VATRA ËSHTË ME TË ARDHMEN E SHQIPËRISË, PA KRIMINELË DHE DROGË

March 1, 2020 by dgreca

– Deklaratë e Federatës Pan Shqiptare të Amerikës VATRA për Protestën e 2 Marsit, 2020- /

Federata Pan-shqiptare e Amerikës VATRA, po ndjek me shumë shqetësim situatën e rëndë të krijuar në Shqiperi si rezultat i ozurpumit tërësor të çdo pushteti nga nga Kryeministri Edi Rama.

Për analogji,Kushtetuta Amerikane mbrohet me çdo mjet nga Presidenti i SHBA.

Ndaj i kërkojmë dhe mbështesim Presidentin e Shqiperis në çdo veprim që do të merret për rikthimin kushtetues të institucioneve shqiptare.

Federata Panshqiptare e Amerikës VATRA e konsideron daljen në rrugë të Presidentit dhe bashkimin e tij me popullin si mjeti i fundit për të kthyer pushtetin atje ku ai buron, tek Populli.

Manifestimi i 2 Marsit është ﬁllimi i fundit i një qeverisjeje e cila shpopulloi, varfëroi dhe vrau shpresën e shqiptarëve.

Shqiptaro-Amerikanët janë me të ardhmen e Shqipërisë pa kriminelë dhe drogë, por me dinjitetet dhe prosperitet.

Përshëndetjet më të përzemërta nga Amerika!

Zoti e bekofte Shqipërinë!

As drejtësi, as përgjegjësi historike

February 28, 2020 by dgreca

… Nexhmije Hoxha jetoi gati një shekull, po nuk gjeti asnjë minutë kohë për të kërkuar ndjesë për krimet e diktaturës që ndihmoi që të vinte në fuqi e të mbahej me dhunë mbi popullin.

Nga Harry Bajraktari/

Një shprehje e thotë se ata që nuk mësojnë nga historia janë të dënuar që ta përsërisin.

Asnjë vend në Evropën Lindore nuk pati një regjim komunist më të egër se Shqipëria, mirëpo, po sa kanë mësuar vërtet nga kjo tragjedi shqiptarët?

Vdekja e gruas së diktatorit Enver Hoxha na kujtoi të gjithëve se gati 50 vjet krime e padrejtësi nuk u pasuan nga asnjë dhënie llogarie e mbajtje përgjegjësie.

Nexhmije Hoxha jetoi gati një shekull, po nuk gjeti asnjë minutë kohë për të kërkuar ndjesë për krimet e diktaturës që ndihmoi që të vinte në fuqi e të mbahej me dhunë mbi popullin.

Kush u përgjigj përpara drejtësisë për elitën kombëtare që u shkatërrua, për njerëzit e nderuar të shoqërisë që u pushkatuan, vdiqën në burgje nën tortura çnjerëzore, u dergjën në qeli të zhveshur nga dinjiteti, u internuan, u izoluan, u detyruan të fajësojnë veten publikisht etj.

Kush mban përgjegjësi për fëmijët e lindur në kampet e punës, të dënuar që foshnje me një jetë “të deklasuari”.

Një prej tyre, që u ka mbijetuar kampeve në Shqipëri, gazetari Beqir Sina, është larguar nga Shqipëria në SHBA. Ky është fati i shumë pasardhësve të të persekutuarve. Kurse nipërit e mbesat e kryekomunistëve po gëzojnë edhe Shqipërinë e re.

Askush nuk do që të shohë hakmarrje dhe gjakderdhje që do të çonte në luftë civile. Po një gjyq për krimet më të rënda dhe për diktaturën duhej bërë. Ku është një gjyq si ai i Nyrembergut, për komunizmin shqiptar?

Jo vetëm që askush nuk u dënua për krime, po askush nuk mori përgjegjësi. Askush nuk dha llogari. Askush nuk kërkoi ndjesë. As sa për sy e faqe.

Vetë gruaja e diktatorit që jetoi 30 vjet pas rënies së komunizmit, nuk tregoi kurrë pendim. Përkundrazi, deri në fund, përsëriti propagandën komuniste. Ashtu si Ramiz Alia, u tallën me popullin dhe me historinë.

Komunizmi shqiptar nuk doli kurrë në gjyq.

Për t’u kthyer te fjalia e parë e shkrimit. Pse duhet të kenë frikë sot politikanët e korruptuar? Ata që abuzojnë në krye të vendit? Ata që kanë bërë krime apo janë të lidhur me krimin, me drogën, ata që shkelin ligjin dhe vjedhin popullin? Në fund të fundit, kur pas 50 vjet krimesh të tmerrshme të komunizmit u pa që askush nuk u dënua, pse duhet të kenë frikë këta të sotmit për krime më ordinere?

Tre dekada në liri e demokraci, Shqipëria nuk e ka realizuar potencialin e saj të madh. Sigurisht jeta është më e mirë e nuk krahasohet me vitin 1990, po vendi mbeti jashtë BE-së, kur ajo u zgjerua disa herë, nga 12 në 28 anëtarë.

Demokracia nuk ka përparuar. Përkundrazi, sot, 30 vjet më vonë, vendi po shkon drejt një diktature. Vetëm një parti është në të gjitha nivelet e pushtetit. Ish-ministri i fundit i Brendshëm në kohën e komunizmit është sot kryetar i Parlamentit. Korrupsioni është kudo kurse drejtësia nuk ka forcë. Institucionet kanë humbur besimin e popullit.

Shumë nga këto probleme janë të kohës, po një faktor i madh për gjendjen e sotme është se u mbyll një kapitull i historisë pa nxjerrë mësime. Nuk pati një tribunal të madh për kriminelët dhe fajtorët kryesorë. Nuk pati gjyq historik për sistemin. Nuk pati as përgjegjësi e as drejtësi. Edhe shkrimet për vdekjen e Nexhmije Hoxhës nuk kishin reflektimin e duhur. Ikja e saj më kujtoi shanset që u humbën në këto 30 vjet dhe që nuk do vijnë më.

**Harry Bajraktari është themelues dhe botues i gazetës Illyria (1991-1998), një drejtues i komunitetit shqiptaro-amerikan, filantrop dhe përfitues i shumë çmimeve, duke përfshirë Nderin e Urdhrit të Kombit nga Presidenti i Shqipërisë, Medaljen Presidenciale të Kosovës për Meritat & Bardhë Thirrja Presidenciale e Shtëpisë për Amimin e Shërbimit.

Nexhmije Hoxha vdiq ne moshen 99 vjecare pa u penduar per krimet e diktatures.

Diktatura shqiptare pushkatoi pa gjyqe apo me gjyqe fallso kundershtaret e regjimit.
5, 577 burra dhe 450 gra u ekzekutuan

Më shumë se 26 mijë njerëz u burgosën dhe 77 mijë u dërguan në kampe të punës.

69 VITE NGA MASAKRA E REGJIMIT KOMUNIST -BOMBA NE AMBASADEN RUSE,22 INTELEKTUALET E PUSHKATUAR

February 26, 2020 by dgreca

– Cilës epoke tiranësh u përkasin…këto eshtra shpupurisur në pluhur, lidhur tok?!

– Vrastarët nuk janë prej fisesh leshtorë,/por komisarë të kuq, me yll të kuq gjëmbor!/

Komisarë qelish, pa gjyqe, pa firmë e vulë./Komisarë pa shpirt, pa besë, pa mend e pa turp./

Komisarë që japin me hakërrime mandatën,/me ngjirje, plotonë, krisma e plumba natën./…

Shkruan: Nga Agim Xh. Dëshnica/Dielli-arkiv/

Pas pyetjeve e kërkimeve të shumta, aty nga viti 1993, buzë lumit Erzen, nën një kodrinë afër Urës së Beshirit, u zbulua një gropë me eshtra njerëzish. Ç’qe ajo gropë!? Prania e grave të përzishme dhe e burrave të tronditur, tregonte se nuk ishte gjetur një tumë ilire, por një varr i përbashkët, varr makabër i motit 1951. Nga shenja të ndryshme ata njohën mbetjet nga trupat e 22 njerëzve të dashur, të pushkatuar në mesnatën e 26 shkurtit 1951, të lidhur tok me tela me gjemba, midis tyre dhe një vajzë. Oh, tmerr! Përse i vranë ata?

Nuk do të mjaftonin vrasjet e shumë patriotëve, pa gjyq e me gjyq, që nisën qysh nga nëntori i vitit 1944, kur sadisti Mehmet Shehu, i njohur për epitetet “terror i bardhë”, “terror i kuq”, në vitin 1949 do të shprehej: “Ne duhet ta ashpërsojmë luftën kundër armiqve të pushtetit tonë, të vrasim njerëz, që të mundemi ta përballojmë situatën.”

Viti 1951 ishte një kohë, kur shumë qytetarë të zhgënjyer shpresonin, se pas prishjes me jugosllavët, do të ndodhnin ndryshime të thella. Ata që kishin radio, dëgjonin Radio Londrën, me sinjalin e njohur “Ju flet Londra!”, apo Ankaranë, me “Burasi Ankara!” Shpresonin më kot! Ndërkohë natën, aktivistët e Frontit Demokratik, kërkonin nëpër rrugët e tarracat e Tiranës fletushkat e hedhura, ndoshta nga qielli, kurse ditën nëpër trotuare, civilë të paguar gjurmonin kalimtarë të dyshimtë. Në mure u dukën pankarta me fjalën e rreptë “Vigjilencë!” Në Durrës, kur qytetarët ktheheshin në shtëpi, gjenin mbi radio letra me shënimin tronditës: ”Mos e hapni në kanalet italiane!” Në bregdet pushuesit porositeshin të ndërprisnin lojën me domino e të hynin ndër fjetore. Nga dritaret dukej në muzg patrulla e rojeve bregdetare me armë në duar. Banorët e majmur të Bllokut, natën shihnin ëndrra të frikshme me sulme të befasishme nga deti e ajri dhe nga malet. Ndaj zgjoheshin të trembur dhe në mbledhje të fshehta, hartonin lista arrestimesh me emra të diktuara nga krerët kryesorë të partisë, disa të njoftuara edhe nga agjentët e sigurimit.

Befas, në krahun e shkretë të oborrit të Ambasadës Sovjetike në rrugën e Durrësit në Tiranë, shpërtheu një sasi e pakët dinamiti, nga e cila u thyen vetëm disa xhama. Dhe ja, brenda një nate, sipas listave të përgatitura qysh më parë, u shoqëruan të lidhur mbi treqind vetë, midis tyre, Sabiha Kasimati, dijetare e Institutit të Shkencave, Jonuz Kaceli, nga familja e madhe e Kacelëve, Fejzi Dika, i lauruar në Montepelier për filozofi dhe pedagogji, poet e mendimtar patriot, Ing. Vasil Noçka, një prej yjeve të Universitetit të Shtutgardit, Prof. Ibrahim Babamusta, personalitet i njohur i kulturës perëndimore, Gaqo Qano, doktor i kirurgjisë dentare, i kthyer nga studimet në SHBA, Gani Strazimiri, inxhinier i shquar i ndërtimit, Rrok Radovani, profesor i kimisë, Tefik Gabrani, ekonomist, zotërues i disa gjuhëve, patriot i kthyer nga Selaniku në atdhe për Kosovën e shumë të tjerë. Nga listat e zeza nën diktatin e E. Hoxhës dhe të M. Shehut, u përzgjodhën për pushkatim 22 vetë,të gjithë banues në Tiranë.Shumë njerëz qenë të bindur se atentati dhe arrestimet u kryen me urdhër nga lart, me anën e shërbimit të fshehtë, me emrin Sigurimi i Shtetit, duke fashitur kështu ëndrrat e shpresat e qytetarëve për shembjen e diktaturës. Asnjë nuk u pyet për ngjarjen e bujëshme me dinamit, por veç për ndodhi e biografi të paraluftës. Madje, pati zyrtarë rusë, që ndërhynë për lirimin e disave prej tyre. Ishte koha, kur marrëdhëniet me Bashkimin Sovjetik, po bënin hapat e para. Viktitimat e terrorit komunist, të pushkatuar pa faj e pa gjyq, më 26 shkurt 1951 pranë Urës së Beshirit. Të lidhur tok me tela u varrosën në një gropë të përnbashkët- një krim barbarar i padëgjuar në histori.

Ata 22 fatkeqë, pasi lindën, u rritën dhe u shkolluan, ecën nëpër udhën e jetës, herë me gëzime të pakta, herë të tronditur nga zhgënjime, apo nga dramat familjare, së fundi do t’i priste një mbarim tragjik, nga dora gjakatare e tiranit komunist E.Hoxha dhe e xhelatit M. Shehu. Pas arrestimit, u pushkatuan në mbarim të pesë ditëve, pa prokuror, pa gjyq e pa asnjë shpjegim zyrtar,në mesnatën e 26 shkurtit të vitit 1951, pranë Urës së Beshirit.Ky veprim u quajt i përligjur, sipas një dekreti mizor me gjashtë nene, për “veprimtari terroriste“, që u hartua me vonesë nga kreu i Ministrisë së Brendshme M. Shehu dhe u miratua rrufeshëm nga Presidumi i Kuvendit Popullor dhe Byroja e PPSH, më 26 shkurt 1951, kur gjithçka, pa gjyq, kishte marrë fund. Ministri i Drejtësisë u përjashtua nga kjo orgji juridike e pështirë. 26 shkurti shënon një datë të zezë të drejtësisë shqiptare që ngjeth jo vetëm çdo jurist në botë, por edhe njeriun më të thjeshtë.Një oficer i lartë i asaj kohe të mbrapshtë dëshmon: “Për pushkatimin e këtyre personave, nuk u bë gjyq! Ata u çuan direkt në vendin e pushkatimit dhe nuk u la kohë për gjykimin e çështjes.“Pra, asnjë seancë gjyqësore nuk u zhvillua. Nuk u dëgjua as prokurori, as gjyqtari. Mungonin dëshmitarët dhe avokati. Viktimat, të lidhur me tela me gjemba të kohës së luftës, i hipën në një kamion. Jonuz Kacelin të vdekur nga torturat e hodhën nga dritarja. Askush prej tyre nuk u njoh me vendimin. Në mes të natës, kur era e maleve ulërinte si mallkim, i pushkatuan barbarisht të gjithë ashtu siç qenë, të lidhur tok.Kur krismat e armëve pushuan, u dëgjua britma e dhimbshme e një gruaje: “Ç’i paskam bërë perëndisë!“ Ishte Sabihaja! Plumbi nuk e kishte kapur! Atëherë iu sulën dhe ia shuan jetën, duke e qëlluar egërsisht me kondakët e pushkëve. Pas disa çasteve, britmat e saj pushuan. Ndihej vetëm ulërima e erës dhe rrjedha e tërbuar e Erzenit. Një vetull hëne e pikëlluar rrezëllinte midis reve. Të vrarët, ashtu siç qenë, i mbuluan shkel e shko, në një gropë të përbashkët. Gjithçka kishte marrë fund. U dëgjua një motor që u ndez. Xhelatët, pasi mbaruan detyrën me sukses, u zhdukën si hajna nëpër natë. Të nesërmen nëpër shtëpitë e Tiranës, fshatarët e fshatit pranë, trokitën të tronditur dhe rrëfyen ç’kishte ndodhur në mesnatë.Vite më vonë, ndërsa punohej për shpyllëzimin e asaj zone, një traktoristi i ra të fikët, kur pa që traktori nxori papritur një kufomë gruaje dhe po e hiqte zvarrë. Qe trupi i patretur i martires Sabiha Kasimati…

Pas ekzekutimit të viktimave, që shkuan drejt vdekjes pa e ditur pse, dokumentet gjyqësore u plotësuan të mangëta. Kur viktimat nuk jetonin më, nga një dokument i vonuar gjyqësor, merret vesh një vandalizëm i paparë, se më datën 27 shkurt 1951, një trup gjyqtarësh fantazmë i përbërë nga tre vetë, pa praninë e prokurorit, kishte dhënë vendimin e dënimit me vdekje për 22 të vdekur! Në atë dokument të turpshëm mungon sërish një nënshkrim.

Pra, bllokmenët, uzurpatorët e Shqipërisë, me atë vrasje, kërcënuan gjithë popullin liridashës, kërcënuan drejtësinë, kërcënuan edhe Zotin. Me këtë rast, E. Hoxha u rek të tregonte dashurinë e madhe për miqtë e rinj sovjetikë, e mbi të gjitha të qetësonte jetën e tij të mbrapsht. As Shekspiri i tragjedive, s’do të mund të gjente fjalë për të treguar, sesi brenda një nate u krye ajo masakër e llahtarshme.

Pas atij akti kriminal, diktatori E. Hoxha do të hakërrehej me grushtin lart: “Reaksioni i brendshëm është strukur si miu dhe po lëvizi, e piu e zeza!”

Ja, cilët ishin ata, shumica në moshë të re, që humbën jetën, pa asnjë faj, nga pushkatimi mizor në natën e ftohtë të 26 shkurtit 1951:

Sabiha Kasimati,

38 vjeçe. E lindur në Edërne të Turqisë,e diplomuar në Itali. Megjithëse iu ofrua një vend pune në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ajo vajzë patriote e ditur, nga fisi njohur i Kasimatëve. dëshiroi vendin e saj, Shqipërinë, ndaj më 1945, u kthye në atdhe dhe punoi në Institutin e Shkencave, krahas shkencëtarëve të shquar në histori. Si ishte e mundur të dënohej pa faj e të masakrohej egërsisht një engjëllushe e atillë? Për atë krim barbar ndaj asaj vajze të rrallë dijetare, fajtor ishte vetë dora e përbindëshit ziliqar E. Hoxha. Kumti i saj njërzor jeton edhe sot:“evolucioni është në natyrën e gjërave. Me dhunë nuk shkohet dot as në socializëm, as në demokraci; shkohet drejt shkatërrimit.”

Manush Peshkëpia,

39 vjeç, poet patriot, lindur në Vlorë. Analistët e letërsisë e rendisin krahas me Fishtën, Poradecin, Koliqin, Kutelin etj. Ja, si është shprehur intelektuali i shquar Vedat Kokona:“Shumë nga shokët e mivdiqën zemërplasur pas dekadash me vuajtje dhe mjerime. Një nga këta fatzinj ishe edhe ti, Manush. Askush në këtë sallë dhe jashtë saj nuk të ka njohur si të kam njohur unë, si vëllai, gjashtëdhjetë vjet më parë… Shumë njerëz kam njohur në jetën time, pak kam çmuar, shumë pak kam dashur siç të kam dashur ty. Ti shkruaje vjersha pa e hequr veten poet, të mos jesh poet në vargje, nuk është faj. Faj është të mos jesh njeri. Ti, Manush, ishe poet njeri!” Edhe pas pushkatimit nga terrori i kuq në mesnatën e 26 shkurtit, ky poet njeri mbeti i gjallë në vargje e në dritë.

Tefik Shehu,

39 vjeç, lindi në Gjakovë. I diplomuar në Zagreb për ekonomi, financë dhe drejtësi. Në vitin 1939 u vendos e punoi në Tiranë. Pas pushtimit të Shqipërisë u kthye në Gjakovë. Atje u arrestua nga serbët, por mundi të shpëtonte me ndihmën e nacionalistëve shqiptarë. Më 1945 u arrestua nga komunistët shqiptarë në Tiranë, por me ndihmën e avokatit Koço Dilo, shpëtoi nga pushkatimi. Më 26 shkurt 1951, askush nuk mundi ta mbronte nga kriminelët.

Pjerin Guraziu,

45 vjeç, lindur në Shkodër. Doktor i Shkencave Ekonomike, sportist me arritje të nivelit ndërkombëtar. Pedagog në shkollën tregtare të Vlorës. Drejtor i Doganës së Tiranës më 1938. Pas luftës, shef finance në Ministrinë e Financave dhe në Ministrinë e Bujqësisë. Anëtar i komisionit për organizimin e garave atletike në Ballkaniadën e vitit 1946. Për këto aftësi meritoi pushkatimin.

Jonuz Kaceli,

43 vjeç, lindi në Tiranë, në familjen e madhe patriote të Kacelëve, e njohur për shërbime në dobi të atdheut, në ekonomi, kulturë, art etj. Më vonë, sipas një dëshmitari, për këto vlera, sadisti ministër i Ministrisë së Brendshme M. Shehu e vrau me tortura dhe e hodhi nga dritarja.

Anton Delhysa,

47 vjeç, lindur në Prizren. Specialist ndërtimi, kishte kryer me përfundime të shkëlqyera Shkollën Teknike të Fulzit. Njihet si drejtues i punimeve për ndërtimin e Shkollës Amerikane në Golem të Kavajës, të rikonstruksionit të Shkollës Teknike të Fulzit dhe të Ambasadës Amerikane në Tiranë. Pas luftës drejtoi punimet për ndërtimin e fabrikës së sheqerit në Maliq, për spitalin e Gjirokastrës, për fabrikën e tullave në Vorë, etj. Për punën e tij, u dekorua edhe nga Presidiumi i Kuvendit Popullor. Së fundi, u shpërblye me pushkatim!…

Haki Kodra,

30 vjeç. Lindi në Dibër të Madhe. Pasi u diplomua për ekonomi në Universitetin e Zagrebit, u kthye në Dibër, ku ngriti një biznes të madh, por u luftua nga serbët, ndaj u largua dhe u vendos më 1940 në Tiranë. Pas luftës punoi në sektorin ekonomik. Në vitin e zi 1951 u pushkatua pa mëshirë e pafaj nga terroristët e kuq shqiptarë.

Gafur Jegeni,

41 vjeç. Lindi në Dibër. Ishte një nga përfaqësuesit e shquar të Jegenëve të Dibrës. Kreu studimet e larta në Akademinë Ushtarake në Itali. Nga viti 1935 më 1937, komandant i kufirit bregdetar të Shqipërisë. Në ditët e prillit 1939 në Vlorë, me gradën kapiten, kreu detyrën si patriot për mbrojtjen e atdheut. U arrestua dhe gjyqi ushtarak e dënoi me vdekje, më pas u internua në Ventotene. U lirua nga anglo-amerikanët më 1943. Pas kësaj u tërhoq nga ushtria. Në shkurt të vitit 1951, në vend të plotonit ushtarak italian të ekzekutimit, u ndodh përballë skuadrës së pushkatimit barbar me ushtarë shqiptarë, që mbanin yll të kuq në ballë.

Myftar Jegeni,

36 vjeç. Lindi në Dibër. Kreu Akademinë Ushtarake më 1937 në Itali. Me gradën kapiten më 7 prill 1939, luftoi në Durrës për mbrojtjen e atdheut, më pas edhe kundër ushtrisë gjermane. Kundërshtoi masakrat jugosllave, ndaj serbët, pasi e arrestuan, e dërguan në duart e komunistëve në Shqipëri. Pas prishjes së marrëdhënieve me Jugosllavinë, punoi llogaritar në një ndërmarrje ndërtimi në Tiranë, deri në vitin 1951. Nuk mundi të punonte më, sepse në atë mesnatë të zezë e pushkatuan pabesisht.

Reiz Selfo,

lindur në Gjirokastër. U shqua si një nga sipërmarrësit e aftë në tregëti dhe në ndërtim. Disa nga veprat, si Firma “Selfo” në Vlorë, Ura e famshme e Dragotit mbi lumin Vjosë, Ura e Bënçës në Tepelenë, disa shkolla, ndër to, Gjimnazi në Gjirokastër dhe shumë të tjera, janë tregues të qartë të ndihmës së tij për lulëzimin e Shqipërisë. Si njeri bamirës dikur i dha ndihmë financiare edhe vetë E. Hoxhës, por dora e atij diktatori gjaktar, më 26 shkurt 1951, ia rrëmbeu jetën pa mëshirë biznesmenit të madh patriot.

Qemal Kacaruho,

49 vjeç. Lindi në Gjirokastër. Ekonomist, zotërues i disa gjuhëve të huaja. Në vitet 20-40 punoi si kryeinspektor në doganën e Sarandës, më pas drejtor i përgjithshëm i Monopoleve dhe i Tatimeve në Ministrinë e Financave. Ndërkohë, mori pjesë në luftën kundër pushtueve italo-gjermanë. Pas luftës nuk u pranua të punonte si ekonomist në Tiranë, por jashtë saj, në minierën e Rubikut. Së fundi, e lanë jashtë edhe nga jeta, por nuk mundën ta fshinin nga kujtesa e kombit.

Zyhdi Herri,

30 vjeç. Lindi në Tiranë. Mësoi në Liceun e Korçës dhe në Gjimnazin e Tiranës, më pas vazhdoi studimet për drejtësi. Gjatë luftës bashkëpunoi me Frontin N.Çl. Pas luftës, ishte kryeredaktor i gazetës Bashkmi në Tiranë. Më pas e priti nata e ftohtë e pushkatimit pa gjyq e pa faj.

Gjon Temali,

47 vjeç. Shkodran. Në vitet 40 studioi për farmaci në Universitetin e Firences. Nga viti 1946 deri në shkurt të vitit 1951, farmacist në Spitalin e Tiranës. Ky njeri, i përkushtuar në shërbimin human të mjeksisë, u desh të vritej si “terrorist”, pa gjyq e pa faj!

Petro Konomi,

30 vjeç. Lindur në Kajro. Kreu studimet e larta në Turqi, në Robert Kolezh, mandej në Akademinë Ushtarake në Itali. Gjatë luftës përkrahu Frontin N.Çl. Pas luftës u emërua në ATSH. Edhe ky punonjës korrekt, duhej lidhur me tela, për t’u vrarë barbarisht!

Niko Lezo,

50 vjeç. Lindur në Delvinë. Kimist. Zotërues i disa gjuhëve të huaja. Kreu Universitetin e Tuluzës në vitin 1921. Dy vjet më pas, ngriti të parin laborator kimik në Tiranë. Po atë vit zgjidhet deputet i Delvinës. Më 1940 arrestohet e internohet në Ventotene. Pas luftës, punon sërish kimist në laboratorin, që tashmë ishte nën vartësinë e Ministrisë së Shëndetësisë. Ky themelues i paharruar i laboratorit të parë shqiptar, u pushkatua pa mëshirë për kurrfarë faji!

Pandeli Nova,

59 vjeç. Lindur në Opar, në një familje të pasur. Ekonomist. Zotërues i disa gjuhëve të huaja. Deri në vitin 1944 u mor me tregëti dhe njëkohësisht ndihmoi Frontin N.Çl. Pas luftës punoi në një shoqëri tregtare çeko-shqiptare. Prind i një djali partizan. Në mesatën e 26 shkurtit 1951, dëgjoni për herë fundit, zërin e ashpër të komandantit komunist: Zjarr!

Thoma Katundi,

më i “vjetri” në moshë, 64 vjeç! Lindur në Katund të Korçës. Ish Vatran në SHBA. I djegur nga malli, u kthye në atdhe dhe punoi me ndershmëri. I edukuar nga idetë demokratike amerikane, duke përbuzur çdo tirani, humbi jetën më 26 shkurt 1951. Faji i tij nuk ishte vetëm dashuria për lirinë, por edhe malli për atdheun!

Mehmet Shkupi,

58 vjeç. Lindi në Shkup dhe banoi në Tiranë. Ish pronar me arsim të mesëm dhe me profesion mjeshtër kaloriferi. Dyshohej si “agjent” i Legatës Franceze dhe se, gjoja, zhvillonte veprimtari terroriste. Pra, u dënua me vdekje pa asnjë provë e pa gjyq konkrete e pa gjyq!

Ali Qorraliu,

61 vjeç, tiranas i pasur, jurist. Kreu studimet e larta në Kolegjin Juridik të Selanikut. Në kohën e luftës përkrahu Ballin Kombëtar, ndaj edhe u burgos nga regjimi komunist. Si u lirua, e arrestuan së dyti herë si “terrorist“ dhe e pushkatuan pa mëshirë, pa gjyq! Kur u zbulua ai varr i kobshëm masiv, u vu re se para pushkatimit ia kishin shkulur dhëmbët e florinjtë!

Fadil Dizdari,

me origjinë nga Shkodra, lindur në Kavajë. Në kohën e Zogut kishte punuar si sekretar prefekture. I dashuruar pas librave, mbante hapur një librari në qendër të Tiranës. U arrestua dhe u pushktua pa gjyq, i dyshuar si “terrorist”, e “armik i pushtetit popullor.” Në të vërtetë, faji i tij ishte bujaria. Shiste pothuajse falas kryeveprat botërore, të ashtuquajtuar libra “të verdha” të autorëve me famë, si Viktor Hygo, Aleksandër Dyma, Frederik Shiler, etj. Nga ai shpëtoi vetëm unaza e fejesës, që u gjet në gropë, për të dëshmuar krimin e fshehtë e barbar në atë mesnatë të paharruar.

Hekuran Troka,

32 vjeç. Lindi në Kuçovë dhe banoi në Tiranë, me profesion tregtar. Në listën e zezë për atë djalë të hijshëm, ishte shënuar: “tregtar i dyshimtë spekulant”, “agjent i shërbimeve të huaja” dhe “ terrorist.” U pushkatua i dyshuar, pa gjyq. Familja iu internua dhe punoi në punë të rënda për bukën e gojës!

Lluka Rashkoviç,

51 vjeç. Lindur në Mal të Zi. Ardhur në Shqipëri me familjen në kohën e mbretërisë. Merrej me transport udhëtarësh. Ishte jashtë çdo rryme politike. Për jetën e pastër dhe punën e ndershme në shërbim të qytetarëve, e arrestuan dhe e pushkatuan pa gjyq!

Për atë gropë të braktisur në errësirën e ftohtë 60 vjet më parë nga xhelatët e nga fajtorët e shekullit, folën eshtrat, folën edhe gurët, folën arkivat e zbuluara edhe ato si gropa e të vrarëve. Foli kujtesa e njerëzve të ndershëm, e motrave, vëllezërive e nipave, foli kujtesa e një populli të tërë. Ishte një e folur me zë të lartë, që ta dëgjonte bota. për të marrë vesh, se ç’ishte në të vërtetë Republika Popullore Socialiste, ose Komuniste, e E. Hoxhës dhe e M. Shehut, “fanari ndriçues”, burgu e varri i përbashkët i shqiptarëve….



***

RRJEDHA E LUMIT NËN URË

Kushtuar 22 shqiptarëve të vrarë,

pa gjyq e pa faj, në vitin 1951,

pranë Urës sëBeshirit.

Erzeni trishtueshëm te Urë e Beshirit rrjedh,

e sillet e shtillet vorbulla te bregu nën gjeth.

Me zhaurimë në zall, mbi bar hedh lot-stërkala

sado krim në terr, me pëshpërimë përhapet fjala!

Dritaret e hijet, dushqet e shkurret, tregojnë,

për gropë martirësh në heshtje dhe gurët vajtojnë.

Dhe toka e zezë për njerëz të mirë pa faj,

ndër tela me gjemba thurur gjallë, skaj më skaj.

Cilës epoke tiranësh u përkasin, o antropolog,

këto eshtra shpupurisur në pluhur, lidhur tok?!

Mos janë ilire, në errësira kohësh vrarë

nga sëpata, shigjeta e ushta hordhish barbarë?

Jo, jo! Vrastarët nuk janë prej fisesh leshtorë,

por komisarë të kuq, me yll të kuq gjëmbor!

Komisarë qelish, pa gjyqe, pa firmë e vulë.

Komisarë pa shpirt, pa besë, pa mend e pa turp.

Komisarë që japin me hakërrime mandatën,

me ngjirje, plotonë, krisma e plumba natën.

Dhe bisha fle, kur ngryset në pyll a në shpellë!

Dhe ujët fle, drurët prehen në gjumë të thellë!

Më kot fërkojnë duart me gjak komisarët,

më kot mundohen të harrohen gjithë të vrarët!

Nga gropa, nga gropa shpirtrat fluturuan lart,

me fllad Perëndie u qetua çdo lëngatë!

Një poet qiejsh ndër muza, libra diturie,

një bir Kosove e burrë i urtë malsie!

Njeri fisnik nga derë artistësh lulëzimi!

Ekonomist një tjetër me ëndrra përparimi!

Tjetri vatran, zhuritur nga mall mërgimi!

Një ëngjëllore, nimfa e gjallërisë ujore,

Sabi, Sabihaja, puhiza mëngjezore!

Në lumej, det, oqean dëgjohet thirrja e saj,

shpirti fëminor endet livadhesh në parajsë.

Mërmërojnë valët: Sabiha! Sabiha!

Buçasin dallgët: Sabi! Sabiha! Sabiha!

Erzeni u zgjua, te urë e Beshirit rrjedh,

e sillet e shtillet nën lule e gjeth,

me zhaurimë në zall e mbi bar hedh lot-stërkala,

për krime terri me oshëtimë përhapet fjala!

ADEM DEMAÇI I KUSHTOI GJITHË JETËN IDEALIT TË KOMBIT SHQIPTAR

February 26, 2020 by dgreca

-Kryeministri Kurti në hapjen e ekspozitës “Kujtesa e Kosovës, portrete të Adem Demaçit në pikturë dhe fotografi”: Baca Adem është veprimtari më unik që kemi pasur, sepse është veprimtari më autentik që mund ta imagjinoni/

Prishtinë, 26 Shkurt 2020-Gazeta DIELLI/

Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, mori pjesë në hapjen e ekspozitës “Kujtesa e Kosovës, portrete të Adem Demaçit në pikturë dhe fotografi”.

Me këtë rast, kryeministri Kurti tha se Baca Adem i kushtoi gjithë jetën e tij idealit të kombit shqiptar tek i cili ai e gjente vetveten dhe të vërtetën.

“Baca Adem e kuptonte se përtej dallimeve që ne kishim, kishte diçka që na bashkonte, e kjo ishte edhe të qenit shqiptar, edhe njerëz liridashës”, tha kryeministri Kurti, duke theksuar se si kryeministër i Republikës së Kosovës bashkë me ministren e Kulturës, Rinisë dhe Sportit, zotohen se do të përkujdesen për botimin dhe shpërndarjen e veprës së plotë të Adem Damaçit.

Fjala e plotë e kryeministrit Kurti:

Të nderuar organizatorë,

Pjesëmarrës dhe qytetarë të nderuar,

Faleminderit që më keni ftuar të flas sot në këtë ekspozitë që vjen për nder të ditëlindjes së Adem Demaçit, atij më meritorit e më të devotshmit, atdhetarit e liridashësit, patriotit e intelektualit, me të cilin jemi të rrethuar në këtë ekspozitë përmes pikturave dhe fotografive të tij.

Baca Adem është veprimtari më unik që kemi pasur sepse është veprimtari më autentik që mund ta imagjinoni.

Jetën e tij ai e kuptonte si shërbim për popullin shqiptar dhe nuk kishte shpërputhje midis mendimit dhe fjalës dhe sjelljes dhe veprimit.

Ishte i njëjti gjithmonë Baca Adem, në çdo situatë tërë kohën.

Kur nuk kishin shkolla shqiptarët, Adem Demaçi ishte mësuesi, kur nuk kishin universitet ishte intelektuali i tyre, e kur nuk kishin ushtri ai ishte luftëtari.

Kur ishim të shpërndarë ai na bënte bashkë e kur harronim ai na rikujtonte, prandaj kjo ekspozitë vjen si freskim i kujtesës për të, por edhe rikujtim e reflektim për vetën tonë, për punën dhe rrugëtimin tonë të përbashkët.

Baca Adem i kushtoj gjithë jetën e tij idealit të kombit shqiptar tek i cili ai e gjente edhe vetveten edhe të vërtetën.

Baca Adem e kuptonte se përtej dallimeve që ne kishim, kishte diçka që na bashkonte, e kjo ishte edhe të qenit shqiptar, edhe njerëz liridashës.

Ai e kuptonte se çfarëdo që ne mund të arrinim të vetëm, vetëm të bashkuar mund të arrinim qëllimet e përbashkëta.

Por, bashkimin tonë Baca Adem kurrë nuk e shihte kundrejt ose kundër dikujt tjetër. Gjithmonë e shihte për të mirën e përbashkët, pa dallime, pa diskriminim, pa favorizime, pa privilegje, dhe këtë e bënte në një rrafsh universal. Bashkimin tonë ua dëshironte edhe të tjerëve.

Pra, nuk përçante të tjetër për të na bashkuar neve, por na bashkonte neve për vetën tonë e kundër askujt tjetër. Adem Demaçi ishte vetëmohim me paramendim. Ai e dinte që populli i shtypur ekziston për aq sa reziston. Filloi si gazetar, shkrimtar dhe intelektual i ri, disidenti më emblematik i gjithë Evropës Lindore, e kulmoi si Përfaqësues i Përgjithshëm Politik i UÇK-së.

Nuk i mohonte të arriturat e të tjerëve, mirëpo vinte theksin tek ajo që ende ngelet e parealizuar.

Nuk kënaqej me pak, sepse gjithmonë besonte se meritojmë më shumë.

Unë nuk mund të them se di më shumë se të tjerët për Bacën Adem, apo se e kam njohur më mirë dhe e kam dashur më shumë se të tjerët, por ajo që di është se ndjej një falënderim të veçantë për njeriun pa të cilin rrugëtimi im do të ishte i pamundur.

Baca Adem është tallur me vdekjen dhe i ka buzëqeshur rrezikut. I qëndrueshëm përtej çfarëdo përfytyrimi dhe frymëzues jashtë cilësdo vetëdije.

Adem Demaçi ka jetuar gjatë dhe shumë, i tillë do jetë edhe ndikimi i tij: i gjatë në ardhmëri dhe i shumtë ndër brezat që do të vijnë.

Si kryeministër i Republikës së Kosovës bashkë me ministren tonë të Kulturës, Rinisë dhe Sportit, ne zotohemi se do të përkujdesemi për botimin dhe shpërndarjen e veprës së plotë të Bacës Adem, të Adem Demaçit.

Ai na e ka lënë mësim jetën e tij, por ka lënë edhe shumë vepra të shkruara të cilat janë aq të rëndësishme për jetën tonë dhe gjeneratat që vijnë.

US Health Agency Warns of Imminent Coronavirus Outbreak in US Communities

February 25, 2020 by dgreca

U.S. citizens should expect coronavirus outbreaks in their communities, warns the U.S. Centers for Disease Control and Prevention.

CDC vaccine expert Dr. Nancy Messonnier said Tuesday, “It’s not so much a question if this will happen in this country anymore but a question of when this will happen.”

She urged Americans to expect their daily activities to be significantly affected by the virus but could not predict how severe the spread of the virus would be in the U.S.

President Donald Trump has said the U.S. is in “good shape” regarding the virus.

“We are asking the American public to prepare for the expectation that this might be bad,” Messonnier warned.

The warning comes on the heels of an urgent message from a top World Health Organization official who said Tuesday that countries throughout the world should think about preparing for a coronavirus outbreak and be ready with rapid response plans when the virus arrives.

“If you don’t think that way, you’re not going to be ready,” said Dr. Bruce Aylward, chief of the joint WHO-Chinese mission to combat the deadly coronavirus. “The world is simply not ready, but it can be ready.”

Aylward praised China’s “extraordinary mobilization” to combat the outbreak as an example of how aggressive public health policy actions could limit the disease’s spread. “China knows how to keep people alive,” he declared.

He urged countries to prepare isolation areas and hospital beds, and ensure the availability of oxygen and respirators for patients suffering from severe cases of a coronavirus infection.

China and South Korea reported more cases of a new coronavirus Tuesday, as stock markets in Japan had a second consecutive rough session following a day of global losses and U.S. President Trump sought $2.5 billion from Congress to fight the outbreak.

Chinese health officials said there were 71 new deaths and 508 new cases there, bringing the overall toll in the country where the outbreak began two months ago to more than 2,663 dead and 77,500 people infected.

South Korea has been the hardest-hit outside of China, with its total cases rising to about 1,000 Tuesday with ten dead.

Authorities there have delayed the start of the school year, sterilized the halls of the National Assembly and urged people to stay home if they experience fever or respiratory symptoms. Officials also postponed the start of the domestic football league, and on Tuesday the professional basketball league said games would go on without spectators.

South Korean President Moon Jae-In called the situation “very grave” as he made a visit Tuesday to Daegu, where most of the country’s cases have been located. Moon pledged the government would give its full support and said South Korea will “achieve a victory” in the fight against the virus.

Iran reported its own spike to 95 total cases with at least 15 deaths.

The United Arab Emirates announced through its state news agency a ban on all flights to and from Iran in response to the virus outbreak.

Monday brought reports of the first cases in several countries, including Iraq, Afghanistan, Kuwait, Bahrain and Oman, each of which had links to Iran.

U.S. health officials announced Tuesday the launch of the first clinical trial testing of an experimental drug in hospitalized patients with the coronavirus.

The U.S. National Institutes of Health said the antiviral drug remdesivir is being tested at the University of Nebraska Medical Center in the Midwestern city of Omaha. The first participant was a patient is a U.S. citizen who was quarantined on the Diamond Princess cruise ship.

U.N. Secretary-General Antonio Guterres called on governments around the world to do “everything that is needed.”

Trump said Tuesday that China is “working very hard” and that he thinks the United States is “in very good shape” at this point. “We’re fortunate so far, and we think it’s going to remain that way,” he said.

On Monday, his administration made its request to Congress, saying the money would go toward developing vaccines, and to buy supplies for treatment and protective equipment.

Democrats pushed back against the plan, saying the White House is not doing enough while trying to divert funding from other health priorities.

Markets in Japan closed down more than 3% on Tuesday, while markets in China rebounded from a sharp loss in early trading to closing just below Monday’s level. Hong Kong’s Hang Seng Index rallied late to a small gain Tuesday.

Key stock indexes in the United States fell about 3% Monday, and futures pointed to smaller losses when the markets open Tuesday.

Italy has also been hit hard with more than 200 cases and at least seven deaths. The government has canceled Carnival events and postponed major football matches, while also closing public sites.

Israel disinvited 3,000 international runners who had signed up for Friday’s marathon in Tel Aviv, saying the race could go ahead as planned, but without the competitors arriving from outside its borders.(Voa News)

***

Confirmed Coronavirus Cases Surpass 200 in Italy

By Sabina Castelfranco/ROME – The death toll in Italy from the coronavirus outbreak stands at seven with more than 200 cases confirmed. At least 10 towns in the north are in lockdown mode and the army is ensuring no one enters of leaves them during a quarantine period.

Italian authorities are working around the clock putting in place unprecedented measures in an effort to curb the surge in coronavirus cases. In at least six regions in Italy’s industrial north, schools and universities are closed. People have been told to stay away from their offices and remain indoors as much as possible.

Theaters and museums have also been closed as have bars and discos. Venice carnival events have been cut short for the first time ever. Authorities have banned all demonstrations and public gatherings, including sporting events and church services as Italy deals with the biggest outbreak in Europe. The head of Italy’s civil defense department, Andrea Borrelli, said authorities were surprised by how fast the virus has spread. He said a plan is in place to house people who have contracted the virus and for those in quarantine.
Borrelli says thousands of beds are available throughout the national territory and that army barracks and hotels have been made available. He also says extra food and medical supplies will be taken to the towns in lockdown in northern Italy.

Italian Prime Minister Giuseppe Conte says residents in affected towns could face weeks in lockdown.

In Milan over the weekend, many residents raided supermarkets, leaving empty shelves, fearing they would not be able to go to the shops. The Lombardy region is Italy’s hardest hit region and streets are deserted. Many people have been told to stay home and work from there. Those who venture out have been wearing surgical masks. One vendor outside a Milan railway station said he was selling the masks for $11 each.

University students in affected areas were unable to sit for their exams.

This student says she had three exams this week and all of them have been canceled. The student says she does not know when she will be able to take them.

According to the student, the Milan mayor said for the moment, colleges will be closed for a week but that this closure could be extended to a fortnight or more.

Italians have been told to avoid traveling to affected areas. At the airports, passengers are being checked for symptoms of the virus with heat sensors. Some regional train lines have canceled service, but fast trains between the major cities are still operating normally.