Kur minatorët mbrojtën Kushtetutën, dinjitetin dhe të ardhmen e një kombi.

Prof. Dr. Fejzulla BERISHA

Shkurti që ndryshoi historinë. Ka muaj në historinë e kombeve që bëhen epoka.

Shkurti i vitit 1989 është një i tillë për Kosovën.

Në thellësitë e minierës së Stantërgut, 1,300 minatorë zbritën jo vetëm në galeritë e tokës, por në themelet e historisë. Ata hynë në grevë urie për të mbrojtur autonominë kushtetuese të Kosovës, të garantuar nga Kushtetuta e vitit 1974, e cila po shuhej nën presion politik dhe institucional.

Ajo që ndodhi në Trepçë nuk ishte një akt i zakonshëm sindikal. Ishte një akt i ndërgjegjshëm politik, një reagim qytetar ndaj rrënimit të rendit kushtetues dhe një paralajmërim se një popull nuk mund të zhveshet nga subjektiviteti i tij politik pa rezistencë.

Kur qytetarët bëhen mbrojtës të Kushtetutës

Në doktrinën moderne të së drejtës kushtetuese pranohet se kushtetuta nuk është vetëm një tekst normativ, por një kontratë shoqërore që mbështetet mbi legjitimitetin dhe vullnetin e qytetarëve.

Kur procedurat formale përdoren për të shkatërruar thelbin e saj, lind e drejta morale dhe politike e rezistencës.

Minatorët e Trepçës vepruan pikërisht në këtë frymë. Ata u bënë mbrojtës materialë të rendit kushtetues, duke dëshmuar se dinjiteti njerëzor dhe barazia politike nuk janë privilegje të dhëna, por të drejta që kërkojnë qëndresë.

Në atë shkurt, në heshtjen e galerive, u artikulua një mesazh i qartë: autonomia nuk ishte një dhuratë administrative, por shprehje e vullnetit politik të një populli.

Akti i parë i ndërkombëtarizimit

Greva e Trepçës shënoi fillimin e një procesi që do ta çonte çështjen e Kosovës në arenën ndërkombëtare.

Parimet e Kartës së OKB-së dhe të pakteve ndërkombëtare për të drejtat e njeriut njohin të drejtën e popujve për vetëvendosje. Kur kjo e drejtë cenohet sistematikisht, çështja nuk mbetet më e brendshme – ajo bëhet çështje ndërkombëtare.

Nga viti 1989 e deri te ndërhyrja e vitit 1999 dhe shpallja e pavarësisë më 2008, ekziston një vijë historike dhe juridike që fillon pikërisht në Trepçë.

Opinioni Këshillëdhënës i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë (2010) e konfirmoi se shpallja e pavarësisë së Kosovës nuk kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare. Por rrënjët e këtij procesi qëndrojnë në momentet kur një popull ngriti zërin për të mbrojtur të drejtat e tij themelore.

Një solidaritet që u bë simbol

Greva e Minatorëve të Trepçës nuk mobilizoi vetëm punëtorët dhe qytetarët, por edhe elitën kulturore dhe intelektuale shqiptare, duke krijuar një solidaritet të rrallë në historinë moderne të Kosovës.

Ndër aktet më domethënëse të asaj kohe ishte qëndrimi i aktorit të madh të kinematografisë botërore, Bekim Fehmiu, një figurë me reputacion ndërkombëtar, i cili në shenjë proteste dhe solidariteti me popullin shqiptar të Kosovës dhe me minatorët e Trepçës, vendosi të tërhiqej nga skena dhe nga jeta publike artistike në ish-Jugosllavi.

Ky vendim kishte një peshë të jashtëzakonshme simbolike. Bekim Fehmiu nuk ishte thjesht një artist i njohur; ai ishte një personalitet që kishte arritur kulmet e kinematografisë evropiane dhe botërore, duke përfaqësuar një figurë që tejkalonte kufijtë kombëtarë dhe ideologjikë. Për këtë arsye, akti i tij nuk ishte vetëm një gjest individual proteste, por një formë e fuqishme e rezistencës morale dhe qytetare.

Deklarata e tij e njohur, “Fati i kombit tim është fati im”, përbën një nga formulimet më të fuqishme të përgjegjësisë qytetare dhe të identifikimit moral të intelektualit me fatin e popullit të vet. Kjo thënie nuk ishte një shprehje emocionale e momentit, por një qëndrim i vetëdijshëm etik, që pasqyronte bindjen se arti dhe kultura nuk mund të qëndrojnë indiferente përballë padrejtësisë dhe shkeljes së të drejtave themelore.

Në historinë e kombeve, janë pikërisht këto akte solidariteti që e bëjnë një rezistencë të përjetshme në kujtesë.

Nga errësira në dritë

Sot, më shumë se tri dekada më vonë, Greva e Minatorëve të Trepçës nuk është thjesht një kujtim historik.

Ajo është simbol i rezistencës kushtetuese.Është dëshmi e manifestimit të së drejtës për vetëvendosje.Është akti i parë i shtetësisë moderne të Kosovës.Sepse shtetet nuk lindin vetëm me deklarata formale; ato lindin me sakrifica, me ndërgjegje dhe me qëndresë.

Në shkurtin e vitit 1989, në errësirën e galerive të Trepçës, minatorët ndezën një dritë që do ta udhëhiqte Kosovën drejt lirisë, ndërkombëtarizimit dhe shtetësisë. Dhe ajo dritë vazhdon të ndriçojë edhe sot.

Vjosa Osmani/

Pavarësia e Kosovës ishte vullnet i popullit të Kosovës. Ishte sakrificë shekullore për të cilën dhanë jetën mijëra dëshmorë e civilë të pafajshëm e për të cilën luftuan, me heroizëm dhe me luftë të pastër, Ushtria Çlirimtare e Kosovës.

Gjenocidi, krimet kundër njerëzimit dhe krimet e luftës janë krime që Serbia i kreu kundër popullit të Kosovës ndër shekuj.

Gjatë luftës së fundit në Kosovë, Serbia kishte për qëllim shfarosjen e popullit shqiptar, qëllim të cilin e shpërfaqi nëpërmjet vrasjes dhe masakrimit të mijërave fëmijëve, grave, burrave e të moshuarve, dhunimeve të mijëra grave e burrave, shkatërrimit të qindra mijëra shtëpive, dëbimit të mbi 80% të qytetarëve të Kosovës nga shtëpitë e tyre, spastrimit etnik, zhdukjes me dhunë të mijëra personave dhe krimeve të tjera të llahtarshme.

Çdo përpjekje që tenton të barazojë luftën çlirimtare të UÇK-së me krimet e agresorit gjenocidal serb e minon besimin në drejtësi dhe e dëmton rëndë paqen afatgjatë.

Kosova dhe qytetarët e saj kërkojnë drejtësi. Lufta e UÇK-së ishte e drejtë dhe e pastër. Kjo e vërtetë nuk ndryshohet me tentime për ta rishkruar historinë dhe për ta njollosur dhe zhvleftësuar betejën e popullit të Kosovës për liri.

Nga Visar Zhiti/

Tani nga Haga erdhi një pretencë nga më të rëndat, jo vetëm për drejtësinë ndërkombëtare, por edhe për kujtesën historike të luftës çlirimtare të një populli në Europë, të shqiptarëve në Kosovë. Prokuroria kërkoi 45 vjet burg për Hashim Thaçin, 45 vjet burg Kadri Veselin, 45 vjet burg për Rexhep Selimin dhe 45 vjet burg për Jakup Krasniqin. 189 vjet burg. Nuk është ende një vendim gjykate, por prokuroi e hagës është çmendur, vetëm pesha simbolike e kësaj kërkese rëndon si një verdikt paraprak jo vetëm mbi kronikën e kohës, mbi të tashmen dhe historinë, por e pëson e ardhmja.

Dhe kronika e historisë nuk është thjesht dosje juridike. Ajo është dhimbje, gjak, shpërngulje, varre pa emër, por edhe qendresë, sacrifice, ëndërr dhe ringritje, etj, etj. Kam shkruar dikur: jo Kosova në Hagë, por Haga në Kosovë. Dhe më pas: po për gjyqin e Hagës a ka tjetër gjyq? Sot ato më duket më aktuale se më parë.

Gjykimi i historisë apo historia e gjykimit?

Ushtria Çlirimtare e Kosovës nuk u krijua si krim, por si përgjigje krimit. Ajo lindi nga një terr represioni shtetëror, nga një realitet ku shqiptarët e Kosovës përjetuan përjashtimin sistematik, burgosje, dhunë dhe spastrim etnik. Në një rrethanë të tillë, qendresa mbijetesë dhe kushtrim brezash, të atyre që kishin ikur dhe të atyre që do të vinin.

Të gjykosh sot drejtuesit e saj duke e shkëputur luftën nga koha e saj, nga ai kontekst historik, është një operacion që rrezikon të prodhojë një drejtësi pa kujtesë. Dhe drejtësia pa kujtesë shpesh shndërrohet në krim tjetër, në formalizëm të një politike çnjerëzore.

Ajo po vepron për të gjykuar ekskluzivisht një strukturë të vetme të konfliktit. Pyetja që lind natyrshëm është: a mund të jetë drejtësia e plotë kur është e njëanshme?

Krimet e dokumentuara të aparatit shtetëror serb janë të njohura nga bota. Masakrat, deportimet masive, dhuna sistematike janë pjesë e arkivit të ndërgjegjes europiane. Por historia duket se po futet në një ekuilibër artificial, ku kërkohet një simetri faji edhe aty ku realiteti historik nuk e njeh atë.

Teatri absurd dhe turpi i kohës

Kryeministri i Shqiperisë, Edi Rama, e quajti këtë proces “një teatër absurd të turpit”, duke shtuar se historia nuk rishkruhet me pranga për ata që sollën lirinë.” Nuk është teatër absurt, – shtoj unë, ësht:e absurdi teatral i një krimi tjetër. Ndërsa Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani, deklaroi se UÇK ishte mburoja e popullit dhe se asnjë gjykatë nuk mund ta njollosë luftën çlirimtare. Nuk janë deklarata politike, por shprehje e një ndjeshmërie të gjerë të një populli në Europë, me histori europiane, “mbrojtëse e qytetërimit europian”. Në këtë proces në Hagë, nuk gjykohen vetëm 4 persona në krye të UÇK- së, por një epokë, një kujtesë kolektive (europiane) dhe një identitet

Rreziku i zhvendosjes morale

Kur viktima dhe agresori vendosen në të njëjtën peshore, te ajo klasikja e Drejtëisë, historia fillon të humbasë drejtimin moral. Drejtësia nuk është thjesht përgjigje juridike; por dhe dallim mes shkakut dhe pasojës. Nëse lufta çlirimtare reduktohet nga kjo Hagë në episod kriminal, atëherë rrezikojmë të krijojmë një narrativë ku popujt që mbrohen dënohen, ndërsa strukturat shtetërore që ushtruan dhunë shpëtojnë në mjegullën e relativizmit po nga kjo Hag:e a si kjo.

Kosova dhe shqiptarët në përgjithësi duhet të ruajnë maturinë dhe unitetin. Mbrojtja e luftës çlirimtare nuk do të thotë mohimi i drejtësisë, por kërkesë për drejtësi të plotë, jo selektive.

Ç’është kjo, drejtësi ap gjykim i një anshëm politik?

E pabesueshme! Kërkesa e Prokurorit të Dhomave të Specializuara në Hagë ka shkaktuar tronditje të thellë në opinionin publik shqiptar. Duket si rast unik në drejtësinë ndërkombëtare një gjykatë e krijuar posaçërisht për të gjykuar vetëm një palë të konfliktit, Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës. Në asnjë tribunal tjetër nuk është ndërtuar një mekanizëm i tillë selektiv, ku agresori shtetëror, Serbia, me krimet e saj të dokumentuara, mbetet jashtë këtij gjykimi.

Drejtësia që zgjedh vetëm njërën palë, nuk është neutrale, por as drejtësi, guxoj të them se është vazhdim i krimeve të atyre që nuk i kanë në bankën e të akuzuarit.

Pavarësisht që e dimë se në praktikën e gjykatave ndërkombëtare, kërkesa për dënime maksimale përdoret shpesh si instrument presioni politik dhe psikologjik, jo domosdoshmërisht si reflektim i peshës reale të provave, por këtu kemi diçka më shumë, ndërtimin e një narrative ku lufta çlirimtare trajtohet sikur të ishte projekt kriminal. Kjo zhvendosje e fajit nga struktura shtetërore që ushtroi dhunë, te ata që i bënë ballë asaj, është e rrezikshme dhe me pasoja.

UÇK-ja, zonja Hagë, nuk ishte një ushtri që lindi në paqe. E përs;erisim, ajo lindi nga mohimi i të drejtave të njeriut dhe të një populli, nga dhuna shtetërore, u mbyllën shkolla, u burgosën prindër, qytetarë, u masakrua dhe po dëbohej masivisht jeta shqiptare nga trualli i vet. Të gjykosh jashtë këtij realiteti, do të thotë të kryesh jo vetëm padrejtësi juridike, por dhe të bësh falsifikim moral të historisë.

Sipas meje ka disa lexime të mundshme kjo prapaskenë në teatrin absurd të Hagës:

– Krijimin artificil të përshtypjes se “të gjitha palët janë njësoj fajtore”.

– Lehtësim diplomatik për Serbinë dhe jo vetëm duke relativizuar

përgjegjësinë e saj shtetërore.

– Një drejtësi formale, mënjanëse, që mbyll kapituj, pa i zgjidhur realisht.

Çfarë duhet bërë?

` – Transparencë e plotë dhe debat publik i vazhdueshëm, jo heshtje.

– Mbështetje institucionale dhe shoqërore për të akuzuarit, pa paragjykuar, por duke mbrojtur parimin e drejtësisë së barabartë.

– Kundër-narrativë historike dhe morale, e artikuluar qartë në arenën ndërkombëtare.

– Refuzim i barazimit moral mes agresorit dhe viktimës.

Drejtësia nuk është thjesht zbatim ligji, por edhe kujtesë, ndërgjegje dhe përgjegjësi historike. Kur këto mungojnë, ligji kthehet në antiprocedurë të ftohtë, në “banalizim të së keqes”. Mos duhet në Hagë duhet të postojmë “Procesin” e Franc Kafkës?

Pyes prapë: për gjyqin e Hagës a ka tjetër gjyq?

Prof. Dr. Fejzulla BERISHA/

Profesor i së drejtës publike, i cili për vite me radhë ka kontribuar në mbajtjen e ligjëratave që nga fillimi i konstituimit të Universitetit Publik të Tetovës.

Në historinë e kombeve, ka momente kur kërkesat për të drejta elementare nuk janë thjesht kërkesa të një komuniteti, por bëhen çështje të drejtësisë, të rendit kushtetues dhe të stabilitetit të shtetit. Përdorimi i gjuhës shqipe në institucionet publike të Maqedonisë së Veriut është një nga këto çështje. Ajo nuk përbën privilegj, por është një e drejtë e sanksionuar qartë nga Kushtetuta, ligji dhe dokumentet ndërkombëtare mbi të drejtat e njeriut, si dhe nga Marrëveshja e Ohrit (2001), që përmban detyrime konkrete për barazi gjuhësore dhe zbatim të saj në institucionet shtetërore.

Marrëveshja e Ohrit – themeli juridik i barazisë gjuhësore

Marrëveshja Kornizë e Ohrit e vitit 2001 është një dokument themelor juridiko-politik i Maqedonisë së Veriut moderne. Ajo nuk ishte thjesht një marrëveshje për ndërprerjen e konfliktit, por prodhoi obligime konkrete kushtetuese dhe ligjore. Nga këndvështrimi i së drejtës kushtetuese, Marrëveshja e Ohrit:imponoi ndryshime të rëndësishme në Kushtetutë;vendosi parimin e barazisë reale ndërmjet komuniteteve;sanksionoi përdorimin e gjuhëve në institucionet publike;krijoi obligime pozitive për shtetin që të sigurojë zbatimin praktik të këtyre të drejtave.

Përdorimi i gjuhës shqipe në institucionet publike nuk është çështje interpretimi politik apo mirëkuptimi, por detyrim juridik që rrjedh drejtpërdrejt nga rendi kushtetues. Çdo devijim nga ky parim cenon themelet e barazisë dhe stabilitetit institucional.

Gjuha shqipe – obligim kushtetues dhe ligjor

Ndryshimet kushtetuese pas vitit 2001 përcaktuan qartë se gjuha shqipe, si gjuhë amtare e një pjese të konsiderueshme të qytetarëve, ka statusin e gjuhës zyrtare në administratën shtetërore dhe institucionet publike përkatëse. Doktrina e së drejtës publike e klasifikon këtë të drejtë si të drejtë me efekt të drejtpërdrejtë, që obligon:administratën publike;organet e drejtësisë;institucionet arsimore;ndërmarrjet dhe agjencitë publike;komunikimin dhe dokumentacionin zyrtar.

Ligji për përdorimin e gjuhëve konkretizon këtë obligim, duke përcaktuar përdorimin e shqipes në komunikimin administrativ, dokumentet zyrtare dhe procedurat institucionale. Çdo moszbatim i këtyre parimeve nuk është thjesht shkelje administrative, por cenim i rendit kushtetues dhe i besimit qytetar.

Roli historik i kërkesave studentore

Lëvizjet studentore shqiptare në Maqedoninë e Veriut, sidomos ato për Universitetin e Tetovës gjatë viteve 1994–1997, përbëjnë shembuj të qartë se si kërkesat intelektuale dhe akademike mund të ndikojnë në transformime kushtetuese. Ligjëratat në kushte të vështira, mobilizimi intelektual dhe presioni publik, së bashku me mbikëqyrjen ndërkombëtare, krijuan një realitet që u reflektua më vonë në Marrëveshjen e Ohrit dhe ndryshimet kushtetuese. Historia dëshmon se të drejtat e mëdha shpesh fillojnë si kërkesa studentore dhe përfundojnë si norma kushtetuese-ligjore.

Standardet ndërkombëtare të të drejtave gjuhësore

E drejta për përdorimin e gjuhës amtare mbështetet gjithashtu nga instrumentet ndërkombëtare:Deklarata Universale për të Drejtat e Njeriut;Pakti Ndërkombëtar për të Drejtat Civile dhe Politike;Konventa Kornizë për Mbrojtjen e Pakicave Kombëtare;Dokumentet e OSBE-së për të drejtat arsimore dhe gjuhësore.

Këto norma përbëjnë standarde të detyrueshme për shtetet demokratike, sidomos për shtetet multietnike. Në këtë kuadër, përdorimi i gjuhës shqipe është:obligim kushtetues;detyrim ligjor;angazhim ndërkombëtar;standard demokratik i shtetit multietnik.

Çdo përpjekje për ta relativizuar këtë të drejtë është në kundërshtim me Marrëveshjen e Ohrit, Kushtetutën dhe standardet ndërkombëtare të të drejtave të njeriut.

Gjuha shqipe nuk është luks kulturor, por themel i barazisë, identitetit dhe demokracisë. Respektimi i saj është përgjegjësi kushtetuese, obligim ligjor dhe standard ndërkombëtar. Të gjithë aktorët politikë dhe institucionet duhet ta bëjnë zbatimin e saj prioritet të përditshëm, për të garantuar stabilitetin, harmoninë multietnike dhe shtetin ligjor.

Prof.Dr.Fejzulla BERISHA/

Institucioni i Presidentit të Republikës së Kosovës përfaqëson një nga shtyllat themelore të rendit kushtetues. Ai nuk është vetëm një figurë protokollare, por një aktor kyç institucional që garanton unitetin e popullit, ruan stabilitetin demokratik dhe funksionimin e institucioneve në përputhje me Kushtetutën. Në vitin 2026, zgjedhja e Presidentit ka marrë një peshë të veçantë për shkak të kontekstit të brendshëm politik, tensioneve rajonale dhe kërkesave ndërkombëtare për konsolidim të shtetit dhe pjekuri demokratike.

Kjo analizë ka për qëllim të evidentojë parimet kushtetuese dhe praktikat krahasimore që lidhen me procesin e zgjedhjes së Presidentit, të theksojë nevojën për konsensus të gjerë dhe të ofrojë rekomandime për një proces që garanton legjitimitet, unitet dhe stabilitet institucional.

I. Roli kushtetues i Presidentit dhe parimi i unitetit

Sipas Nenit 84 të Kushtetutës së Republikës së Kosovës, Presidenti përfaqëson unitetin e popullit dhe garanton funksionimin demokratik të institucioneve. Ky rol ka disa dimensione kushtetuese:

Dimension institucional: Presidenti ka kompetenca të sanksionuara ligjore për dekretimin e ligjeve, emërimin e kryetarit të Qeverisë, shpalljen e zgjedhjeve dhe funksione të tjera që ndikojnë drejtpërdrejt në ekuilibrin e pushteteve.

Dimension politik: Ai është faktor balancues midis shumicës parlamentare dhe opozitës, duke mbajtur një rol gjithëpërfshirës dhe neutral.

Dimension moral dhe shtetëror: Legjitimiteti i tij buron nga pranueshmëria shoqërore dhe konsensusi politik, jo vetëm nga procedura formale e zgjedhjes.

Doktrina ndërkombëtare e së drejtës kushtetuese thekson se institucionet që përfaqësojnë unitetin kombëtar, si Presidenti, duhet të kenë bazë legjitime të gjerë, sepse roli i tyre shtrihet përtej ciklit politik afatshkurtër dhe përfshin ruajtjen e stabilitetit të brendshëm dhe pozitës ndërkombëtare të shtetit.

II. Konsensusi politik si domosdoshmëri kushtetuese

Sistemi parlamentar i Kosovës e kërkon shpesh një shumicë të kualifikuar për zgjedhjen e Presidentit. Ky mekanizëm ka qëllim kushtetues dhe funksional:Parandalon dominimin e një partie të vetme.Detyron dialog dhe marrëveshje gjithëpërfshirëse.Garanton legjitimitet të brendshëm dhe pranueshmëri ndërkombëtare.

Në mungesë të konsensusit, zgjedhja e Presidentit mund të prodhojë një figurë të kontestuar që nga dita e parë e mandatit, duke dobësuar rolin e tij integrues dhe autoritetin moral, siç është evidentuar në përvojat historike të Kosovës.

III. Ilustrim krahasimor me vende të tjera demokratike

Analiza krahasimore tregon se legjitimiteti i Presidentit lidhet ngushtë me mekanizmat e zgjedhjes dhe konsensusin politik:

Vendi

Mekanizmi zgjedhor

Parimi kryesor

Efekt mbi unitetin

Gjermania

Kolegium Federal (Bundestag + Parlamente landeve)

Dialog gjithëpërfshirës

Presidenti përfaqëson unitetin federal dhe nuk është i polarizuar politikisht

Italia

Parlament (shumicë e kualifikuar në raundet e para)

Kompromis ndërpartiak

Legjitimitet moral dhe politik i Presidentit

Kroacia

Zgjedhje direkte nga qytetarët

Legjitimitet publik i lartë

Presidenti ka autoritet moral mbi partitë, pavarësisht përkatësisë politike

Austria

Zgjedhje direkte, procedurë transparente

Konsensus publik dhe politik

Presidenti stabilizon institucionet dhe përfaqëson unitetin shtetëror

Kosova (2026)

Parlament (shumicë e kualifikuar)

Krahasimet tregojnë qartë se përvoja ndërkombëtare mbështet idenë e konsensusit të gjerë si domosdoshmëri për funksionimin e Presidentit si faktor unifikues.

IV. Dimensioni institucional dhe ndërkombëtar në Kosovë

Presidenti i Kosovës nuk është vetëm një figurë e brendshme; ai është fytyra e shtetit në botë. Në vitin 2026, roli i tij bëhet kritik për:Dialogun Kosovë–Serbi;Procesin e njohjeve ndërkombëtare;Integrimin euroatlantik;Sigurinë dhe stabilitetin rajonal.

Një President pa konsensus politik nuk arrin të ndërtojë autoritet të besueshëm në këto dimensione dhe rrezikon të minojë pozicionin strategjik ndërkombëtar të shtetit.

V. Rekomandime për procesin e vitit 2026

Dialog gjithëpërfshirës politik: Marrëveshje ndërmjet pozitës dhe opozitës për të siguruar legjitimitet të plotë.

Kandidat me profil shtetëror: Integritet institucional, jo afilacion partiak i ngushtë.

Transparencë dhe përfshirje qytetare: Legjitimiteti i figurës presidenciale vjen edhe nga perceptimi publik.

Përshtatje me standarde krahasimore: Marrë parasysh praktikat e Gjermanisë, Italisë, Austrisë dhe Kroacisë për legjitimitet dhe unitet.

VI. Zgjedhja e Presidentit të Republikës së Kosovës

Zgjedhja e Presidentit të Kosovës në vitin 2026 nuk është vetëm një akt parlamentar. Ajo është provë historike për pjekurinë kushtetuese dhe demokracinë e vendit. Vetëm një zgjedhje konsensuale mund të prodhojë një President që:Përfaqëson unitetin e popullit;Ruhet stabiliteti institucional;Siguron besueshmëri ndërkombëtare;Përforcon pozicionin strategjik të shtetit.

Kosova ka nevojë për President të unitetit, jo për President të shumicës minimale. Ky është momenti që klasa politike të tregojë përgjegjësinë e saj ndaj shtetit dhe jo ndaj interesave të ngushta partiake.