Request Justice for the Bytyqi Brothers

We respectfully call upon the Government of Serbia to fulfill its legal and moral responsibility by ensuring justice for the Bytyqi brothers—Ylli, Agron, and Mehmet Bytyqi—who were unlawfully detained, executed, and buried in a mass grave in 1999.

More than two decades have passed since this crime, yet full accountability has not been achieved. Justice delayed is justice denied—not only for the Bytyqi family, but for all those who believe in the rule of law, human rights, and the dignity of every human life.

We urge the Government of Serbia to conduct a transparent and impartial process that identifies, prosecutes, and holds accountable all individuals responsible for the planning, execution, and concealment of these murders. We also call for full cooperation with international partners and judicial authorities to ensure that the truth is established and justice is served.

Seeking justice is not an act of revenge. It is a commitment to the principles of accountability, reconciliation, and lasting peace. Acknowledging past crimes and ensuring accountability are essential steps toward building trust and strengthening relations among nations.

The memory of Ylli, Agron, and Mehmet Bytyqi deserves honor, and their family deserves the truth and justice that has been denied for far too long.

The Bytyqi family

Sotir Peci përfaqëson një nga figurat më të ndritura të Rilindjes Kombëtare dhe të periudhës së konsolidimit të shtetit shqiptar. Ai ishte arsimtar, matematikan, publicist dhe organizator i palodhur i jetës kombëtare shqiptare, i cili i kushtoi gjithë jetën dijes, gjuhës shqipe dhe idealit të shtetit të pavarur shqiptar. Në historinë e kombit shqiptar, emri i tij qëndron pranë figurave të mëdha si Faik Konica, Fan S. Noli dhe Gjergj Fishta, të cilët përfaqësojnë shtyllat kryesore të mendimit kulturor dhe politik shqiptar të fillimit të shekullit XX.

Sotir Peci lindi më 13 korrik 1873 në fshatin Dardhë të Korçës, në një familje shqiptare me tradita të ndershme tregtare dhe atdhetare. Babai i tij, Jovan Peci, ishte i njohur për integritetin dhe punën e tij, ndërsa nëna e tij, një grua fisnike shqiptare, mbetet në kujtesën historike si figura që ndikoi fuqishëm në edukimin e hershëm të djalit të saj, duke i kultivuar dashurinë për dijen, gjuhën dhe atdheun.

Shkollimin fillor e kreu në Korçë në fund të viteve 1870 dhe fillim të viteve 1880, në një periudhë kur arsimi shqip ende nuk kishte institucione të konsoliduara. Më pas vijoi arsimin e mesëm në Greqi, ku u formua në një ambient të gjerë kulturor evropian.

Në vitin 1890, ai u regjistrua në Universitetin e Athinës, në Fakultetin e Shkencave Natyrore dhe Matematikës. Studimet i përfundoi në vitin 1894, duke u diplomuar si matematikan dhe duke u formuar si një intelektual me bazë të fortë shkencore dhe metodologjike. Kjo periudhë ishte vendimtare për formimin e tij intelektual dhe për orientimin e mëvonshëm drejt veprimtarisë kombëtare.

Gjatë viteve të studimeve në Athinë, ai ra në kontakt me koloninë shqiptare dhe me idetë e Rilindjes Kombëtare, duke u ndikuar nga mendimi i Sami Frashërit, Naim Frashërit dhe Abdyl Frashërit, të cilët kishin vendosur themelet ideologjike të lëvizjes kombëtare shqiptare. Pas përfundimit të studimeve në vitin 1894, ai u përfshi në veprimtari patriotike në Evropë, duke bashkëpunuar me shoqëri shqiptare në Greqi, Rumani dhe më gjerë. Ai u angazhua në përhapjen e idesë së pavarësisë së Shqipërisë dhe në forcimin e ndërgjegjes kombëtare shqiptare përmes organizimit dhe publicistikës.

Në fillim të shekullit XX, Sotir Peci emigroi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe u vendos në Boston, Massachusetts, i cili në atë kohë ishte qendra më e rëndësishme e emigracionit shqiptar në Amerikë. Boston-i u shndërrua në një vatër të fuqishme të organizimit kombëtar dhe kulturor shqiptar, ku vepronin figura të shquara të diasporës.

Në Boston, ai u përfshi menjëherë në jetën politike dhe shoqërore të shqiptarëve të Amerikës, duke bashkëpunuar me shoqata patriotike dhe intelektualë të kohës. Ai u bë një nga organizatorët e rëndësishëm të komunitetit shqiptar dhe kontribuoi në forcimin e strukturave të diasporës. Në vitin 1912, ai u bë pjesë e Federatës Pan-Shqiptare të Amerikës “Vatra”, një organizatë historike që luajti rol vendimtar në mbështetjen e Pavarësisë së Shqipërisë dhe në organizimin e diasporës shqiptare në SHBA. Federata Pan-Shqiptare e Amerikës Vatra u shndërrua në platformën kryesore të veprimtarisë së tij patriotike dhe intelektuale.

Në këtë kuadër, ai bashkëpunoi ngushtë me gazetën “Dielli”, organi zyrtar i “Vatrës”, ku botoi artikuj të shumtë me karakter politik, arsimor dhe kombëtar. Përmes këtyre shkrimeve, ai kontribuoi në ndërgjegjësimin e diasporës shqiptare dhe në mbrojtjen e çështjes kombëtare në arenën ndërkombëtare.

Në vitin 1912, gjatë shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë në Vlorë, ai ishte pjesë e mobilizimit të diasporës shqiptare në Amerikë, e cila luajti një rol të rëndësishëm në mbështetjen diplomatike dhe politike të shtetit të ri shqiptar. Pas shpalljes së Pavarësisë, Sotir Peci u kthye në Shqipëri dhe u angazhua në jetën institucionale të shtetit shqiptar. Ai shërbeu në administratë dhe kontribuoi në organizimin e institucioneve shtetërore dhe arsimore, duke qenë pjesë e elitës intelektuale që ndërtoi themelet e shtetit modern shqiptar.

Në fushën e arsimit, ai mbetet një nga mendimtarët e parë shqiptarë që e trajtoi shkollën si themelin e shtetit. Ai mbështeti fuqishëm hapjen e shkollave shqipe dhe zhvillimin e gjuhës amtare si bazë e identitetit kombëtar. Në publicistikë, ai konsiderohet një nga figurat themelore të shtypit shqiptar modern, duke ndikuar fuqishëm në formimin e opinionit kombëtar dhe në edukimin politik të shqiptarëve në diasporë dhe në atdhe. Sotir Peci ndërroi jetë më 2 janar 1932 në Tiranë, duke lënë pas një trashëgimi të madhe kombëtare në fushën e arsimit, publicistikës dhe organizimit politik shqiptar.

Figura e tij mbetet një nga shtyllat e mendimit modern shqiptar dhe një dëshmi se ndërtimi i kombit shqiptar u bë përmes dijes, organizimit dhe përkushtimit të plotë intelektual.

Gjon F. Ivezaj

Saimir Kadiu/

Në vitin kur Shtetet e Bashkuara të Amerikës kremtojnë 250-vjetorin e Pavarësisë, shqiptarët kanë një arsye të veçantë për të festuar. Prej më shumë se një shekulli e gjysmë, ata janë bërë pjesë e historisë amerikane, duke kontribuar në politikë, diplomaci, shkencë, art, biznes, ushtri dhe kulturë. Është historia e një komuniteti që u largua nga një atdhe i vogël në Ballkan, por gjeti në Amerikë vendin ku liria, puna dhe talenti shpërbleheshin.

Emigrimi shqiptar drejt Shteteve të Bashkuara filloi në fund të shekullit XIX. Emigrantët e parë, që mbërritën rreth viteve 1884–1890, vinin kryesisht nga Korça, Kolonja, Përmeti dhe viset e tjera shqiptare. Ata punuan në fabrikat e Massachusetts, në minierat e Pensilvanisë, në ndërtim dhe tregti. Nuk kishin pasuri, por kishin një pasuri më të madhe: besimin se përmes punës mund të ndërtonin një jetë më të mirë.

Bostoni u bë zemra e diasporës shqiptare. Pikërisht aty u themelua Federata Pan-Shqiptare “Vatra”, organizata që për më shumë se një shekull mbrojti interesat kombëtare shqiptare dhe krijoi një urë të fuqishme miqësie ndërmjet Shqipërisë dhe Shteteve të Bashkuara.

Në krye të kësaj historie qëndrojnë dy kolosë të kombit.

Faik Konica ishte diplomati, publicisti dhe intelektuali që i prezantoi Amerikës kulturën dhe identitetin shqiptar. Si drejtues i gazetës Dielli, udhëheqës i “Vatrës” dhe ministër i Shqipërisë në Uashington, ai u bë zëri më i respektuar i shqiptarëve në SHBA.

Fan Stilian Noli ishte figura më universale që ka nxjerrë diaspora shqiptare: peshkop, shkrimtar, përkthyes, historian, muzikolog, burrë shteti dhe orator i rrallë. Ai themeloi Kishën Ortodokse Shqiptare në Amerikë, udhëhoqi “Vatrën”, u bë Kryeministër i Shqipërisë dhe ia kushtoi jetën idealeve të lirisë dhe demokracisë.

Krahas tyre, patriotë të tjerë e bënë diasporën shqiptare një forcë të vërtetë kombëtare.

Mid’hat Frashëri, biri i Abdyl Frashërit, i kaloi vitet e fundit të jetës në New York duke punuar për bashkimin e emigracionit shqiptar dhe për mbrojtjen e interesave kombëtare.

Konstandin Çekrezi, historian dhe diplomat, ia kushtoi jetën prezantimit të historisë shqiptare në opinionin publik amerikan.

Kristo Dako dhe Sevasti Qiriazi Dako punuan për arsimin kombëtar, emancipimin e gruas shqiptare dhe organizimin e diasporës.

Rexhep Krasniqi, Arshi Pipa dhe Sami Repishti, secili në mënyrën e vet, u bënë mbrojtës të lirisë, të drejtave të njeriut dhe të çështjes shqiptare gjatë dekadave të komunizmit.

Një kapitull krenarie përbën lobimi shqiptaro-amerikan.

Joe DioGuardi, kongresmeni i parë amerikan me origjinë arbëreshe, dhe bashkëshortja e tij Shirley Cloyes DioGuardi, përmes Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane, e shndërruan çështjen e Kosovës në një kauzë të njohur në Kongresin Amerikan. Ata mobilizuan senatorë, kongresmenë dhe opinionin publik amerikan në mbrojtje të shqiptarëve gjatë viteve të luftës.

Në këtë përpjekje u angazhuan edhe biznesmenë, intelektualë e veprimtarë si Harry Bajraktari, Ekrem Bardha, Florin Krasniqi dhe shumë të tjerë, të cilët investuan kohë, pasuri dhe energji për ta bërë zërin e shqiptarëve të dëgjohej në Uashington.

Historia e shqiptarëve në Amerikë është edhe histori arti.

John Belushi mbetet një ikonë e komedisë amerikane. Me talentin e tij shpërthyes ai ndryshoi përgjithmonë televizionin amerikan. Vëllai i tij, Jim Belushi, ndërtoi një karrierë të gjatë në film dhe teatër, duke shprehur gjithmonë krenarinë për rrënjët shqiptare.

Gjon Mili revolucionarizoi fotografinë moderne. Fotografitë e tij të Albert Einstein-it, Pablo Picasso-s dhe artistëve më të mëdhenj të shekullit XX janë tashmë pjesë e historisë botërore të artit.

Stan Dragoti u bë një nga regjisorët më të njohur të Hollywood-it dhe reklamës amerikane.

Në shkencë shkëlqeu Ferid Murad, fitues i Çmimit Nobel në Mjekësi në vitin 1998. Zbulimet e tij mbi oksidin nitrik ndryshuan mjekësinë moderne dhe shpëtuan miliona jetë.

Në sipërmarrje, shqiptarët dëshmuan se ëndrra amerikane mund të bëhej realitet.

Anthony Athanas, emigranti nga Korça, ndërtoi restorantin legjendar “Anthony’s Pier 4”, simbol i suksesit në Boston.

Ekrem Bardha krijoi një grup kompanish të suksesshme në Michigan dhe u bë një nga filantropët më të rëndësishëm të komunitetit shqiptar.

Harry Bajraktari ndërtoi një perandori në pasuritë e paluajtshme në New York dhe mbështeti vazhdimisht çështjet kombëtare shqiptare.

Richard Lukaj, financier dhe investitor në Wall Street, përfaqëson brezin e ri të suksesit shqiptaro-amerikan në ekonominë globale.

Në politikën amerikane spikatën Mark Gjonaj, shqiptaro-amerikani i parë i zgjedhur në Këshillin Bashkiak të New York-ut, dhe Ilir Zherka, drejtues institucionesh të rëndësishme amerikane.

Në kulturën bashkëkohore botërore, artistë me rrënjë shqiptare si Bebe Rexha, Dua Lipa, Rita Ora dhe Eliza Dushku janë bërë emra të njohur ndërkombëtarisht, duke e bërë identitetin shqiptar pjesë të skenës globale.

Por historia e shqiptarëve në Amerikë nuk mund të shkruhet pa përmendur edhe miqtë e mëdhenj amerikanë të kombit shqiptar.

Presidenti Woodrow Wilson mbrojti me vendosmëri pavarësinë e Shqipërisë në Konferencën e Paqes në Paris më 1919, duke kundërshtuar copëtimin e saj. Për shqiptarët, emri i Wilsonit mbetet sinonim i drejtësisë dhe i mbështetjes amerikane për lirinë e kombeve.

Tetëdhjetë vjet më vonë, Presidenti Bill Clinton udhëhoqi aleancën e NATO-s që ndali spastrimin etnik në Kosovë dhe hapi rrugën drejt lirisë së saj. Për shumë shqiptarë, ai konsiderohet një nga miqtë më të mëdhenj që ka pasur ndonjëherë kombi ynë.

Presidenti George W. Bush, gjatë vizitës historike në Tiranë në vitin 2007, deklaroi qartë se “mjaft është mjaft” dhe se Kosova duhet të bëhej e pavarur. Ishte hera e parë që një President amerikan vizitonte Shqipërinë, një ngjarje që mbetet historike për marrëdhëniet mes dy vendeve.

Edhe Presidenti Joe Biden, që nga koha kur ishte senator e më pas zëvendëspresident, ishte ndër zërat më të fortë në mbrojtje të shqiptarëve të Kosovës dhe të drejtave të tyre gjatë viteve më të vështira të Ballkanit.

Nga ana tjetër, shqiptarët nuk kanë qenë vetëm përfitues të miqësisë amerikane. Mijëra shqiptaro-amerikanë kanë shërbyer me nder në Forcat e Armatosura të Shteteve të Bashkuara, kanë kontribuar në universitete, spitale, laboratorë shkencorë, kompani teknologjike, media dhe institucione publike, duke e bërë komunitetin shqiptar një pjesë të respektuar të mozaikut amerikan.

Historia e shqiptarëve në Amerikë është historia e njerëzve që mbërritën me valixhe të vogla, por me ëndrra të mëdha. Ata gjetën në Amerikë lirinë për të ndërtuar jetën e tyre dhe, në këmbim, i dhanë këtij vendi talent, punë, dije dhe besnikëri.

Në 250-vjetorin e Pavarësisë së Shteteve të Bashkuara, shqiptarët festojnë jo vetëm historinë e Amerikës, por edhe historinë e tyre. Nga Faik Konica dhe Fan Noli te Ferid Murad, nga Gjon Mili te John e Jim Belushi, nga Anthony Athanas te Ekrem Bardha, Harry Bajraktari e Richard Lukaj, nga Joe DioGuardi te brezi i ri i artistëve, shkencëtarëve dhe sipërmarrësve, komuniteti shqiptaro-amerikan ka dëshmuar se madhështia nuk matet me numrin e njerëzve, por me gjurmën që ata lënë në histori.

Kjo është historia e një populli që gjeti në Amerikë atdheun e dytë, pa pushuar kurrë së dashuri të parin.

Në kuadër të Festivalit tradicional të Kishës së Shën Palit në Rochester Hills, Michigan, për nder te Pavarësi së SHBA, mbrëmja e 2 korrikut ishte me e veçantë ajo iu kushtua kulturës dhe traditës shqiptare me organizimin e Natës së Folklorit “Lahuta”, një aktivitet që solli në skenë pasurinë e trashëgimisë sonë kombëtare ku spikasnin kostumet shumëngjyrëshe te te rriturve dhe fëmijëve me një pjesëmarrje mjaft të madhe me mijëra vetë me gjithë temperaturat e larta.

Programi nisi me Paradën Shqiptare, ku flamuri kuqezi dhe kostumet tradicionale shqiptare krijuan një atmosferë festive dhe plot krenari kombëtare. Ceremonia zyrtare u shoqërua me interpretimin e himneve kombëtare të Shqipërisë dhe Shteteve të Bashkuara, duke simbolizuar lidhjen e fortë të komunitetit shqiptaro-amerikan me atdheun dhe vendin që e ka mirëpritur. Programi u hap nga famullitari i Kishës Dom Fred Kalaj.

Mbrëmja artistike solli në skenë një program të pasur me këngë, valle dhe interpretime folklorike nga ansamble dhe grupe të njohura shqiptare, ndër to Ansambli “Gjergj Kastrioti”, Nora e Kelmendit (New York), Illyrian Dance Group, Ansambli “Trojet” nga Zvicra, Rapsha në Mërgim, Grupi “Tingujt e Çiftelisë”, si dhe Grupi i Lahutarëve, të cilët rikthyen jehonën e eposit shqiptar përmes tingujve autentikë të lahutës. Programi u pasurua gjithashtu me prezantimin e lahutarëve lahutës, simbolit të identitetit dhe kujtesës historike shqiptare. Festivali Shqiptar “Lahuta” në Kishën Katolike Shqiptare Shën Pali është rezultat i një pune të gjatë të dhjetëra vullnetarëve, të udhëhequr nga famullitari Don Fred Kalaj, nga drejtuesit artistike dhe koordinatorët Joli Paparisto dhe Edvin Hoti, Anton Junçaj, së bashku me Këshillin e Kishës dhe drejtuesin e Festivalit Gjergj Lajçaj, dhe qindra anëtarë të komunitetit, bënë të mundur organizimin e një prej festivaleve shqiptare më të mëdha në diasporën amerikane.

Festivali është kthyer tashmë në një nga aktivitetet më të rëndësishme kulturore të komunitetit shqiptar në Michigan, duke mbledhur së bashku familje, artistë dhe dashamirës të folklorit. Ne ditët në vijim do të ketë koncerte me këngëtarë dhe DJ te komunitetit. Përmes muzikës, valleve dhe traditave të trashëguara ndër breza, ky festival dëshmon se kultura shqiptare vazhdon të jetojë e fuqishme edhe larg trojeve etnike, duke u përcjellë brezave të rinj krenarinë për origjinën dhe identitetin kombëtar.

Një pullë e vogël në përmasa, por me një mesazh të madh për historinë: se aleancat e ndërtuara mbi lirinë, demokracinë, shtetin e së drejtës dhe respektin e ndërsjellë janë ato që i rezistojnë kohës dhe u japin kuptim proceseve të konsolidimit të shtetësisë dhe të ardhmes së kombeve.

Nga Prof. Dr. Skender Asani

Emetimi i pullës postare kushtuar 250-vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë së Shteteve të Bashkuara të Amerikës përbën një ngjarje me rëndësi të veçantë shtetërore, historike dhe diplomatike për Republikën e Maqedonisë së Veriut. Kjo nuk është thjesht nxjerrja në qarkullim e një vlere të re filatelike, por një akt i vetëdijshëm institucional, përmes të cilit shteti ynë nderon një nga ngjarjet më të rëndësishme të historisë moderne dhe njëkohësisht riafirmon partneritetin e tij strategjik me Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Rëndësia e veçantë institucionale e këtij projekti dëshmohet nga fakti se kjo pullë përkujtimore u realizua me propozimin e Qendrës për Trashëgimi Shpirtërore e Kulturore dhe falë angazhimit të jashtëzakonshëm të Drejtorit të Përgjithshëm të Postës së Maqedonisë së Veriut, z. Orhan Kurtishi, i cili mundësoi emetimin e saj në një afat rekord. Ky është një shembull se si institucionet shtetërore, përmes kulturës dhe kujtesës historike, mund të ndërtojnë ura të reja mirëkuptimi dhe miqësie ndërmjet kombeve.

Përgjatë historisë së marrëdhënieve ndërkombëtare, pullat postare kanë qenë më shumë se mjete komunikimi.

Ato janë dokumente të kohës së tyre, ambasadore të kujtesës kolektive dhe bartëse të mesazheve politike e kulturore të shteteve. Përmes filatelisë, çdo vend zgjedh se cilat ngjarje, personalitete dhe vlera dëshiron t’ua përcjellë brezave të ardhshëm. Për këtë arsye, emetimi i kësaj pulle duhet të shihet si pjesë e diplomacisë së kujtesës dhe si një gjest simbolik i miqësisë së qëndrueshme ndërmjet dy vendeve tona.

Dyqind e pesëdhjetë vjet më parë, etërit themelues të Amerikës krijuan jo vetëm një shtet të ri, por edhe një doktrinë të re politike, e cila do ta transformonte historinë moderne: se liria, sovraniteti dhe e drejta e popujve për vetëqeverisje janë themelet mbi të cilat ndërtohen shtetet e lira. Kjo ide politike, e lindur më 4 korrik 1776, do të frymëzonte breza të tërë popujsh dhe do të ndikonte fuqishëm në krijimin e një rendi të ri ndërkombëtar.

Në fillim të shekullit XX, Presidenti amerikan Woodrow Wilson e shndërroi këtë ideal në një doktrinë universale. Pas Luftës së Parë Botërore, ai shpalli parimin e së drejtës së kombeve për vetëvendosje, duke u dhënë popujve të vegjël legjitimitetin moral dhe politik për të krijuar shtetet e tyre dhe për t’iu bashkuar bashkësisë së kombeve të lira. Në këtë kuptim, edhe shtetësia e sotme e Republikës së Maqedonisë së Veriut mund të shihet si pjesë e trashëgimisë së këtij vizioni historik, i cili ndryshoi përgjithmonë hartën politike të Evropës dhe vendosi parime të reja në marrëdhëniet ndërkombëtare.

Prandaj, emetimi i kësaj pulle përkujtimore bart një simbolikë të shumëfishtë. Ai është një nderim për jubileun e madh amerikan, por njëkohësisht edhe një konfirmim i përkushtimit të Republikës së Maqedonisë së Veriut ndaj idealeve që mishërojnë Shtetet e Bashkuara të Amerikës: lirisë, demokracisë, shtetit të së drejtës dhe respektimit të sovranitetit të shteteve.

Kjo pullë është gjithashtu një dëshmi e konsolidimit institucional të aleancës strategjike ndërmjet Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Republikës së Maqedonisë së Veriut. Marrëdhëniet ndërmjet dy vendeve tona nuk janë rezultat i rrethanave të përkohshme politike, por fryt i një partneriteti të ndërtuar mbi vlera të përbashkëta dhe një vizion të përbashkët për paqen, sigurinë dhe stabilitetin rajonal. Mbështetja amerikane për proceset demokratike dhe integrimin euroatlantik të vendit tonë ka qenë dhe mbetet një nga shtyllat më të rëndësishme të konsolidimit të shtetësisë dhe të zhvillimit institucional të Republikës së Maqedonisë së Veriut.

Në këtë frymë duhet parë edhe përpjekja për krijimin e një binjakëzimi ndërmjet qytetit të Staunton, vendlindjes së Presidentit Wilson, dhe Shkupi, qytetit të lindjes së Mother Teresa. Po ashtu, salla që mban emrin e Presidentit Wilson dhe busti i tij para Komunës së Çairit përfaqësojnë shenja konkrete të një kujtese institucionale, e cila i jep një dimension të përhershëm dhe një thellësi historike miqësisë ndërmjet dy vendeve tona.

Emetimi i kësaj pulle postare përcjell një mesazh të qartë në një periudhë sfidash të reja gjeopolitike, në një kohë kur rendi ndërkombëtar po përballet me pasiguri dhe tensione të shumta: Republika e Maqedonisë së Veriut e sheh të ardhmen e saj në aleancë me botën demokratike, me NATO-n, me Unionin Europian dhe me Shtetet e Bashkuara të Amerikës si partnerin e saj më të rëndësishëm strategjik.

Prandaj, kjo pullë postare është shumë më tepër sesa një objekt filatelik. Ajo është një dokument i kohës sonë, një shprehje e mirënjohjes historike dhe një simbol i një miqësie që është bërë pjesë e identitetit ndërkombëtar të Republikës së Maqedonisë së Veriut.

Një pullë e vogël në përmasa, por me një mesazh të madh për historinë: se aleancat e ndërtuara mbi lirinë, demokracinë, shtetin e së drejtës dhe respektin e ndërsjellë janë ato që i rezistojnë kohës dhe u japin kuptim proceseve të konsolidimit të shtetësisë dhe të ardhmes së kombeve.