Selam Sulejmani/

Sivjet, në muajt mars dhe prill, i shënojmë përvjetorët e masakrës së Tivarit dhe të Dubrovnikut, të kryera ndaj shqiptarëve para 81 vitesh nga komunistët jugosllavë. Sipas historianëve tanë, në dimrin e vitit 1945, të ashtuquajturit “çlirimtarë” jugosllavë iu vërsulën trojeve shqiptare për t’i pushtuar ato. Për ta bërë më të lehtë pushtimin e tyre, shqiptarët u mobilizuan dhunshëm për t’i dërguar në frontet e luftës, gjoja për t’i plotësuar njësitet partizane të të ashtuquajturës Ushtri Nacionalçlirimtare.

Shqiptarët u mobilizuan nga të gjitha trevat, përfshi edhe mobilizimet nga qytetet veriperëndimore të Maqedonisë, si nga Dibra, nga Kërçova, nga Gostivari, nga Tetova, nga Shkupi, nga Kumanova etj. Për në Srem dhe për në veri të Jugosllavisë së asaj kohe, u mobilizuan edhe shqiptarë nga Tetova dhe rrethina, pra edhe nga fshatrat e malësisë së Sharrit. Nga fshati Vicë u mobilizuan mbi njëzet banorë. Në mesin e tyre edhe gjyshi ynë, Bajram Sulejmani. Shqiptarët e mobilizuar, të çarmatosur dhe të torturuar, një pjesë të rrugës e përshkuan në këmbë. Më pas i hipnin nëpër trena për të mbërritur në vendarritjen e fundit. Në rrugën pa kthim të Tivarit, përkatësisht të Dubrovnikut, nga qytetet dhe rrethinat e lartpërmendura, janë dërguar disa grupe, të mobilizuar me dhunë dhe të shoqëruar nga ushtarë serbë si dhe nga Brigada XV maqedonase e Divizionit 48.

Para se të mbërrinin në Tivar, shqiptarët e mobilizuar dhe shoqëruesit ushtarakë serbë dhe maqedonas, mësojnë për masakrën e Tivarit. Për këtë arsye, me mjete lundruese nisen prej Ulqini drejt Dubrovnikut. Dëshmitarët që e kanë përjetuar ferrin e Dubrovnikut, rrëfejnë se tragjedia e kobshme ka ndodhur më 15 prill 1945, në orët e hershme të mëngjesit, sapo kishte lindur dielli. Me fjalë të tjera, ferri i Dubrovnikut ka ndodhur dy javë pas masakrës së Tivarit. Ndërtesa ose uzina ku ishin strehuar shqiptarët e mobilizuar dhunshëm për t’u vrarë për kauza sllave, paraprakisht kishte shërbyer si burg kryesor i forcave gjermane. Thuhet se nga helmimi në Dubrovnik janë mbytur brenda kazermës 400 vetë, ndërsa 400 të tjerë janë dërguar në spital. Kanë shpëtuar tridhjetë deri dyzetë persona.

Të vdekurit janë varrosur në varreza masive, në vendin e quajtur Gruzhinë. Në tragjedinë e tmerrshme të Dubrovnikut, e ka humbur jetën në moshën 34-vjeçare edhe gjyshi ynë Bajram Sulejmani (7.6.1911 – 15.4.1945), bashkë me disa banorë të tjerë të fshatit Vicë, si: Idriz Idrizi (5.3.1913 – 15.4.1945), Rasim Neziri (8.1.1908 – 15.4.1945), Amet Dehari (15.4.1915 – 15.4.1945), Azem Hasani (3.7.1908 – 15.4.1945), Femi Murati (4.5.1911 – 15.4.1945), Musa Osmani (15.10.1916 – 15.4.1945), Ferat Ferati (15.6.1916 – 15.4.1945), Sherif Selami (13.6.1917 – 15.4.1945), Raif Shahini (21.7.1919 – 15.4.1945), Xhabir Veliu (15.6.1919 – 15.4.1945), Sami Sulejmani (3.6.1915 – 15.4.1945), Hisen Xhemaili (7.10.1912 – 15.4.1945), Reshit Iseni (10.6.1915 – 15.4.1945) dhe Osman Emini (15.10.1902 -15.4.1945), ndërkaq Xhevit Mehazi, Abedin Murati, Ramadan Shasivari, Xhafer Iseni dhe Arif Ramadani, fatmirësisht i shpëtuan golgotës së helmimit.

Të mbijetuarit e këtij krimi makabër, tërë jetën i vuajtën pasojat e helmimit të qëllimshëm, por krahas vuajtjeve, ata rrëfenin edhe për torturat, dhunën dhe krimet e kryera pas Luftës së Dytë Botërore, ndaj qindra e mijëra shqiptarëve të pafajshëm.

Politika hegjemoniste sllave ndaj popullit shqiptar ka qenë permanente dhe si e tillë njihet edhe botërisht. Qëllimi i saj ndër shekuj ka qenë zhdukja fizike e shqiptarëve dhe pushtimi i tokave arbërore. Ndaj popullit tonë, sllavët kanë ushtruar dhunë dhe kanë përdorur metoda nga më mizoret për t’i asgjësuar dhe për t’i larguar nga vatrat shekullore dhe stërgjyshore.

Masakrat në Tivar dhe e Dubrovnik paraqesin vazhdimësi të planeve shoviniste dhe të projekteve ogurzeza për dëbimin, për spastrimin etnik dhe për shfarosjen e një kombi të tërë që historiografia botërore e njeh si ndër më të vjetrit e Gadishullit Ballkanik.

Tivari, Dubrovniku dhe jo vetëm, dëshmojnë se shqiptarët dërgoheshin në vijën e parë të frontit dhe vriteshin për kauza të huaja. Shteti jugosllav kurrë nuk mbajti përgjegjësi për krimet e sipërpërmendura. Për zbardhjen e kësaj tragjedie, nuk kanë treguar kurrfarë interesimi as institucionet përkatëse të shtetit. Madje s’është bërë dot gjë as për shënimin e lokaliteteve ku u groposën të helmuarit. Politika shkombëtarizuese ndaj shqiptarëve që mbetën nën sundimin jugosllav, përkundër propagandës dhe premtimeve të dhëna, vazhdoi edhe pas Luftës së Dytë Botërore. Mjafton ta kujtojmë luftën e Drenicës në vitin 1945, aksionin për mbledhjen e armëve në vitin 1956, shpërnguljen me dhunë të shqiptarëve për në Turqi në vitet ’50-’60, emigrimin për shkaqe ekonomike drejt vendeve perëndimore – në Evropë dhe në Amerikë, si dhe shumë ngjarje të tjera që ndërlidhen me proceset në trevat shqiptare, ku populli ynë iu nënshtrua diskriminimit shtetëror, represalieve dhe presionit policor e ushtarak.

Gjashtëmbëdhjetë banorët e fshatit Vicë dhe qindra të tjerë të ekzekutuar në masakrën e planifikuar në Dubrovnik, janë dëshmi e trajtimit çnjerëzor të malësorëve të devotshëm dhe të mbarë popullatës shqiptare, nga komunistët jugosllavë. Të rënët në këto masakra lanë pas vete gratë dhe fëmijët e tyre të cilët gjatë gjithë jetës i vuajtën pasojat e kalvarit. Gjatë gjithë kohës jetuan me vuajtje të papërshkrueshme dhe me dhimbje të pafund për humbjen e djemve, të burrave dhe të prindërve të tyre.

Përpos një pllake përkujtimore të ngritur në vitin 2002 në fshatin Vicë, këta burra meritojnë vëmendjen e mbarë shoqërisë. Sot, edhe në saje të sakrificës së të rënëve në Dubrovnik, në institucionet arsimore, përkatësisht në Ministrinë e Arsimit dhe të Shkencës të RMV-së, fatmirësisht përfaqësohemi me kuadër shqiptar. Komisionet kompetente, gjatë hartimit të teksteve shkollore për arsim fillor dhe të mesëm, ngjarjet tragjike të sipërthëna duhet t’i trajtojnë me përparësi dhe në mënyrë profesionale, duke i përfshirë në tekstet e historisë. Historia e një populli me kaq tragjizëm, nuk mund të shkruhet privatisht, sepse nuk jemi popull privat.

Shkrimtari i njohur italian me prejardhje hebraike, Primo Michele Levi (31 korrik 1919 – 11 prill 1987), i cili i vuajti torturat në kampet naziste, thotë: “Holokausti është një faqe në librin e njerëzimit nga e cila nuk duhet ta heqim kurrë shenjën e kujtesës”.

Krimet në Tivar dhe në Dubrovnik që politika jugosllave i minimizoi në kontekstin e fitores mbi fashizmin, kurrë nuk duhet t’i harrojmë. Është detyrë, sidomos e institucioneve shkencore dhe e studiuesve seriozë, që ngjarjet e dhimbshme të së kaluarës t’i hulumtojnë në hollësi. Plagët e krimeve jugosllave mbeten të hapura sot e kësaj dite. Ato trokasin në ndërgjegjen tonë.

Lavdi të rënëve të masakrës së Tivarit dhe të Dubrovnikut! I paharruar qoftë kujtimi i Tyre!

Nga Arian Galdini/

Rasti Balluku duhet lexuar në atë lartësi ku episodet pushojnë së qenuri thjesht episode dhe bëhen prova karakteri për një rend të tërë. Jo si grindje teknike mbi një procedurë. Jo si zhurmë e një seance. Jo si krizë e një emri. Shqipëria pa këto ditë pikërisht çastin kur një qeverisje zbulohet vërtet, çastin kur ligji i afrohet pragut të saj. Deri atëherë, fjala vishet bukur, reforma shpallet me ton solemn, shteti ligjor përdoret si stoli morale për konsum të brendshëm dhe ndërkombëtar. Sapo prekja bëhet reale, dekori bie dhe instinkti i vetëmbrojtjes del më i sinqertë se çdo fjalim. Me këtë rast, Edi Rama rrëzoi vetë pretendimin se mund të jetë njëherësh edhe mbrojtësi i reformës në drejtësi, edhe kufiri i saj i fundit. 

Këto dy role nuk bashkëjetojnë. Njeriu që e lëvdon drejtësinë në ditët e saj të sigurta, por i vë gardh sapo ajo afrohet te rrethi i vet, nuk mbron parimin. Mbron afërsinë. Nuk ruan standardin. Menaxhon frikën. Ajo që u pa këtu nuk mbaron te Shqipëria, as te kjo shumicë, as te ky parlament. Ajo zbulon një ligj më të vjetër të pushtetit, rendin e do për sa kohë e mbron; sapo rendi i afrohet, kërkon përjashtim. Aty fillon degradimi i vërtetë. Jo kur ligji shkelet me britmë, por kur ruhet si gjuhë dhe kufizohet si veprim. Jo kur pushteti e mohon normën, por kur e pranon me buzë dhe e frenon me dorë.

Për këtë arsye, prova e vërtetë e një rendi nuk ndodh aty ku ligji zbret mbi të pambrojturin. Aty çdo shtet di të bëjë forcën. Afati i skadon atij që s’ka mbështetje. Gjoba i vjen atij që s’ka krah. Procedura i bie atij që s’ka strehë. Prova fillon vetëm kur dora ngrihet lart, jo poshtë. 

Aty shihet nëse kemi përpara republikë apo vetëm dekor institucional. Republika fillon atje ku ligji depersonalizohet. Atje ku emri, posti, dobia e djeshme, afërsia politike dhe besnikëria partiake nuk vlejnë si monedhë shpëtimi. Fisi fillon atje ku rrethi mbyllet, ku shumica bëhet mur, ku procedura përdoret si kohë e blerë dhe ku privilegji vishet me gjuhë institucionale. Kjo është ndarja themelore, republika pyet çfarë kërkon ligji, fisi pyet kë po prek ai. Një parlament i vënë në shërbim të kësaj logjike ulet si zgjatim i oborrit, dhe aty institucioni pushon së qenë masë e bëhet strehë.

Kjo nuk është vetëm çështje karakteri personal. Është edhe pasojë e një strukture të njohur në shoqëritë ku pushteti përjetohet si zotërim i rrethit dhe jo si barrë e standardit. Kur lidhjet ndërmjetëse dobësohen, kur parlamenti humbet pavarësinë e vet morale, kur besnikëria personale zë vendin e normës, mbrojtja e të fortit fillon të duket më e natyrshme se zbatimi i ligjit. Në një rend të tillë, shumica nuk e ndien veten nën detyrimin për ta lënë normën të ecë; e ndien veten nën detyrimin për të mbrojtur trupin prej të cilit jeton.

Dëmi, prandaj, nuk ndalet te procedura. Ai prek mënyrën si një shoqëri e kupton veten. Qytetari sheh se barazia është gjuhë e katit të sipërm, ndërsa poshtë vepron hierarkia e prekshmërisë, ku disa preken menjëherë dhe disa vetëm kur pushojnë së qeni të dobishëm. Kështu cinizmi hyn në ajrin e përditshëm, jo si doktrinë e shpallur, por si klimë e thithur ngadalë, derisa institucioni pushon së dukuri si rend i përbashkët. Atëherë nuk humbet vetëm besimi te një qeveri. Humbet siguria se fjala “ligj” do të thotë të njëjtën gjë për të fortin dhe për të dobëtin. 

Humbet arsyeja që njeriu të mos bëhet vetë cinik. Një burrë e ndoqi votimin nga telefoni, mes dy punëve të ditës. Nuk u habit. Kjo është pjesa më e rëndë. Nuk pa një të papritur, pa të konfirmohej ajo që e mbante pezull prej kohësh brenda vetes. Kur mbaroi seanca, fjala “ligj” nuk i tingëllonte më si diçka që mbërrin në të njëjtën mënyrë te i forti dhe te i dobëti. Turpi është kufiri i fundit i republikës. Një rend që nuk turpërohet më nga përjashtimi që i jep të fortit ka hyrë në fazën ku kalbëzimi nuk është aksident, por metodë vetëmbrojtjeje. 

Në atë çast, shteti nuk dëmton vetëm drejtësinë. 

Dëmton atë që është njëherësh më e brishtë dhe më vendimtare, arsyen e njeriut për të besuar se e vërteta publike ka ende kuptim.

Edhe udhëheqja provohet vetëm këtu. 

Burri i shtetit e di se institucioni duhet të qëndrojë më lart se afërsia e vet. 

Ai e di se nganjëherë çmimi i standardit bie mbi njerëzit e tij dhe prapë nuk e prek timonin e ligjit. 

Pikërisht aty matet shtatësia morale e udhëheqjes. 

Udhëheqësi i vërtetë humb njerëz, nuk humb masën. 

Menaxheri i aparatit mendon ndryshe, standardi vlen derisa të prekë të vetët. Pastaj flet interesi. 

Në rastin Balluku kjo u pa me qartësi të plotë. 

Këtu nuk foli udhëheqësi që pranon barrën e standardit. 

Foli aparati që e mbyll kufirin sapo drejtësia afrohet.

Për këtë arsye, Perëndimi e Perëndimorizmi nuk matet me gjuhën e fjalimeve, as me koreografinë e samiteve. 

Matet atje ku më i forti nuk përjashtohet dhe ku barazia para ligjit nuk çahet, sepse aty ku këto bien, ndarja e pushteteve kthehet në strehë private për pushtetin, moderniteti në dekor dhe republika në emër.

Këtu mbaron iluzioni moral. 

Kur bie një pretendim i tillë, mbetet vetëm radhitja e zhveshur, kush mbrohet, kush preket, kush vendos renditjen.

Ai burrë me telefon nuk do ta dijë kurrë emrin e gjykatësit, nuk do të bëjë ankesë, nuk do të mbajë mbledhje. 

Por diçka vendosi atë ditë, heshtazi, të mos presë nga ligji atë që ligji nuk ia jep të barabartë. 

Ky vendim, i padukshëm, i shumëzuar, i heshtur. 

Aty mbaron republika si besim. 

Aty nis frika si rend.

(Pse investimi në pasuri të paluajtshme sot është një zgjedhje strategjike për të ardhmen)

Nga Amarild Braka, Sipërmarrës, CEO

Në dekadën e fundit, Shqipëria ka përjetuar një transformim tejet të dukshëm urban dhe ekonomik, ku sektori i ndërtimit ka luajtur një rol kyç si një nga shtyllat kryesore të zhvillimit. Nga rigjallërimi i qyteteve bregdetare te zgjerimi i infrastrukturës dhe modernizimi i zonave urbane, ndërtimi nuk është thjesht një aktivitet ekonomik por ai është një katalizator i rritjes, punësimit dhe përmirësimit të cilësisë së jetës. Në këtë kontekst, zhvillimi i mëtejshëm i këtij sektori paraqet një mundësi reale për të konsoliduar progresin ekonomik të vendit dhe për të krijuar vlera afatgjata për qytetarët.

Së pari, sektori i ndërtimit ka një efekt shumëfishues në ekonomi. Ai lidhet ngushtë me industri të tjera si prodhimi i materialeve të ndërtimit, transporti, arkitektura, inxhinieria dhe shërbimet financiare. Çdo projekt ndërtimi gjeneron kërkesë për punë dhe produkte në disa hallka të ekonomisë, duke kontribuar drejtpërdrejt në rritjen e Prodhimit të Brendshëm Bruto. Për më tepër, ai krijon vende pune në një gamë të gjerë profesionesh, nga punëtorë të thjeshtë deri te specialistë të kualifikuar, kësisoj duke ndihmuar në uljen e papunësisë dhe rritjen e të ardhurave familjare.

Një tjetër aspekt i rëndësishëm është roli i ndërtimit në përmirësimin e infrastrukturës dhe zhvillimin urban. Investimet në ndërtesa moderne, rrugë, zona rezidenciale dhe hapësira publike rrisin atraktivitetin e qyteteve shqiptare për investitorët e huaj dhe turizmin. Qytete si Tirana, Durrësi dhe Vlora po shndërrohen gradualisht në qendra dinamike urbane, duke reflektuar një standard të ri jetese dhe një potencial më të madh ekonomik. Kjo rrit vlerën e pronës dhe krijon një cikël pozitiv zhvillimi si përfitim për të gjithë ekonominë.

Megjithatë, përtej ndikimit makroekonomik, sektori i ndërtimit ka një rëndësi të veçantë edhe për individin, sidomos në kontekstin e investimeve personale. Blerja e një apartamenti sot në Shqipëri përfaqëson një nga format më të sigurta dhe të qëndrueshme të investimit. Në një treg financiar ende në zhvillim dhe me alternativa të kufizuara investimi, pasuria e paluajtshme mbetet një aset i prekshëm dhe relativisht i qëndrueshëm ndaj luhatjeve të tregut.

Një nga arsyet kryesore pse investimi në apartamente është i favorshëm lidhet me rritjen e vazhdueshme të kërkesës sidomos në ditët e sotme kur janë shtuar blerjet edhe nga shtetasit e huaj. Urbanizimi, rritja e popullsisë në qytete dhe zhvillimi i turizmit kanë krijuar një nevojë të shtuar për banesa dhe ambiente akomoduese. Kjo kërkesë pritet të vazhdojë në vitet në vijim, duke mbështetur rritjen e çmimeve të pronave dhe duke garantuar një kthim të mirë të investimit për blerësit e sotëm.

Po ashtu, tregu i qirave në Shqipëri po bëhet gjithnjë e më dinamik, veçanërisht në zonat urbane dhe turistike. Një apartament i blerë sot mund të gjenerojë të ardhura të qëndrueshme përmes qirasë, duke krijuar një burim pasiv fitimi për pronarin. Në qytetet bregdetare, potenciali për qira sezonale është veçanërisht i lartë, falë rritjes së turizmit ndërkombëtar. Kjo e bën investimin në pasuri të paluajtshme jo vetëm të sigurt, por edhe fitimprurës në afat të mesëm dhe të gjatë.

Një faktor tjetër që e bën këtë moment të favorshëm për investime është faza aktuale e zhvillimit të tregut. Shqipëria është në një fazë rritjeje, ku çmimet e pronave, megjithëse në rritje, mbeten konkurruese krahasuar me vendet e tjera të rajonit dhe Evropës. Kjo krijon një mundësi për investitorët që të hyjnë në treg përpara se ai të arrijë nivele më të larta maturimi, ku kthimet potenciale do të jenë më të kufizuara.

Në përfundim, sektori i ndërtimit në Shqipëri përfaqëson një mundësi të rëndësishme për zhvillim ekonomik dhe mirëqenie sociale. Ai ka potencialin të vazhdojë të jetë një motor rritjeje, duke krijuar vende pune, duke përmirësuar infrastrukturën dhe duke rritur atraktivitetin e vendit. Paralelisht, për individët, investimi në pasuri të paluajtshme, veçanërisht në apartamente, mbetet një nga zgjedhjet më të mençura financiare në kushtet aktuale.

Me kërkesë në rritje, potencial për të ardhura nga qiratë dhe rritje të vlerës së pronës, blerja e një apartamenti sot nuk është thjesht një vendim për strehim, por një strategji e mirëfilltë për siguri dhe prosperitet në të ardhmen.

Serbia presents itself as a partner for normalization while advancing narratives built on unproven claims — a dual track that undermines the foundations of reconciliation.

By Elmi Berisha | 21 March 2026

www.kosovodispatch.com

Serbia premiered a film on March 17. It was not a cultural event. It was a policy statement.

Harvest — an American-Serbian-Italian co-production funded by the Serbian Film Center, promoted by Serbia’s Director of Public and Cultural Diplomacy, attended at its Belgrade premiere by senior government officials — advances a specific historical claim: that the Kosovo Liberation Army ran systematic organ trafficking operations against Serbian civilians after 1999. That claim was investigated by a dedicated international court with full mandate and years of resources. It issued indictments, pursued high-profile cases, and charged murder, persecution, and unlawful detention. It did not charge systematic organ trafficking.

No indictment. No prosecution. No conviction.

Serbia chose to make this film anyway. That choice is not incidental.

Serbia presents itself in Brussels and Washington as a government committed to dialogue, to normalization, to a negotiated resolution of its relationship with Kosovo. Its officials sit at tables. They sign frameworks. They speak the language of European integration. Simultaneously, the same government funds and promotes a cinematic production asserting, as documented truth, allegations that its own court — a court Serbia helped bring into existence — could not sustain.

These are not contradictory tracks. They are coordinated. Serbia has spent years constructing a parallel public narrative in which it is the primary victim of the 1999 war — of NATO, of Albanian violence, of international bias — while engaging Western capitals on terms that require those same capitals to treat it as a responsible regional actor. Harvest is the most visible recent expression of that construction. It is not in tension with Serbia’s diplomatic posture. It serves it.

I have sat in rooms where Serbian and American officials discussed the region’s future. And I have watched, over those same years, Serbia’s cultural diplomacy tell a different story to a different audience — one in which the KLA harvested organs and the international community ignored Serbian suffering to serve its own agenda. The film playing in Belgrade’s cinemas today is the product of that effort, refined over years and now export-ready.

Normalization between Kosovo and Serbia — genuine normalization, not managed tension mistaken for progress — requires a minimum foundation. Not agreement on every historical question. Post-conflict societies rarely achieve that. But a baseline: an acknowledgment that documented crimes occurred, that victims were real, that the international legal record matters. Serbia has not offered that baseline. It has not acknowledged the systematic expulsion of nearly a million Albanians. It has not acknowledged the massacres documented in ICTY judgments and confirmed by Serbian state records. The village of Reçak, where 45 unarmed civilians were killed on January 15, 1999, remains, in Serbian official discourse, a battlefield engagement rather than what international forensic investigation established.

Harvest does not operate in isolation from that denial. It is its continuation — produced with better resources and wider international reach than any previous iteration. The film’s central device is designed to make unproven allegations feel like lived experience. It does not invite the audience to evaluate evidence. It bypasses evidence entirely. It replaces verification with experience. What is felt becomes what is remembered. What is remembered becomes what is true. In policy environments where attention is limited and primary documents go unread, that mechanism does real work — not in Belgrade, but in the diaspora networks, parliamentary offices, and diplomatic channels where Serbia’s international standing is actually negotiated.

Western silence is not neutrality. It is the condition that makes this strategy viable.

This is not a call for rupture with Belgrade. The dialogue process has value. American engagement in the Western Balkans has been essential and must continue. But engagement requires honesty about what it is engaging with. A government that funds disinformation about unproven atrocities while presenting itself as a peace partner is not expressing two contradictory impulses in tension. It is running a calculated dual track, and it has concluded — not without reason — that the cost of doing so is acceptable.

Reconciliation between Kosovo and Serbia remains possible. It will require Serbian leaders to tell their own population something harder than any film will tell it — that the crimes documented in international courts were real, that the victims were real, and that no narrative campaign changes either fact.

A partner that manufactures victimhood while refusing to acknowledge documented crimes is not yet ready for the table it claims to want.

Washington and Brussels are allowed to say so.

Artan Nati/

Në Shqipëri korrupsioni nuk është më një skandal. Është një marrëdhënie e qëndrueshme, pothuajse një martesë e lumtur mes pushtetit dhe parasë publike. Askush nuk përpiqet më ta fshehë këtë “romancë”, përkundrazi ajo shfaqet në publik me një lloj krenarie provinciale, si një çift që ecën dorë për dore në bulevard dhe pret që të gjithë t’i admirojnë.

Politika shqiptare ka zhvilluar një sensualitet të veçantë ndaj pushtetit. Ministritë trajtohen si dhoma private ku tenderat shkruhen me përkushtimin e një letre dashurie, ndërsa koncesionet nënshkruhen me një pasion të denjë për një dashuri platonike. Në këtë teatër të përhershëm, shteti nuk është më një institucion, është një trup modeleje që preket, përqafohet dhe shfrytëzohet.

Problemi i politikës shqiptare nuk është vetëm korrupsioni. Problemi është se korrupsioni është bërë forma më racionale e funksionimit të sistemit. Dhe kur një patologji bëhet racionalitet, atëherë satira nuk është më vetëm kritikë, ajo është përshkrim i realitetit.

Edi Rama do të portretizohej si udhëheqësi “i gjatë, arrogant dhe mendjemadh” që e trajton shumicën e tij parlamentare si një “harem personal”. Kryeministri, një njeri me ide të mëdha dhe pretendime estetike, e vështron Parlamentin jo si një dhomë demokracie deliberative, por si një sallë të gjerë private. Në këtë atmosferë të ndotur bashkëjetese politike, deputetët, të etur nga feromonet e privilegjit dhe djersa e ftohtë e zgjedhjeve të reja, braktisin çdo pretendim të rigorozitetit legjislativ. Ata angazhohen, në vend të kësaj, në një seri “orgjish të ndyra ligjore”, duke shtrembëruar vetë shtyllën kurrizore të ligjit për të kënaqur tekat e zotit të tyre.

Kur drejtësia afrohet për të parë nga afër këtë romancë, elita politike reagon me dramë. Papritur dëgjohen britma morale, deklarata solemne dhe konferenca shtypi që ngjajnë me monologë tragjikë. Këta njerëz që kanë jetuar për vite në një intimitet të plotë me privilegjin dhe tenderin publik, paraqiten tani si viktima të pafajshme. Është një spektakël që do të ishte komik, nëse nuk do të ishte aq i njohur.

Mbrojtja që Parlamenti i bëri Belinda Balluku duke bllokuar arrestimin e saj nuk është thjesht një episod procedural. Në një lexim satirik, kjo skenë politike mund të duket si një dramë e çuditshme publike ku rolet janë të shpërndara me një ironi të thellë.

Në këtë ‘teatër parlamentar shqiptar, nuk kemi të bëjmë thjesht me politikë, por me një “orgji” të mirëfilltë të imunitetit institucional. Është një organ kolektiv që nuk ushtron vetëm pushtet, por si ta themi më saktë: “masturbohet” me ligjin. Çdo votë nuk është një zgjedhje, por një perde mbrojtëse, një copë perçe e lirë që synon të fshehë perversitetin e aktoréve té “haremit parlametar”.

Dhe ja ku është komedia: ne mendojmë se diktatori Hoxha ishte mjeshtri i spektaklit, por krahasuar me këta udhëheqës modernë, diktatori ishte një puritan patetik. Ai kishte nevojë për një gulag dhe për vrasës ordiner, ndërsa këta përdorin ‘fijet e korrupsionit’ si një pajisje të sofistikuar skllavërie, duke e detyruar vetë realitetin t’i nënshtrohet vullnetit të tyre me hirin e pa mundimshëm të një dashnori sadist. Është një ritual solidariteti ku transparenca është tabuja përfundimtare. Ata nuk i thyejnë vetëm rregullat, por ata gjejnë një kënaqësi perverse duke i bërë rregullat të shikojnë ndërsa ata i shkelin ato. “Orgjia” e tenderave është Anatomia e shtetit që po shpërbëhet nëpërmjet Partneriteteve Publiko-Private (PPP) dhe koncesioneve që tani përbëjnë gati gjysmën e PBB-së së vendit.

Por duhet parë më nga afër teatri vërtet patologjik i opozitës. Ata nuk e sfidojnë këtë hegjemoni, ata luajnë rolin e bashkëshortit të tradhtuar në një psikodramë të pafundme dhe madhështore. Zemërimi i tyre nuk është një thirrje për armë, por një rënkim teatral nga vrima e çelësit.

Ata inskenojnë këto protesta të zjarrta dhe spektakolare, shfaqje piroteknike të tërbimit të pafuqishëm, që shërbejnë vetëm për të nxjerrë në pah dobësimin e tyre. Është britma e mjerë e një burri që e gjen të dashurën e tij në një përqafim ritmik të djersitur me rivalin e tij dhe në vend që të rimarrë nderin e tij ose të largohet, qëndron në fund të shtratit për të kërkuar një çështje rendi. Ai ulërin në boshllëk, duke pyetur me seriozitet grotesk nëse akti i tradhtisë po kryhet sipas procedurës së saktë parlamentare.

Është një marredhenie treshe groteske! Qeveria e kryen mbrojtjen e saj me një stil të paturpshëm dhe ekzibicionist, opozita ofron “rezistencën” e zhurmshme dhe të dëshpëruar që shërben vetëm për të rritur tensionin. Po publiku çfarë bën ? Publiku është vezhguesi pas vrimës së çelësit. Por është një soditje cinike, një lodhje raskapitese ku e shikon aktin jo sepse është i ngacmuar, por sepse nuk ka ku të shkojë tjetër. ‘Spektakli’ është e vetmja gjë që mbetet! Është si një “film pornografik”, ku aktorët janë të mërzitur, por regjisori , “Vellai i Madh” i Korrupsionit, i detyron ata të vazhdojnë të ankohen.

Klasa politike në Shqipëri ka kohë që ka shkëmbyer “virgjërinë” e saj me një “orgji” të pashtershme korrupsioni, duke e lënë prostitucionin e thjeshtë të duket si një virtyt puritan në krahasim me te. Ndërsa puna e interaktit trupor rrezikon vetëm moralin e një individi që kërkon bukën, apo kënaqësinë, ky lloj “prostitucioni politik” i përditshëm po zhvirgjëron moralin e gjithë kombit, duke bërë që kushdo të jetë i gatshëm për një “shpërblim”.

A është manipulimi i votës dhe tenderave një “orgazmë” e rreme? Absolutisht. Çdo premtim zgjedhor është një pëshpëritje e ëmbël erotike që fsheh një akt përdhunimi ndaj fondeve publike, ku politikanët kthehen në vëzhgues të mjerimit tonë. Kjo orgji kombëtare nuk ndalet, ajo kërkon gjithmonë e më shumë, duke na detyruar të gjithëve të marrim pjesë në këtë vallezim makaber të shpirtrave të shitur, ku shija e “orgazmës së pushtetit” është e vetmja gjë që i mban të gjallë. Përfituesit e kësaj “orgjie” nuk e njohin turpin, ata e shijojnë deri në palcë, ndërsa populli mbetet i mpirë, i detyruar të shikojë spektaklin e pështirë të një shteti që ka shitur trupin dhe shpirtin për para.

Ironia më e madhe është se të gjithë e njohin skenarin. Publiku e di se korrupsioni ekziston. Politika e di se publiku e di. Dhe kjo njohje e përbashkët krijon një tension të veçantë në sistem: një lloj “erotike politike” të ndëshkimit dhe pandëshkueshmërisë, ku çdo skandal prodhon zemërim momental, por sistemi vazhdon të funksionojë pothuajse i paprekur.

Në këtë kuptim, drama parlamentare nuk është vetëm një konflikt mes qeverisë dhe opozitës. Ajo është një ritual i përsëritur i politikës shqiptare: një spektakël ku moraliteti shpallet në podium, ndërsa solidariteti i pushtetit funksionon në prapaskenë.

Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron absurditeti më i madh: korrupsioni nuk është më një sekret që duhet zbuluar. Ai është bërë një spektakël publik, ku të gjithë e shohin, të gjithë e komentojnë, por shumë pak gjë ndryshon pas duartrokitjeve të fundit.

Ndoshta problemi nuk është më si ta denoncosh korrupsionin, por si ta përshkruash pa e zbutur. Kur ai bëhet zakon, gjuha neutrale dështon. Prandaj satira, edhe kur është e ashpër, trupore dhe provokuese, mbetet ndoshta e vetmja mënyrë për ta zhveshur realitetin nga iluzionet e tij. Sepse në momentin kur korrupsioni duket më i natyrshëm se vetë rregullat, ai nuk është më thjesht një problem politik. Ai është bërë mënyrë jetese. Dhe kur kjo ndodh, nuk kemi më nevojë për metafora të bukura, por për fjali që godasin.