Analiza – Page 769 – Dielli

EVROPA PARA PASQYRËS DHE POLITIKA EMOTIVE

September 11, 2015 by dgreca

“Jemi kaq shumë të mësuar të jemi hipokritë me të tjerët, sa që përfundojmë të jemi hipokritë edhe me veten.”- LA ROCHEFOUCAULD/

Shkruan:Eugjen MERLIKA/

Vera e vitit 2015 vuri para një prove të vështirë Evropën, kontinentin e djepeve të qytetërimit të lashtë e të ri. Ajo provë nuk qe një luftë e jashtëme që rrezikonte drejtpeshimet e saj, por një valë e madhe mërgimtarësh, të ardhur nga zona të “nxehta” të Afrikës apo Lindjes së Mesme, troje dhe ata të tjerë qytetërimesh të shkuar. Valët e gjata të të ikurve janë në kërkim të një jete të re e të qetë, larg krismave të armëve që, prej vitesh, janë simfonia e vetme që luhet në Vende si Iraku, Siria, Afganistani, Libia, Nigeria, Sudani, Eritrea, Jemeni, etj. duke arritur tone tmerri në t’ashtuquajturin shtet islamik të Mërgimet masive të ditëve të fundit janë një nga këto pasoja të drejtpërdrejta dhe janë “maja e ajsbergut” e një dukurie që, simbas Pentagonit, “do të zgjasë rrreth njëzet vite”. Globalizimi, në kompleksin e tij, veç ndryshimeve të dukëshme në sferën ekonomike të botës, sjell edhe pashmangshmërinëe e përfshirjes së pjesës më të rëndësishme të bashkësive politike ndërkombëtare në ngjarjet më tronditëse të panoramës së sotme botërore. Bota e sotme, me shumë qendra të ndryshme interesash e fuqish ekonomike, ushtarake e politike është shumë më e ndërlikuar se sa ajo e shekujve të fundit, që nga Westfalia 1648, Vjena 1815, Versaja 1919 – 21, Parisi 1946, Berlin 1989, që përcaktuan ecuri, të gjata në kohë, të barazpeshave botërore. Ky ndërlikim situatash që shpesh ka sjellë, sidomos në vitet e fundit, daljen dore të tyre nga mbarështimi tradicional, për më tepër shkallmimin e njësive shtetërore, dikur me peshë në Lindjen e Mesme apo Afrikën e Veriut, ka prodhuar dukuri të reja e të papërfytyrueshme deri tre vjet më parë.

Këta ndryshime të shpejta e jashtë skemave të njohura klasa politike, në nivel botëror, është treguar krejtësisht e paaftë t’i parandalojë e t’i mbarështojë, për të shmangur pasojat tragjike të miliona njerëzve, që bëjnë të skuqen nga turpi vetë specien njerëzore. “Pranverat arabe”, me befasitë dhe paparashikueshmëritë e tyre, kanë vënë në vështirësi të mëdha politikat evropiane dhe amerikane. Por nëse këto vështirësi kanë qenë objektive, përsa i përket ndërhyrjeve të mundëshme në kanalizimin e ngjarjeve, nuk mund të quhen të tilla në parashikimin dhe përballimin e pasojave të tyre, kryesisht të mërgimeve masive të kohëve të fundit. Këto valë mërgimtarësh kanë nxjerrë, në tërë lakuriqësinë e tyre, mungesat e theksuara të impiantit Evropë në kompleksin e tij. Ato kanë zbuluar mungesën e një plani të studjuar në imtësi, në nivel bashkësie, për përballimin e dukurisë e hartimin e një strategjie afat mesme e afatgjatë në lidhje me të. Skenat e ditëve të fundit të turmave të të ikurve me familje të tëra që largohen nga Siria, Iraku, Afganistani, Pakistani etj., duke kaluar detin me mjete të rastit, të drejtuar nga profesionistë të trafiqeve njerëzore, duke kaluar kufinj shtetesh, duke u përballur me forca policore e mure telash, në kërkim të “tokës së premtuar”, Gjermanisë apo Vendeve skandinave, kanë ngritur para secilit qytetar t’Evropës pyetje të natyrëshme. Duke i bashkuar atyre skenave simotrat e tyre në brigjet e Italisë apo Greqisë, të shoqëruar me tragjeditë masive të vdekjeve të rreth tremijë krijesave njerëzore në muajt e fundit, kuadri që kemi përpara na befason me diletantizmin e theksuar në përballimin e situatave dhe mungesën e ideve të bashkërenduara në nivel politik e administrativ të institucioneve të Bashkësisë evropiane.

Jo shumë larg në kohë, më 16 maj të këtij viti, kur t’ardhurit nëpërmjet detit në brigjet e Siqilisë ishin grumbulluar në Ventimiglia, në përpjekje për të shkuar në Francë, kërkesës italiane për të caktuar “kuota” shpërndarjeje të refugjatëve në të gjitha Vendet e Bashkësisë, Kryeministri francez, Manuel Walls, i përgjigjej se “Franca ishte kundër caktimit të kuotave të imigrantëve.” Ndërsa n’Evropë prej muajsh diskutohet, pa gjetur marrëveshje, për të shpërndarë disa dhjetra mijra t’ardhur në brigjet e Italisë apo Greqisë, sirianët dhe irakenët kanë vërshuar me qindra mijra, për t’i shpëtuar masakrave të IS-it në Liban, Jordani e Turqi, të pritur brënda mundësive nga ata shtete. Trafiku i qënieve njerëzore drejt Evropës është bërë një mjet fitimi i majmë i një ushtrie prej 30.000 vetësh, që gjejnë n’ato zona kushtet e përshtatëshme për të zhvilluar veprimtarinë e tyre. Ajo industri fitimprurëse, që nuk nguron të shkaktojë çdo ditë edhe krime të përbindëshme jo vetëm në Mesdhe, por dhe në zemër t’Evropës, siç ishte rasti i autotrenit me viktima në një autostradë të Austrisë, shtron para opinionit publik botëror, kryesisht evropian, një pyetje besoj më se të ligjëshme : a nuk ka mundësi të rregullohet me llogari, projekte e strategji të mirëmenduara një dukuri e tillë e pashmangëshme? A nuk mund të bëhet kjo me marrëveshje shtetesh e organizmash ndërkombëtare, pa vënë në rrezik çdo ditë jetë njerëzish e pa i lënë ata në duart e trafikantëve të paskrupull, që u rrëmbejnë edhe qindarkën e fundit të mundit të një jete të tërë ?

Ditët e fundit opinioni publik botëror u trondit nga një fotografi e marrë nga një gazetare turke në plazhin e Bodrumit, ku tregohej një fëmijë tre vjeç, i nxjerrë nga dallgët në bregun e detit duke fjetur gjumin e përjetshëm. Aylan Kurdi, ky ishte emri i fëmijës martir të detit, kishte ikur me vëllanë 5 vjeç dhe prindërit nga Kobane, qyteti simbol i qëndresës ndaj barbarisë së shtetit islamik. Ajo familje kishte muaj që priste vizën e hyrjes në Kanada, ku punonte prej njëzet vjetësh halla e tij, por burokracia turke dhe kanadeze, ashtu sikurse dhe ajo e vendeve evropiane, nuk ndihmonin bashkimin e familjeve të gjymtuara nga lufta me njerëzit që punonin rregullisht n’ata Vende. Mungesa e durimit të babait përcaktoi dhe fatin e vogëlushit, që u kthye në një simbol, edhe n’emër të një numuri të pafund sivëllezërish e simotrash të tij, të martirizuar në ujrat e Mesdheut, në kërkim të një tjetër jete n’Evropën e ëndërruar.

“Një foto shëtit nëpër botë dhe shkakton një emocion të përgjithshëm : një fëmijë pa jetë në një plazh të Turqisë, i mbytur sepse familja e tij donte t’arrinte n’Evropë. Ajo fotografi na ve para përgjegjësisë të gjithëve.” Kështu u shpreh Francois Hollande, Kryetari i shtetit francez. David Cameron, Kryeministër i Anglisë, mbasi kishte shpallur me forcë, nëpërmjet ministres Tereza May, se n’Angli duhej të hynin vetëm të huajtë që kanë kontrata pune, duke përfshirë këtu edhe evropianët, e mbasi kishte përdorur edhe qentë në Calais, për të ndaluar kalimin e refugjatëve, u shpreh se “është i tronditur si baba” dhe premtoi të “përballohet me përgjegjësitë morale”, duke pranuar mijra refugjatë më shumë,

rreth 16.000, të marrë në kampet e refugjatëve t’atij rajoni, kur gjatë një viti numuri i atyre që kishin hyrë n’Angli kishte qenë vetëm 216.

Ndërkaq Gjermania, me një vendim të papritur për të pritur rreth 800.000 refugjatë sirianë, shpëtoi nderin e kontinentit, duke u treguar jo vetëm kryeqendra ekonomike e tij, por edhe ajo morale. “Nuk do të ketë kufizime për azilkërkuesit nga Siria” deklaroi Kancelarja gjermane Angela Merkel. Ndërkaq Vëndet e Lindjes ish komuniste, në tërësi u shprehën kundër pranimit të refugjatëve, sepse simbas Kryeministrit hungarez, Viktor Orban, “Mwrgata myslimane ve në rrezik rrënjët e krishtera t’Evropës”. Ndërsa Papa Françesku urdhëron të gjitha famullitë evropiane të strehojnë nga një familje refugjatësh.

Siç shihet, kemi të bëjmë me kundërveprime emotive të çastit e jo me strategji e politika të menduara mirë e të miratuara, në nivel Bashkësie. Të shohim se cilët do të jenë vendimet e mbledhjes së kryetarëve të shteteve e qeverive të Bashkësisë më 14 shtator, por një gjë është e qartë. Problemi është shumë i mprehtë, më i vështiri që shtrohet sot në tryezat e Brukselit, sepse luftërat, diktaturat, keq qeverisjet dhe mjerimi e mungesa e shpresës do të shtyjnë drejt Evropës gjithënjë e më shumë njerëz nga Azia dhe Afrika.

Dukuria duhet mbarështuar me shumë përgjegjësi, për të pajtuar parimet me mundësitë reale të Evropës për t’u dhënë shpresë atyre që besojnë në të. Kriteret e caktuara duhet të jenë të studjuara mirë, të bazuara në llogari shkencore ekonomike e jo në sajime politikanësh në kërkim të votave, në një krah apo në një tjetër. Ata kritere duhet të kthehen në ligje të pranuara nga të gjithë shtetet, në përputhje me mundësitë që ka secili, e të zbatohen me të njëjtën ecuri kudo. Përndryshe Evropa do të ketë krisjet e saj, të cilat urojmë të mos kthehen në çarje që do të vinin në rrezik vetë qënien e saj.

Ka edhe një vështrim tjetër të problemit që, me pak fjalë, një djalë 13-vjeçar sirian, duke biseduar me një ushtar hungarez të kufirit, e shtroi thjesht e bindshëm. “Ndihmoni Sirinë, ndaloni luftën në Siri dhe ne nuk vijmë n’Evropë.”ishte kërkesa sa e arsyeshme aq edhe naive, sa e ligjëshme aq edhe e vështirë për t’u sendërtuar. Problemet e kundërshtive të interesave të ndryshme të shteteve e popujve, t’atyre politike, ekonomike, gjeostrategjike, etnike, tani së fundi edhe fetare që përdoren vënd e pa vënd, me pasoja shkatërruese, nuk gjejnë përgjigjet e duhura e të përshtatëshme, bëhen të pazgjidhëshme, duke u kthyer në luftëra me tragjedi të panumurta që sjellin, për më tepër mbi popullsitë civile. Politika botërore, shpesh herë, është në rolin e vëzhguesit pasiv, duke ruajtur interesat e ngushta të Vendit, të pjesës politike, të rrethit të ngushtë të cilit i përket, të lakmisë për pushtet. Ajo luhatet mes prirjeve ndërhyrëse e mos ndërhyrëse, pa gjetur çastin e përshtatëshëm për të kryer njërën apo tjetrën, madje shpesh duke i gabuar të dyja. Për të kryer zgjedhjen e duhur në kohën e duhur duhet jo vetëm kundërveprimi emotiv i çastit, por largpamësia e parashikimit të s’ardhmes, një dhuntí e rrallë e cila është ende më e rrallë, ndoshta e paqenë në fushën e sotme botërore të politikës. Kjo pavendosmëri, pasqyrë e mungesës së ideve e të kurajës, i krijojnë shtratin e ngrohtë atyre fuqive shkatërrimtare të qytetërimit tonë të përbashkët me përfundimet që shohim çdo ditë, në të cilët spikasin për forcën e tyre rrënqethëse Aylanët e ditëve tona…

Ndalimi i luftërave në Siri, në Irak, ku sot arqipeshkvi i Erbilit jep alarmin për rrezikun që i kërcënohet popullsisë së krishterë nga një pushtim i mundshëm nga ana e Kalifatit, por edhe në Libi, në Bririn e Afrikës, në Jemen, asgjësimi i t’ashtuquajturit shtet islamik, me të gjithë mizorinë e tij të pashembullt kundrejt njerëzve e trashëgimisë kulturore të botës, është detyrë ë parë e “aleancave” që drejtues të lartë të botës i valëvisin si triofe të “aftësive” të tyre ndërmjetësuese, duke sendërtuar pak ose aspak konkretisht.

Djaloshi sirian dhe milionë të tjerë si ai kanë varur një shpresë tek Evropa, tek parimet dhe idealet tona, për të jetuar në një botë më të mirë. Me hipokrizi dhe luhatje në ruajtjen e vlerave kjo shpresë nuk do të sendërtohet dhe n’atë rast do të kemi humbur të gjithë, sepse fatet tona në këtë botë, që bëhet gjithënjë e më e vogël, mbeten të lidhura e

Shtator 2015

A është bota e përgatitur për ndryshim ?

September 10, 2015 by dgreca

NGA GËZIM LLOJDIA/

1.Besohet se në shtator hynë në veprim Nibiru. Në mos në shtator në dhjetor diku nga fundi i vitit deri në prill,sigurisht do të jemi nën efektin e panjohur të kësaj fushe të madhe gravitacionale. Në shume mediume të huaja është pohuar veprimi i një planeti

të konsiderueshme që lëviz në afërsi të sistemit të brendshëm diellor do të sjell probleme të mëdha për planetin Tokë. Toka ka qenë duke vepruar deri kohët e fundit me një rritje në tërmetet, vullkane, ngrohja globale “ndryshimin e klimës” përzierja e stinëve, dhe më shumë efekte të tjera që janë të panjohura ngase askush nga ne nuk ka një përvojë jetësore kaq të gjatë sa jetëgjatësia e një planeti .Ne tash jemi përpara një kohe të qetë ,duke pritur shtrëngatën dhe nuk me dimë se çfarë dëmesh do të sjell ajo. Ne jemi në pritje dhe po gjykojmë se:

Përse ekonomia globale ka ngecur,

përse në tokën arabe pranvera e saj degjeneroi me një soj shteti allosua,

përse shtete gjenden në këtë gjendje gjumi,

përse bota nuk ndërhynë në këtë katrahurë,

përse Greqia u rrëzua në humnerë,

përse Sirin nuk po e bëjën asgjë, Assad rri në Siri dhe sirianët bëhen azilantë në Evropë,

përse emigracioni filloi masivisht.

Përse masonët nuk po e risjellin në isah tokën,çfarë gjëje i pengon ?Përse energjia duket e këtillë dhe dielli ynë i përgjumur?

Përse po flitet për ndërrim polesh?

Përse shkencëtarët ditët e fundit të kësaj jave vunë alarmin. Mos po ndryshojnë polet. Dielli lind në perëndim. Dielli në fakt lind ,atje ku perëndon apo…

Pse,Pse,Pse…Eh mor Sterjo Spasse….!

C’praj vitit 2012 kur gabimisht u dha alarmi për fundin e botës, nuk u kuptua veçse prej mistikëve dhe të tjerëve njerëzve me energji se bota pas këtij viti,që tregonte fundin e një kalendari të majave do të fillonte një fazë të re. Ajo nuk do të shembej dhe as nuk do të mbetej prej saj një grumbull re pluhuri. Është një ndryshim qiellor që askush nuk e shpjegon dot me njohurit që ka.

7,200 vjet më parë,shkruan mediumet e botës, gjatë kataklizma njohur si “përmbytja e Nuhut”, “ndryshimet e papritura në temperaturë, stuhi të dhunshme dhe të ortekëve të ujit nga Antarktidë .Dr. John T. Hollin në Universitetin Maine (SHBA) konsideron se një copë e madhe akulli periodikisht doli nga fusha e Antarktik të ngrirë që nga koha e krijimit të një vale të madhe .

3,600 vjet më parë, gjatë eksodit të çifutëve nga Egjipti, në mes të mijëvjeçarit të dytë para Krishtit, toka e vuajtur nga fatkeqësitë e mëdha ndodhi që një trup qiellor, që kohët e fundit hyri në sistemin tonë diellor – një kometë të re – erdhi shumë afër Tokës duke shkaktuar zhdukjen eventuale të shtresës akullnajë” (Emanuel Velikovsky, Nga hulumtimet tona,shkruan shtypi, ne mendojmë se Nibiru do të shfaqet në dhjetor 2015 dhe kalojë në fund të prillit 2016. Pas Pashkës, Nibiru mendohet të zhvendosi Polet,mirëpo çfarë mund të ngjasi : mendohet se do të ketë errësirë,pluhur vullkanik që do të mund zgjasë deri në 40 vjet. 3600 vjet më parë, ka ngjarë me Moisiun është raportuar se 40 vjet, ai filloi të bredhë vetëm në lindje nga vullkanet në Mesdhe.

Asgjë nuk po lëviz dhe ç’është e vërteta,ç’praj përfundimit të atij kalendari të vitit 2012, bota duket më e trembur se kurrë dhe më e plakur se kurrë ,më e dobësuar dhe me fatkeqe se kurrë. Të gjitha duket se janë në pritje. Në pritje po të kujt .Çfarë presin e gjithë kjo njerëzi në lëmshin tonë të pa-emër?Të gjithë sytë i kanë nga lartë sepse aty poshtë bota kutërbon. Kush do të jetë shpëtimtari?Mos vallë kjo masë e madhe energjie që vjen nga përtej universit dhe përtej mendjes tonë do të na ktheje vallë në udhë të mbarë?Të presim dhe të shpresojmë një thënie diku në një film,ndonëse sytë do ti kemi nga hapësira.Çfarë kuptimi kanë fjalët,që përsëriten në mediume dhe që lidhen me Nabiru? Njerëzia është e lodhur prej qeverive. Legjendat për Nibiru, që rrjedhin nga miti i lashtë sumerian,ende do ti besojmë apo është një realitet që shfaqet pak e nga pak.

“Sepse ja, unë krijoj qiej të rinj dhe një tokë të re; dhe nuk do të ketë asnjë kujtim nga gjërat e kaluara, nuk vijnë më në mëndje. »(Isaia 65:17)
“Pas pikëllimit të atyre ditëve, dielli do të erret dhe hëna do të humbas dritën e vet, yjet do të bien nga qielli dhe fuqitë qiellore do të lëkunden. Atëherë do të duket në qiell Biri i shenjës Man. “(Mt 24, 29-30.

Unë jam i ulur në një kafene të një province në jug me shikimin e të paturit të një kohë të vjetër dhe të re në mendjen time. Por unë me idetë e mia se nuk mund të shpëtojë botën dhe që janë thjeshtë ndjenja më të pafuqishëm dhe frustruese ndonjëherë. Unë shikojnë si foshnjat duke u përpjekur për të mësuar se si për të notuar në pishinë, fëmijën me nënën në anën e tyre, duke mos ditur për fatin që i pret.Duke shpresuar se ata do të ndezin kureshtjen e dikujt, por, mjerisht, edhe pse ajo dritë është e ndezur në fytyrë, ata nuk e shohin.Gjykoj se si ata që udhëheqin këtë botë nuk kanë një kujdes, dhe ata ndoshta nuk e bëjnë në atë moment në kohë, por unë më duhet të thërras nga forca e mushkërive të mia, “Planeti Nabiru po vjen dhe ju do ta shikoni atë!”

Attachments area

Janullatosi zbulon Antizotin e grekëve

September 9, 2015 by dgreca

Nga Prof.dr. Eshref Ymeri/

Nga mjetet e informimit masiv bëhet e ditur se gjatë takimit që ka pasur me ish kryeministrin e dorehequr grek Cipras për problemin e harvallinës së Dhërmiut me emrin e Shën Athanasit, Janullatosi paska deklaruar:

“Pa dashur të ofendoj askënd se edhe vetë jam grek: grekët janë të çmendur, por asnjëherë nuk e kanë braktisur Zotin” (Citohet sipas faqes së internetit të gazetës “Koha Jonë”. 02 shtator 2015).

Me etiketimin që u ka bërë grekëve, si “një popull i çmendur”, Janullatosi s’ka thënë ndonjë gjë të re. Sepse shumë kohë para tij, këtu e 34 vjet të shkuara dhe pikërisht në vitin 1981, ish-Presidenti Karamanlis ka pasë deklaruar: “Greqia është një azil të çmendurish”.

Kjo deklaratë e ish-presidentit Karamanlis është botuar në librin e publicistit të njohur amerikan Robert D. Kaplan, me titull “Greqia – gruaja e Lindjes, dashnorja e Perëndimit” (Shtëpia Botuese “Dituria”. Tiranë 2002, f.40), të cilin e ka sjellë bukur në gjuhën shqipe përkthyesi i talentuar Zef Mazi.

Veçse duhet pranuar se në deklaratën e Janullatosit ka një kontradiktë të çuditshme: Sipas tij, grekët nuk e paskan braktisur Zotin, por megjithatë ata qenkan të çmendur. Po kjo do të thotë që grekët e çmendur bëjnë vetëm vepra prej njerëzish jonormalë? Se nënkuptohet vetvetiu që njerëzit jonormalë s’e kanë për gjë të merren me banditizëm, të kryejnë llojlloj krimesh, të bëjnë hile, të gënjejnë, të bëjnë mashtrime nga më të ndryshmet, të jenë hipokritë dhe të pabesë. Atëherë lind pyetja: po si ka mundësi që grekët, duke qenë të çmendur, nuk e paskan braktisur Zotin? Se të mos e braktisësh Zotin, do të thotë të ecësh në rrugën e Tij, si njeri normal, të mos bësh gjëra të liga: të mos merresh me banditizëm, të mos gënjesh, të mos bësh hile, të mos bësh krime, të mos jesh hipokritë, të mos jesh mashtrues, të mos jesh i pabesë. Pra, Zoti, falë i qofshim, sipas Biblës, e cila ka për hero kryesor Jezu Krishtin, i mëson pasuesit e vet të jenë të ndershëm, të mos i hyjnë në hak kujt, ta duan dhe ta respektojnë fqinjin, të mos kërkojnë atë që s’u takon dhe ta sigurojnë bukën me djersën e ballit.

Këtu poshtë po rendis disa fakte, të cilat dëshmojnë fare shkoqur se grekët e kanë braktisur Zotin me kohë e me vakt. Sepse kanë bërë krime të rënda kundër njerëzimit, domethënë kundër jogrekëve, të cilët nuk i kanë pasë bërë Greqisë asnjë të keqe.

Në librin e lartpërmendur, Robert D. Kaplan deklaron: “Kur gjermanët pushtuan Selanikun, në prill të vitit 1941, hebrenjtë përbënin komunitetin e dytë, më të madh, pas grekëve… U deshën 15 trena të mbushur plot e përplot, për 5 muaj me radhë, për ta boshatisur Selanikun nga hebrenjtë e tij. I gjithë qyteti u dërgua në kampet e përqendrimit. U shkatërruan të 500 mijë varret e varrezave, ndoshta, më e madhja varrezë hebrenje në botë… Sikur të mos kishte qenë nxitja e agjentëve vendës, gjermanëve as që do t’u kishte shkuar ndonjëherë në mend ideja sakrilegj e shkatërrimit të nekropolit të lashtë hebre të Selanikut” (f. 25-26).

Në librin e vet me titull “Shpëtimi në Shqipëri”, të botuar në vitin 1998 dhe që përmban një dokumentacion të pasur për sakrificat e jashtëzakonshme që përballuan shqiptarët e thjeshtë për të shpëtuar hebrenjtë nga terrori nazist në vitet e Luftës së Dytë Botërore, doktori dhe avokati izraelit Harvey Sarner (1934-2007) shkruan: “Njëqind vjet më parë, një numër i madh hebrenjsh në Korfuz dhe në krahina të tjera, u masakruan prej grekëve në revolucionin e vitit 1821, edhe pse nuk luajtën ndonjë rol nën sundimin turk. Madje, edhe pse nuk ishin palë, dhe as që donin të përziheshin në konfliktin midis myslimanëve e të krishterëve. Masakrat që ata përjetuan në atë kohë nga grekët, ngjanin me ato të Holokaustit të shekullit XX: 5000 të vrarë në More, qindra të tjerë në Vllahi, 1200 në Tripolza. Hebrenjtë që jetonin në ishullin e Spartës, Patras, Korinthos, Mistras dhe Argos, u fshinë nga faqja e dheut. Të njëjtin fat patën edhe ata të Tebës, Vrachonit, Atikës dhe Epirit” (Citohet sipas: Elvin Luku: “Izraelitët dhe fisnikët”. Intervistë me gazetarin e njohur,Arshin Xhezo (1). Marrë nga faqja e internetit “Zemër Shqiptare”. 08 dhjetor 2012).Për krimet e natyrës nazifashiste që grekët kryen kundër popullisë shqiptare të Çamërisë, është shkruar dhe është folur shumë në mjetet e informimit masiv. Këtu po ndalem vetëm në një fakt që përmend publicisti i njohur Përparim Halili, i cili thekson se masakrat rrëqethëse që kryen nazifashistët grekët në Çamëri (në bashkëpunim të ngushtë edhe me kishën kriminale greke), sollën si pasojë:

“… 4300 burra e gra të vrarë, 3500 burra e gra të zhdukur, 102 fshatra të djegur dhe 57 fshatra të shkatërruar” (Përparim Halili. “Çamëria, shëmbëlltyra e krimit masiv grek”. Citohet sipas faqes së internetit “lajmishqip”. 26 nëntor 2006). Pa përmendur këtu dëbimin masiv nga trojet e veta stërgjyshore të popullsisë çame që mbeti gjallë dhe grabitjen e dhunshme të pronave të tyre, të trashëguara në shekuj.

Pra, kundër dy etnive, asaj izraelite dhe asaj shqiptare, grekët kanë kryer masakra të përbindshme dhe kanë mbetur të pandëshkuar edhe sot e kësaj dite. Po atëherë si shpjegohet që Janullatosi ka kuturinë dhe deklaron se grekët “asnjëherë nuk e kanë braktisur Zotin”!!!

Me sa duket, Janullatosi, fare padashur ose për shkak të dobësimit të gjykimit për arsye të moshës së pleqërisë së thellë, ka zbuluar një të vërtetë tragjike në formimin psikologjik dhe në kodin gjenetik të grekëve: ata, në jetë e tyre, tradicionalisht, asnjëherë nuk janë udhëhequr nga këshillat e Jezu Krishtit dhe nga mësimet që predikohen në Bibël. Përkundrazi, ata janë udhëhequr dhe vazhdojn të udhëhiqen nga mësimet e Antizotit, i cili s’është asgjë tjetër, veçse Djalli vetë. Pra, grekët, në vetëdijen e vet, kanë për yll karvani Djallin dhe nuk i largohen dot ngasjes së tij.

Tiranë, 08 shtator 2015

Fjalori shqiptar

September 9, 2015 by dgreca

Shkruan: Ilir Levonja-Florida/

Eshtë një opinion i tërë që beson se ne shqiptarët vetëm kombëtarja na bashkon. Pa përjashtim…, të madh e të vogël. Madje edhe dekori, ngjyra e kuqe, shqiponja e zezë. Xhamadani vijavija. Qeleshja me shqiponjën dy krenare. (Për aq e aq vite nuk çohej nëpër mend e shkreta. Madje mjerë kush e përmende jo ta vendoste në kokë.) Megjithatë në këtë dalldi të kuqe, vlon si jehonë gjithnjë një thirrje.

O sa mire me qënë shqiptar, o hej, o hej, ohej.

Dhe çdo frymë kohë, një kujtesë po në thirrje; një komb, një atdhe, një gjuhë, një flamur.

Pastaj prapë xhamadani vijavija ja Kosova ja Shqipëria. Ovacione qeleshesh. Dallgë shqiponjash.

O hej, o hej, o hej…

Dalldisë plot brizë zërash që të kujtojnë jehonat në alpet e këtij e dheu, bash mu në mes rë ashtit të tij. Në kërthizën e tij, nga dje u shtua edhe keqardhja e përbashkët. Trishtimi i përbashkët…, ose pafatësia e minutës 92′.

Dukej se bash ai asht kërthizor i jehonës o hej, o hej, o hej…., u përfshi në gjëndjen e natyrës pas shiut. Në atë qetësi pikëllimi prej floriri dromcash. Ku këtej avullon kurmi…, e dielli ngrihet përditmërisht njësoj. Pra një vraje e përbashkët. Një dhimbë a trishtim i përbashkët. Ashtu sikur edhe natyra në luginat dhe lugjet e atij ashti kërthizor kullon po, përbashkësisht. Pasi qofshin edhe në skajin jugor, Patagonian e Argjentinës. Ata qeleshexhinj, kuqaxhinj apo xhamadan shqiponjaxhinj. Kanë kërkuar leje nga puna, janë mbledhur diku. Qoftë në shtëpinë njërit prej tyre, në një local po shqiptar. A, edhe atje përjashta a brenda ku punojnë, ndjekin në celularë atë luginën e kuqe ku rrotullohet një top. Dëgjojnë të dënuar mirësisht xhamdanin vijavija. Dhe brizën drithëronjëse, o hej, o hej, o hej…

Po ku ndahen shqiptarët atëhere?

Ende pa u larguar nga dalldia o hej, o hej o hej…, që çuditërisht është më e madhe se bota. Përhapet dalldia tjetër…, lexojini dhe mëshirojeni. (Eshtë mirësia e modernizmit, mëshira.) Barku i pushtetit tuaj gëlltit gjithçka. Horra, ndyrësira, qelbësira. Kriminelë. Vrasës. Hajdutër.

Burra kurvash. gra kurva…, lavire.

Turkoshak. Me një fjalë me mentalitet Turku. (Këtej presim inagurojmë fushata synetllëku, i marrim para Erdoganit për të ndërtuar besimin tone.)

Mafiozë, familje mafiozësh. Ju doni varur në litar. Të gjithë në burg do përfundoni. Keni vjedhur sa keni qënë në pushtet. Keni vrarë. Hajdutë që po vidhni tani. Pushtet i familjes. Çunat e grupit.

Pushta. Njerëz të sigurimit. Me dosje. E ke pseudonimin qukapiku. Plepi, Nëpërka. Të happen dosjet. Po nuk i hapni ju. Keni veten brenda. Pizevenë. Tregoje me kë pive kafen mbrëmë. Jo po tregojua shqiptarëve. Prapë qelbësirë.

Nga ana tjetër, koha. Përballë situatave të tilla, fare të pakta parlamentare. Pasi demokracia në Shqipëri është një bina prej konstrukti rakitash. (Përtekash). Kanë ekzistuar edhe zëra që thjesht kanë pasqyruar realitetin. Por që ushtria e turkoshakëve modernë i ka përdorur për interesin po turkoshak. Duke i quajtur si demaskues të këtij apo atij regjimi. Në fakt ata ishin thjesht, pasqyrues të realitetit njerëzor. Atij që nuk i përket as njërës dhe tjetrës palë… Realitetit të shoqërisë, popullit.

I tillë ishte Nonda Bulka. Ja realiteti i tij për shoqërinë. Përballë realiteti të atyre që kanë dhe përdorin fjalorin e mësipërm.

”Shën Maria hesht!

Që nga larg, zhurma e muzikës së radios tingellon në veshët e mëmës. Dhe djali fle, pa bukë, pa zjarr, pa dritë.

Neno!

Bir!

S’jam mirë!

T’u bëfte nëna, fli!

Dhe djali fle perseri. Dhe mema qendron si shtatore! Hedh syte tej e pertej, veshtron koren, veshtron djalin dhe psheretin thelle. Dhe djali fle! Mema i ve doren ne balle! Balli eshte i ftohte! Mema i trazon dorën. Dora ka ngrire. Mema e puth ne buze. BUzet jane mbyllur perjete. Mema qan me ze, por djali nuk zgjohet. Dhe zerit te memes i pergjigjet heshtja e natës. Kora perkarshi vështron dhe hesht. Nje trup i ngrirë. Nje mëmë me sy pa lot. Një natë dimri vdiq i biri i një lypseje. S’u prish bota, as fukuaralleku s’mori fund.”

Megjithatë sot mjerimi është më modern. Ka emrin papunësi, pasiguri, drogë, prostitucion etj. Prit me sytë nga deti. Nga azilet politike dhe nga teserat e partisë.

Kush i bashkon pra dhe kush i ndanë shqiptarët.? Dhe a kanë lidhje me kombin, kombëtaren, realitetin e shqiptarëve ndarësit e tyre? O hej, o hej, o hej….

ANALIZA: Përse ikin sirianët

September 8, 2015 by dgreca

Nga Ilir Levonja-Florida/

Në dhjetorin e vitit 2010, Tunis’i ose kryeqyteti i Tunizisë, u zgjua nën një valë protestash. Ato filluan paqësore por në fakt aty ka edhe zanafillën pranvera arabe e 2011ës. Përpjekja për demokratizim do kapërcente kufijtë. Radha ishte e Egjiptit, Libisë, Jemenit, Siria, Algjeria e me radhë. Pa përjashtuar edhe Irakun që ndodhej nën post periudhën Sadam Hysein. Dhe mbikqyrjen e Amerikës. Edhe disa vende të tjera u përfshinë, por protestat ishin më të buta. Megjithatë asnjë nga qeveritë e reja nuk kaloi periudhë të qetë. Ashtu sikur edhe ndërrimi i pushtetit. Madje me dënime e ridënime paraardhësish nga pasardhësit në drejtimin e vendeve. Rasti më i freskët është dënimi me vdekje i ish presidentit egjiptian, Muhamed Morsi këtë vit.

Ajo që është qartësisht e kuptueshme, vendet arabe e kanë tepër të vështirë të instalojnë demokracinë. Sado që kanë patur suport, prapë dhuna është prezente. Madje në Siri më keq akoma.

Ajo është kthyer në një luftë vëllavrasëse. Ose luftë civile. Përpos kësaj në territoret ku sundojnë të ashtuquajturit rebelët. Shto edhe rajonet në Irakun fqinj, u shpik edhe ISIS. Apo shteti i islamikëve radikalë. Dhuna është prezente kudo. Jo vetëm nga lufta e pabarabartë në front, bombardimet që bëjnë avionët e Assadit mbi qytete. Por edhe demonstrimet publike, me prerje kokash nga ISISi.

Dhunën mbi objektet kulturore dhe historike etj. Siç ishte dhe rasti tempullit Palmiera në Siri, dy ditëve më parë.

Nuk ka asnjë diskutim që është pjesa më e nxehtë e rajonit. Po të kemi parasysh edhe luftën frontale që i kanë shpallur kurdët në rajonet e Irakut. Situata konfliktuale e Ukrainës me Rusinë.

Dhe përqëndrimi i Amerikës në normalizimin e marrëdhënie me Iranin. I ka dhënë kohë të mjaftueshme si Asadit në Siri. Ashtu edhe radikalistëve të ISISit. U bënë katër vite që konflikti civil sirian vetëm se po e shkatërron atë vend. Nga ana tjetër cilado zgjidhje që pritet të pasojë, ka në horizont edhe një tjetër parashikim konflikti të ri. Kësaj radhe janë kurdët. Ose nomadët e Mesasopotomisë. Një etni me mbi tridhjetë milion banorë. Por që të dërrmuar nga Turqia, Siria, Iraku etj, kurr nuk mundën të kenë shtetin e tyre. Megjithatë ata flasin një gjuhë dhe janë një komb. I ndarë në pesë shtetë. Por që këta të Irakut, e që kanë një zhvillim prezent. Në të njëjtën kohë janë të vetmit që po luftojnë për mos përhapjen e ISISit në territoret tyre. Kjo e trëmb Turqinë, ashtu edhe Irakun.

Çfarë është konkretisht ISIS ose ISIL siç edhe e quajnë në disa vende arabe jashtë territorit sirian.

Shteti i radikalëve islamik që pretendojnë se janë përfaqësuesit e Allahut në tokë. E kanë zanafillën nga viti 1999. Dhe kanë qënë aleat të Alkaedas dhe pjesëmarrës aktivë në disa luftra civile në vendet arabe. Janë kryesisht të përfaqësuar nga shtresat fanatike. Jo vetëm në praktimin e besimit por edhe në marrëdhëniet me të tjerët. Sidomos me shtetet e perëndimit. Por formën e plot, ose fuqizimin e ka në Irak, në kohën e ndërhyrjes ushtarake të Amerikës. Pra rrëzimi i Sadam Huseinit do i sillte botës arabe edhe fuqizimin e ISISit. Kjo bëri që në konfliktin civil sirian, këtë të sotshmin, ata të futen edhe në territoret ku dominonin forcat opozitare. Duke u fuqizuar shumë përmes dhunës. Me pak fjalë pellgu qëndror i Mesopotamisë midis Irakut dhe Sirisë është sot nën zotërimin e tyre. Çfarë po ndodh atje dhe vendimarrjet në emër të Allahut, konsiderohet si një periudhë e errët. Që nuk i përket aspak kulturës dhe besimit islam. Pra unitetit.

Kjo është aryeja apo shkaku i ikjeve masive të sirianëve nga toka e tyre. Jo vetëm qeveria e Assadit, jo vetëm opozita e armatosur, por edhe ISISis, që kërkon vetëm bindje dhe nënshtrim.

Ndaj çdo popull apo qytetar që është sot në paqe, duhet të bëj llogari për vlerën që ka sistemi i dominuar nga suksesi i rotacionit. Të mbrojë atë duke i mundësuar ujit të rrjedhë. Dhe jo një akumilim ku të qelbet.