Frank shkreli – Page 77 – Dielli

A KA TË DREJTË PRESIDENTI TRUMP?

July 12, 2018 by dgreca

A KA TË DREJTË TRUMP-I KUR THOTË SE VENDET E NATO-S NUK PAGUAJNË SA DUHET PËR MBROJTJEN E PËRBASHKËT?/

Nga Frank Shkreli/

Aleanca e NATO-s po zhvillon punimet e nivelit të lartë në Bruksel. Si zakonisht, në një takim të tillë, diskutohen çështje dhe sfida me të cilat përballet Aleanca e Atlantikut Verior, sidomos në fushën e sigurisë dhe të mbrojtjes, por edhe çështje të tjera që kanë të bëjnë me zhvillimet brenda aleancës si dhe me operacionet e saj në përgjithësi. Mirëpo, duket se mbledhja e nivelit të lartë e NATO-s në Bruksel dje dhe sot, po dominohet nga ankesa e Presidentit të Shteteve të Bashkuara, Donald Trump se vendet anëtare të Aleancës Perëndimore nuk po shpenzojnë sa duhet për sigurinë e përbashkët dhe u ka kërkuar atyre që të rrisin kontributet e tyre ndaj aleancës.

Në takimin fillestar të mërkurën me Presidentin Trump, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Gjenerali Jens Stoltenberg i shprehi mirëseardhjen udhëheqsit amerikan në kryeqendrën e NATO-s duke thënë se në takimin e nivelit të lartë në Bruksel do të preken shumë çështje me rëndësi, ndër to edhe shpenzimet për mbrojtje. Uhdëheqsi i NATO-s shtoi se, “Të gjithë ne jemi dakort se duhet të bëjmë më shumë në këtë fushë”, duke i thënë presidentit Trump se, “Jam dakort me ju se duhet të sigurojmë që aleatët të investojnë më shumë në këtë fushë”, është shprehur Stoltenberg. Ai deklaroi gjithashtu se lajmi i mirë është se të gjithë aleatët kanë filluar të investojnë më shumë për mbrojtje. Z. Stoltenberg iu drejtua Presidentit Trump duke thënë se, “Mesazhi juaj ka pasur ndikimin e duhur dhe se do të bëjmë ç’është e mundur që të shënohen rritje të mëtejshme të buxhetit të mbrojtjes”, ka theksuar kryetari i NATO-s, në takimin që zhvilloi fillimisht me Presidentin Trump. Ai shtoi se “Një NATO e fortë është e mirë jo vetëm për Evropën, por edhe për Shtetet e Bashkuara”, tha Stoltenberg.

Edhe presidentë të tjerë amerikanë si dhe Kongresi, nga hera në herë në të kaluarën, kanë venë në dukje kontributin më të madh të Shteteve të Bashkuara ndaj buxhetit të NATO-s, në krahasim me vendet e tjera anëtare. Madje edhe paraadhësi i z. Trump, presidenti Barak Obama e kishte ngritur çështjen e mungesës së kontributeve të vendeve anëtare të NATO-s ndaj sigurisë së përbashkët. Por, presidenti Trump është treguar më këmbëngulës në këtë pikëpamje duke kërkuar rritjen e shpenzimeve për mbrojtje nga ana e vendeve anëtare të NATO-s duke përdorur një gjuhë direkte dhe të hapët, ndërsa disa do të thonin, aspak diplomatike, duke nervozuar aleatët me qëndrimet e tija ndaj NATO-s, një gjuhë kjo që nuk përdorej më përpara nga udhëheqsit ameriknaë. Ai është shprehur se çdo vend anëtar i NATO-s që nuk kontribon atë që i takon për mbrojtje të përbashkët – e këta janë shumica, sipas tij – është duke përfituar në kurriz të taksa paguesve amerikanë.

Po, a ka të drejtë Presidenti Trump kur akuzon se shumica e vendeve të Aleancës nuk japin kontributin e nevojshëm për mbrojtje të përbashkët, madje as kontributin prej 2% të buxhetit të përgjithshëm kombëtar të vendeve anëtare, për të cilin kanë rënë dakort të gjithë, që në vitin 2006? Është vështirë të thuhet dhe varet se statistikat e kujt duhet të besohen. Për më tepër, nuk është sigurt, sipas disa ekspertëve, se kur ankohet Z. Trump për mungesën e kontributeve evropiane ndaj NATO-s, nëse ai flet për fondet direkte ose indirekte të vendeve anëtare për mbrojtje të përbashkët të NATO-s. Disa ekspertë, me të drejtë mbajnë qëndrimin se – nëqoftse ai flet për kontributet e drejtë për drejta ndaj aleancës nga vendet anëtare, presidenti Trump po e ekzagjeron këtë çështje, por nga ana tjetër nëqoftse udhëheqsi i Shtëpisë së Bardhë flet për shpenzimet indirekte – të cilat janë shumë më të mëdha se sa fondet direkte të Shteteve të Bashkuara për NATO-n, atëherë ai mund të ketë të drejtë për pretendimet e tija se aleatët amerikanë në NATO nuk po konribojnë fondet që u takojnë, siç kanë pretenduar edhe para-ardhësit e Z. Trump, përfshirë, Presidentin Barak Obama. Problemi mund të jetë mënyra se si e paraqet këtë problem presidenti Trump, në krahasim me para-ardhësit e vet.

Gazeta Washington Post, në një artikull mbi këtë çështje, shkruan se dokumentat e NATO-s tregojnë se shumica e vendeve anëtare nuk plotësojnë angazhimet e tyre dhe as udhëzimet e NATO-s, të pranuara nga të gjithë në vitin 2006, për kontributin prej 2% për mbrojtjen e përbashkët. Sot, më shumë se një dekadë më vonë, vetëm një numër i vogël aleatësh evropianë në NATO, kanë realizuar këtë objektiv.

Gazeta citon një dokument të NATO-s në të cilin thuhet se, “Shpenzimet e mbrojtjes të Shteteve të Bashkuara efektivisht përbëjnë 73% të shpenzimeve të përgjithshme të Aleancës, por kjo”, sipas NATO-s, “Nuk do të thotë se Shtetet e Bashkuara mbulojnë73% të kostos së përgjithëshme për operacionet e NATO-s si organizatë, përfshirë kryeqendrën në Bruksel dhe komandat ushtarake varëse të saj, por do të thotë se ekziston një varësi e madhe e Aleancës, në përgjithësi, në kontributin që japin Shtetet e Bashkuara, në fusha të tjera të operacioneve. Si për shembull në fushën e inteligjencës, mbrojtjen e raketave balistike e shumë fusha të tjera, në të cilat Shtetet e Bashkuara kanë një epërsi në krahasim me vendet e tjera anëtare. Duket që, varësisht, se cilat shifra përdoren në lidhje me konributet, aq të ndryshme do të jenë edhe përfundimet në të cilat arrihet, gjë që mund të shkaktojë edhe keqkuptime. Thuhet se statistikat, cilat do qofshin ato, gënjejnë. Edhe ky problemi i kontributeve në NATO duket se është produkt statistikash që gënjejnë.

E kuptoj nëqoftse lexuesi është i konfuzuar me këto të dhëna, pasi as unë nuk e kuptoj se ku qëndron problemi i vërtetë dhe se cilat statistika duhen besuar, ose cilat të dhëna ka përpara presidenti Trump kur ankohet për mos kontributin e nevojshëm të aleatëve. A flet ai për shpenzimet direkte apo ato indirekte, a po për dyja? Por, sidoqoftë, ndonëse diskutimi është aktual mbi mosbalancimin në shpenzimet ushtarake të vendeve të NATO-s, ai nuk është i ri, pasi vet NATO-ja ka thënë se ky problem ka ekzistuar ç’prej fillimit të aleancës. Ndryshimi është se kur u themelua NATO, Evropa ishte ende e shkatërruar nga lufta dhe e dobët ekonomikisht dhe nuk mund të flitej për një kontribut më tëmadh për aleancën, ndërsa sot, Evropa e Bashkuar është shumë më e fortë, qoftë ekonomikisht, qoftë ushtarakisht dhe ndoshta me të drejtë ose jo, Shtetet e Bashkuara, pikërisht Presidenti Trump, ashtu si edhe paraardhsit e tij, presin më shumë kontribute nga aleatët e tyre evropianë për mbrojtjen e përbashkët – pasi shumica kanë mundësi ta japin ndihmesën fhe fondet.

Është e vështirë të thuhet nëse tensionet e fundit transatlantike, si përfundim i kritikave të presidentit Trump ndaj vendeve anëtare të NATO-s, do të prekin ose jo marrëdhëniet midis aleatëve, por është e qartë se kritikat, me vend ose pa vend të presidentit Trump, duket se kanë pasur ndikimin e tyre tanimë, pasi ka shënja se vendet anëtare të NATO-s kanë hedhur hapat e para dhe kanë marrë masa për rritjen e investimeve për sigurinë dhe mbrojtjen e vet, përfshirë kontributin e 2% për operacionet e NATO-s. Megjithëkëtë, ndonëse NATO duket se është e angazhuar për realizimin e këtij objektivi prej 2%, disa ekspertë ushtarakë janë të mendimit se disa vende evropiane anëtare të aleancës nuk mund të arrijnë këtë objektiv pa ndërmarrë reformat ë dukëshme në strukturat e tyre ushtarake.

Ndërkaq, ata që — si përfundim i kritikave, me vend e pa vend, të Presidentit Trump ndaj NATO-s — mezi presin prishjen midis Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve të tyre në NATO, qetësohuni se një gjë e tillë nuk do të ndodhë kurrë, madje edhe po të dëshironte kështu edhe Presidenti Trump, gjë që nuk e besoj. Si mbështetës i fortë i NATO-s, ashtu si edhe shumë të tjerë, jam i bindur se është vet sistemi amerikan, përfshirë edhe Kongresin e Shteteve të Bashkuara, ai që nuk do të lejonte tensionet transatlantike. Lidhjet midis Evropës dhe Shteteve të Bashkuara janë tepër të forta dhe të rëndësishme që të afektohen madje edhe nga disa deklarata të një presidenti amerikan. Përball kritikave të presidentit Trump ndaj NATO-s në të kaluarën, por edhe para se të nisej për Bruksel, ishin përfaqsuesit e vërtetë të popullit amerikan — Kongresi i Shteteve të Bashkuara — ata të cilët i dërguan një mesazh jo vetëm presidentit Trump dhe NATO-s, por edhe botës, për lidhjet e patundura të Amerikës me aleatët e saj në NATO, duke votuar një rezolutë në mbështetje të Aleancës së Atlantikut Verior, NATO-s. Në rezolutën e Senatit të Shteteve të Bashkuara prej 100-antarësh republikanë e demokratë – e miratuar me 92 vota në favor dhe 2 kundër — ligjëvensit amerikanë shprehën mbështetjen e tyre të fortë për NATO-n, ndërkohë që u bënë thirrje negociatorëve amerikanë të ritheksojnë angazhimin dhe mbështetjen e plotë të Shteteve të Bashkuara për Aleancën Veriore të Atlantikut, NATO.

LITERARY VALUES AND MAIN THEMES IN FRANK GJETO SHKRELI’S WORK

July 11, 2018 by dgreca

Thanas-Gjika

by Thanas L. Gjika/

In the years when Albania did not have diplomatic relations with the US, “Radio Zëri i Amerikës”, played the role of the US Embassy in helping to keep the Albanian people informed about the main events. The credit for carrying out this mission goes to a number of Albanians such as Jozef Paskali, Talat Karagjozi, Xhevat Kallajxhi, Ilia (Louis) Priest, Lulu Vrioni (niece of Mit’hat Frashëri), Ruzhdi Daca, Gasper Kiçi, Bardhyl Pogoni, Dr. Elez Biberaj, Idriz Lamaj and Frank Gjeto Shkreli.

The work of journalist Frank Shkreli as shown in various newspapers of diaspora, Albania and Kosovo, along with his new book “Democracy does not wait” (Morava Publications, Tirana 2016, 476 pp.) is a veritable mine of political, scientific and cultural values. This author’s main stylistic feature is his forthright interpretations of Albanian politics, American-Albanian relations and Balkan issues, which directly or indirectly concern the Albanian world, Russia’s and Turkey’s foreign policy toward Western Balkans and the domestic policies of neighboring states that continue to violate the rights of their respective Albanian populations.

Hope shall overcome despair

As a political scientist, Frank Shkreli is a critical thinker when it comes to the causes that hinder Albania’s progress towards joining the European Union. Yet he does not lack the optimistic orientation for the future. Reflecting on the favorable US and EU geopolitics toward Albania, he has formulated the positive idea that “hope will overcome despair” (Democracy Does Not Wait, page 30). Shkreli’s objective optimism is backed by the events of the last 27 years, including the collapse of the communist dictatorship in Europe and Albania, the liberation of Kosovo and the increased efforts of Albanians living in Macedonia, Montenegro and Serbia to gain more political and civic rights.

The Freedom of the Press violations and other abuses

Shkreli denounces the violations of the Press Freedom in the Republic of Turkey and in the Republic of Albania. After explaining how the international organizations criticized the Turkish government for the difficult situation concerning its country journalists in the article “The press under pressure in Turkey and Albania” (pp. 16-21), Shkreli presents the case of Mr. Gjiknuri’s verbal assault directed at Tirana-based independent newspaper “Telegraf”. The author concludes that Mr. Gjiknuri’s attitude warrants concern of other human rights violations, on account of a fragile Albanian democracy…

The Catholic Church and Her Pastors

As a member of the Albanian Catholic community, Frank Shkreli is fully aware of the devastation brought upon the faith from the communist regime. He feels the spiritual duty to recall from time to time the lasting consequences of the havoc that communism caused to the church and religion. On that note, he notices that in the post-dictatorship Albania there is no appreciation for Father Gjergj Fishta. -”…due to the country’s Ministry of Culture’s lack of patriotism” ….

Nostalgia for the dictator Hoxha – A Serious Obstacle for Albania

A disturbing issue in Shkreli’s analysis is the nostalgia for Enver Hoxha during the transition years. In his view, this phenomenon is similar to Russia’s nostalgia for Joseph Stalin. The starting point is the celebration of Martyrs’ Day on May 5, 2014, where photos of the dictator where circulating among the school children who were visiting the National Cemetery in Tirana. Shkreli describes this act as “despicable and unforgivable” particularly in the context of Albania’s membership in NATO and aspirations to join the European Union. The honoring of the dictator by the key members of the party, the government and the Albanian Parliament, who were present at the ceremony, indicates that “They … live entirely outside the Albanian and international reality … that they are unable to present to the Albanian people new ideas for solving the many problems they face, by telling the world that they are always proud of being part of a regime with a lost history “(pp. 459-460).

In this context, Shkreli strongly criticizes the Minister of Culture, Ms. Mirela Kumbaro, who has suggested that the statues of Lenin and Stalin should no longer be held in the backyard of the Art Gallery but rather placed in the halls of the Ministry of Culture. Shkreli condemns not only this minister but also the political forces of the position and the opposition, the intellectuals and the people, who stay silent when hearing such suggestions. Instead of the failed ideologists of communism, it should be the statues of Father Gjergj Fishta and the deserving Albanian patriots that must be placed in the office spaces of the Ministry of Culture.

The Secret FILES!

In December 2014 and April 2015 several German institutions and foundations helped to open an exhibition on Europe’s history during the twentieth century. The main purpose was to draw lessons from the life of the peoples of this continent under their dictatorship regimes and how are they now living in democracy. The lessons learned from the German people in this respect were not followed by the Albanian people. After the system changed, no measures were taken to prevent former communists and former state security members from taking part in the ruling coalition. Understandably the former communist and the secret security members who continue to rule the country’s politics are not interested in opening up any debate on the crimes of the communist dictatorship. Precisely the failure to punish the crimes of the dictatorship has stagnated the Albanian politics. The author of the article, aware of the 25 year long rhetoric on this subject, along with the commissions and the draft laws, points out that this process “is unlikely to be completed, it will be hovering continually, neither successful nor unsuccessful “(p. 148).

The Western Balkans, the US Russia and Turkey

Albania and the Western Balkans are at the center of attention of countries like the United States, Russia and Turkey. In contrast with the United States’ efforts to make the people aware of their independent path towards democracy, Russia and Turkey, each have tried to stop the process of democratization of these countries and disrupt their membership into international organizations such as NATO and the EU. Russia and Turkey strive to extend their influence to these countries as part of the re-creation of old empires in new forms, specifically as powerful economic empire ruled by autocratic regimes.

The US needs to be supported in its mission “to help these states to take their own independent decision with respect to their Euro-Atlantic future … as well as the efforts to root out corruption that is wearing down the societies” (p. 135).

The Turkish government has long been working to revitalize a l spirit among the Albanian people in Albania, Kosovo and Macedonia, a phenomenon that Shkreli criticizes without hesitation. In April 2015 countries around the world were commemorating the 100th anniversary of the Turkish genocide against the Armenian population. The Turkish diplomats in Macedonia encouraged many Muslim Albanians, as well as members of the Turkish and Bosnian minorities to take part in a protest in front of Murat Pasha’s mosque to counter the historical truth, namely the killing of one million Armenians who were seeking union with the motherland. Shkreli is revolted by this fact and condemns the demonstration. He goes on to denounce regressive policies such as the revision of the history of the Albanian people as claimed by the Turkish, Greek, and Serbian governors, who aim to alter and eventually eradicate the Albanian identity in the lands where Albanians have always been autochthonous. The author of the article insists that the main culprit is the Albanian government that does not protest openly but submits to such absurd anti-national demands. This silence urges Shkreli to voice his criticism by quoting Faik Konica: “The greatest enemy of Albanians have been and still are the Albanians themselves” (p.146).

Democratic ideas do not fade away, they illuminate the people’s path to the future

In his review of Ndiçim Kulla’s “Anthological Encyclopaedia of Albanian Thought, 1807 – 1957 vol. 1-3 ” which includes the writings of 75 Albanian intellectuals of the right-wing outlook, Shkreli asks rhetorically: “Where would Albania and Albanians be today, if the thinkers with Western views had prevailed in the last century?” (409). This optimistic scholar and sociologist suggests that the democratic ideas of prominent intellectuals who were thwarted by Albania’s Communist Party remain a valuable ideology in the present time. To illustrate, the author reminisces to a meeting with Ernest Koliqi in Rome in 1968. While honoring the 500th anniversary of George Castriot Scanderbeg’s death, Koliqi had told Frank that after the passing of the National Hero Albania was invaded by the Ottomans, yet the light of his work and ideas revived the nation and ultimately led it to freedom. Shkreli believes in the power of progressive ideas, …the progressive thinking of 20th-century Albanian intellectuals will help our people find their own path of revival…

The High Price of Bickering

With his solid knowledge of history and character of the Albanian people, Shkreli appreciates the positive attributes as generosity, hospitality, bravery, faith, etc. but does not hesitate to point out the disagreeing disposition that has hindered our progress as a society and as a nation. In the reviews of the book “The Suicide of a Nation” by Kol Bib Mirakaj and Albert Lulushi’s “Operation Valuable Fiend” (in English), Shkreli supports the idea articulated by both authors that Albanian anti-communists forces (independent supporters or members of Balli, Zogu and pro-government in 1941-1944) or subversives within these groups who were sent back into Albania with the help of CIA in 1948-1953 were defeated by the Communist Party on account of internal bickering and lack of a common program.

Diaspora – a Wealth of Scientific, Literary and Cultural Assets

As a scholar on the patriotic spirit of the Albanian diaspora of America, the author writes articles and full feature stories on distinguished figures such as Xhevat Kallajxhiu, whom he calls the Dean of Democratic Albanian journalism, Professor Arshi Pipa writer, scholar, literary critic and lecturer of Italian Literature at the University of Minnesota; Professor Sami Repishti, one of the leaders of Albanian intellectuals of our diaspora in the United States as a prominent human rights activist; Dr. Elez Biberaj, Head of the Euro-Asian Department at VOA and author of several books on Albania and the Albanian people in the transition years; Idriz Lamaj, a “Voice of America” journalist and author of several works including “Vatra dhe Vatranët”, etc.

The courage, clarity of thoughts and critical analysis of the non-democratic actions of the Balkan states as well as the United States are prominent traits of Shkreli’s journalistic writings all the way up to date.

REMARKS AT THE BOOK PROMOTION “DEMOKRACIA NUK PRET” BY FRANK SHKRELI!

July 11, 2018 by dgreca

By Dr. Elez Biberaj/

It is my honor and privilege to participate in the book promotion of my friend and colleague, Fran Shkreli, who has given and continues to give a valuable contribution in the Albanian journalistic landscape, in general, and the advancement of Albanian issues, in particular.

I am very happy to be here at our VATRA and in the company of well-known personalities, friends and colleagues. I would like to express my gratitude to VATRA for the care that it has always shown and continues to show in promoting the works of the members of our community.

Before talking about Fran’s book, I would like to acknowledge the close ties that have historically existed between Voice of America and VATRA, going back to the difficult years of the Cold War years to this day. Voice of America has always aimed to cover the activities and services of the Albanian-American organizations and associations, especially those of VATRA.

The Voice of America archives contain a number of broadcast recordings of events, meetings, and high-profile personalities of our community. The collection includes Fan Noli’s speeches, which, through VATRA, were donated to the National Library in Tirana. Prominent journalists of Voice of America have played an important role in VATRA and Dielli – Xhevat Kallajxhiu, Idriz Lamaj, Gjek Gjonlekaj, and others. Some of us, including me, have published our first stories in the newspaper Dielli.

Frank Shkreli has a long, outstanding and fulfilling career. Throughout his work, he has been a staunch defender of free speech and freedom of the press, human rights, and an advocate for the Albanian issue.

Frank Shkreli’s media related career extends nearly five decades. It began shortly after his immigration to the United States and the college years. Initially, he focused his attention on Albanian topics – the challenges facing our Albanian-American community as well as Albanians in their homeland.

Having distinguished himself in this field, Frank broadens his scope to include regional and global issues of importance. He acquired extensive knowledge on international relations, in general, and the former communist bloc, in particular. Frank is equipped with comprehensive political awareness and has vast insights into the US foreign policy including the politics of Washington.

Frank has the ability to examine and analyze current regional and international issues. After retirement, he made a 360-degree turn to go back where he started his activity, focusing once again on issues and developments concerning Albanians.

This is reflected in his comprehensive campaign to raise awareness in the United States on the situation, the demands and aspirations of Albanians, the establishment of democracy in the Albanian territories, and the development of inclusive democratic societies.

The outcome of his work is the book presented here, Demokracia Nuk Pret! In his writings, especially the ones featured in this publication, Frank examines issues, events and subjects of a wide variety with honesty and objectivity. He covers themes from our past – the positive and negative aspects, the pains and joys – as well as contemporary issues. He analyzes it all critically yet always draws a constructive conclusion that could benefit the Albanian decision-makers in confronting the current strategic and diplomatic challenges. In his articles, he makes a strong case for Albanians to consolidate their Western orientation.

What is the importance of Fran Shkreli’s writings? What does he offer to the reader at a time when the Albanian media landscape has expanded and changed dramatically?

As a professional journalist and analyst, his greatest asset is the high level of credibility that the reader has assigned to him thanks to his ability to be objective and balanced. Frank is aware that while journalists today have abundant opportunities and sophisticated tools, the mission of news reporting is always to tell the truth even when it is bitter. He has always been in search of the truth.

With respect to the readers, Frank’s point of view is that of a well-known Albanian-American media professional who is deeply invested in consolidating Albanian democracy and solidifying the strategic partnership between Albanians and the United States. He reminds Albanians that these relations should be continually fostered and a stronger partnership depends on the Albanians’ embracing of democratic values: respect for human rights, the rule of law, a strong and accountable governance.

In this regard, I believe Frank reflects the views and hopes of our community for a more righteous and democratic society in the Albanian territories.

Demokracia Nuk Pret is an important reference for journalists, students, scholars and politicians. Frank Shkreli’s book offers an important insight into the Albanian political and media debate. The tone and content of his writings are unique in the Albanian media landscape.

The timing of the publication is appropriate and relevant.

Albanians, in Albania, Kosovo, Macedonia, and elsewhere, should rightfully be proud of their accomplishments in the last quarter century. This week, Albania received very good news from Brussels, the recommendation for launching membership talks in the European Union.

However, as Frank points out in his book, Albanians cannot be content with the current political, economic, and social status.

While Brussels’ recommendation is hopeful, it presents a crucial point for the governing elites, not only in Albania, but also in Kosovo and Macedonia, to reflect on what I would call golden opportunities that Albanians have missed over the last years and even decades, which have slowed down their pace towards a stronger democracy. The accession talks in the European Union should have started years ago. It should be acknowledged that this chance and other golden possibilities for Albania and Kosovo are largely lost as a result of the flagrant lack of leadership by the Albanian decision-makers.

Today, Albanians face significant challenges: economic problems; high unemployment and poverty; corruption at all levels of government and society; illegal practices and the absence of the rule of law; weak institutions; irresponsible politicians who tolerate and attract corruption and use undemocratic practices to secure and retain power.

These domestic challenges are exacerbated by issues in the international arena: the erosion of democracy regionally and globally; the empowerment of authoritarian alternatives in Turkey and in Russia; and the shifting of the Balkan and European political landscape.

Meanwhile, the major Western players are showing signs of fatigue with the Albanians, who continue to generate crises, which require attention and resources. These negative international trends can undermine the positions of Albanians and cause a deterioration in their political and economic progress.

Today there is no talk of a dynamic or certainty of reforms in Albanian territories. Instead, there is stagnation, sluggishness, general decline, loss of hope, and extreme political polarization, with dangerous consequences for the future.

If something does not change soon, these negative trends will hamper the efforts of Albanians to position themselves decidedly in the family of Western democratic countries and societies.

In order to disrupt this general downturn, Albanians must undertake radical changes that would result not only in taking a new direction but would bring about a serious transformation of the Albanian society.

In order to achieve these goals, it is imperative that:

The current style of governance changes fundamentally and focuses on principal national interests rather than the intentions of political parties or short-term political objectives.
The main political forces agree on a vision for the future of the country and on the compilation and implementation of major policies that will lead towards this vision.
The establishment and promotion of truly independent institutions that are capable of establishing the rule of law and driving out corruption.
The freedom of media from the pressure of political and financial interests.
The decision-making process on key issues to be inclusive, thus ensuring the participation of main actors, interest groups, civil society, and experts.
And finally, the whole society needs to undergo a total transformation in the ways it thinks and acts. Albanians should be more demanding and hold their politicians liable by seeking greater accountability, transparency and responsibility.

These are very challenging objectives which require political will and time.

Albanians in general, not just their leaders and politicians, face a historic test: to accept the current situation or to wake up from stagnation, seize the moment and take the necessary steps towards the fulfillment of their democratic potential.

KRYEPRIFTI SERB MSYNË TOKAT SHQIPTARE NË SHAS TË ULQINIT

July 8, 2018 by dgreca

NGA FRANK SHKRELI/

Mediet vendore të Ulqinit njoftojnë se të djelën udhëheqsi i Kishës ortodokse serbe në Mal të Zi, Amfilohije — i cili është i lidhur shumë ngushtë me Kishën Ortodokse Serbe me qëndër në Beograd –me një grup prej afro150-vetash ndjeksish të tij, vizitoi fshatin Kalanë e Shasit me qëllim që të mbante ceremoni fetare në gërmallat e Kishës së Shën Gjonit, njërës prej 365 kishave që thuhet se ekszistonin dikur aty në Shas. Kjo nuk është hera e parë që elementë të Kishës Ortodokse serbe janë përpjekur që, që në vitet e fundit, të vizitojnë këtë vend historik për shqiptarët, me qëllim për të përvetësuar jo vetëm gërmadhat e sotme por edhe historinë që ato bartin gjithnjë për Kombin shqiptar.

Sidoqoftë, duket se pas një përleshjeje me dhjetra banorë vendas që donin të bllokonin vizitën e kryepriftit serb në atë zonë, policia e lejojë atë që të shkonte deri tek Kisha e Shën Gjonit në Shas, por siç duket nuk e lejuan të futej brenda për të kryer një ceremoni fetare, ashtu siç kishte në plan, sipas portalit Ulqinionline. “Nuk jeni të mirë se ardhur në këtë mënyrë. Këto objekte janë tonat, ne i kemi ruajtur dhe ne do t’i ruajmë”, kështu iu drejtuan Amfilohijes banorët vendas që kishin bllokuar rrugën, shkruan portali Ulqinionline. Kjo masë e policisë u mor, jo se kishin ndonjë kundërshtim me vizitën e udhëheqsit të Serbisë në Shas, por thuhet se ai nuk kishte bërë një kërkesë me kohë për një ceremoni të tillë fetare atje.

Pas përleshjeve të banorëve me policinë, u zhblokua rruga ndërkohë që njoftohet gjithashtu se policia nuk mori në konsiderim bllokimin e vizitës së Amfihelijes në Shas, as në bazë të një apeli nga Ministria e Kulturës – Drejtoria për mbrojtjen e të mirave kulturore dhe as nga Këshilli Kombëtar Shqiptar në Mal të Zi, pasi, sipas tyre, ka pasur shënja se mund të vijë deri tek prishja e rendit dhe qetësisë publike atje – si pasoj e vizitës provokuese të udhëheqsit të Kishës ortodokse serbe, në Shas të Ulqinit – i ftuar atje nga askush.Nga përleshja të djelën në Shas midis banirove vendas dhe policisë, në përpjekje të për bllokuar vizitën e udhëheqsit orotodoks serb, në Shasin antik shqiptar (Ulqinionline).

Shasi antik/

Mediet vendore njoftuan se organizata politike të shqiptarëve në Mal të Zi protestuan vizitën e Kryepeshkopit serb në Shas duke u bërë thirrje autoriteteve shtetërore dhe vendore që “parandalojnë këtë “fushatë serbo-pravosllave”, në Shasin e lashtë mijëvjeçar, sipas një kumtese të Lidhjes Demokratike në Mal të Zi. Ndërsa, në një komunikatë tjetër, në vigjilje të vizitës së udhëheqsit kishtar serb në Shas, Këshilli Kombëtar i Shqiptarëve në Mal të Zi, drejtuar autoriteteve vendore dhe shtetërore të atij vendi thotë se, “Banorët e kësaj zone janë shumë të shqetësuar dhe të revoltuar për këtë ngjarje të paralajmëruar dhe e konsiderojmë si provokim dhe sulm ndaj trashëgimisë sonë kulturo-historike me qëllime kryekëput tendencioze”, dhe u bëhetë thirrje institucioneve kompetnete të Malit të Zi që të, “marrin të gjitha masat e nevojshme për parandalimin e aktiviteteve të tilla provokuese ndaj popullësisë vendase dhe trashëgimisë së tyre kulturore”, thuhet në komunikatën e Këshillit Kombëtar të Shqiptarëve në Malin e Zi.

Kjo përpjekje provokuese nga autoritetet politike dhe kishtare serbe ndaj historisë dhe kulturës shqiptare nuk është e para dhe jam i sigurt se nuk do të jetë as e mbramja. Por lind pyetja se ç’kërkon kryeprigfti serb ortodoks në trojet shekullore shqiptare për të kryer ceremoni fetare në një kishë, që sipas historianëve, kanë qenë kisha të riti romak, kisha pra të katolikëve shqiptarë dikur. Shasi dhe as historia e tij nuk kanë të bëjnë aspak me fenë ortodokse serbe as me kulturën dhe historinë sllave. Shasi që gjëndet midis Shkodrës dhe Ulqinit, sipas historianëve, ka qenë dikur një prej katër “qyteteve satelitë” të Shkodrës, me shekuj qëndër me rëndësi e Kishës Katolike Shqiptare dhe e kulturës iliro-arbërore.

Gjatë sundimit të regjimit komunist jugosllav nuk flitej asgjë për historinë e lashtë të këtij qyteti. E mbajë mend si fëmij, pasi jam lind e rritur krejt afër qytetit të vjetër të Shasit, kur të moshuarit na thonin se sipas gojdhanave Shasi ka patur dikur 365 kisha, secila e pagëzuar pas një shënjti ose shënjtëreshe të Kishës Katolike, një kishë për çdo ditë të vitit. Megjithëse për çdo ditë kalonim aty afër gërmadhave të qytetit të vjetër të Shasit, askush nuk fliste për historinë mijëra vjeçare të tij, madje as mësuesit e shkollës fillore që frekuentonim aty afër në Katërkollë nuk mbaj mend ta përmendin ndonjë herë atë vend historik.

Pas shëmbjes së komunizmit, kemi mësuar se politika komuniste sllave i kishte dhënë urdhër historianëve dhe arkeologëve të saj që të mos bënin hulumtime aty, por ta lënin në heshtje pa e zbuluar historinë e Shasit, “Qytetit ilir që u fsheh nga sllavët”, duke mos dashur dhe duke mos lejuar, për arsye etnike dhe politike, të zbulohej historia e tij e vërtetë iliro-arbërore. Fatbardhësisht viteve të fundit vihet re një interesim i ri për Shasin dhe historinë e këtij të qyteti të lashtë iliro-arbëror nga banorët shqiptarë të atyre viseve por edhe nga intelektualët shqiptarë. Por ky interesim i ri, duket se ka tërhequr edhe vëmendjen e sllavëve, e sidomos të kishës serbe, në përpjekje për të vjedhur historinë kishtare të shqiptarëve, ashtu siç ka bërë në dhumë raste edhe në Kosovë.

Prandaj lindë pyetja, ç’lypë udhëheqsi i Kishës ortodokse të Malit të Zi, në gërmadhat e kishave katolike shqiptare të stilit romak në Shas, ku deri para disa viteve, historiografia sllave i kishte lënë në heshtje dhe si rrjedhim në shkatërrim e sipër, duke mos dashur të zbulonte origjinën e vërtetë iliro-arbërore të tyre. Vizita e Amfihellijes ose të tjerëve të llojit të tij, më heret në Shas – nuk është asgjë tjetër veçse një provokim dhe një përpjekje e shëmtuar nga ana e autoriteteve fetare serbe për të tjetërsuar të vërtetën historike duke vjedhur historinë iliro-arbërore në trojet shekullore shqiptare.

Nuk janë vetëm autoritetet vendore shqiptare – por edhe autoritetet e dy shteteve shqipotare në Shqipëri dhe në Kosovë, ato që duhet tu dalin zot këtyre monumenteve kombëtare, siç është Shasi. Por në mungesë të ruajtjes dhe të mbrojtjes së monumenteve shqiptare anë e mbanë trojeve arbërore — nga autoritetet shqiptare në Tiranë dhe në Prishtinë — kundër këtyre hienave grabitqare antishqiptare, të cilat kanë për synim të vjedhin ose të ndryshojnë historinë e shqiptarëve në trojet e veta – duhet të përshëndesim banorët e Shasit dhe të Anës së Malit, të cilët iu kundërvunë dje këtyre përpjekjeve anti-shqiptare sllave duke bllokuar sadopak dhe planet provokuese të vizitës së përfaqsuesit të Kishës serbe në Shasin shqiptar.

Shasi antik simbolizon një dimension vlere kulturore jo vetëm shqiptarët, por edhe për europianët dhe mund të themi së është madje edhe vlerë e qytetërimit botëror. Prandaj, vlerat historike të Shasit – nuk janë të sllavëve as të Kishës ortodokse serbe sepse ata kanë ardhë tepër vonë atje — por i përkasin jo vetëm mbarë shqiptarëve por edhe gjithë njerëzimit dhe si të tilla duhet të ruhen dhe të mbrohen si vlera të përbashkëta e të jashtzakonshme për brezat e ardhshëm. Identiteti kulturor historik e kombëtar i shqiptarëve nuk duhet të lihet në dorë të hajdutëve të huaj dhe as atyre që nuk kujdesen për mbrojtjen e vlerave historike dhe kombëtare të shqiptarëve!

EDHE NJË KADET SHQIPTAR NË AKADEMINË WEST POINT

July 5, 2018 by dgreca

NJË KADET NGA SHQIPËRIA NË AKADEMINË E FAMËSHME USHTARAKE AMERIKANE, WEST POINT/

Nga Frank Shkreli/

Të hënën që kaloi, në javën e 4 Korrikut, Ditës së Pavarësisë së Shteteve të Bashkuara, Akademia e Ushtarake e Shteteve të Bashkuara, West Point, priti mbi 1200 kadetët e rinjë për këtë vit të ri shkollor, ndër ta edhe një shqiptar, nga 16 kadetët ndërkombëtarë të pranuar këtë vit në Akademinë prestigjoze ushtarake amerikane. Dita e pritjes së kadetëve shënon fillimin e një trajnimi e stërvitjesh rigoroze, pas të cilave studentët pranohen zyrtarisht në Korpusin e Kadetëve, me 18 gusht. Ndër kadetët e rinjë përfshihen 294 femëra, 400 studentë nga radhët e pakicave dhe 16 studentë ndërkombëtarë, përfshirë edhe kadetin Enea Hilaj nga Shqipëria. Me 21 qershor, gjatë një ceremonie në Ambasadën e Shteteve të Bashkuara në Tiranë, Atasheu Ushtarak amerikan pranë kësaj ambasade, Z. James Hilton i dorëzoi Enea Hilajt — i cili shoqërohej aty nga familja e tij – Çertifikatën e pranimit të tij në Akademinë Ushtarake Amerikane.

Sipas një njoftimi në portalin e Ambasadës Amerikane në Tiranë, Enea Hilaj është kadeti i katërt nga Shqipëria, i pranuar deri më tani në Akademinë Ushtarake amerikane West Point, por është i pari kadet nga Shqipëria, që është pranuar në West Point, në shtatë vitet e fundit. Shqipëria u zgjodh për të dërguar një kadet, megjithse vendet për studentët ndërkombëtarë këtë vit ishin të kufizuar vetëm në gjithsejt 16 studentë nga vendet e huaja. Në njoftimin e ambasadës thuhet se Enea Hilaj u emërua pas një procesi të drejtë dhe transparent rekrutimi, të bashkrenduar me Qendrën Shqiptare të Rekrutimit. Thuhet se Z. Hilaj pritet të diplomohet nga West Point në vitin 2022 dhe pastaj do të këthehet në Shqipëri për të shërbyer, në bazë të kontratës, si oficer në radhët e Forcave të Armatosura të Republikës së Shqipërisë. Në njoftimin e Ambasadës amerikane në Tiranë thuhet se emërimet për West Point janë të hapura për të gjithë të interesuarit civilë dhe ushtarakëtë moshave 17 deri në 22 vjeç dhe bëhen bazuar në arritjet akademike, gjëndjen e mirë fizike në aftësitë e demonstruar për udhëheqje. Vendet nga do vinë kandidatët përzgjidhen nga Departamenti Amerikan i Shtetit në konsultim me Departamentin Amerikan të Mbrojtjes dhe pastaj ambasadat amerikane në vendet përkatëse u kërkojnë atyre të caktojnë deri në gjashtë kandidatë për të konkuruar për pranim në Akademinë Ushtarake Amerikane. Në njoftimin e ambasadës amerikane në Tiranë për emërimin e Enea Hilajt për kadet në West Point, theksohet se në vitet e ardhëshme pritet që të bëjnë lutje edhe kandidatë të tjerë dhe e cilëson pranimin e kadetit Hilaj në Akademinë Ushtarake në West Point si, “Shembullin më të fundit në listën e gjatë të shembujve të një marrëdhënieje të shkëlqyeshme midis Shqipërisë dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës.”

Atasheu ushtarak pranë ambasadës së Shteteve të Bashkuara në Tiranë, Z. James Hilton duke i dorëzuar më 21 qershor kadetit shqiptar, Enea Hilaj Çertifikatën e pranimit në Akademinë Ushtarake të Shteteve të Bashkuara

Të pranohesh në Akademinë Ushtarake të Shteteve të Bashkuara në West Point nuk është aspak e lehtë, por është një nder i jashtzakonshëm që gjithmonë është rezervuar vetëm për studentët më të mirë dhe më të shquar të kombit amerikan. Për t’u pranuar në Akademinë më prestigjioze ushtarake amerikane, kadetët jo vetëm që duhet të jenë inteligjent, por duhet të jenë edhe fizikisht në gjëndje të mirë dhe individ që shquhen nga tiparet e karakterit të shkëlqyeshëm njerëzor. Ata që përzgjidhen për tu pranuar në West Point, sigurojnë një edukatë universitare që nuk e ka shoqën askund në botë, ndërkohë që të gjitha shpenzimet janë të paguara nga Akademia. Diploma nga Akademia Ushtarake Amerikane në West Point, gjatë gjithë jetës do i dallojë të diplomuarit e Akademisë West Point nga të tjerët, për nga aftësitë, për nga karakteri, si dhe për zotësitë udhëheqse që ata do të kultivojnë aty, duke i bërë ata anëtarë të një grupi ushtarakësh ndërkombëtarë të dalluar dhe shumë të respektuar midis kolegëve të tyre.

Dy vjetë më parë Akademia Ushtarake e Shteteve të Bashkuara kishte pranuar edhe dy kadetë nga Republika e Kosovës, dy tërinjë shqiptarë të FSK-së, të pranuar në akademinë ushtarake më të njohur në botë, janë Arilena Shala dhe Ylli Dalladaku. Të dy këta janë studentët e parë nga Kosova që shkollohen në Akademinë Ushtarake Amerikane në West Point.

Misioni i Akademisë Ushtarake në West Point është, “Për të edukuar, për të trajnuar dhe për të frymëzuar korpusin e kadetëve, ashtuqë secili kadet që diplomohet, të jetë një udhëheqës i dedikuar ndaj vlerave karshi Detyrës, Nderit dhe Atdheut… dhe gjithëherë i gatëshëm për ti shërbyer kombit të vet”. Akademia realizon misionin e saj duke edukuar dhe zhvilluar kadetët me tipare të një udhëheqsi për të ardhmen, duke u bazuar në programet akademike, ushtarake dhe fizike që ofron West Point. Sipas Akademisë, zhvillimi i udhëheqsve të ardhëshëm ushtarakë e politikë i ka rrënjët në parimet e një përgatitjeje etike dhe morale si dhe në Kodin e Nderit, sipas të cilit kadetët betohen se, “Nuk do të gënjejnë, nuk do të mashtrojnë, nuk do të vjedhin dhe nuk do të tolerojnë as ata persona që bëjnë gjëra të tilla”. Secili kadet, është një udhëheqës, thuhet në portalin e Akademisë West Point, dhe si të tillë janë shembuj për të tjerët.

Kadetit shqiptar Enea Hilaj si dhe kandidatë e mëparshëm shqiptarë nga Shqipëria dhe nga Kosova, janë pranuar në West Point krejtësisht bazuar në meritat e tyre duke konkuruar, jo vetëm me mijëra studentë amerikanë që çdo vjet bëjnë lutje për t’u pranuar në Akademinë Ushtarake të Shteteve të Bashkuara, por ata kanë konkuruar me më të mirët dhe me më të shkëlqyeshmit e këtij vendi, për nga sjelljet dhe karakteri, por edhe për nga përgatitjet akademike dhe fizike. Dhashtë Zoti që të rinjë shqiptarë të dalin me sukses në nismën e tyre e të dallohen dhe të diplomohen nga Akademia Ushtarake më e njohur në botë dhe si të tillë të shërbejnë edhe si frymëzim për moshatarët e tyre shqiptarë kudo, duke treguar se me mund, djersë, nder, moral e karakter, çdo gjë është e mundur.

Shpresojmë gjithashtu se njëkohësisht, me arritjet, me sjelljet dhe eventualisht me sukseset e shkëlqyeshme akademike dhe ushtarake që kërkon prej tyre Akademia Ushtarake në West Point, kadetët shqiptarë nga Shqipëria dhe nga Kosova, të nderojnë dhe t’i japin emër të mirë vetes, familjeve që i rritën dhe mbarë kombit shqiptar, të cilit i përkasin.

Duke marrë parasyshë zhvillimet aktuale politike – shpesh tepër zhgënjyese, anë e mbanë trojeve shqiptare — detyrohemi të shpresojmë se e ardhmja e kombit shqiptar do të njohë ditë më të mira kur të udhëhiqet, eventualisht, nga brezi i këtyre kadetëve shqiptarë, të brumosur në etikën dhe moralin, në nderin dhe në dashurinë për Atdheun, karakteristika këto që do t’ua ofrojë disiplina, edukata ushtarake dhe akademike në West Point. Dalshin me faqe të bardhë!