Në fillim të shkurtit 1902, u mblodh në Paris, Kongresi i Parë i Xhonturqve ose thënë ndryshe Kongresi i Opozitës Liberale Osmane. Ngjarja u përcoll me kërshëri nga shtypi europian. “L’illustrazione italiana”, më 15 shkurt 1902, paraqet këtë imazh nga Parisi, ku në qendër të fotografisë gjendet princi i kurorës Sabahaddin dhe në të djathtë të tij Ismail Qemal Vlora.

Gazeta franceze “Le Bloc”, që botohej nga burrështetasi francez Xhorxh Klemanso (Georges Benjamin Clemenceau, 1841-1929), publikoi më 22 shkurt 1902, një shkrim ku pasqyrohej zgjedhja e Ismail Qemalit në Komitetin e Përhershëm.

Ismail Qema Vlora kishte spikatur në qarqet intelektuale europiane si përkrahës i parimeve liberale. Ai përkrahte parimin e decentralizimit të Perandorisë Osmane, respektimin e të drejtave kombëtare dhe rivendosjen e kushtetutës osmane. Ismail Qemal Vlora ishte një figurë kyçe si e Lëvizjes Kombëtare Shqiptare ashtu edhe e Revolucionit të Turqve të Rinj. Ismail Qemali, së bashku me eksponentë të tjerë të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, u përfshinë në lëvizjen e Xhonturqve, duke pasur parasysh synimin për rivendosjen e kushtetutës së vitit 1876. Ata e shikonin atë si një mundësi për të realizuar të drejtat kombëtare shqiptare. Por, Ismail Qemali i mbeti besnik vizionit dhe ideve të tij, prandaj ai u nda me Turqit e Rinj që në kongresin e zhvilluar në Paris më 1902, pavarësisht se ai ishte edhe një prej organizatorëve të tij.

Ismail Qemali vendosi si kusht kryesor për pjesëmarrjen e tij në këtë kongres, përfaqësimin aty të të gjitha etnive të Perandorisë, në mënyrë që të formuloheshin dëshirat e të gjithë popujve. Kushtet e tij u pranuan dhe ai shkoi në Paris. Pas debatesh të gjata e të nxehta, shumica e Kongresit të Turqve të Rinj, e kryesuar nga princi Sabahedin dhe e përkrahur nga Ismail Qemali, dha pëlqimin t’u drejtohej një thirrje Fuqive për një regjim në përputhje me parimet e Kushtetutës së 1876. Ky organizim duhet të përfshinte të gjithë elementët etnikë në Turqi, duke u garantuar liri e drejtësi dhe mbrojtje të të drejtave kombëtare të tyre. Por, një ndarje e thellë u shënua lidhur me çështjen e ndërhyrjes së huaj. Grupi, i kryesuar nga filozofi Ahmed Riza, i cili këmbëngulte për një pushtet qendror të fortë, e kundërshtonte me forcë çfarëdolloj ndërhyrje të jashtme. Kështu që midis Turqve të Rinj filluan të merrnin formë dy rryma kryesore, njëra që favorizonte nacionalizmin turk dhe tjetra otomanizmin liberal.

Xhonturqit përkrahnin idenë e pushtetit të qendërzuar, ndërsa kombësitë joturke si shqiptarët dhe armenët ishin për decentralizimin e pushtetit. Ideja që përkrahte Ismail Qemali ishte dhënia e autonomisë për kombësitë joturke në perandori. Ismail Qemali mori pjesë në kongresin e xhonturqve si shqiptar. Ai kurrë nuk u bë xhonturk. Parulla e Ismail Qemalit ishte: “As me turqit e vjetër as me turqit e rinj, por të punojmë për vatanin”. Ismail Qemali ka bashkëpunuar me xhonturqit vetëm kur kjo ishte në interes të çështjes shqiptare. Ai kishte rezervat e veta ndaj krerëve xhonturq, ashtu si edhe krerët xhonturq kishin rezervat e tyre ndaj tij.

Megjithatë, xhonturqit kishin nevojë për njerëz të kalibrit të Ismail Qemal Vlorës. Ata i propozuan atij kryesimin e organit të tyre më prestigjioz të shtypit, gazetës “Osmanllë”. Ai nuk e pranoi propozimin, për arsye se, siç thoshin xhonturqit, “Ismail Qemali përpara çdo gjëje mendon për Shqipërinë.”. Sejfi Vllamasi, në librin “Ballafaqime politike”, shkruan se: “Ismail Qemali, i shquar si diplomat e patriot shqiptar, dhe me një prestigj të konsiderueshëm në Shqipëri e në Turqi dhe jashtë kufijve të perandorisë, peshonte rëndë. Për këtë shkak, xhonturqit e urrenin dhe ia kishin frikën”.

Ismail Qemali e shikonte bashkëpunimin me Turqit e Rinj si pjesë e luftës së përbashkët të shqiptarëve dhe turqve për vendosjen e rendit kushtetues në Perandorinë Osmane. Por, nga ana tjetër, ai kërkonte të ruante pavarësinë e Lëvizjes Kombëtare Shqiptare nga lëvizja xhonturke. Ai nuk dëshironte që shqiptarët të identifikoheshin si turq, osmanë apo myslimanë. Siç do të tregonin më pas faktet, politika dritëshkurtër dhe nacionaliste e xhonturqve, vuri në rrezik jo vetëm ekzistencën e popullit shqiptar, por edhe vetë ekzistencën e pavarur të kombit turk, i cili shpëtoi vetëm falë revolucionit të udhëhequr nga Mustafa Qemal Ataturk.

Ismail Qemal Vlora e shikonte vijimin e bashkëpunimit midis turqve dhe shqiptarëve në luftën e përbashkët për ta futur Turqinë në rrugën e reformimit dhe njohjes së të drejtave kombëtare dhe autonomisë për popujt brenda Perandorisë, duke u dhënë atyre autonomi sa më të gjerë në përputhje me nenin 23 të Traktatit të Berlinit. Largpamësia politike e Ismail Qemalit shfaqet edhe në letrën e datës 18 tetor 1900, nga Brukseli, ku ai flet lidhur me të ardhmen e Perandorisë Osmane. Pavarësisht verbërisë proverbiale të xhonturqve, Ismail Qemali e kishte kuptuar që herët rrezikun që u kanosej shqiptarëve nga shpërbërja e Perandorisë Osmane. Nuk do të kalonte asnjë dekadë dhe parashikimet e Ismail Qemalit do të bëheshin realitet.

Ismail Qemal Vlora i priu shqiptarët, duke e vendosur kombin mbi fenë. Kjo mundësoi krijimin e shtetit shqiptar mbi tri fe të ndryshme. Ai veproi njësoj si baballarët e kombit dhe hartuesit e Deklaratës së Pavarësisë së SHBA-ve në vitin 1776, të cilët pavarësisht se i kishin shërbyer Perandorisë Britanike, në fund e luftuan shtypjen e padrejtë dhe e udhëhoqën kombin e tyre drejt lirisë dhe pavarësisë.

Dr. Evarist Beqiri

Rrënjët Iliro-Dardane si Bazament i Doktrinës së Re Diplomatike të Dy Shteteve Shqiptare në Ballkan.

Prof. Dr. Fejzulla Berisha

Tiranë – Prishtinë

Dimensioni Transatlantik dhe Përgjegjësia Globale: Nga Identiteti Historik te Arkitektura e Re Diplomatike

Pjesëmarrja e Kryeministrit të Republikës së Shqipërisë dhe Presidentes së Republikës së Kosovës në një Bord të Paqes në Shtetet e Bashkuara të Amerikës përfaqëson një moment kulmor të artikulimit të arkitekturës së re diplomatike shqiptare në hapësirën transatlantike. Ky angazhim nuk mund të lexohet si një akt formal apo ceremonial, por si një manifestim i qartë i transformimit të faktorit shqiptar nga subjekt pasiv i dinamikave rajonale në aktor aktiv dhe kontribuues në rendin ndërkombëtar të bazuar në norma.

Në planin institucional, Bordet e Paqes në SHBA janë forume ku ndërthuren vendimmarrja strategjike, analiza e sigurisë ndërkombëtare dhe diplomacia shumëpalëshe. Ato përfshijnë aktorë politikë me peshë globale, ekspertë të së drejtës ndërkombëtare, institucione akademike dhe struktura analitike me ndikim në politikëbërjen ndërkombëtare. Prania e dy liderëve shqiptarë në një hapësirë të tillë përforcon legjitimitetin ndërkombëtar të dy shteteve shqiptare, rrit kredibilitetin e tyre diplomatik dhe konfirmon kapacitetin e tyre për të kontribuar në arkitekturën e sigurisë globale.

Në dimensionin gjeopolitik, kjo pjesëmarrje duhet analizuar në kontekstin e rivaliteteve të reja ndërmjet fuqive të mëdha dhe të tensioneve strukturore që karakterizojnë hapësirën ballkanike. Ballkani vazhdon të mbetet një zonë me ndjeshmëri të lartë strategjike, ku ndikimet e jashtme konkurrojnë për dominim politik dhe ekonomik. Në këtë realitet, koordinimi ndërmjet Tiranës dhe Prishtinës në forume të nivelit të lartë transatlantik konsolidon orientimin euro-atlantik të dy shteteve shqiptare dhe thekson rolin e tyre si faktor stabiliteti rajonal.

Ky sinkronizim diplomatik nuk është thjesht shprehje e afërsisë historike apo kulturore, por përfaqëson institucionalizimin e një doktrine të përbashkët të politikës së jashtme. Harmonizimi i mesazheve për paqen rajonale, respektimin e së drejtës ndërkombëtare dhe mbështetjen e rendit euro-atlantik dëshmon pjekurinë shtetformuese dhe konsolidimin e kulturës institucionale të dy republikave. Në këtë mënyrë, faktori shqiptar shmang fragmentimin e diskursit diplomatik dhe rrit kapacitetin negociues në arenën globale.

Nga pikëpamja juridike, kjo qasje është plotësisht e harmonizuar me parimet themelore të së drejtës ndërkombëtare publike, përfshirë sovranitetin, barazinë juridike të shteteve dhe bashkëpunimin ndërkombëtar. Koncepti i përgjegjësisë transnacionale, i cili përbën boshtin teorik të këtij studimi, nuk nënkupton ndërhyrje apo cenim të sovranitetit të të tjerëve, por artikulon një detyrim politik dhe moral për të kontribuar në stabilitetin rajonal dhe për të mbrojtur interesat legjitime të qytetarëve në përputhje me normat ndërkombëtare.

Pjesëmarrja në një Bord Paqeje në SHBA forcon kredibilitetin e Shqipërisë dhe Kosovës si shtete kontribuuese në sigurinë globale, zgjeron hapësirën për adresimin ndërkombëtar të çështjeve që prekin shqiptarët në rajon dhe legjitimon diplomacinë mbrojtëse në kuadër të standardeve universale të së drejtës ndërkombëtare. Kësisoj, faktori shqiptar afirmohet si promotor i paqes, dialogut dhe bashkëpunimit ndër-etnik, duke e tejkaluar narrativën e viktimizimit historik.

Në përfundim, rrënjët iliro-dardane përbëjnë substratin identitar dhe historik të vetëdijes kombëtare shqiptare. Megjithatë, në epokën e globalizimit dhe të ndërvarësisë strategjike, identiteti historik fiton relevancë ndërkombëtare vetëm nëse përkthehet në kapacitet institucional, në koherencë diplomatike dhe në kontribut konkret ndaj paqes dhe sigurisë globale.

Arkitektura strategjike e unitetit kombëtar nuk ndërtohet mbi retorikë emocionale, por mbi koordinim të institucionalizuar, përgjegjësi juridike dhe prezencë aktive në qendrat globale të vendimmarrjes. Kalimi nga narrativi historik në veprim strategjik, nga vetëdija identitare në përgjegjësi ndërkombëtare dhe nga mbijetesa historike në afirmim si faktor stabiliteti global përbën thelbin e doktrinës së re diplomatike të dy shteteve shqiptare.

Ky është imperativi i kohës sonë – një projekt që kërkon vizion, maturi shtetërore dhe thellim të kulturës juridike e diplomatike, në funksion të konsolidimit të paqes, stabilitetit dhe dinjitetit ndërkombëtar të kombit shqiptar.

Opinion nga Rafael Floqi/

Takimi inaugurues i Bordi i Paqes në Uashington shënoi një moment të ri në diplomacinë ndërkombëtare – por për Shqipërinë dhe Kosovën ai përfaqëson diçka edhe më të thellë: një kalim historik nga subjekt i ndërhyrjeve ndërkombëtare në aktor të angazhimit global për paqen. Në një tryezë ku u diskutua stabilizimi i Gazës, rindërtimi institucional, demilitarizimi dhe krijimi i mekanizmave financiarë transparentë, Shqipëria dhe Kosova nuk ishin më vende që kërkojnë ndihmë. Ato u rreshtuan mes shteteve që ofrojnë trupa, ekspertizë dhe mbështetje për sigurinë ndërkombëtare.

Presidenti amerikan Donald Trump, duke falënderuar vendet pjesëmarrëse, deklaroi qartë:

“Shqipëria, Kosova, Kazakistani… të gjitha kanë premtuar për trupa për të stabilizuar Gazën. Kanë ofruar trajnime për forcat e policisë palestineze… SHBA do të japë kontribut prej 10 miliardë dollarësh për Bordin e Paqes.” Ai shtoi se çdo dollar i investuar për paqen është kontribut për stabilitetin global dhe theksoi se “më pak fjalë dhe më shumë veprim” është filozofia e këtij mekanizmi të ri. Madje, me ton karakteristik, Trump deklaroi se nuk i duhet Nobeli i Paqes – “dua të shpëtojë jetë njerëzish”.

Nga NATO mbi qiellin e Kosovës, tek FSK në mision ndërkombëtar

Për Kosovën, ky është një transformim i jashtëzakonshëm historik. Një vend që në vitin 1999 mbështetej tek ndërhyrja e NATO-s për të mbijetuar, sot përmes Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) shqyrton kontribut konkret në një forcë stabilizuese në Gaza. Presidentja Vjosa Osmani, e pranishme në takimin inaugurues, u vlerësua publikisht nga Trump për rolin dhe angazhimin e saj. Në komunikimin e drejtpërdrejtë mes liderëve, ajo iu përgjigj presidentit amerikan me një fjali simbolike kur ai tha se Kosova dhe Serbia duhet ta telefonojnë nëse kanë probleme:

“Do t’ju telefonojmë.”

Kjo fjali, e thjeshtë në formë, përçon një mesazh politik të fuqishëm: Kosova sot flet si partnere e barabartë në tryezat ndërkombëtare.

Shqipëria: Paqe me arkitektë dhe paqeruajtës

Kryeministri shqiptar Edi Rama e mbështeti fort nismën, duke deklaruar: “Shqipëria do marrë pjesë me forca ushtarake në Gaza, paqeruajtëse… Ne ftojmë edhe vendet e tjera që të kontribuojnë në Gaza për të ndihmuar fëmijët… që janë më të pafajshmit.”

Por Rama nuk u ndal vetëm tek angazhimi ushtarak. Ai e përshkroi kontributin shqiptar edhe si moral dhe profesional: “Jo vetëm duke vendosur paratë, por edhe duke sjellë arkitektët tanë që bota të shndërrojë plagët në shenja shprese. Shqipëria është nder në këtë zinxhir.” Këtu qëndron një dimension i rëndësishëm: Shqipëria e paraqet veten jo thjesht si furnizuese trupash, por si kontribuese në rindërtim, zhvillim dhe transformim institucional.

Debati për OKB-në dhe rendin ndërkombëtar

Një nga pyetjet që u ngrit ishte nëse Bordi i Paqes synon të zëvendësojë OKB-në. Rama reagoi me diplomaci: “Shumë në Evropë thonë se është përpjekje për të zëvendësuar OKB, por nuk më dukej se e zëvendëson; por nëse është diçka që e ndihmon këtë gjigant, atëherë Zoti e bekoftë Bordin e Paqes.”

Kjo deklaratë reflekton një realitet të ri: institucionet tradicionale shumëpalëshe janë shpesh të ngadalta, ndërsa mekanizmat fleksibël mund të ofrojnë veprim më të shpejtë operacional.

Dimensioni politik: Çështja e UÇK-së

Në të njëjtin forum, Rama ngriti çështjen e gjykimit të ish-krerëve të UÇK-së, duke iu drejtuar Trump-it me një apel të drejtpërdrejtë: “Le të bëjmë diçka përpara se gjërat të bëhen më keq.” Ai shtoi se disa duhet të jenë të turpëruar për procesin në Hagë, duke përmendur se “vetëm pak muaj qëndrojmë mes një burri që qëndroi ndaj një spastrimi etnik” dhe një vendimi që mund të jetë shkatërrimtar. Kjo ndërthurje mes misionit global të paqes dhe çështjeve kombëtare e vendos diplomacinë shqiptare në një terren delikat: si të kontribuosh në arkitekturën globale të sigurisë, duke ruajtur njëkohësisht narrativën kombëtare të luftës çlirimtare.

Rindërtimi i Gazës dhe vizioni strategjik

Ish-kryeministri britanik Tony Blair, pjesë e drejtimit të Bordit, theksoi se Gaza ka qenë e drejtuar nga korrupsioni dhe se plani i ri synon një qeverisje gjithëpërfshirëse: “Myslimanët, të krishterët dhe hebrenjtë ta ndjejnë qeverinë krah jush dhe jo kundër jush… Plani i Gazës është shpresa e vetme.”

Kjo filozofi përputhet me narrativën shqiptare të bashkëjetesës fetare dhe tolerancës, një kapital diplomatik që Tirana dhe Prishtina mund ta përdorin në Lindjen e Mesme.

Kontributi konkret ushtarak

Gjeneralmajori amerikan Jeffers konfirmoi se pesë vendet e para që ofrojnë trupa janë Shqipëria, Kosova, Azerbajxhani, Kazakistani dhe Maroku. Egjipti dhe Jordania do të trajnojnë policinë. Ky fakt e vendos Shqipërinë dhe Kosovën në rreshtin e parë operacional të misionit.

Përfitimet strategjike për Shqipërinë dhe Kosovën

Rritje e profilit ndërkombëtar. ,Forcim i partneritetit me SHBA-në: Shqipëria dhe Kosova në Bordin e Paqes: Nga historia e plagëve drejt arkitekturës së paqes globale. Takimi inaugurues i Bordi i Paqes në Uashington shënoi një moment të ri në diplomacinë ndërkombëtare – por për Shqipërinë dhe Kosovën ai përfaqëson diçka edhe më të thellë: një kalim historik nga subjekt i ndërhyrjeve ndërkombëtare në aktor të angazhimit global për paqen.

Përfitimet strategjike për Shqipërinë dhe Kosovën

Rritje e profilit ndërkombëtar.

Forcim i partneritetit me SHBA-në.

Legjitimitet më i madh për FSK-në si forcë profesionale.

Rritje e besueshmërisë së Shqipërisë si kontribuese në NATO dhe misione ndërkombëtare.

Për Kosovën, pjesëmarrja në një mision të autorizuar nga Këshilli i Sigurimit është edhe një hap drejt konsolidimit të subjektivitetit të saj ndërkombëtar.

Nga histori lufte në përgjegjësi paqeje

Ka një simbolikë të thellë në faktin që dy vende shqiptare, të dala nga konflikti i viteve ’90, sot kontribuojnë në stabilizimin e një territori tjetër të goditur nga lufta. Nga qielli i Kosovës ku fluturonin avionët e NATO-s, tek uniformat e FSK-së që mund të dislokohen në Rafah – ky është një cikël historik që mbyllet. Shqipëria dhe Kosova nuk janë më vetëm kujtesë e ndërhyrjes humanitare. Ato po bëhen pjesë e arkitekturës së re të sigurisë ndërkombëtare.

Në fund, pjesëmarrja në Bordin e Paqes është më shumë se një akt politik. Është një deklaratë identitare: shqiptarët nuk kërkojnë vetëm drejtësi për historinë e tyre – ata ofrojnë kontribut për të ardhmen e përbashkët. Sepse paqja nuk është vetëm mungesë lufte. Është transformimi i përvojës së dhimbjes në përgjegjësi për botën.

Prof. Xhafer Beqiraj/

Sot, më 17 Shkurt, ne përulemi me nderim dhe me vetëdije të thellë para një dite që shënon kulmin e një rrugëtimi të gjatë e të mundimshëm, një rrugëtimi që kaloi nëpër sprova të rënda, nëpër dhimbje të thella, nëpër sakrifica të mëdha dhe nëpër një qëndresë të pandërprerë për liri e dinjitet. Dita e Pavarësisë së Kosovës nuk është thjesht një datë e shënuar në kalendarin shtetëror; ajo përbën përmbylljen e një periudhe të gjatë e të vështirë të historisë sonë të dhimbshme dhe, njëherësh, pikënisjen e një përgjegjësie të re shtetërore e kombëtare. Sepse liria që u fitua me shumë sakrificë nuk është vetëm arritje për t’u kremtuar, por amanet për t’u ruajtur dhe detyrim për t’u forcuar çdo ditë.

Ne, shqiptarët kudo në Ballkan, jemi të një gjuhe, të një historie e të një gjaku dhe pikërisht kjo përkatësi e përbashkët shpirtërore e etnike na ka mbajtur gjallë ndër shekuj, ndonëse padrejtësitë historike ndaj kombit tonë qenë të shumta, të rënda dhe të përsëritura. Që para shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë më 28 Nëntor 1912, e edhe pas saj, trojet shqiptare u copëtuan padrejtësisht, ndërsa populli ynë mbeti i ndarë në kufij të imponuar. Këto padrejtësi vijuan gjatë shekullit XX dhe ndaj Kosovës morën trajtë të organizuar e sistematike gjatë periudhës së ish-Jugosllavisë, duke u shndërruar në politikë shtetërore të mohimit të të drejtave kombëtare dhe të kufizimit të lirisë kolektive të shqiptarëve.

Megjithatë, historia jonë nuk është vetëm rrëfim vuajtjesh, ajo është dëshmi e qëndresës së një populli që nuk e humbi kurrë ndërgjegjen për identitetin e vet. Gjuha, kultura, arsimi dhe tradita shqiptare mbetën shtyllat që e ruajtën vetëdijen kombëtare edhe atëherë kur pushtetet ndryshonin dhe kufijtë lëviznin. Këto vlera, të trashëguara me përkushtim brez pas brezi, u shndërruan në themel të qëndresës sonë kombëtare dhe në burim të pashtershëm të idealit për liri.

Kjo vetëdije e organizuar politike do të shtrihej më pas në përmasa më të gjera shoqërore. Gjatë gjysmës së dytë të shekullit XX, shqiptarët e Kosovës nuk qëndruan të heshtur përballë padrejtësive, por e shprehën pakënaqësinë e tyre përmes demonstratave të njëpasnjëshme: në vitin 1968 për barazi dhe kushtetuetë; në vitin 1981 për republikë dhe dinjitet kombëtar; në vitet 1988–1989 kundër heqjes së autonomisë; në periudhën 1990–1996 në formë rezistence institucionale paqësore; si dhe në vitin 1997 kundër represionit e dhunës sistematike. Këto lëvizje nuk qenë reagime të rastit, por vazhdim logjik i një ndërgjegjeje kolektive që kërkonte liri, barazi dhe vetëvendosje.

Pas një periudhe të gjatë rezistence paqësore, më 28 Nëntor 1997 doli publikisht Ushtria Çlirimtare e Kosovës, duke shënuar kështu kthesën vendimtare në rrjedhën e çështjes sonë kombëtare. Ndërkaq, kulmi i dhunës shtetërore ishte shënuar pas vitit 1989 kur regjimi i Sllobodan Millosheviqit vendosi një sistem represiv e terrori mbi popullin shqiptar. Vitet 1990–1999 përbëjnë një nga periudhat më të errëta të historisë sonë, gjatë së cilës u shkelën të drejtat themelore njerëzore, u mbyllën shkolla e institucione, u larguan nga puna mijëra qytetarë dhe u ushtrua dhunë sistematike ndaj popullsisë civile.

Më 5 mars 1998, në Prekaz, sakrifica e Adem Jasharit me familjen dhe bashkëluftëtarët e tij e shndërroi rezistencën në simbol të përjetshëm të lirisë. Kryengritja çlirimtare kishte në themelin e saj një ideal të vetëm – lirinë. Sepse liria nuk është vetëm aspiratë kombëtare, ajo është vlera më e lartë e dinjitetit njerëzor dhe themeli mbi të cilin ndërtohen demokracia dhe e drejta e popujve për vetëvendosje.

Krimet e viteve 1998–1999 arritën përmasa gjenocidale, duke lënë pas mijëra të vrarë, të zhdukur e të dëbuar. Mirëpo, përballë kësaj dhune, qëndresa u bë vendimtare dhe lufta çlirimtare e UÇK-së, e ndërthurur me ndërhyrjen e NATO-s në pranverë të vitit 1999, solli çlirimin e Kosovës dhe hapi rrugën drejt shtetformimit.

Më 17 Shkurt 2008 u kurorëzua juridikisht dhe politikisht ajo që ndër dekada ishte kërkuar me protesta, ishte mbrojtur me qëndresë dhe ishte paguar me gjak. Kosova u bë shtet, por, mbi të gjitha, Kosova u bë përgjegjësi për të gjithë ne.

Në këtë kuptim, universitetet dhe rinia jonë kanë sot një rol të pazëvendësueshëm. Sepse pikërisht këtu, në hapësirat e dijes dhe të mendimit kritik, ndërtohet e ardhmja e shtetit. Një komb që investon në dije, ndërton të ardhmen; një komb që nderon dijen, forcon lirinë; një komb që kultivon mendimin e lirë, ruan dinjitetin e vet historik.

Në këtë përvjetor, ndërsa nderojmë sakrificën e atyre që e bënë të mundur lirinë, nuk mund të heshtim përballë asaj që e konsiderojmë padrejtësi historike. Ne e shohim si të tillë gjykimin që sot po u bëhet ish-drejtuesve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Hagë: Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Jakup Krasniqit e Rexhep Selimit; sepse ata u ngritën në mbrojtje të popullit të rrezikuar nga dhuna dhe spastrimi etnik i shtetit serb në krye me kasapin e Ballkanit, Sllobodan Millosheviqin. Si rrjedhojë, drejtësia ndërkombëtare nuk mund të barazojë qëndresën me agresionin e gjenocidin dhe as të tjetërsojë luftën çlirimtare nga konteksti i saj kombëtar e historik. Drejtësia e vërtetë duhet të mbështetet mbi tërësinë e fakteve dhe mbi të vërtetën historike. Andaj, sot, më 17 Shkurt, në sheshin “Skënderbeu” në Prishtinë, mbështetja qytetare për çlirimtarët është shprehje e dinjitetit dhe e ndërgjegjes sonë kombëtare e historike. Drejtësia duhet të mbështetet mbi të vërtetën e plotë, jo mbi padrejtësinë që u bëhet çlirimtarëve tanë në Hagë.

Dhe sot, më shumë se kurrë, na duhet unitet në vizion, maturi në veprim dhe përgjegjësi në ndërtim. Sepse vetëm një popull që e nderon sakrificën e gjakun e derdhur për liri, që e mbron të vërtetën dhe që e ndërton shtetin mbi drejtësi e mbi dije, mund ta ruajë lirinë e vet të përjetshme.

Le ta duam Kosovën jo vetëm me fjalë, por me punë.

Le ta ndërtojmë jo vetëm me emocione, por me përgjegjësi.

Le ta mbrojmë jo vetëm në kujtesë, por në çdo veprim tonin të përditshëm.

Lavdi dëshmorëve të lirisë!

Nderim për të gjithë ata që sakrifikuan për këtë ditë!

Urime Ditën e Pavarësisë së Kosovës!

Qoftë e përjetshme liria e saj!

Me rastin e 18 vjetorit të Pavarësisë së Republikës së Kosovës, në emër të Federatës Pan-Shqiptare të Amerikës “VATRA” dhe mbarë bashkësisë shqiptaro-amerikane, uroj qytetarët e Kosovës e çdo shqiptar kudo në botë:

Gëzuar Pavarësinë Kosovë. Qofsh e pamposhtur, përjetshme, e suksesshme, faqebardhë, e lavdishme, e shndritshme, historike, krenare, legjendare dhe e begatë.

Në themelet e shenjta të pavarësisë e lirisë së Kosovës është gjaku i heronjëve, çlirimtarëve, luftëtarëve dhe dëshmorëve të lirisë së përjetshme kombëtare. Liria dhe Pavarësia e Kosovës njësohet me sakrificën sublime të luftëtarëve dhe çlirimtarëve të kombit, epopenë e UÇK-së, qëndresën historike të familjes Jashari, kontributin jetik të mërgatës së Amerikës, Europës, diplomacia e Dr. Ibrahim Rugovës, trimëria e rezistenca mbarëpopullore e shqiptarëve në trojet etnike.

Në këtë 18 vjetor të historisë sonë krenare e të lavdishme, çdo shqiptar është krenar për rrugëtimin, progresin dhe zhvillimin e Republikës së Kosovës, reformat e thella, transformimet rrënjësore, rrugëtimin euroatlantik dhe miqësinë përjetshme me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, aleati i vetëm historik e besnik i Kosovës e kombit shqiptar.

Mirënjohje përjetë Shteteve të Bashkuara të Amerikës, NATO-s, miqve, partnerëve dhe aleatëve tanë perëndimorë.

Gëzuar përjetë e mot Kosovë.

Me gëzim dhe krenari

Kryetari i Vatrës

Dr. Elmi Berisha