• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

“Malësia – studime e hulumtime”

August 30, 2026 by s p

Akademik Frashër Demaj*

Anëtar i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës/

Studimi “Malësia – studime e hulumtime” i autorit Anton Lulgjuraj është rezultat i një pune të gjatë kërkimore e shkencore dhe përkushtimi i veçantë i autorit që merr në shqyrtim kapituj të rëndësishëm të historisë, kulturës dhe traditës së një vendi me vlera siç është Malësia në tërë kompleksitetin e saj. Ky punim, në të cilën janë gërshetuar disiplina të ndryshme shkencore, është fryt i një pune të përkushtuar kërkimore disa vjeçare e cila përmbush të gjitha kriteret të quhet monografi shkencore mbi Malësinë. Në Malësi ndërthuren historia, qëndresa, identiteti dhe krenaria e një populli të lidhur fort me truallin dhe traditën e të parëve.

Dashuria për atdheun më së miri tregohet me përpjekje, vepra dhe me punë me vlera për të tashmen dhe të ardhmen e brezave. Të futësh në një studim ku kritika mund të vijë nga anë të ndryshme shoqërore, nuk është fare e lehtë, por përkundrazi kërkon përkushtim të veçantë dhe guxim deri në vetmohim. Por, përtej mendimeve ndryshe dhe kritikës shkencore, më e rëndësishmja nga të gjitha është trashëgimia që do të mbetet e kulturës dhe qytetërimit të një trualli të vogël të një populli dhe kombi tradicional që historia e “gjykoi” në kohë dhe hapësira të ndryshme që nga antikiteti e deri te qytetërimi modern.

Malësia nuk është vetëm një hapësirë gjeografike shqiptare në të cilën jetuan me shekuj një popull që vuajti nga padrejtësitë historike dhe tendencat për pushtim dhe zhbërjen e një populli të tërë i cili nuk shfaqi asnjëherë armiqësi e pretendime ndaj fqinjëve, por gjithmonë u desh të mbrohej nga etja për pushtimin e fqinjëve të vet që projek­tuan elaborate për dhunë, dëbim, vrasje, nënshtrim dhe veprime tjera deri në asimilim. Qëndresa ndaj pushtimeve, ruajtja e identitetit kombëtar dhe roli i Malësisë në momentet kyçe të historisë kombëtare e bëjnë këtë trevë një burim të pashterrshëm për studim dhe qasje multidisiplinare.

Studimi “Malësia – studime e hulumtime” është mbështetur në analiza të thelluara të burimeve arkivore, dokumentave të autorëve të ndryshëm që kanë shkruar për Malësinë si dhe intervistave të ndryshme për lagjet dhe fshatrat e Malësisë të mbledhura si materiale historike nga vetë autori. Mbledhja dhe trajtimi i këtyre burimeve në mënyrë objektive do të ndriçojë të kaluarën dhe të tashmen e Malësisë, që siç pohon, për disa objekte me rëndësi kulturore – historike gati i ka mbuluar pluhuri i harresës.

Historia në thelb nuk është vetëm kujtesë e së kaluarës, por instrument për të kuptuar të tashmen dhe për të orientuar brezat drejt të ardhmes. Në këtë kuptim, autori synon të kontribuojë në pasurimin e dijes historike përmes një qasjeje metodologjikisht të strukturuar dhe shkencërisht të argumentuar. Faktet e parashtruara në këtë punim, janë shqyrtuar në mënyrë kritike, duke krahasuar burime të ndryshme dhe duke shmangur interpretime të njëanshme të cilat do ta nxirrnin autorin në një terren të rrëshqitshëm, emocional dhe subjektiv.

Në këtë monografi shkencore, ato pak të dhëna që autori i bën për fshatra e lagje të Malësisë, për pasuritë natyrore të saj, janë si rreze drite që mundohen të shpërndajnë mjegullën, e cila mbuloi tokën e Malësisë për shekuj me radhë. Autori këtë punim e ka shtruar në gjashtë kapituj duke ndjekur parimin kronologjik dhe saktësinë shkencore. Kapitulli i parë i librit fillon me një panoramë mbi zhvillimet historike në Malësi. Vazhdon me pozitën gjeografike të Malësisë, me rrënjët e lashta të cilat autori na i sjell me fakte të pakundërshtueshme nga shkenca e sotme duke përmendur pasuritë arkeologjike, varret ilire (tumat), pasuritë etnografike ku bëjnë pjesë: kultura tradicionale – materiale dhe shpirtërore (shpirtërore), ku përmenden veshjet tradicionale, vajtimet etj. Autori spikatë duke trajtuar pasurinë gjuhësore dhe dallimin e gjuhës shqipe nga gjuhët tjera në Mal të Zi. Kapitullin e parë e mbylle me përhapjen e besimit të krishterë në trojet tona duke i dhënë rëndësi jetike jetës dhe veprave të meshtarëve katolik ndër shekuj të cilët kanë shkruar ato pak gjëra për jetën dhe historinë e popullit të Malësisë.

Në kapitullin e dytë, autori shpalos originalitetin e punimit. Të dhënat e këtij kapitulli fitojnë rëndësi të veçantë për arsye se përveç se ka përdorur burime shkencore dhe materiale të ndryshme në këtë punim, vlerë e shtuar janë intervistat e shumta që ka shënuar mbi të dhënat më interesante të fshatrave dhe lagjeve të Fiseve/Maleve të Malësisë. Studiuesi Lulgjuraj fillon me Fisin/Malin e Hotit, si i pari ndër Malet e Malësisë. Shpjegon telegrafikisht origjinën dhe përbërjen, pastaj vazhdon me krahina tipike të Traboinit dhe të Rapshës duke u futur edhe në ndarjet e tyre më të thella në fshatra dhe lagje, duke treguar kujdes të veçantë për sa i takon ndarjeve gjeografike të Malësisë.

Kapitulli i tretë flet për Fisin/Malin e Grudës, ku autori trajton gjeografinë, statistikat e popullatës, objektet e kultit, varret dhe jetën ekonomiko-sociale të fshatrave dhe lagjeve të Grudës. Gjithashtu, një vend të veçantë në këtë kapitull zënë edhe mullinjtë përgjatë lumit Cem të cilët kanë shërbyer për përpunimin e drithërave në të kaluarën e që kanë mbetur vetëm mbetje arkeologjike.

Në kapitullin e katërt autori merr në shqyrtim vendbanimet, popullsinë dhe pasuritë tjera të Fisit/Malit të Trieshit duke trajtuar edhe histori të personaliteteve të cilat kanë lënë gjurmë në pashlyera në historinë kombëtare.

Kapitulli i pestë vazhdon me Fisin/Malin e Kojës, duke folur për dy lagjet respektive që gjenden në Kojë. E duke qenë se si vend, Koja është më e vogël se fiset/malet tjera që i përmenden më lartë, autori këtu shtjellon edhe qendrën e Malësisë – Tuzin së bashku me disa fshatra që e rrethojnë në mënyrë që të plotësohen kriteret e kapitullit.

Në kapitullin e fundit (gjashtë), autori flet për pasuritë natyrore të Malësisë duke përfshi liqene, lumin, bjeshkët, tokën dhe nëntokën e Malësisë dhe disa objekte me vlerë si muzeumet në Malësi. Nuk i anashkalon Liqenin e Shkodrës dhe atë të Rikavecit të cilat historikisht, në jug dhe në veri e kanë lagë kufirin e territorit të Malësisë. Poashtu, përmend lumin Cem i cili rrjedh pothuajse përgjatë gjithë territorit të Malësisë. Nuk lenë pa përmendur edhe Samoborrin si vend arkeologjik i një rëndësie të veçantë. Gjithashtu, as Medauni ose Meteoni antik, që ka qenë një nga qytetet e rëndësishme të fisit ilir të Labeatëve. Ky kapitull vazhdon me dy muzeje të veçanta në territorin e Malësisë. Ndërsa, në fund përmend edhe bjeshkët më veriore të Malësisë që janë: Korita, Koshtica dhe Greça.

Autori Anton Lulgjuraj përfundimisht ka arritur që këtë temë ta trajtojë me seriozitet e përkushtim duke u mbështetur në mendimin kritik, metodat moderne të kërkimit të thelluar shkencor që garantojnë nivel të lartë dhe cilësi akademike. Ai ka arritur që të trajtojë tema dhe probleme historike dhe aktuale me një qasje të mirëfilltë shkencore duke ndërtuar një analizë të qartë, të argumentuar dhe të mbështetur në burime të besueshme. Suksesi i autorit mbështetet në aftësinë e tij për të depërtuar përtej përshkrimit sipërfaqësor dhe narrativës së zakonshme, duke ofruar interpretime me vlerë dhe duke sjellë një kontribut të rëndësishëm për lexuesit e zakonshëm qytetar, studentët dhe studiuesit. Vepra do të jetë pikë e referimi për studiuesit që kanë për synim të thellojnë dijet për Malësinë në gjithë dimensionet dhe kompleksitetin historik e aktual dhe për shqiptarët që jetojnë me shekuj në këto troje.

*Marrë nga libri “Malësia – studime e hulumtime”, monografi shkencore nga Anton Lulgjuraj.

Filed Under: Rajon

Ago AGAJ – Vlonjati që e mori Kosovën me vete deri në vdekje!

August 30, 2026 by s p

Ambasador Flamur Gashi/

Ka burra që kufijtë nuk au ndajnë dot atdheun.

Ago AGAJ (1897–1994) ishte njëri prej tyre.

Lindi në Ramicë të Smokthinës, në Vlorë. U shkollua në Vjenë për agronomi dhe u kthye në atdhe më 1919. Mori pjesë në Kongresin e Lushnjës dhe më 1920, nuk qëndroi spektator por mori armën dhe luftoi në Luftën e Vlorës.

Atdheu i Ago AGAJT nuk mbaronte në Vlorë.

Kur historia e solli në Kosovë, ai shkoi vullnetarisht në Mitrovicë, ku shërbeu si prefekt.

Dhe Ago vlonjati u bë aq i afërt me Kosovën, sa mbeti në kujtesë si:

“KOSOVARI NGA VLORA”.

Në atë periudhë të trazuar të Luftës së Dytë Botërore, përkrah figurave si Xhafer DEVA, ai punoi për organizimin dhe mbrojtjen e shqiptarëve. Në atë histori gjenden edhe emrat e Mehmet GRADICËS, Shaban POLLUZHËS, Pajazit BOLETINIT, Ali DRAGËS dhe shumë të tjerëve.

Si prefekt i Mitrovicës, prefekturë që përfshinte edhe nënprefekturat e Vushtrrisë, Podujevës dhe Pazarit të Ri, Ago AGAJ e shtriu veprimtarinë e tij edhe në trevën e Pazarit të Ri, duke bashkëpunuar, në kuadër të Lidhjes Popullore Shqiptare, me figura të njohura atdhetare si Aqif BLYTA, Ahmet DACI, Bedri GJINAJ e të tjerë, në përpjekjet për organizimin e administratës shqiptare, mbrojtjen e popullsisë dhe veçanërisht në përhapjen e arsimit kombëtar dhe hapjen e shkollave shqipe në Pazar të Ri dhe në trevat përreth.

Në këtë kohë nga Shqipëria erdhën gjithashtu mësues, juristë, mjekë e nëpunës shqiptarë për t’i shërbyer Kosovës.

U hapën shkolla shqipe.

Shqipja hyri në administratë.

28 Nëntori kremtohej si festë kombëtare.

Ago AGAJ mori pjesë edhe në Lidhjen e Dytë të Prizrenit dhe më pas shërbeu si Ministër i Ekonomisë Kombëtare në qeverinë e Rexhep MITROVICËS.

Historia e asaj kohe ishte e rëndë dhe plot kundërthënie, nën pushtime të huaja dhe në vorbullën e Luftës së Dytë Botërore. Ajo duhet gjykuar me dokumente dhe pa fshehur asnjë të vërtetë.

Por një e vërtetë nuk mund të fshihet:

Ago AGAJ e konsideronte çështjen e Kosovës pjesë të pandashme të çështjes kombëtare shqiptare.

Pas ardhjes së komunizmit Ago AGAJ mori rrugën e mërgimit. Jetoi për vite të gjata në Egjipt, pastaj në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Shkroi e punoi për historinë dhe çështjen shqiptare. Na la ndër të tjera veprën “Lufta e Vlorës” dhe u mor edhe me historinë e Kosovës.

Por Kosova nuk mbeti për të një kujtim rinie.

E ndoqi deri në pleqëri.

Deri në mërgim.

Deri në ditën e fundit.

Më 24 dhjetor 1994, Ago AGAJ mbylli sytë përgjithmonë në Florida-SHBA, në moshën 97 vjeçare.

Dhe dhimbja e tij e madhe mbeti Kosova:

“Po vdes pa e parë të lirë Kosovën.”

Nuk jetoi edhe katër vjet që të shihte luftën e shqiptarëve për liri.

Nuk jetoi edhe pesë vjet që të shihte Kosovën të çliruar.

Nuk jetoi edhe katërmbëdhjetë vjet që ta shihte Kosovën të shpallte Pavarësinë.

Por iku duke e marrë Kosovën me vete në zemër…

Prandaj Ago AGAJ nuk është vetëm një figurë e Vlorës.

Është një urë mes Vlorës dhe Mitrovicës, mes Labërisë dhe Kosovës, mes Shqipërisë politike dhe Shqipërisë shpirtërore.

Sepse për brezin e tij:

Vlora dhe Mitrovica nuk ishin në dy atdhe.

Drenica dhe Labëria nuk ishin dy histori.

Kosova dhe Shqipëria nuk ishin dy kombe.

Ago Agaj lindi vlonjat.

Në Mitrovicë u bë kosovar.

Dhe vdiq siç kishte jetuar:

SHQIPTAR!

Nderim “Kosovarit nga Vlora” dhe të gjithë atyre burrave që Shqipërinë nuk e matën me kufijtë që na vunë të tjerët, por me kufijtë e gjuhës, kujtesës dhe zemrës shqiptare.

Filed Under: Histori

DRITËRO AGOLLI NË RAPORT DIDAKTIK ME LEXUESIN: POEZIA PËR FËMIJË

August 30, 2026 by s p

Prof. Asoc. Dr. Rovena Vata Mikeli/

Zgjedhja e kësaj teme lidhet me një veçori të rëndësishme të poezisë së Agollit: aftësinë e tij për ta kthyer poezinë në një hapësirë komunikimi me lexuesin, ku kënaqësia estetike ndërthuret natyrshëm me reflektimin, edukimin dhe përcjelljen e vlerave. Në poezinë për fëmijë, komunikimi i poetit me lexuesin mbështetet në thjeshtësinë dhe natyrshmërinë e gjuhës, në ritmin, humorin, lojën poetike dhe figuracionin e kuptueshëm. Fëmija nuk vendoset përballë një “mësimi” të drejtpërdrejtë; ai e përjeton mesazhin, përmes botës poetike, përmes personazheve, situatave dhe humorit. Kështu, funksioni edukativ bëhet pjesë e vetë përvojës estetike. Në poezinë për fëmijë të Dritëro Agollit kemi marrë në shqyrtim disa krijime përfaqësuese, ndër të cilat: “Mësimet e Ujkut”, “Kali dhe Gomari”, “Dy vëllezër dhe ujku” dhe “Dhia dhe Maçoku”.

Përmes këtyre teksteve, mund të vërehet qartë mënyra se si autori e ndërton komunikimin didaktik me lexuesit e vegjël, duke e ndërthurur mesazhin edukativ me humorin, alegorinë, ritmin dhe lojën poetike. Një rast veçanërisht domethënës është fabula “Mësimet e Ujkut”, një titull që në vetvete mbart një ngarkesë të fortë ironike dhe paradoksale. Ujku, në traditën e fabulës dhe të imagjinatës popullore, perceptohet zakonisht si simbol i egërsisë, instinktit, dhunës dhe rrezikut. Agolli e përmbys këtë stereotip dhe e vendos ujkun në një rol krejt tjetër, atë të një qenieje që kërkon të mësojë, të kuptojë dhe të ndryshojë. Pikërisht kjo përmbysje krijon hapësirën e parë të komunikimit didaktik. Ironia është një nga mjetet kryesore përmes të cilave realizohet ky komunikim. Ajo nuk funksionon thjesht për të shkaktuar të qeshurën, por për ta vendosur lexuesin në një pozitë reflektimi. Pikërisht këtu qëndron një nga veçoritë e didaktikës agolliane: poeti nuk ia jep lexuesit të gatshëm përfundimin, por e vendos atë përballë një situate nga e cila ai duhet të nxjerrë vetë kuptimin.

Në qendër të fabulës vendoset metafora e “qethjes” dhe e “qimes që ndërrohet”. Në planin e parë, bëhet fjalë për një ndryshim të jashtëm, fizik; por në planin simbolik, qethja shndërrohet në metaforë të ndryshimit të zakoneve, të mendësive dhe të mënyrave të të menduarit. Në këtë mënyrë, fabula “Mësimet e Ujkut” dëshmon se raporti didaktik i Agollit me lexuesit e vegjël ndërtohet, përmes një ekuilibri të kujdesshëm ndërmjet argëtimit, estetikës dhe reflektimit. Një tjetër fabul me rëndësi për të kuptuar mënyrën se si Dritëro Agolli ndërton raportin didaktik me lexuesin është “Kali dhe Gomari”. Nëpërmjet një situate të thjeshtë, të ndërtuar mbi marrëdhënien ndërmjet kafshëve dhe fshatarit, poeti trajton një problem me përmasa më të gjera, si: padrejtësinë në ndarjen e punëve, pabarazinë në përgjegjësi dhe absurditetin e një hierarkie, ku ndëshkimi nuk i drejtohet domosdoshmërisht atij që ka shkaktuar problemin.

Një tjetër fabul që dëshmon qartë mënyrën se si Dritëro Agolli ndërton raportin didaktik me lexuesin është “Breshka dhe Pula”. Fabula nis si një bisedë e thjeshtë ndërmjet dy kafshëve të zakonshme, por që, në planin alegorik, përfaqësojnë dy mënyra të ndryshme të sjelljes, të punës dhe të marrëdhënies me shoqërinë. Breshka lidhet me ngadalësinë, qëndrueshmërinë, punën e heshtur dhe përpjekjen e vazhdueshme, ndërsa pula përfaqëson një veprim, që shoqërohet me zhurmë dhe me jehonë të menjëhershme. Pikërisht kjo kundërvënie i jep fabulës forcën e saj satirike dhe reflektuese. Pra Dritëro Agolli në poezinë e ndërton raportin didaktik me lexuesin kryesisht përmes fabulës, personifikimit, humorit dhe alegorisë.

Filed Under: ESSE

Hora e Arbëreshëve

August 30, 2026 by s p

Hora e Arbëreshëvet, e njohur sot si Piana degli Albanesi, është një nga vendbanimet më të rëndësishme historike e kulturore të arbëreshëve në Itali. E themeluar më 30 gusht 1488 nga të mbijetuarit e eksodit shqiptar pas vdekjes së Skënderbeut dhe pas rënies së rezistencës shqiptare kundër osmanëve, ky vendbanim përfaqëson një nga shembujt më të pastër të ruajtjes së identitetit etno-kulturor në diasporë. E vendosur në afërsi të Palermos, në zemër të Sicilisë, Hora është shndërruar në një qendër simbolike të arbëreshëve, duke mbajtur gjallë gjuhën, zakonet, muzikën, veshjet tradicionale dhe simbolet kombëtare shqiptare për më shumë se pesë shekuj.

Me rreth 6.500 banorë, Hora është konsideruar shpesh si “kryeqyteti i arbëreshëve”, jo vetëm për numrin e popullsisë, por sidomos për rolin që ka luajtur në mbajtjen gjallë të kujtesës historike dhe të vetëdijes kombëtare. Pikërisht këtu lindën dhe vepruan figura të rëndësishme të letërsisë dhe kulturës shqipe. Lekë Matranga, prift dhe gjuhëtar, është një nga autorët e parë që na la gjurmë në letërsinë e vjetër shqipe, ndërsa në shekujt pasues, Zef Skiroi, poet i njohur i Rilindjes Kombëtare, e ngriti zërin e tij për çështjen shqiptare, duke e lidhur fatin e arbëreshëve me fatin e kombit amë.

Hora e Arbëreshëvet është e njohur edhe për traditat e pasura kishtare të ritit bizantin, të cilat u shërbyen arbëreshëve si një element identitar dallues përballë shoqërisë italiane përreth. Liturgjia në gjuhën shqipe, ikonografia dhe veshjet e priftërinjve arbëreshë mbeten edhe sot një dëshmi e gjallë e mënyrës se si feja dhe kultura u ndërthurën për të ruajtur identitetin kombëtar. Veshjet tradicionale të grave arbëreshe, të cilat shpalosen çdo Pashkë dhe festë kombëtare, janë një tjetër shenjë e fortë e lidhjes së pakushtëzuar me rrënjët shqiptare.

Interpretimet e mëvonshme të udhëheqësve dhe intelektualëve arbëreshë e shohin historinë e Horës si pjesë të një projekti më të gjerë identitar: ruajtjen e kujtesës së një kombi të vogël, por të pamposhtur, i cili kishte ditur të qëndronte përballë pushtimit osman në Motin e Madh. Ky vetë-imazh i arbëreshëve nuk ishte thjesht një nostalgji për të kaluarën, por një përpjekje për të përkthyer atë trashëgimi në një rol të ri historik. Përmes shkrimtarëve, klerikëve, mësuesve dhe veprimtarëve, arbëreshët u bënë predikues të lirisë politike dhe individuale, duke përfaqësuar një moral të fortë kolektiv që lidhej me ëndrrën e pashuar për një Shqipëri të lirë.

Në këtë kuptim, Hora e Arbëreshëve u shndërrua në një qendër mesianike të nacionalizmit shqiptar në diasporë. Aty ku ruhej gjuha, aty ku këndohej ende kënga për Skënderbeun dhe ku fëmijët mësonin historinë e të parëve, po farkëtohej edhe ideja se arbëreshët nuk ishin thjesht një komunitet i mërguar, por një pjesë aktive e kombit shqiptar. Nga ky perceptim identitar u ushqye edhe kontributi i tyre në lëvizjet për krijimin e shtetit shqiptar në fillim të shekullit XX, duke i dhënë kuptim të plotë rolit të tyre si urë kulturore dhe politike mes Shqipërisë dhe Europës.

Prandaj, Hora e Arbëreshëve nuk është thjesht një fshat në Sicili, por një monument i gjallë i qëndresës, i kujtesës dhe i dashurisë për atdheun e lënë pas. Ajo është një provë historike e faktit se identiteti kombëtar nuk kufizohet nga kufijtë gjeografikë, por mbijeton përmes gjuhës, kulturës dhe besimit të patundur të një komuniteti.

© Dorian Koçi

Filed Under: Emigracion

“Historia e operas Rozafa”

August 30, 2026 by s p

Andis Gjoni/

Ndoc Pistulli – Gjenialiteti i një muzikanti në ekstazën e një krijimi gjëmimtar, me tinguj që burojnë mbi tastierën që nuk ekziston, ajo është prej letre pasi pianon ja kanë marrë, por gishtat e tij lëvizin papushim, lëvizin mbi tastet e zeza dhe të bardha të vizatuara mbi letër dhe aty mollëzat shtypin pa nxjerrë asnjë tingull. Fluturojnë në imagjnatën e tij dhe bëzajnë vetëm në mendjen e tij në një pështjellje melodie hyjnore që formësohet në kudhrën e një fantazie të jashtëzakonshme. Notat e hedhura në pentagram vallëzojnë në ritmin e lashtë të një muzike plot ndjenjë, nga çdo fjalë ai frymëzohet për një kombinim të ri melodioz duke farkëtuar emocionin. Me shpresë ai imagjinon efektin që do kenë tek publiku, por ndoshta për një çast ka ndaluar. Po sikur vepra mos të arrijë kurrë tek publiku?

Çfarë force e ka bërë të vazhdojë në aventurën e tij të çmendur pa asnjë pishtar në dorë, në terrin që e rrethon ai vetëm ka parë dritën e një muzike të cilën asnjë nuk e shikonte e as e dëgjonte, dhe në shurdhërinë e mureve ai vazhdon të qendisë thurrnajën e një pëlhure që do zbukurojë ballin e Rozafës së tij. Kompozitori largpamës është në një gjendje transi, tingujt i burojnë dhe përzihen në akorde të pikturuara me ngjyrat e një larushie të çuditshme si motive të një qilimi të mbrujtur me traditën dhe ujin a pastër të gurrës shumë shekullore prej të cilës rrjedh nektari i jetës së vendit të tij. Emocioni të mbërthen dhe nuk të lëshon deri në fund. E përsëri mendja nuk ta rrok dot se ku e ka gjetur energjinë të shkruajë pa asnjë shpresë se vepra e tij do shihte dritën e skenës.

Ai kishte një mision, ndoshta e ndjente se nuk kishte shumë kohë, diçka donte të linte, të hidhte diçka në atë pentagram që përpëlitej si zemra e tij. Në fund e ka shikuar partiturën me sytë e tij të ndritshëm dhe e ka mbyllur, ndoshta ka menduar se është shumë moderne, ndoshta do i vijë koha, prandaj amanetin e tij ja le brezave. Por do kalonte mbi gjysëm shekulli që tingujt të ringjalleshin përsëri, të heshtur aty mes fletëve, me durim dhe besim se një ditë do ktheheshin më me forcë se kurrë në një orkestrim po aq madhështor të një mjeshtri tjetër që i dha jetë e frymë. Muzika madhështore e Ndoc Pistullit do shpërfaqej me forcën e një uragani të papërmbajtshëm artistik që mrekulloi ata që patën fatin të asistonin në rilindjen e Rozafës së tij.

(Pjesë nga libri “Historia e operas Rozafa”)

Filed Under: Kulture

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • …
  • 3187
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • 𝐑𝐞𝐳𝐨𝐥𝐮𝐭𝐚 𝟓𝟐𝟐 – 𝐊𝐮𝐫 𝐊𝐨𝐧𝐠𝐫𝐞𝐬𝐢 𝐀𝐦𝐞𝐫𝐢𝐤𝐚𝐧 𝐧𝐝𝐞𝐫𝐨𝐢 𝐒𝐤𝐞̈𝐧𝐝𝐞𝐫𝐛𝐞𝐮𝐧: 𝐧𝐣𝐞̈ 𝐤𝐮𝐣𝐭𝐞𝐬𝐞̈ 𝐩𝐞̈𝐫 𝐒𝐡𝐪𝐢𝐩𝐞̈𝐫𝐢𝐧𝐞̈ 𝐝𝐡𝐞 𝐄𝐯𝐫𝐨𝐩𝐞̈𝐧
  • KUR POLITIKA E DITËS E BLLOKON SHTETIN
  • Join us as we celebrate the 7th Anniversary of Albanians Fighting Cancer USA!
  • Përfaqësimi politik i shqiptarëve në Mal të Zi
  • 10 VITE NGA SHENJTËRIMI
  • AHMET GASHI – GJEOGRAFI QË E KTHEU HARTËN NË KUJTESË KOMBËTARE
  • Patriotë shqiptarë nga Zvicra vizituan Vatrën
  • Parandalimi i Gripit 2026 – Bashkëpunimi Rajonal, Global dhe Perspektiva e Shqipërisë
  • 𝟯 𝗦𝗵𝘁𝗮𝘁𝗼𝗿 𝟭𝟵𝟮𝟬-𝟯 𝗦𝗵𝘁𝗮𝘁𝗼𝗿 𝟮𝟬𝟮𝟲
  • Çamëria: Gjeografia historike, prania shqiptare, trashëgimia kulturore dhe rëndësia gjeopolitike
  • Shabani School of Music: nga Amerika e Kanadaja në Evropë – me prezantim në Konferencën YMTE 2026, Oslo, Norvegji
  • Prof.Muharrem Dezhgiu – një jetë në shërbim të historisë dhe kujtesës kombëtare
  • MIHAL CIKO, MJESHTRI QË BASHKOI ARTIN ME ATDHETARINË
  • “KONGRESI ELBASANIT”
  • ZENI BALLAZHI – ARTISTI KËRÇOVAR ME VEPRIMTARI KOMBËTARE DHE NDËRKOMBËTARE

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT