Nga Ilir Levonja/Florida/
Brenda natës/
Brenda natës blu e kthjellët/
Një ëndërr e kuqe merr formën e shallit,/
Që mbulon gojën tënde në mëngjeset/
Me dimër stalaktidesh;/
E bardha e kornizave në dritare feks në të grinjtë/
Muret e gjelbër të një paqeje me qënie gruaje./
Në divanin e verdhë në formën e dorës sime/
Fle ti si një fetus rozmarine./
Në këmbët e tua kotet macja e qumësht,/
e bardhë./
Po i dashuri yt hapi dritaren për të parë një zjarr në natyrë,/
Përtej në një qytet ku njerëzit i ecin në këmbë mbrëmjes./

Triko e pranverës

Dy shtiza dhe një shportë me lëmshej ngjyrash.
Eshtë pranvera ime në trikon e re.
Më ke thënë se të pëlqen bluja,
Edhe bezha …
Ajo si gruri i pjekur.
Si pluhuri që të kujton një element të harrimit,
Të bukur por edhe të rremë.
Asgjë nuk harrohet,
Vetëm përsoset forma e harrimit.
I thashë sime mëje se,
Këto janë ngjyrat që më pëlqejnë,
Bluja dhe bezha.
Dhe ajo që s’e kuptoi gënjeshtrën time,
E thuri siç e doje ti.

Një shkurre

Një shkurre me trëndafila rozë, gjethe plot,
I avitet dita-ditës avllisë së rrugës sonë.
Dikur
Vura re se,
Sipër nuk ka më qiell,
Veç trëndafila; e roztë nata, e roztë dita.
Të bardha rrobat tona, këpucët, hapat.
Eja të vrapojmë zënë dorë për dorë.

Pjekësi

Në zjarrin e mbrëmjes
Një shpirt i paqtë burri
U jep misrave të verdhë pak timbër kafeje;
Ngadalë
I kthen, e i kthen
Me kaq delikatesë tymi për hatër të një vajze
Dhe një djali që i kanë ikur larg.
Nuk bërtet as nuk thërret
Përkundër debateve që kalimtarët kanë
Përkundër duarve të lidhura pas,
Në harmoni me mbrëmjen që bijtë e ëndrrojnë,
Në kullimin e trishtë të syve
Të veshëve pipëz për një thirrje celulari.
Pjek misra aq të shijshëm
Me duart mbushur gjithë verore
Për nipërit dhe mbesat
Që i mungojnë.