Më 31 maj 2026, komuniteti shqiptar u mblodh në Wolfe’s Pond Park në Staten Island për piknikun e përvitshëm të organizuar nga 14 shoqata shqiptare të qytetit të Nju Jorkut. Ky aktivitet madhështor mblodhi rreth 8,000 pjesëmarrës të të gjitha moshave nën moton: “Një Ditë Tradite, Bashkimi dhe Argëtimi.”

Pikniku shërbeu si një mundësi e veçantë për familjet dhe miqtë shqiptarë që të kalonin kohë së bashku, të festonin trashëgiminë e tyre kulturore dhe të forconin lidhjet brenda komunitetit. Në të gjithë parkun mbizotëronte një atmosferë festive, ku pjesëmarrësit shijonin gatimet tradicionale shqiptare, merrnin pjesë në aktivitete sportive, luanin lojëra të ndryshme dhe ndanin biseda të ngrohta me njëri tjetrin. Për shumë prej tyre, kjo ishte edhe një mundësi e rrallë për t’u takuar me miq dhe të afërm që nuk i kishin parë prej vitesh.

Në skenën kryesore, të përgatitur posaçërisht për këtë festë, interpretohej muzikë shqiptare nga këngëtarë të njohur të komunitetit, dhe te ftuar. Këngët dhe vallet shqiptare jehonin në mbarë parkun, duke krijuar një atmosferë krenarie dhe gëzimi kombëtar. Dita e bukur me diell dhe flladi i lehtë që vinte nga Oqeani Atlantik i dhanë aktivitetit një hijeshi të veçantë.

Në këtë ngjarje morën pjesë edhe përfaqësues të institucioneve amerikane, nga kongresi amerikan, zyrtarë lokalë të Staten Island, këshilltarë të qytetit, përfaqësues të Misionit të Përhershëm të Shqipërisë pranë OKB-së, si dhe aktivistë e drejtues të organizatave të ndryshme shqiptaro amerikane. Në fjalët e tyre përshëndetëse, ata vlerësuan organizatorët për realizimin e një aktiviteti me vlera të larta kombëtare dhe kulturore, si dhe për kontributin e tij në forcimin e marrëdhënieve shqiptaro amerikane.

Organizatorët kishin përgatitur një program të pasur me aktivitete sportive dhe argëtuese për të gjitha grupmoshat.

Anëtarët e Shoqatës Shqiptaro Amerikane “Skënderbej” kaluan momente të paharrueshme së bashku. Gatimet tradicionale, bisedat miqësore dhe atmosfera e ngrohtë e bënë këtë aktivitet edhe më tërheqës dhe të këndshëm.Një kontribut të rëndësishëm në organizimin dhe suksesin e pjesëmarrjes së shoqatës dhanë anëtarja e kryesisë, znj. Arta Xhaferri, dhe koordinatorja e aktivitetit, znj. Geltiana Bulku, të cilat punuan me përkushtim për mbarëvajtjen e këtij organizimi.

Një moment i veçantë dhe emocionues ishte festimi i ditëlindjes së anëtarit të shoqatës, z. Elton Xhaferri, dhe të Dion Hatia. Të gjithë të pranishmit u bashkuan në urimin e tyre, duke kënduar së bashku “Happy Birthday” dhe duke ndarë një tortë festive. Ishte një çast i bukur që solli buzëqeshje dhe forcoi edhe më shumë frymën e miqësisë dhe bashkimit.

Një nga aktivitetet më interesante të ditës ishte turneu i shahut i organizuar nga Shoqata Shqiptaro Amerikane “Skënderbej” Inc. Në këtë turne morën pjesë përfaqësues nga të gjitha shoqatat shqiptare pjesëmarrëse, ku secila shoqatë kishte përfaqësuesin e saj.

Hedhja zyrtare e shortit u zhvillua në orën 12:00 në tendën e Shoqatës Shqiptaro Amerikane “Skenderbej”. Shorti u drejtua nga presidenti i shoqatës, z. Imer Laçaj, së bashku me z. Lekë Preçi dhe z. Elton Xhaferri, të cilët shërbyen si arbitra dhe mbikëqyrën zhvillimin e turneut.

Pas përfundimit të shortit, garat nisën menjëherë. Ndeshjet ishin tepër konkurruese dhe dëshmuan nivel të lartë përgatitjeje, përqendrimi dhe përkushtimi nga pjesëmarrësit. Edhe pse nuk kishte kufizim kohe, disa prej ndeshjeve zgjatën më shumë se sa pritej, pasi lojtarët luftuan deri në lëvizjen e fundit për të siguruar fitoren.

Pas një gare të fortë dhe emocionuese, fitues i turneut u shpall z. Arjon Bushaj. Kupa e fitores iu dorëzua nga presidenti i Shoqatës Shqiptaro Amerikane “Skënderbej”, z. Imer Laçaj.

E gjithë dita u karakterizua nga atmosfera festive, gëzimi dhe fryma e bashkëpunimit. Pikniku dëshmoi edhe një herë rëndësinë e ruajtjes së identitetit kombëtar dhe forcimit të unitetit të komunitetit shqiptaro amerikan.

Në përfundim të aktivitetit, pjesëmarrësit shprehën mirënjohjen e tyre për organizatorët, vullnetarët dhe të gjithë ata që kontribuan në realizimin e këtij organizimi të suksesshëm. Të gjithë u larguan me kujtime të bukura, krenari për trashëgiminë e tyre dhe me dëshirën për t’u takuar përsëri vitin e ardhshëm në një tjetër festë të traditës, vlerave dhe kulturës shqiptare.

Shoqata Shqiptaro Amerikane “Skenderbej” – Staten Island.

OPEN HAND ASSOCIATION – 15TH ANNIVERSARY JUBILEE & AWARDS FUNDRAISER.

Një mundësi e veçantë për të gjithë shqiptarët në New York.

Mësuese Fabjola (Gjinaj) Marku/

Më 31 maj 2026 shkolla shqipe “Gjergj Fishta” New York festoi Ditën Ndërkombëtare të Fëmijëve dhe mbylljen me sukses të vitit shkollor 2025-2026. Aktiviteti u hap me himnin e Flamurit Amerikan dhe himnin e Flamurit shqiptar. Në fjalën e mirëseardhjes bashkëthemeluesi dhe drejtuesi i kësaj shkolle, njëkohësisht edhe mësimdhënës në shkollën tonë, Dr, Paulin Marku ju uroi mirëseardhjen të pranishmëve në këtë aktivitet të rëndësishëm shkollor. Ai përgëzoi nxënësit e shkollës për arritjet e tyre gjatë vitit mësimor 2025-2026 duke u ndalur në faktin se sot këta nxënës flasin e shkruajnë në gjuhën shqipe, recitojnë, këndojnë e kërcejnë gjithçka me motive kombëtare duke mbajtur ndezur traditat shqiptare. Në fjalën e tij, ai shprehu mirënjohje të veçantë për dy koleget e tij pranë kësaj shkolle, mësuese Fabjolën dhe mësuese Dorinën për angazhimin e tyre profesional dhe suksesin e arritur me nxënësit e kësaj shkolle që falë punës së palodhur, aty ku gjuha shqipe, historia kombëtare dhe vlerat kulturore e patriotike janë tashmë vlerë e çmuar për lëvrimin dhe kultivimin me nxënësit e kësaj shkolle çdo të shtunë për të mësuar tanë gjuhën amtare.

Dr. Paulin Marku theksoi se nisma jonë në komunitetin shqiptar të Long Island, New York nuk është një projekt i mbetur në letër. Ai e mbylli fjalën e tij me thënien se “Një popull që ruan e trashëgon gjuhën, historinë e traditën e origjinës, do të thotë se ai komb është i predisponuar të rrojë brez pas brezi si identitet kombëtar”. Koncerti recital e muzikor u përgatit nga mësuese Fabjola dhe mësuese Dorina, të cilat krahas mësimdhënies çdo të shtunë përgatiten edhe nxënësit e mrekullueshëm të kësaj shkolle me logon “një komb, një gjuhë, një histori e një kulturë” që gjithçka të jehojë shqip këtu në diasporën e largët të Amerikës, duke sjellë një copës të origjinës këtu në New Yorkun e bukur, të lirisë së fjalës dhe të mundësive të shumta.

Aktiviteti u prezantua nga tri nxënëset e kësaj shkolle, Emeli Marku, Bora Loxha dhe Wendy Bilali. Fillimisht nxënëset ju uruan mirëseardhjen të pranishmëve dhe shprehen mirënjohje për shkollën shqipe “Gjergj Fishta” N,Y. dhe falënderuan mësuesit për mundësinë që nëpërmjet programit mëso shqip, sot ata mund të flasin dhe të shkruajnë në gjuhën amtare. Gjithashtu, falënderuan edhe prindërit për mbështetjen e vazhdueshme për të mësuar shqip.

Programi artistik: këngën “Abetarja libri ynë” – këndoi Parta Loxha; këngën “1 Qershori”-kënduan Kamila & Anna Marku; vjershën “Nëna”-recitoi Klea Bilali; nxënësit performuan vallen “Pogonishte”; këngën “Shkolla ime”- këndoi Uarda Bilali; vjershën “Në degën e mollës”- recitoi Ajla Durra; këngën “Mësuesja”-kendoi Alisia Durra; vjershën “Vëllai im”- recitoi Wendy Bilali; vjershën “Shkronja A”- Aron Domi; vjershën “Për një D që ti se vë”- recituan Bojken & Era Bajraktari; këngën “Për Ty”- kënduan Alex Qepuri dhe Ajla Durra; këngën “Fëmijët janë vetë bukuria”- këndoi Bora Loxha; vjershën “Ç’ke harruar moj Valbonë”- Recitoi Alisja Durra; këngën “Globi rrotullohet” – këndoi Emeli Marku; vjershën “Flutura”- recitoi Uarda Bilali; këngën “Nanë” – këndoi Klea Bilali; nxënëset e shkollës “Gjergj Fishta” performuan vallen “Baresha”; vjershën “Pranvera” – recitoi Parta Loxha; vjershën “ Duart tona” – recitoi Kamila Marku; vjershën “Ne tani lexojmë vetë” -recitoi Bora Loxha; programi artistik u mbyll me këngën “Vëndi im”- kënduan Emeli, Alisja, Uarda, Klea, Wendy, Ajla, Alex, Bora, Parta dhe Kamila.

Në mbyllje të aktivitetit, bashkëthemeluesja dhe njëkohësisht mësimdhënëse pranë kësaj shkolle, mësuese Fabjola falënderoi të pranishmit për pjesëmarrjen. Në fjalën e saj preku pikat e forta të kësaj shkolle duke u ndalur se kudo që të vesh, kudo që të jesh pasioni, profesioni dhe dashuria për atdheun të motivojnë për të edukuar brezat dhe për të mbajtur të gjallë frymën dhe ndjenjat e atdhedashurisë. Ky aktivitet i sotëm dëshmon qartë dhe në mënyrë evidente se puna e palodhur e stafit të shkollës tonë, përkushtimi maksimal dhe bashkëpunimi i ngushtë me prindërit, shpërblehet në sukses dhe arritje në edukimin e brezave. Mësuese Fabjola, pohoi se largësia me vendlindjen nuk e ka zbehur interesin dhe profesionin tim për të shërbyer në misionin fisnik të mësimdhënies, përkundrazi, me plot pasion dhe dashuri jam e lumtur të mësoi brezat edhe këtu në Amerikë. Me bindje mund të pohoj se ky udhëtim i joni, do të jetë një vlerë e çmuar në ruajtjen e gjuhës shqipe këtu në diasporën e largët dhe këto nxënës të mrekullueshëm që sot dëshmuan para të gjithë juve se me hapa të vegjël dhe me dashuri të madhe po mësojnë gjuhën shqipe dhe vlerat tona kombëtare. Në mbyllje të fjalës, mësuese Fabjola falënderoi prindërit e kësaj shkolle duke i quajtur bashkudhëtar të rëndësishëm në rrugëtimin dhe suksesin e shkollës shqipe “Gjergj Fishta” New York , si dhe shprehu mirënjohje të veçantë ndaj “Vatrës” Long Island për mbështetjen e vazhdueshme.

Mësuese Dorina gjatë fjalës së saj, uroi nxënësit për mbarimin e shkollës dhe ju uroi një verë të bukur, plot lojë, gëzim dhe kujtime të bukura. Mos harroni të jeni gjithmonë krenarë për gjuhën shqipe dhe vendin tonë. Gjithashtu, falënderoi prindërit për praninë e tyre dhe për mbështetjen dhe ndihmën e pakursyer në aktivitete dhe uroi pushime të mbara për të gjithë.

Në mbyllje të aktivitetit themeluesi i shkollës shqipe “Gjergj Fishta” New York, dr. Paulin Marku shpërndau certifikatë pjesëmarrje për vitin shkollor 2025-2026 “për përkushtimin, pjesëmarrjen aktive dhe interesin e vazhdueshëm në ruajtjen dhe zhvillimin e gjuhës, historisë dhe kulturës shqiptare në Amerikë”.

Festa vazhdoi nën tingujt e muzikës shqiptare dhe me ushqime tradicionale për të gjithë të pranishmit, të përgatitur nga prindërit e shkollës shqipe. Komuniteti shqiptar në Long Island, New York nëpërmjet shkollës “Gjergj Fishta” dhe “Vatrës” Long Island nuk është vetëm një qendër shkollore dhe një pikë bashkimi ku brezat e rinj dhe të vjetër por është një urë lidhëse midis komunitetit shqiptar që bashkëpunojnë së bashku për të ruajtur dhe trashëguar vlerat kulturore dhe interesit kombëtar shqiptar në diasporë.

Foto Baton Neziri (Rugova)

(𝘔𝘦̈𝘴𝘪𝘮𝘦 𝘴𝘩𝘵𝘦𝘵𝘢𝘳𝘪𝘦 𝘥𝘩𝘦 𝘬𝘦̈𝘴𝘩𝘪𝘭𝘭𝘢 𝘱𝘦̈𝘳 𝘢𝘵𝘢 𝘲𝘦̈ 𝘢𝘴𝘱𝘪𝘳𝘰𝘫𝘯𝘦̈ 𝘵𝘦̈ 𝘨𝘢𝘳𝘰𝘫𝘯𝘦̈ 𝘯𝘦̈ 𝘱𝘰𝘭𝘪𝘵𝘪𝘬𝘦̈)

Nga Dr. Bledar Kurti

John F. Kennedy, Presidenti i 35-të i SHBA, lindi në këtë ditë, më 29 maj, 1917 dhe u nda nga jeta prej një atentati, në mënyrë tragjike, më 22 nëntor, 1963.

Kennedy, Presidenti i 35-të i SHBA, njihet edhe si Presidenti i një mijë ditëve, për shkak se qëndroi në detyrë vetëm tri vite. Një prej figurave më të dashura të popullit amerikan. President Kennedy, solli risi jo vetëm në krijimin e imazhit publik, në drejtimin e SHBA, por edhe ka frymëzuar deri në ditët tona çdo politikan apo individ me aspirata për poste të larta drejtuese. Dhe përveç imazhit të ri që shpalosi, ai tregoi edhe esencën e tij prej lideri në momentet më kyçe e vendimtare të historisë së Amerikës dhe mbarë botës.

Shpeshherë shtrohet pyetja se, përtej performancës dhe imazhit, cila është esenca e një shtetari? Padyshim, përgjigja është zgjidhja e krizave. Vetëm duke menaxhuar situatat dhe duke zgjidhur konfliktet brenda apo jashtë vendit një njeri meriton të quhet shtetar dhe lider.

Revolucioni që bëri Kennedy në marrëdhëniet me publikun (Public Relations) nisi që me rrugëtimin e tij për t’u bërë President por edhe me menaxhimin e situatave teksa drejtonte vendin i ulur në Zyrën Ovale të Shtëpisë së Bardhë.

Një njeri me plot disavantazhe fizike e personale, Kennedy arriti ti kthejë ato në pikat e tij më të forta. Kennedy ishte i pari ndër kandidatët presidencial të vetë-zgjedhur. Ai nuk priti për rradhën e tij sepse ndoshta ajo kurrë nuk do vinte. Konventat tradicionale kombëtare, dhe pëlqimi nga figurat e vjetra partiake nuk mund të arriheshin lehtë, për shkak të moshës së tij të re. E përveç moshës, një disavantazh tjetër ishte besimi fetar të cilit ai i përkiste. Kennedy ishte katolik dhe Amerika nuk kishte patur president katolik më parë. Ai ishte i ri, vetëm 43 vjeç, beqar, pa jetëshkrim të shquar, por vetëm me dëshirën për t’u bërë President. Prandaj, Kennedy institucionalizoi sharmin e tij dhe e shpalli veten si zgjedhja e duhur për popullin dhe fitoi postin e drejtuesit të shtetit më të fuqishëm në botë.

Edhe më sot, opinioni publik amerikan e konsideron Kennedy-n si shpëtimtar dhe si hero, sepse ishte ai që shmangu Luftën e Tretë Botërore gjatë Krizës së Raketave në Kubë, në vitin 1962, dhe se ishte ai që i dha një prestigj dhe imazh të ri ofiqit të Presidentit të SHBA.

John Kennedy tashmë është shndërruar në “mit”. Ai ka hyrë në historinë e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, dhe madje në historinë botërore, si një nga presidentët më të shquar të Amerikës dhe një udhëheqës i madh.

Përpara se të bëhej president, Kennedy kreu një fushatë presedenciale moderne e cila prej më shumë se gjashtëdhjetë vitesh la precedentë në fushatat e presidentëve dhe lidërve të ardhshëm. Sekreti i fushatës ishte “imazhi.” Dhe si mund të përcillej ky imazh në zemrat amerikane? Televizioni.

Në fushatën presidenciale të vitit 1960, Kennedy (demokrat) kandidonte për postin e Presidentit kundër Zv/Presidentit të kohës Richard Nixon (republikan). Edhe Nixon kishte moshë të re, 47 vjeç, veteran lufte, megjithatë Kennedy arriti fitoren më të ngushtë në historinë e zgjedhjeve presidenciale Amerikane. Debati televiziv midis dy kandidatëve, i pari i këtij lloji, u fitua nga Kennedy i cili i veshur me kostum të zi dallonte prej kundërshtarit të tij. Ai dukej i qetë dhe në kontroll. Nixon refuzoi të bënte grimin, ai dukej i tensionuar dhe kostumi i tij gri nuk dallonte nga sfondi, Zv/President prej tetë vitesh, Nixon dukej më pak presidencial sesa Kennedy. Rëndësia e imazhit u vërtetua kur sondazhet treguan se ata që e kishin ndjekur debatin Kennedy-Nixon në televizon shpallnin Kennedy-n fitues ndërsa ata që e kishin ndjekur në radio vlerësonin Nixon.

Gjatë kësaj fushate, Kennedy revolucionoi konceptin e fushatës presidenciale. Fushata e tij siguron edhe sot një formulë suksesi për këdo që kërkon të ngjisë shkallët e pushtetit. Pjesë e kësaj formule ishte demonstrimi i madhështisë së tij duke e përfshirë veten në rankun e George Washington, Abraham Lincoln, dhe F.D. Roosevelt. Si edhe imitoi gjestet e Winston Churchill dhe Evangjelistit Billy Graham.

Kennedy e kuptoi se për të fituar nuk ishte e nevojshme të merrej me politika kontroverse. Ai nisi të reflektonte te populli atë imazh që i nevojitej popullit. Qëllimi i Kennedy ishte pragmatic dhe siguronte vota. Ai kuptoi se votuesi kërkonte një lider me personalitet të frotë dhe jo politika abstrakte. Këtë shembull ndoqën edhe shumë politikanë të tjerë të së ardhmes.

Kennedy bëri më shumë takime dhe shtrëngoi më shumë duar sesa oponenti i tij. Shtrëngoi me mijëra duar dhe buzëqeshte çdo sekond. Fjalimet e tij e mahnisnin turmën pasi ishin kryesisht fjalime me karakter frymëzues. Simpatia për të shtohej dhe shpresa që ai ofronte i jepte zemër rinisë amerikane.

Në vitet 60-të, Televizioni ishte kulmimi i teknologjisë. Kennedy e shfrytëzoi këtë mundësi dhe arriti të depërtonte në miliona familje. Ai e kuptoi që publiku kërkonte një hero, ndaj ai preku zemrat e tyre me fjalime madhështore, shtrëngimet e ngrohta të duarve, buzëqeshjet e tij të ëmbla dhe sharmin e tij.

Në vitin 1956 Kennedy shkruajti një libër me titullin “Profiles in Courage” (Profile të Kurajos) për të shpalosur aftësinë e tij intelektuale. Libri u bë bestseller dhe fitoi çmimin Pulitzer.

Kujtimet e Luftës së Dytë Botërore dhe ato të Luftës së Koresë ishte akoma të freskëta në mendjet e amerikanëve, ndaj vendi kërkonte edhe një hero lufte. Kennedy kishte shërbyer në marinë gjatë lufës e në një moment beteje me një anije japoneze, më 1 gusht të vitit 1943, ai shpëtoi jetën e shokëve të tij, dhe sigurisht, kjo i shtoi pikë në garën e tij presidenciale, dhe anija në të cilën ai shërbeu, PT 109, u bë lodër për fëmijët, të cilët luanin me to dhe këndonin “Kennedy Është Hero”.

Gjatë fushatave të sotme, shihet se si këngëtarë të njohur mbështesin kandidatë ose parti politike. Kjo nisi me Kennedy, i cili mori më të mirin e të gjithë kohërave, Frank Sinatra, që me zërin e tij të magjishëm këndonte “Vote for Kennedy’ (voto për Kennedy.)

Kennedy shfaqej me pamjen e një atleti, por përtej imazhit të një njeriu sportiv, energjik, vigoroz, fshihej një njeri me një shëndet të dobët. Ai vuante nga sëmundja Adison. Ai gjithashtu kishte probleme me shpinën të cilën e justifikonte si pasojë e lëndimit gjatë viteve në luftë. Ai nuk i shfaqte në publik patericat dhe operacionet që bënte për shkak të përkeqësimit të sëmundjes së tij. Regjimi i tij ditor përfshinte 11 ilaçe të ndryshme dhe shpeshherë kalonte me javë të tëra në regjim shtrati. Megjithatë, vendosmëria e Kennedy për Shtëpinë e Bardhë rezultoi me sukses. Imazhi i tij i merituar u mirëprit prej publikut dhe John F. Kennedy u bë Presidenti i 35-të i Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Presidenca e tij ishte e shkurtër por ajo ndodhi gjatë një atmosfere të ashpër të Luftës së Ftohtë. Kennedy do i duhej të përballej ushtarakisht dhe politikisht me kundërshtarët e botës së lirë, me diktatorët komunistë. Përplasja e tij e parë ushtarake ishte me liderin komunist kubanez, Fidel Kastro.

Vetëm tre muaj në detyrë, më 14 prill 1961, pa mbaruar ende muaji i mjaltit presidencial, Kennedy dha urdhër e tetë avionë luftarak B-26 bombarduan bazat ajrore kubaneze. Tri ditë pas sulmeve ajrore, më 17 Prill, 1961, një brigadë prej 1400 emigrantësh kubanezë të stërvitur nga CIA, u nisën për zbarkim në Plazhin e Derrave, në Kubë. Operacioni rezultoi në probleme madhore ndaj Kennedy kërkoi dorëheqjen e Drejtorit të CIA-s, Allan Dulles.

Një nga tensionet e tjera ishte Berlini. Më 13 gusht 1961, Bashkimi Sovietik nisi të ndërtojë një mur ndarës në Berlin, për të ndalur influencën perëndimore dhe për të kontrolluar rreptësisht gjermano-Lindorët. Ky veprim i menjëhershëm i sovietikëve tronditi mbarë botën. Më 26 qershor 1963, President Kennedy vizitoi Berlinin. I prekur dhe i mallëngjyer prej mikpritjes së berlinasve ai e flaku tutje fjalimin e parapërgatitur dhe nisi të improvizonte duke dhënë një fjalim të sinqertë dhe të paharrueshëm për berlinasit e mbarë botën.

“𝐾𝑎 𝑠ℎ𝑢𝑚𝑒̈ 𝑛𝑗𝑒𝑟𝑒̈𝑧 𝑠𝑜𝑡 𝑛𝑒̈ 𝑏𝑜𝑡𝑒̈ 𝑞𝑒̈ 𝑣𝑒̈𝑟𝑡𝑒𝑡 𝑛𝑢𝑘 𝑒 𝑘𝑢𝑝𝑡𝑜𝑗𝑛𝑒̈, 𝑜𝑠𝑒 𝑡ℎ𝑜𝑛𝑒̈ 𝑞𝑒̈ 𝑠’𝑒 𝑘𝑢𝑝𝑡𝑜𝑗𝑛𝑒̈, 𝑠𝑒 𝑐𝑖𝑙𝑖 𝑒̈𝑠ℎ𝑡𝑒̈ 𝑛𝑑𝑟𝑦𝑠ℎ𝑖𝑚𝑖 𝑚𝑖𝑑𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑡𝑒̈𝑠 𝑠𝑒̈ 𝑙𝑖𝑟𝑒̈ 𝑑ℎ𝑒 𝑏𝑜𝑡𝑒̈𝑠 𝑘𝑜𝑚𝑢𝑛𝑖𝑠𝑡𝑒.

𝐿𝑒 𝑡𝑒̈ 𝑣𝑖𝑗𝑛𝑒̈ 𝑛𝑒̈ 𝐵𝑒𝑟𝑙𝑖𝑛!

𝐾𝑎 𝑑𝑖𝑠𝑎 𝑞𝑒̈ 𝑡ℎ𝑜𝑛𝑒̈ 𝑠𝑒 𝑘𝑜𝑚𝑢𝑛𝑖𝑧𝑚𝑖 𝑒̈𝑠ℎ𝑡𝑒̈ 𝑑𝑎𝑙𝑙𝑔𝑎 𝑒 𝑠𝑒̈ 𝑎𝑟𝑑ℎ𝑚𝑒𝑠.

𝐿𝑒 𝑡𝑒̈ 𝑣𝑖𝑗𝑛𝑒̈ 𝑛𝑒̈ 𝐵𝑒𝑟𝑙𝑖𝑛!

𝐾𝑎 𝑑𝑖𝑠𝑎 𝑛𝑒̈ 𝐸𝑢𝑟𝑜𝑝𝑒̈ 𝑑ℎ𝑒 𝑘𝑢𝑑𝑜 𝑞𝑒̈ 𝑡ℎ𝑜𝑛𝑒̈ 𝑠𝑒 𝑛𝑒 𝑚𝑢𝑛𝑑 𝑡𝑒̈ 𝑏𝑎𝑠ℎ𝑘𝑒̈𝑝𝑢𝑛𝑜𝑗𝑚𝑒̈ 𝑚𝑒 𝑘𝑜𝑚𝑢𝑛𝑖𝑠𝑡𝑒̈𝑡.

𝐿𝑒 𝑡𝑒̈ 𝑣𝑖𝑗𝑛𝑒̈ 𝑛𝑒̈ 𝐵𝑒𝑟𝑙𝑖𝑛!

𝑀𝑎𝑑𝑗𝑒 𝑘𝑎 𝑒𝑑ℎ𝑒 𝑑𝑖𝑠𝑎 𝑡𝑒̈ 𝑡𝑗𝑒𝑟𝑒̈ 𝑞𝑒̈ 𝑡ℎ𝑜𝑛𝑒̈ 𝑠𝑒 𝑒 𝑑𝑖𝑚𝑒̈ 𝑞𝑒̈ 𝑘𝑜𝑚𝑢𝑛𝑖𝑧𝑚𝑖 𝑒̈𝑠ℎ𝑡𝑒̈ 𝑛𝑗𝑒̈ 𝑠𝑖𝑠𝑡𝑒𝑚 𝑖 𝑙𝑖𝑔𝑒̈ 𝑝𝑜𝑟 𝑞𝑒̈ 𝑛𝑎 𝑙𝑒𝑗𝑜𝑛 𝑡𝑒̈ 𝑎𝑟𝑟𝑖𝑗𝑚𝑒̈ 𝑝𝑟𝑜𝑔𝑟𝑒𝑠 𝑒𝑘𝑜𝑛𝑜𝑚𝑖𝑘.

𝐿𝑎𝑠𝑠 𝑠𝑖𝑒 𝑛𝑎𝑐ℎ 𝐵𝑒𝑟𝑙𝑖𝑛 𝑘𝑜𝑚𝑚𝑒𝑛!

𝐿𝑒 𝑡𝑒̈ 𝑣𝑖𝑗𝑛𝑒̈ 𝑛𝑒̈ 𝐵𝑒𝑟𝑙𝑖𝑛!”

Në ato momente berlinasit e ekzaltuar ishin gati ta shembnin murin me duar nëse Kennedy do ia kishte kërkuar ta bënin atë gjë. U deshën dekada që ai mur të rrëzohej dhe që Berlini lindor dhe ai perëndimor të bashkoheshin.

Për gjysëm shekulli, fill pas Luftës së Dytë Botërore, bota jetoi në ankthin e Luftës së Ftohtë. Ajo luftë pati shumë momente shqetësuese për paqen në botë. Gara nukleare, sfera e influencës, dhe beteja e spiunazhit ishin qëllimet parësore të kësaj periudhe, megjithatë pati një moment kur frika e të gjithë frikave pothuajse u bë realitet. Në tetor të vitit 1962, foto të bëra prej avionëve spiunë amerikanë treguan baza ushtarake ruse në Kubë, të pajisura me raketa nukleare të afta për të sulmuar territorin e Shteteve të Bashkuara.

Liderët e ushtrisë kërkonin të sulmonin menjëherë, por Kennedy qëndroi i qetë dhe gjakftohtë. Ai urdhëroi një bllokadë detare për të ndaluar raketat e tjera ruse që mund të hynin në Kubë dhe deklaroi se SHBA do i çarmatoste me forcë raketat ruse në Kubë.

Situata dukej e rëndë. Bota mbajti frymës e saj. Avionët amerikanë B-52 të armatosur me raketa nukleare u ngritën në ajër në gatishmëri të plotë. 250 000 trupa ushtarake u vendosën në Florida gati për të pushtuar Kubën. Krushçovi i dërgoi telegram Kennedy-t se do i tërhiqte raketat nëse Shtetet e Bashkuara nuk do e pushtonin Kubën. Ndërsa presidenti Amerikan po i përgjigjej pozitivisht, mbërrin një telegram tjetër nga Krushçovi duke kërkuar se Shtetet e Bashkuara duhet të tërhiqnin raketat e tyre nga bazat amerikane në Turqi.

Disa orë më pas këtij komunikimi. Një avion amerikan U-2, u qëllua dhe u rrëzua në Kubë. Ato ishin orët më të errta të krizës. Konflikte të tilla të ashpra e forcojnë apo e shkatërrojnë një administratë. Administrata Kennedy u forcua dhe aftësitë e lidershipit të tij u vunë më në pah gjatë asaj krize.

Diplomacia dhe vendosmëria e Kennedy shpëtoi Amerikën dhe të gjithë botën nga shkatërrimi nuklear. Pas asaj krize, miti Kennedy nisi të rritej, megjithatë një ngjarje tjetër, kësaj here tejet e dhimbshme për kombin amerikan, do e bënte atë mit të përjetshëm.

Më 22 nëntor, 1963, gjatë një vizite në Dallas, Texas, Presidenti Kennedy u qëllua për vdekje. Ai ishte ulur në sendiljen e pasme të një limuzine të hapur. Në krah kishte Zonjën e Parë, ndërsa para tij Guvernatorin e Texas-it.

Ajo ngjarje pikëlluese tronditi Amerikën e mbarë opinionin publik botëror. Presidenti u vra. Amerika ishte në lot. I dyshuari për atë atentat ishte Lee Harvey Oswald por vrasja e Kennedy-t ka mbetur enigmë. Sa më shumë është shtuar kjo enigmë aq më shumë “miti Kennedy” është rritur.

Vitet 60-të ishin të vështira e të mbushura plot sfida, por SHBA doli triumfuese dhe shoqëria amerikane mbrojti denjësisht vlerat e saj, dhe lidershipi i Kennedy ishte simbol i një Amerike progresiste e të përkushtuar ndaj demokracisë dhe lirisë.

Nga një senator i ri me plot vizion, John F. Kennedy revolucionoi marrëdhëniet me publikun, modernizoi fushatën presidenciale, dhe në çaste kritike nxorri Amerikën dhe botën nga një katastrofë shkatërruese të pakthyeshme. Sot, Kennedy mbetet një “mit” dhe ata pak shtetarë që e meritojnë këtë vlerësim kanë kaluar përmes shumë sprovash të jashtëzakonshme, për këtë arsye John F. Kennedy e meriton të gdhendet në histori, jo vetëm si një prej presidentëve më të shquar amerikanë, por si një shtetar i vërtetë në mbarë botën.

“Mos pyet se çfarë mund të bëjë atdheu yt për ty, por çfarë mund të bësh ti për atdheun tënd,” ishin fjalët e Kennedy, të cilat iu adresuan popullit amerikan, por mbeten një frymëzim e thirrje për çdo qytetar të botës.