Nga Keze Kozeta Zylo/

“Në një tokë të huaj, ju bëheni një copëz Atdheu për fëmijët tanë. Dhe për këtë, mirënjohja jonë është e pafund dhe përgjithmonë.” Qemal Zylo

Në mjediset tejet komode në “Nicotra’s Ballroom”, Hilton Hotel në Staten Island, z. Qemal Zylo, themelues dhe drejtues i TV dhe Shkollave Shqipe “Alba Life” Ambasador i Kombit, një aktivist i shquar për 30 vite në Diasporë, organizoi një festë-spektakël në Ditën e Shenjtë të Mësuesit dhe të Gruas. Rreth 250 pjesëmarrës erdhën plot respekt dhe dashuri për këtë ditë të shenjtë kombëtare të Mësuesit dhe festuam së bashku me krenari.

Shkollat Shqipe “Alba Life”, rrjeti më i madh i shkollave në diasporë, janë në vitin e 19‑të dhe të suksesshme. Ato nderojnë çdo kontribut të mësueseve dhe njëkohësisht përkujtojnë Martirët e Gjuhës Shqipe.

Sa martirë mësues u helmuan, u dogjën, u varën për GJUHËN SHQIPE nga patrikanatet e zeza greke, serbe dhe turke! Mësueset e “Alba Life” mbjellin fara në kopshtin e Gjuhës Shqipe që mund të mos i shohim gjithmonë të rriten, por që lulëzojnë në jetët tona përgjithmonë.

Me dashuri u urua edhe për Ditën e Gruas, pasi çdo grua është një kujtesë e fuqisë, mençurisë dhe bukurisë së shpirtit femëror. Ajo është nënë që rrit me dashuri, motër që mbështet, mësuese që udhëzon, mike që qëndron pranë, punëtore që sfidon çdo ditë vështirësitë me forcë dhe dinjitet. Programin e moderoi me kulturë dhe art sopranoja e shquar botërore nga Dibra, e vetmja shqiptare e punësuar në Teatrin e Shkupit në Maqedoninë e Veriut dhe ish‑udhëheqëse artistike e Shkollave “Alba Life”, Deshira Ahmeti.

Përshëndetje e Z. Qemal Zylo me rastin e Festave të 7–8 Marsit, 2026

Të dashur pjesëmarrës në këtë mbrëmje argëtuese sa spektakolare aq edhe familjare, të organizuar nga TV dhe Shkollat Shqipe “Alba Life” – Ambasador i Kombit,

Sot përkulem me respekt dhe mirënjohje të thellë para çdo mësuesi, që me zemër të madhe dhe shpirt të palodhur mban gjallë dritën e dijes në zemrat e fëmijëve tanë.

Po me aq përulje jam për nënat, gratë dhe motrat tona që festojnë Ditën Ndërkombëtare të Gruas dhe ju uroj atyre këtu dhe anembanë botës ta gëzojnë përjetësisht! Një duartrokitje për të gjitha zonjat që na kanë nderuar me ardhjen e tyre këtu në sallë.

Si themelues i Shkollave Shqipe në New York, e ndiej çdo ditë peshën dhe bukurinë e misionit tonë: të ruajmë gjuhën, kulturën dhe identitetin shqiptar larg atdheut. Dhe ju, mësuese të dashura, jeni forca që e bëni këtë mision të mundur.

Pas çdo shkronje të mësuar, pas çdo poezie të recituar, pas çdo fjale shqip të thënë me krenari, pas çdo vallëzimi tradicional qëndron përkushtimi, durimi dhe dashuria juaj e pakushtëzuar. Ju nuk jepni vetëm mësim — ju mbillni rrënjë, ndërtoni ura dhe ndizni shpresë.

Ju falënderoj dhe ju shpreh mirënjohjen e pafund mësueseve të vitit akademik 2025–2026 që mësojnë shqip në të gjithë Shtetin e Nju Jorkut dhe online:

Staten Island: Entela Muda, Elona Shkreta, Brooklyn: Fatlinda Bajcinca Gashi, Rozeta Hyseni

Bronx: Helena Ujkaj, Erinda Isufaj, Migena Lelaj, Queens: Nazelie Djaloshi, Genta Cakaj Albany: Ida Mazzitto, Online: Gresila Basha

Tre mësuese të nderuara të “Alba Life” u vlerësuan me mirënjohje nga Asambleisti Charles Fall

Me propozim të Drejtorisë së Shkollave “Alba Life”, sot u nderuan me Mirënjohje të Veçantë tre mësueset e vitit akademik 2025–2026:

Mësuese Elona Shkreta

E ardhur nga Tirana, e licencuar nga shteti amë dhe sot mësuese në shkollën publike amerikane. Ka punuar me profesionalizëm, përkushtim dhe besnikëri prej disa vitesh në Shkollën “Alba Life” në Staten Island, që është edhe fidanishtja e shkollave “Alba Life”. Klasat e saj kanë qenë gjithmonë të pranishme dhe numri i nxënësve ka ardhur në rritje.

Mësuese Fatlinda Gashi Bajçinca Gashi

E ardhur nga Prishtina, me një karrierë të shkëlqyer si Drejtore në Komunitetin Europian dhe mësuese me master në Prishtinë. Klasa e saj e të rriturve në Brooklyn është shtuar në numër falë seriozitetit, përkushtimit, durimit dhe profesionalizmit. Në vitin 2026 u dallua në gjithë Nju Jorkun për numrin e lartë të studentëve. Besnikëria ndaj Gjuhës Shqipe e nderon këtë zonjë.

Mësuese Helena Ujkaj

E ardhur nga Korça, me një karrierë të pasur në mësimdhënie, me master dhe profesionalizëm të lartë. Punon me atdhedashuri, durim dhe përkushtim në Misionin Kombëtar në Bronx. Puna e saj shihet qartë në numrin e lartë të nxënësve, kujdesin për Gjuhën Shqipe, dashurinë e tyre dhe të prindërve. Bashkëpunimi i saj në këtë mision e nderon dhe i shprehim mirënjohjen tonë.

Falënderime të veçanta

Me mirënjohje të thellë i shprehim falënderimet tona Asambleistit z. Charles D. Fall, Zëvendëskryetar i Mazhorancës në Asamblenë e Shtetit të Nju Jorkut. Inkurajimi dhe vlerësimi i tij kanë shumë rëndësi për mësuesit tanë, të cilët punojnë pa u lodhur për të ruajtur gjuhën, kulturën dhe edukimin brenda komunitetit tonë.

Mbështetja e tij forcon misionin tonë. Në emër të komunitetit tonë shkollor, e falënderojmë përzemërsisht!

Falënderim shkon edhe për z. Fitim Shabani, shefi i kabinetit të Assemblyman Charles Fall.

Po ashtu ju transmetoj përshëndetjen e Ambasadores Dr. Suela Janina në Kombet e Bashkuara, e cila më ka dërguar në pamundësi për të ardhur sot në këtë mbrëmje, pasi në të njëjtën kohë zhvillohet edhe një event tjetër në Kombet e Bashkuara ku ajo përfaqëson Republikën e Shqipërisë.

Falënderoj 4 artistët e shquar që do të na argëtojnë sot: si Dëshira Ahmeti, Valbona Peraj, Hajro Ceka, Agim Gerbeshi, grupin muzikor Ceka, DJ Odise Salillari, që është një nga bashkëpunëtorët dhe kontribuesit më të vjetër të “Alba Life”. Falënderoj sopranon e shquar Deshira Ahmeti Kerliu, ish‑drejtuese artistike për disa vite dhe sot moderatore e kësaj mbrëmjeje.

Falënderoj kameramanët Eddie dhe Aaron Suka të studios së shquar dhe medias “Alba Pro”, me pronar Amir Suka, fitues i 5 çmimeve Emmy, njëkohësisht drejtor dhe bashkëpunëtori ynë më i ngushtë prej shumë vitesh i TV “Alba Life”. Falënderoj bashkëpunëtorin e TV “Alba Life” z. Valon Gerbeshi, si dhe zonjushën Klodiana Serraj, që i është bashkuar kohët e fundit TV “Alba Life”.

Nderoj të gjithë mësuesit në sallë që janë pjesëmarrës në këtë aktivitet dhe ju lutem të çohen në këmbë dhe le t’i përshëndesim me një duartrokitje.

Na nderojnë sot me pjesëmarrjen e tyre z. Liman Koxha, pronar i restorantit “Sahara”, dhe znj. Drenusha e Bajram Breshaj, pronarë të nderuar të TV “ALB”, që kanë qenë gjithmonë mbështetës të TV dhe Shkollave “Alba Life” dhe gjithë diasporës. Falënderoj zonjën Beslira Kambe, prind i përkushtuar i Shkollave Shqipe “Alba Life”, që na ndihmoi me dekoracionin dhe rezervimin e një tavoline. Po ashtu falënderoj ata që rezervuan nga një tavolinë si: Mikeljan Agolli, Violeta Likollari, Lumturi Jenisheri, Fatlinda Mashkulli, Tina Lecevic, Suada Saliu Gashi, Besa Lushaj, Albana Sata, Elsa Hoxha e të tjerë.

Në këtë ditë të shenjtë, sipas traditës së mrekullueshme të “Alba Life” për 19 vjet radhazi, ju dhurojmë mësueseve të këtij viti akademik nga një buqetë me lule në shenjë respekti dhe mirënjohjeje.

Ftoj mësueset që janë prezent sot: Entela Muda, Elona Shkreta, Fatlinda Bajcinca Gashi, Rozeta Hyseni, Helena Ujkaj, Erinda Isufaj, Migena Lelaj, Kozeta Zylo dhe Dr. Valbona Zylo Watkins, si dhe Valbona Peraj, Drejtuese Artistike e “Alba Life”, Deshira Ahmeti Kerliu, ish‑Drejtuese Artistike, si dhe dy ish‑mësueset në Shkollën “Alba Life” në Bronx që marrin pjesë në këtë mbrëmje: znj. Mehrije Shala dhe Davida Hasanaj, për t’i nderuar me nga një tufë me lule.

Duke e mbyllur këtë përshëndetje, ju uroj:

Gëzuar Ditën e Shenjtë të Mësuesit dhe Festën e Grave!

Programi vazhdoi me ndarjen e luleve nga z. Zylo për të gjitha mësueset dhe artistet, dhe një foto me të gjitha mësueset!

Nxënësja brilante e Shkollës Shqipe “Alba Life” Ambasador i Kombit në Bronx, Eliona Shala, interpretoi këngën: “Oj Kosovë, sa fort të dua!”

Nxënësja tjetër e mrekullueshme dhe plot talent në Shkollën Shqipe “Alba Life” në Staten Island, Bora Alikaj, interpretoi poezinë “Çamëria”.

Pjesëmarrësit me plot entuziazëm, dashamirësi u argëtuan me këngëtarët e shquar Dëshira Ahmeti, Hajro Ceka, Valbona Peraj, Agim Gërbeshi, të shoqëruar nga muzikantët Samy Ceka dhe DJ inxh. Salillari.

Aktiviteti, si dhe intervistat e marra nga Klodiana Serraj, do të transmetohen së shpejti në kanalet televizive në paketën digitale TV “ALB”.

Sokol Paja/

New York, 8 mars 2026 – “Thinking of You” instalacioni i artit publik i njohur ndërkombëtarisht dedikuar të mbijetuarave të dhunës seksuale, nga artistja konceptuale Alketa Xhafa Mripa u prezantua në New York në Dag Hammarskjöld Plaza hyrja publike drejt selisë së Kombeve të Bashkuara gjatë sesionit të 70-të të Komisionit të OKB-së për Statusin e Grave. Me pjesëmarrjen e veprimtarëve të çështjes kombëtare, aktivistëve, atdhetarëve, mediave shqiptare e dhjetëra shoqatave shqiptare në New York e me gjërë, shpirtërisht takimi u shndërrua në një moment të thellë reflektimi e solidariteti me të gjithë të mbijetuarit e dhunës seksuale. Rrëfimet rrëqethëse të të mbijetuarve të luftës, dhunës e abuzimit na ftojnë që të mos ndalojmë së kërkuari drejtësi për viktimat dhe ndëshkim për dhunuesit.

Artistja konceptuale Alketa Xhafa Mripa në fjalën e saj theksoi se vendosja e “Thinking of You” aty ku zërat e publikut takohen me pushtetin global, i vendos historitë e të mbijetuarve drejtpërdrejt në sferën e vendimmarrjes ndërkombëtare. Në këtë mënyrë, ajo vazhdon traditën e gjatë të këtij sheshi si një vend i aktivizmit moral, dhe jo i vëzhgimit pasiv. Hapja e kësaj ekspozite në International Women’s Day ka një kuptim të thellë. Ndërsa kjo ditë feston arritjet e grave, ajo është gjithashtu një kujtesë se lufta për barazi, siguri dhe drejtësi vazhdon. Sipas artistes Alketa Xhafa Mripa për shumë gra në mbarë botën, kjo mbetet ende një ditë proteste, qëndrese dhe kërkese për t’u dëgjuar. Një veprim i thjeshtë—dhurimi i një fustani, varja e tij në telat e rrobave—një imazh i zakonshëm shtëpiak u shndërrua në një akt publik kujtese, rezistence dhe kujdesi. Të mbijetuarit dolën përpara. Shoqëria filloi ta pranojë të vërtetën e tyre.

Dhe së bashku filluam një proces shërimi, u shpreh ajo. Më tej artistja Alketa Xhafa Mripa theksoi se secili prej këtyre fustaneve përfaqëson një qenie njerëzore me një histori si ajo e gruas së parë: një histori e dhimbjes së përjetuar, e dinjitetit të mbrojtur dhe e drejtësisë që shumë shpesh është vonuar.

Unë e vendos Thinking of You në këtë hapësirë si një ofertë dhe si një kujtesë: se paqja nuk mund të ekzistojë pa njohjen e plotë të jetës dhe përvojës së të mbijetuarve, dhe se përgjegjësia fillon me pranimin, u shpreh ajo.

Ambasadori Blerim Reka në fjalën e tij theksoi se “më shumë se 20,000 gra dhe burra shqiptarë të Kosovës u përdhunuan nga ushtria dhe policia serbe, dhe askush nuk u ndëshkua. Prandaj “Thinking of You” është një kujtesë dhe një mendim për të gjitha këto viktima të dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë, ku Serbia kreu gjenocid kundër shqiptarëve. Dhe askush nuk u soll para drejtësisë, dhe askush nuk u dënua! Drejtësia ndërkombëtare mbetet e heshtur, ndërsa këto viktima vazhdojnë të kërkojnë drejtësi. Drejtësia e vonuar është drejtësi e mohuar” theksoi Ambasador Reka.

Në këtë aktivitet solidariteti e ndërgjegjësimi mbajtën fjalime të guximshme, prekëse dhe shumë emociunuese edhe znj.Aissata Camara, Komisionere e Zyrës së Kryetarit të Bashkisë së NYC-së për Çështjet Ndërkombëtare, znj. Tessa Dikker, zëdhënëse në Misionin e Mbretërisë së Holandës në Kombet e Bashkuara, Ambasadore Suela Janina, Përfaqësuese e Përhershme e Republikës së Shqipërisë në Kombet e Bashkuara, znj.Djellza Pulatani, presidente e shoqatës F’Oda, znj.Vasfie Krasniqi Goodman, e Dërguara e Posaçme e Presidentit të Republikës së Kosovës dhe një të mbijetuar të dhunës seksuale gjatë Luftës së Kosovës, z.Ramadan Nishori një i mbijetuar i dhunës seksuale gjatë Luftës së Kosovës dhe Tatiana Mukanire, një e mbijetuar nga Republika Demokratike e Kongos.

Instalacioni “Thinking of You” u krijua fillimisht në Prishtinë në vitin 2013, ku një stadium futbolli u mbush me mijëra fustane dhe funde të dhuruara në solidaritet me rreth 20,000 gra dhe vajza kosovare që u përdhunuan gjatë konfliktit të 1998–1999. Rrobat janë dhuruar si nga të mbijetuar të dhunës seksuale në kohë lufte, ashtu edhe nga mbështetës të njohur publikë, përfshirë stilisten e modës Diane von Furstenberg, ikonën feministe Gisèle Picot, laureatin e Çmimit Nobel Denis Mukwege dhe ambasadorin e UNICEF Martin Bell, duke theksuar mesazhin e solidaritetit dhe përgjegjësisë së përbashkët për të vepruar, thuhet në njoftimin e organizatorëve. Shqiptarët e Amerikës treguan dhe një herë solidaritet, aktivizëm e ndjeshmëri të lartë ndaj një plage kombëtare që ende kërkon drejtësi.

Nga ROLAND QAFOKU/

Në historinë e medias shqiptare por edhe të historisë shqiptare një emër kalon pa asnjë bujë. Për gjithçka çfarë Refat Gurrazezi bëri në jetë në Shqipëri mori dënimin më të rëndë që mund të marrë dikush: harresa dhe mospërmendja e emrit. Ndonëse me statusin e “të harruarit”, në këtë 117 vjetor të themelimit të gazetës legjendare “Dielli” në SHBA, emri i tij shkruhet me gërma të arta. Refat Gurrazezi jetoi 85 vjet, 2 muaj e 1 ditë dhe në jetën e tij dy ishin punët dhe impeniimet e tij më të mëdha. Djaloshi nga fshati Gurrazez i Skraparit që u largua drejt SHBA në moshën 22-vjeçare, prej vitit 1929 deri në 1940 ishte kryeredaktori i gazetës “Dielli” dhe nga viti 1926 deri në 1940 ishte sekretar i Federatës Panshqiptare të Amerikës “Vatra”. Jam tejet krenar që në librin tim “100 personalitetet e Skraparit” kam sjellë të plotë historinë e jetës së tij përmes një profili me fakte, detaje, dokumente, gazeta, intervista e shumë të tjera. Por më e rëndësishmja prej tyre është se kam transkriptuar nga një kasetë të digitalizuar një fjalim të tij të mbajtur më 30 nëntor 1969 në një simpozium të Federatës “Vatra”.

Me këtë rast falënderoj Ilir Ikonomin që së bashku arritëm të dallonim zërin e Refat Gurrazezit që referonte bashkë me Dhimitër Beratin, Gjergj Guzzetta-n, Giuseppe Schiuro-n dhe Nelo Drizarin. Dhe dallimin e bëmë nga fjalët me dialekt të Skraparit që ai përdote si: këndoj, lëvdoi, tjatër, zemërqëruar, fjalëkripur, burrë me fletë, ca (disa), harxhe. Ndonëse ishte larguar nga Skrapari me miqtë e tij korçarë dhe në SHBA ishte rrethuar kryesisht nga korçarë, Refat Gurrazezi nuk e harroi dialektin e Skraparit.

Gjatë kësaj kohe ai ishte padyshim një nga figurat kryesore të komunitetit shqiptar në SHBA aq sa Faik Konica e çmonte pa masë punën që ai bënte me disa fjalë të zgjedhura që ai rrallë i lëshonte kollaj nga goja dhe rrallë i shkrunte me penë:

“Gëzohem kur marr Diellin (me editor Refat Gurrazezin) se në çdo numër shoh që ju i mbani kurdoherë përpara syve të mendjes fjalët që i çkëmbyem dhe përdorni një shqipe e cila ka ktheillsinë, ngjyrën, tingëllimin e gjuhës së gjallë të gjyshërve t’anë. Lavde më të madhe se këte s’kam”.

Vërtetë Refat Gurrazezi ishte një profil i lartë pikërisht pse nuk bënte thjesht punën e një kryeredaktori, por edhe të një sakrifikuesi të madh për menaxhimin e gazetës. Ja çfarë shkruan vetë ai për drejtimin e gazetës Dielli:

“Kur mora drejtimin e Diellit në dorë në 1929, e nxora gazetën dy herë në javë për një mot e ca: më von, një herë në javë, më pastaj kur u keqësua ndodhja ekonomike, (Shënim: kriza ekonomike n’Amerikë e 1930-ës) një herë në dy javë dhe ndonjëherë më rrallë. Ca nga lufta e kundërshtarëve këtu edhe përtej Adriatikut, më tepër nga zia e papunësisë, vërtetë Dielli s’dolli dot në rregull sikundër duhesh por prapë vazhdoi të dali. Nuk u mbyll si disa gazeta të tjera edhe s’dha falimento si shumë banka amerikane”

Por përse emri i tij u fsheh, përmendej rrallë ose nuk përmendej fare? Përse nuk vlerësohej dhe nuk çmohej për atë kontribut të amdh që ka dhënë për çështjen kombëtare por edhe të medias?

E para ishte natyra e tij tejet modeste. Por më kryesorja lidhej me faktin se Refat Gurrazezi ishte dishepull i Faik Konicës. Ai ishte një nxënës ekskluziv i tij dhe duke e patur mentor, në shumë raste emri dhe fama e Refat Gurrazezit mbuloheshin nga emri i madh i Faik Konciës. Madje kishte histori të tilla që në gazetë ai vijonte replika me ata “sojsëz shqiptarësh” siç i quante ai që sulmonin Faik Beun dhe në ato shkrime nuk vendoste emrin e vet. Lexuesit e merrnin sikur i shkruante vetë Faiku, por në fakt ishin shkrime të Refat Gurrazezit. Një gjë e tillë është e vërtetuar që ka ndodhur me dhjetra raste. Kjo solli edhe armiqësi që ai në fakt nuk i kishte. Një prej tyre ishte me Fan Nolin. Mes të dyve, Refat Gurrazezi zgjidhte të rreshtohej në krah të “Usta Faikut”. Sigurisht që ai e dinte këtë por jo vetëm nuk merakosej por e quante për nder të kishte për mentor Faik beun. E rëndësishme për Refat Gurrazezin ishte që ai ishte konician. Studiuesi Idriz Lamaj e përmbledh këtë në pak fjali raportin me Faik Konicën:

“Për një kohë shumë të shkurtër Refat Gurrazezi e përvetësoi stilin e shkrimit të Faik Konicës në një mënyrë aq të përsosur sa pak kush mund të dallojë formën e shkrimit të tij nga shkrimi i Konicës. Ky burrë i heshtur nga natyra, me sjellje fisnike, i dashur, anëtar i palodhur i “Vatrës” dhe ndihmës i rregullt me shkrime i gazetës “Dielli”, jo vetëm tërhoqi vemendjen e Konicës, por arriti të bëhej miku i tij më i ngushtë ”. Ai që ka kërshërinë për të lexuar të plotë historinë e jetës së tij mund ta lexoj këtë në librin tim. Ajo që mund të themi në këtë përvjetor të gazetës “Dielli” është se kujtimi për Refat Gurrazezin nuk do të tretet kurrë.

Izabela Krosi/

Albanian American Student Organization në Florida Gulf Coast University (AASO FGCU), e themeluar dhe e drejtuar nga Irena Ahmet, organizoi një event të veçantë me rastin e 18-vjetorit të Pavarësisë së Kosovës, duke bashkuar komunitetin shqiptar për të përkujtuar një moment historik dhe shumë të rëndësishëm për kombin tonë. Ky aktivitet ishte jo vetëm një festë, por edhe një kujtesë për sakrificat dhe rrugëtimin drejt lirisë, si dhe një mësim i vlefshëm për brezat e rinj që po rriten larg atdheut.

Në këtë event, Albanian Eagles Dance, grupi rinor i drejtuar nga Izabela Krosi, pati nderin të performojë. Programi u hap nga Hana Rexhepi me një poezi të fuqishme dhe prekëse. Më pas, Joen Sherifi interpretoi këngën “Është e jona Shqipëria”, ndërsa Arsa Meka emocionoi publikun me “Xhamadani kuq si gjaku”, duke dëshmuar se dashuria për atdheun jeton fuqishëm edhe tek fëmijët rritur larg tij.

Një moment shumë i ndjerë ishte koreografia me këngën “Pavarësia” nga Ilir Shaqiri, ku çdo fëmijë me rrënjë nga Kosova kishte një rol simbolik. Pjesë të veçanta patën Arsa dhe Blini Meka, si dhe Hana, Diella dhe Rea Rexhepi, duke sjellë në skenë historinë, dhimbjen dhe krenarinë e një populli.

Atmosferën e pasuroi edhe Nik Burimi, një artist shumë i talentuar i komunitetit tonë. Për fëmijët, ai mbetet një figurë frymëzuese, dikush tek i cili ata shohin pasionin dhe dashurinë për muzikën shqiptare.

Evente të tilla kanë një rëndësi të jashtëzakonshme për diasporën shqiptare, sepse ruajnë gjuhën, kulturën dhe kujtesën historike, duke forcuar lidhjen e brezave me rrënjët dhe identitetin tonë. Shprehim mirënjohjen tonë të thellë ndaj AASO FGCU, themelueses dhe presidentes Irena Ahmet, si dhe bordit – Kaltrina Lici, Dea Lici dhe Klejdi Lako – për organizimin dhe përkushtimin e tyre në realizimin e këtij eventi kaq domethënës, që krijon hapësirë për të rinjtë shqiptarë të përfaqësojnë me krenari historinë dhe kulturën tonë në një universitet amerikan.

Dr. Afrim Shabani/

Mbrëmë ishim në Recitalin AMA, Edicioni i 13-të, dhe e ndjemë atë vazhdimësi të qetë që ndërtohet vetëm me vite pune serioze. Trembëdhjetë vite nuk janë pak, janë kohë e mjaftueshme që një ide të kthehet në traditë.

Salla ishte e gjallë. Fëmijë të vegjël që ndiqnin me sy të hapur çdo tingull. Të rinj që e kuptonin peshën e momentit. Prindër dhe gjyshër që mbanin në fytyrë atë krenarinë e heshtur që vetëm kultura e ruajtur mund ta japë. Ishte një publik i përzier në moshë, por i bashkuar në ndjeshmëri.

Programi kishte maturi artistike dhe rrjedhë natyrale. Repertori klasik, loja në instrumente muzikore, vallja, kënga, poezia dhe elementi tradicional shqiptar komunikonin pa sforcim. Si njerëz që e njohim disiplinën e skenës, e ndjejmë kur një koncert ka strukturë, dhe kjo mbrëmje e kishte. Një moment me peshë të veçantë ishte përkujtimi i të ndjerit Sami Elezi, një kontribuues i madh i muzikës shqiptare në Kërçovë. Përmendja e tij ishte një akt respekti dhe një kujtesë se arti kërkon përkushtim afatgjatë.

Mirënjohje për Besarta Bashën për qartësinë dhe ndjeshmërinë e saj artistike. Për Shoqatën “Uskana”, ShBA që prej 13 vitesh po mban këtë standard me dinjitet.

Dhe mbi të gjitha, respekt për fëmijët që dolën në skenë me guxim e seriozitet, për familjet që i mbështesin, dhe për Shkollën e Manastirit (Çikago) që ruan gjuhën dhe rrënjët tona.

Kur sheh një sallë të tillë, të re e të moshuar bashkë, e kupton se kultura jonë nuk është vetëm kujtim. Është vazhdimësi.

(Foto nga Recitali AMA, 13th Ed.)