqipëri nuk është aq e thjeshtë sepse kushtet ekonomike, pamundësia e policisë për të kontrollua kufirin me Greqinë i cili është malor-kodrinor bënë të pamundur rrugëtimin e sigurt të këtyre refugjatëve për në vendet e BE.

Prandaj do të ishte mirë që BE të marri vendime pozitive për të përfunduar me suksese rrugëtimi i refugjatëve dhe mos të japi ide për ti çuar në Shqipëri dhe më tej këta refugjatë të bien pre e mafies duke u bërë kurbane nëpër salla operacionesh të trafikut të organeve, të shitjes së fëmijëve apo ti hedhin në det ashtu siç ka ndodhur me qindra shqiptar e mijëra kinezë. Që të shmangim një tragjedi edhe më të dhimbshëm për këta njerëz duhet që tu lehtësojmë udhëtimin duke përdorur linjën hekurudhore nga Selaniku e deri në Austri. Kështu, kryejmë një akt human njerëzor. Pranimi për kalimin e refugjatëve nëpërmjet Shqipërisë për në vendet e BE është sa i dështuar edhe tragjik duke patur parasysh problemet që ngritëm më lart.

8 MARSI – FESTË APO PROTESTË?

by

Shkruan: Saranda R.Shala /
8 Marsi njihet si “Dita e Gruas” në të gjithë botën. Madje në shtete të ndryshme kjo ditë festohet si festë kombëtare. Kjo ditë shërben jo vetëm për bashkimin e grave pa dallim feje, race, kulture, gjuhe dhe prejardhjeje, por dhe për të kujtuar përpjekjet për barazi, paqe, drejtësi dhe ndërtim.
Kjo ditë u dedikohet mbi të gjitha grave të thjeshta, të cilat në saj të vlerave të tyre ndryshuan historinë botërore; kjo ditë u kushtohet grave të cilat për shekuj luftuan për barazinë e gruas në shoqëri. Në Greqinë antike, Lysistrata ishte nismëtarja e grevës së seksit ndaj burrave me kusht që ata të ndalonin luftën; gjatë Revolucionit Francez, gratë parisiene kërkuan të drejtat e grave nën thirrjen për “liri, barazi dhe bashkim”.
Pra, e parë në këtë këndvështrim, 8 Marsi është një festë, ku përkujtohet data e grave, të cilat kërkonin të drejtat e tyre, sepse më 8 mars 1911 Dita Ndërkombëtare e Grave shënohet për herë të parë në Kopenhagë, Danimarkë, me nismën e Klara Zetkin, udhëheqëse e Organizatës së Grave të Partisë Socialdemokrate gjermane.E parë në këndvështrimin tjetër, kur grave u mohohen të drejtat, në këtë rast e humbet nocionin e festës dhe kalon në anën tjetër, në kërkim të mosnëpërkëmbjes së këtyre të drejtave, pra kalohet në protesta.
Është e vërtetë që 8 Marsi është një ditë që mbart në vetvete respekt, dashuri të pafund, për ato gra qe na dhanë jetë nga jeta e tyre. Për ato që natën e bënë ditë dhe na mëkuan me qumesht nga gjiri i tyre edhe të drejtën për të mos humbur të drejtat që na takojnë. Për ato që gjenden pranë, sado larg që të jemi, sa herë zemrat tona dëshpërohen, sa herë shpirtrat tanë rënkojnë nga pesha e çdo lloj dhembjeje apo padrejtësie që u bëhet. Për atë krijesë të mbushur me kaq dashuri, me kaq mirësi.
Kur kjo ditë shërben për çka u tha më sipër, lind natyrshëm pyetja:. Por sa respektohen këto përpjekje për bashkim paqe e barazi?
Sinqerisht është për të ardhur keq që kjo ditë ka humbur origjinalitetin e saj dhe është transformuar në një ditë feste, ku shtrohen me tavolina mbushur sikur të jetë një dasmë. A ja vlen të festohet kjo ditë dhe cili është perceptimi për një ditë feste? A thua se gratë i gëzojnë të gjitha të drejtat e tyre dhe patjetër duhet kthyer në një ditë feste?
Nëse do ta shohim në aspektin social, dita e 8 Marsit duhet të kthehej në një ditë të kërkimit të të drejtave të tyre, sepse këto të drejta, jo vetëm që nuk ekzistojnë, por edhe ato pak të drejta nëpërkëmben, ose shkelen. Nuk mund të flasësh për liri të gruas, kur në fakt, ajo pas martesës trajtohet si pronë e burrit dhe që në këtë moment humbet edhe elementin më themelor, atë të lirisë. Problemet në drejtim të femrës janë aq të shumta, sa do të duheshin faqe të tëra për t’i përshkruar. Ajo që vihet re sot në shoqërinë mbarëshqiptare, qëndron në faktin se femra sot është e dhunuar në të gjitha aspektet e jetës dhe aq më tepër që vazhdon akoma, sot, në shekullin e 21, femra dhunohet fizikisht, trafikohet, pra në tërësi përdoret si një plaçkë tregu.
Është me të vërtetë për të ardhur keq për ato gra e vajza që janë futur dhe merren me politikë dhe janë bërë preh e politikanëve që i drejtojnë këto parti duke zbatuar symbyllur porositë dhe direktivat e tyre, duke mos ngritur krye për të kërkuar të drejtat dhe liritë e tyre? Dhe vetiu lind pyetja: Cili është vizioni i tyre në fushën që merren, apo duhet thënë se janë pa vizion fare? Edhe në këtë rast gruaja është e nënshtruar nga tutorët politikanë që i përdorin thjesht për fasadë dhe për vota.
Tradita e trashëguar nga regjimi monist, 8 Marsin e ktheu në festë dhe kjo traditë vazhdon akoma edhe sot e kësaj dite. Dihej qëllimi i atij regjimi, por ka ardhur koha sot, jo të festohet, por të kërkohen të drejtat e tyre, pavarësisht se mund të jenë të shkruara diku, por që kanë mbetur në sirtaret e harresës.
Meqënëse sot është 8 Marsi, dita ndërkombëtare e gruas, nga tërë ajo mori lajmesh që kam ndjekur për gjithë ditën, perveç kremtimeve dhe reklamimit tyre se si po “kënaqen”,duke festuar, nuk pashë ndonjerën prej tyre, duke protestuar e vizituar Nenat të cilat vuajnë për kafshatë goje.
Sot më shumë se festë, do te duhej të protestohet kudo nga gratë. Në jetën e tyre ka kaq shumë pabarazi, dhunë, beteja, probleme për të drejtat e tyre. Do të duhej të protestohej për të gjitha ato nëna që ende vuajnë zhdujen e fëmijëve e familjarëve të tyre. Do të duhej të protestohej për të gjitha ato femra të dhunuara nga çetnikët serbë, ku ende nuk është ndërrmarrë asnjë hap për dënimin e merituar të tyre, do të duhej të protestohej për të gjitha ato nëna që enden kufijve me fëmijë në dorë duke kërkuar strehim nga luftëra. Më shumë se festë, sot do të duhej të protestohej për liritë dhe të drejtat e tyre.