MOS  E  LINI  PRINCIN TE SHKOJE /

Ng Agim Xh. Dëshnica/

Na ikën  breznitë e  besës e lirisë/

ndër vite e shekuj,/

ndër mjegullat e përhumbura,/

prej  tokash  të  coptuara,/

vaditur me gjak e me djersë/

dhe  na lanë kumtet e legjendat./

Ç’është ky tërmet  në fusha e male,/

kjo  erë duhi,/

ky pikëllim i rreptë në  ngricë?/

Zemrat e të gjallëve u drodhën,/

u trazuan shpirtrat e të parëve./

Mali i Sharrit nën borë u trand,

Drini me rrjedhë në acar ushton…

Po të ikën o Kosovë

Princi i Paqes!

Po të ikën o Kosovë,

Prijësi i Dritësimit!

Po të ikën o Kosovë,

Heroi  i hijëshëm i Kombit!

Profeti i Pavarësisë!

Rugova! Rugova!  Rugova!

 

Mos e lini Princin të shkojë

e të prehet në parajsë.

S’është koha për ikje,

është kohë pune,

është koha për veprim,

është koha për shpëtim.

 

Na duhet, buzëqeshja e ëmbël

e premtimit, fjala e burrit:

„ Unë do t’i sjell  Kosovës pavarsinë .”

 

Na duhet,

Rilindasi  i shekullit,

Urtësia e mendimit

për nënshkrimin historik.

 

Na duhet,

Mençuria e përparimit,

për shtegtimin drejt dritës,

lumturisë.

 

Mos e lini Princin të shkoje!

Na duhet ashtu siç duam diellin

pas dimërimit të gjatë,

për rizgjimin e shndritur,

për Pavarësinë e shenjtë,

e Paqen e Kosovës.

Mos e lini Prijësin të shkojë!