---

Stafi i spitalit Mbreti Zog I në 1935 ; ulur : Prof. Wilhelm Schlesinger (majtas), Dr. Sabri Tefiku (në mes) dhe Prof. Walter Lehmann (djathtas) ; në këmbë : Stafi i spitalit duke përfshirë 2 gra — Dr. Quastler, pediatre (djathtas) dhe Dr. Schlesinger, biologe (majtas).

---

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 22 Prill 2026

“The Carmel Pine Cone” ka botuar, të enjten e 9 janarit 1958, në faqen n°3 dhe 6, një shkrim për Dr. Walter Lehmann, ish-mjekun e Mbretit Zog, rreth sugjerimit të tij asokohe për fitoren e luftës kundër kancerit, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet blogut të tij “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

Dr. Walter Lehmann

Nga Rosalind Sharpe

Foto nga John Livingstone

Me qetësinë, thjeshtësinë dhe gjallërinë intelektuale që e karakterizon, Dr. Walter Lehmann është një nga burrat më intriguesë të qytetit. Një kirurg i shquar në Gjermani, të cilën e la në vitin 1935 për shkak të kundërshtimit ndaj regjimit të Hitlerit, ai më vonë u bë kirurg kryesor në dy nga spitalet më të mëdha të Shqipërisë dhe, në vitin 1937, mjek privat i Mbretit Zog dhe i familjes mbretërore.

Në vitin 1939, vetëm dy ditë para pushtimit italian, Dr. Lehmann, zonja e tij dhe dy djemtë e tyre, Klaus dhe Hans, u larguan nga Shqipëria drejt Shteteve të Bashkuara, duke marrë anijen e fundit që largohej. Ditën pasardhëse, nuk mund të largohej më askush nga vendi.

Familja Lehmann ndjeu se vendimi ishte udhëhequr nga intuita ; nuk kishte asnjë shenjë të dukshme që paralajmëronte pushtimin. Ata u tronditën kur mbërritën në Romë disa ditë më vonë dhe dëgjuan se Shqipëria ishte pushtuar.

Edhe pse Dr. Lehmann kishte menduar të vinte në Amerikë, ai nuk kishte planifikuar të vinte në 1939. Megjithatë, një forcë e pazakontë e shtyu të largohej në kohën e duhur dhe ta këmbejë paranë shqiptare me dollarë amerikanë vetëm një ditë para se të ishte tepër vonë. Ai e përshkruan veten si njeri jo-intuitiv, pa përvoja të çuditshme apo mistike, dhe pjesën më të madhe të jetës e ka kaluar në kirurgjinë më kërkuese dhe precize që njeh njeriu modern.

Në Amerikë, Dr. Lehmann nuk mundi të ushtronte menjëherë mjekësinë. Megjithëse kaloi provimet mjekësore të Nju Jorkut dhe mori licencën, nuk iu dha mundësia të përdorte spitalet aty. Ai u vendos në Carmel, një zgjedhje që nuk e ka penduar kurrë. Siç thotë zonja Lehmann, “Tërheqja i dha Dr. Lehmann mundësinë të studiojë dhe të mendojë për gjëra për të cilat më parë nuk kishte kohë”.

Interesi kryesor i tij ka qenë kërkimi mbi kancerin. Ai beson se shumica e mjekëve janë tepër ortodoksë dhe ngurrojnë të provojnë metoda të reja. Metoda Hoxsey, edhe pse e kundërshtuar nga Shoqata Mjekësore Amerikane, ka dhënë rezultate në raste ku kirurgjia tradicionale ka dështuar. Sipas Dr. Lehmann, kjo metodë përfshin përdorimin e pilulave bimore dhe një dietë të veçantë. Ai nuk pretendon se është “zgjidhja e vetme”, por thekson se në disa raste funksionon dhe është vlerësuar nga dhjetë mjekë në Klinikën Hoxsey në prill të vitit 1954.

Dr. Lehmann e sheh kancerin si një sëmundje të organizmit në tërësi, jo vetëm si një rritje lokale, dhe kjo sipas tij shpjegon pse metodat tradicionale, rrezet X dhe kirurgjia, shpesh dështojnë. Ai shton se shumica e pacientëve që kërkojnë Dr. Hoxsey janë në faza të avancuara, prandaj ka shumë dështime, por në disa raste duket se ka kurime të vërteta. Ai beson se Shoqata Mjekësore Amerikane gabon duke dënuar një metodë që nuk e ka hetuar plotësisht.

“Personat që mbështesin metoda joortodokse janë të persekutuar nga mjekësia tradicionale,” thotë Dr. Lehmann. “Mendoj se në dhjetë apo njëzet vjet nuk do të ketë më operacione për kancer ; ose më saktë, do të ketë më pak kirurgji.”

Dr. Lehmann thekson rëndësinë e dietës dhe thotë se në shumë raste artriti dhe kanceri janë përmirësuar me ndryshime ushqimore. “Le të ndryshojmë plotësisht dietën e njerëzve,” thotë ai. “Trupi është i mbushur me toksina, le t’i largojmë.”

Ai ka botuar jo më pak se 61 monografi dhe artikuj mbi tema shumë teknike si trajtimi i tetanosit te kafshët, operacionet e nervave periferikë dhe funksionimi i fibrave nervore të shtyllës kurrizore.

Dr. Lehmann është marrë gjithashtu me zhvillime të reja në fushën e para-psikologjisë, e njohur ndryshe si kërkim fizik. Ai është i impresionuar nga studimi që Dr. Rhine në Universitetin Duke ka bërë mbi fenomene të tilla si telepatia mendore, shikimi i mprehtë dhe aftësia e mendjes njerëzore për të kontrolluar objektet e jashtme, siç ilustrohet në eksperimentin me zare. Dr. Lehmann ka zhvilluar një korrespondencë të gjerë me Dr. Rhine në vitet e fundit.

Zonja Lehmann gjithashtu kishte studiuar për mjekësi, por la profesionin për t’u martuar me Dr. Lehmann. Familja ka dy djem, Klaus dhe Hans. Klaus punon në Hollywood në një studio televizive, ndërsa Hans në San Francisko për Emporium-in, i interesuar për menaxhimin e biznesit.

Familja Lehmann thotë se nuk do ta shkëmbejë Carmel-in me asnjë vend tjetër në botë. Ata kanë jetuar në Kanë, në Rivierën Franceze, dhe kohët e fundit vizituan përsëri Evropën, duke takuar edhe Mbretin Zog, që jeton në ekzil në Kanë që nga pushtimi rus (në fakt, italian) i Shqipërisë.

PROF. ASSOC. DR. TEKI KURTI

UNIVERSITETI I TIRANËS/

Në fondet  arkivore të Arkivit Qendror  të shtetit shqiptar ndodhen mijëra dokumente që hedhin  dritë dhe dëshmojnë që Komiteti “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës” (KMKK) gjatë  viteve 1918-1920 ishte një ndër  organizatat politike më të rëndësishme në Shqipëri për detyrat  që shtronte  në programin e saj.

Në mijëra  faqe  arkivore,  dëshmi,  spikat emri i drejtuesit  atdhetar  e mendjendritur, Hoxha Kadriut po edhe i Hasan Prishtinës, Sali Nivicës, Bajram Currit, Hysni  Currit, Bedri Pejanit, Aqif Pashë Elbasanit, Elez Isufit etj. etj.

Po në arkiv, krahas mijëra dokumenteve në gjuhën shqipe, frënge e turke  gjendet edhe  fondi  i zëdhënëses së ideve, programeve  dhe thirrjeve që  Komiteti  shtronte para opinionit  publik, organi  më përparimtar i atyre  viteve, gazeta  “Populli” që u botua  në Shkodër nën drejtimin e Sali Nivicës.

Ky fond arkivor është i mbushur me  dokumenta, me protesta, memorandume, promemorje, statistika që lidhen me  përpjekjet  diplomatike të  Komitetit “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës”. Në fond gjenden thirrje pa fund drejtuar “popullit  shqiptar të Kosovës” për organizim në çdo aspekt, për të dokumentuar  me fakte politikën  shoviniste  antishqiptare të gjenocidit e shfarosjes në masë si dhe të shpërnguljes me dhunë të shqiptarëve prej qarqeve të Beogradit.

Në fokus  del qartë  qëndrimi i prerë  për njohjen e Shqipërisë pa protektorate të huaja  si dhe  bashkimi me të  i të  gjitha  qyteteve  e krahinave  që në  shumicë ishin popullsi  shqiptare por që ishin aneksuar e pushtuar  nga Serbia e Mali i Zi që më 1912. Mbi këtë aspiratë kryesore  jam munduar dhe unë të paraqes  punimin tim të mbështetur  vetëm në fondet  arkivore të  shtetit  shqiptar.

Komiteti “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës” u themelua  në Shqipëri, më 1 maj  1918. Ky Komitet u krijua ende pa përfunduar  Lufta e Parë Botërore, në kushtet  kur shteti  i pakonsoliduar  shqiptar ishte  pushtuar nga ushtritë  e Fuqive të Mëdha dhe ato të  monarkive  shoviniste fqinje, të cilat  likuiduan në fakt  shtetin e pavarur  shqiptar. në këto çaste  tepër kritike për kombin shqiptar, krahas forcave  të tjera atdhetare, doli hapur  me një program  ambicioz që synonte  parasëgjithash bashkimin e trojeve shqiptare në një shtet të vetëm, Komiteti MKK.

Kjo pikë e platformës politike është fiksuar në pikën e parë  të programit themeltar të  Komitetit MKK, ku  thuhet “Me u përpjekë para pushteteve të mëdha  të Antantës, me kërkue  bashkimin  e krahinavet të Kosovës  (Shkup, Kumanovë, Preshevë, Tetovë, Gostivar, Kaçanik, Frejzoviq, Gilan, Prishtinë, Vulcitrin, Mitrovicë, Jeni Pazar, Rozhajë, Pejë, Plavë, Gusi, Xhakovë, Prizren) në Shqipëri të Lirë e veturdhënuese”.

Për arritjen  e këtij synimi madhor, në radhët e Komitetit bënin pjesë përfaqësues  të inteligjencies me integritet atdhetar e demokratik, si Kadri Prishtina (i njohur me emrin Hoxha Kadriu), Hasan Prishtina, Bedri Pejani, Sali Nivica, Bajram Curri etj.

Komiteti  për të arritur synimet e tij mbarëkombëtare e shtriu  organizimin  e tij nga Shkodra në Durrës, Tiranë, Dibër, Prizren, Ferizaj, Prishtinë, Shkup, Pejë, Vuçitern, Gjilan, Rahovec etj.

Komiteti “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës”, që të fuqizonte  veprimtarinë  e tij atdhetare në shërbim  të  çështjes kombëtare, me anë të  një  thirrje që mban datën 22 dhjetor 1918, i drejtohet gjithë popullit  shqiptar të Kosovës, ku e ve  theksin se “po afron  dita që  ka me  caktue  fatin  e vendlindjes s’onë, të dashtunës e të  mjerës Kosovë”.

Komiteti vazhdon  thirrja “ka me iu  lut  çdo kosovari me mbledh ndihma  në të holla dhe me i dërgu në emër të dr. Hoxha Kadri Prishtinës, si kryetar i Komitetit me qendër në Shkodër”, njëkohësisht thirrja  kërkonte statistika të popullsisë  si dhe autorizim nga çdo  krahinë që  Komitetit “Mbrojtja  Kombëtare e Kosovës” t’i  besohej  çdo  veprim që i përmbahej bashkimit të Kosovës me Shqipërinë. 

Për jetësimin e veprimtarisë së tij Komitetit  i kanë  ardhur  në ndihmë  veç të tjerash  edhe me ndihma  financiare  nga mjaft  patriotë  nga Shqipëria, kështu me anë të  shkresës së mban datën  9 nëntor 1919, ku kryetari i Komitetit Hoxha Kadriu falenderon nxehtësisht atdhetarin elbasanas Aqif Pashën për mbështetjen  e vazhdueshme patriotike si dhe  për mbështetjen  financiare  të tij. 

Për  bashkimin e trojeve  shqiptare me shtetin shqiptar, Komiteti MKK krahas veprimtarisë  diplomatike filloi dhe  organizimin e  Lëvizjes Nacionalçlirimtare (kaçake) e cila do të çlironte  Kosovën  dhe viset e tjera  shqiptare  nga  zgjedha jugosllave. Për këtë ky Komitet hartoi më 1919, Programin e Përgjithshëm të Kryengritjes së Kosovës.

Ky program parashtronte parimet e luftës  së shqiptarëve të Kosovës për liri,  mbështetur në parimet  themelore  të së drejtës  ndërkombëtare. Hartuesit e programoit ishin treguar  të kujdesshëm që në  luftë, luftëtarët e lirisë, barbarisë serbe të  mos i përgjigjeshin me  barbari, kështu luftëtarëve shqiptarë u ndalohej  që “përveç luftës  ndaj atyre  shkjeve që ishin me armë kundra  çështjes  shqiptare, të mos digjej e rrënohej asnjë shtëpi apo kishë dhe të mos dhunoheshin trupat e armikut të vramun”.

Lëvizja Nacionalçlirimtare, e njohur  me emrin “lëvizja kaçake” u zhvillua  gjatë  viteve 1918-1928 dhe si qëllim kryesor pati luftën  për çlirim  kombëtar të shqiptarëve të Kosovës nga robëria  jugosllave.

Kështu  çetat e para të armatosura udhëhiqeshin nga Azem Galica, Sadik Rama, mehmet Konjuhi, Keri i Sadri Bardhit, Vëllezërit Bajçinovci, në Strugë nga Abdullah Bojku, në Kërçovë nga Vëllezërit Kalosh e Lazan Dani – Zajazi, në Manastir nga Xheladin Limani etj.

Kryengritja kaçake filloi në  tetor 1918 dhe mori përmasa  në pranverën e vitit 1919. Mund  të përmendim  si përpjekjet  më të rëndësishme  luftarake, betejat e zhvilluara  nën udhëheqjen e Azem  e Shote Galicës në Drenicë e në Podgor nën udhëheqjen e Sadik Ramë Gjurgjevikut, më 24 prill 1919, më pas në tërë Kosovën duke u shtrirë  deri në Dibër.

Kryengritja e Përgjithshme  filloi  në prill-maj të vitit  1919, ku u përfshinë rreth 10.000 vetë dhe vijoi deri  në qershor  të vitit 1919. Qëndresa e armatosur  vijoi edhe në  pranverën e vitit 1920, verën dhe vjeshtën  e vitit 1921,  gjatë vitit  1922-1926. Në  vitet 1927-1928, veprimet qenë më të rralla  dhe me çeta  shumë më të vogla. Kështu në nëntor  të vitit 1928 në Grykën e Carralevës u vra  Shaqir  Hazir Pirraku bashkë me  7 luftëtarë që ishte  dhe një ndër  çetat më të forta.

Kjo përbën  dhe fundin  e lëvizjes kaçake në Kosovë  që u udhëhoq  nga  Komiteti MKK.

Për realizimin e bashkimit  kombëtar të trojeve shqiptare Komiteti “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës” realizoi  një program  shumë të  detajuar në të  gjitha  mundësitë  dhe rrethanat  që lejonte  koha. Kështu  veprimtaria e këtij Komiteti krahas përpjekjeve  të vazhdueshme  për organizimin  e lëvizjes kaçake intensifikoi punën  në ndërkombëtarizimin e çështjes  shqiptare ku nuk  munguan përpjekjet  për sensibilizimin e qarqeve politike por  dhe të opinionit publik evropian e amerikan.

Sidomos në prag të Konferencës së Paqes, Komiteti i dërgoi asaj memorandume të njëpasnjëshme, ku kërkohej që  brenda të drejtës ndërkombëtare të respektohej pavarësia e shtetit  shqiptar dhe  të viheshin  në vend padrejtësitë që i ishin bërë në Konferencën  e Londrës, duke e konsideruar të domosdoshme demaskimin e gjenocidit serb në Kosovë, Komiteti iu drejtua  Konferencës së Paqes në Paris për të dënuar  e ndaluar  masakrat serbe në Kosovë.

Në një letër të datës 26 janar 1919 drejtuar Presidentit të  Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Uillson, ndër të tjera Komiteti, i  shkruan “Barbaria sllave, që po përfiton  nga situata  e sotme, kanë marrë një veprimtari për ta  shfarosur  racën  shqiptare në Kosovë. Prandaj po ju sillemi juve, si ligjvuesi i të drejtave  të kombeve dhe mbrojtësi i njerëzimit, i lirisë, që për t’i dhënë fund krimeve të serbëve, ju lutemi  me lot  ndër sy  e me entusiazmë të madhe që derisa të vendoset  paqa, Kosova të merret   në një sundim  internacional”.

Komiteti ka ndjekur me shqetësim  dhe kërkesat që qeveria jugosllave i bënte  Konferencës së Paqes për  “aneksimin e krahinavet të Shkodrës deri në ujë të Matit”. Komiteti po ashtu me shqetësim ndjek gjithë  ngjarjet dhe situatën në të gjitha trojet  shqiptare si në  veri  ashtu  dhe në jug.

Kështu, për  lajmin e dorëzimit të Korçës, ushtrisë greke nga ana e fuqisë  okupuese franceze, Komiteti i drejtohet menjëherë  delegacionit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Paris. 

Ballafaqimi i Komitetit me këtë realitet të ri e të hidhur, pra mundësinë  e copëtimit të  mëtejshëm të Shqipërisë së vitit 1913, nxori në vend të parë angazhimin se “Pa Shqipni  nuk ka Kosovë”. Kështu, zgjidhja e çështjes kombëtare shikohej si perspektivë jo e afërt por  si doçka  që do të ndodhte  kur të vinte  në harmoni  gjendja e përgjithshme globale.

Duke vlerësuar punën dhe kontributin e veçantë që kishte dhënë kjo  organizatë patriotike  në çështjen  mbarëshqiptare deri në organizimin  e Kongresit të Lushnjës si dhe  kontributin e udhëheqësit  të kësaj organizate, intelektualit e atdhetarit  të vendosur Hoxha Kadri Prishtinës, Kongresi vendosi që në  kabinetin e  qeverisë prej 6 anëtarësh, postin  e ministrit të Drejtësisë ta mbante  Kryetari i Komitetit MKK, Hoxha Kadri Prishtina, duke dhënë  një kontribut  të vyer  në fushën e vënies  së bazave  të shtetit ligjor në Shqipëri. 

Në historiografinë  shqiptare po ndriçohet  kontributi  i këtij  personaliteti të madh të  trojeve shqiptare, sidomos në rolin  për krijimin dhe drejtimin  e organizatës  patriotike  Komiteti  MKK në drejtimin e Lëvizjes  Nacionalçlirimtare (kaçake) në Kosovë në vitet 1918-1925, për njohjen dhe sensibilizimin e kancelarive evropiane e amerikane ndaj çështjes  shqiptare, për  kontributin e drejtpërdrejtë, të dhënë  në ndërtimin  e shtetit shqiptar të sapokrijuar, për drejtimin dhe veprimtarinë  e Komitetit MKK me synime të qarta mbarëshqiptare, i cili  edhe pse  nuk u  realizua  asokohe, nbajti gjallë vetëdijen  mbarëkombëtare  të  shqiptarëve, në të gjitha trojet  shqiptare dhe për të  gjetur  rrugën e realizimit të bashkimit të  trojeve shqiptare në kontekstin  e zhvillimeve të sotme, rajonale e globale, ku partneri i  shumëkërkuar i Hoxha Kadri Prishtinës, SHBA, sot është miku real i çështjes  shqiptare.

Koha po  punon për shqiptarët e në  këtë kohë ndrit dhe emri i patriotit të madh të shqiptarisë, Hoxha  Kadri Prishtina.

Prof.dr.Nusret PLLANA/

Sot na ka tubuar gjaku i djemëve dhe vajzave tona më të mira të Gollakut e fshatrave me rrethinë, gjaku i fëmijëve tanë engjëj, i nënave dhe baballarëve tanë, të cilët Serbia gjenocidiale i vrau vetëm e vetëm pse ishin shqiptarë. Mëngjesin e 17, 18 e 19 prillit 1999, forcat ushtarake, policore dhe paramilitare serbe, sulmuan shumë fshatra të Gollakut, të Komunës së Prishtinës, ku vranë e masakruan në mënyrën më barbare 160 civilë shqiptarë duarthatë, burra, gra, pleq e fëmijë. Kjo ngjarje tragjike ka hyrë në histori me emrin Masakra e Makofcit me rrethinë.

Në Kosovë Lufta e UÇK-së kundër forcave ushtarake dhe policore pushtuese serbe kishte mbi dy vjet që zhvillohej. Gjatë kësaj periudhe në Kosovë kishin ndodhur edhe masakra të tjera, secila më e rëndë se tjetra, siç e kujtuam dje edhe masakrën e Poklekut të Drenicës heroike, nga 54 civilë të ekzekutuar, 24 prej tyre ishin fëmijë.

Por shumë tragjike dhe tepër e tmerrshme, ishte edhe ajo që ndodhi në Makofc, kur edhe me sharrë druri ekzekutoheshin njerëzit e kësaj ane, ishte diçka e paimagjinueshme për logjikën e njeriut normal. Andaj, këtë barbari e mizori fashizoide nuk do ta duronte as truri i njeriut, po të ndodhte edhe në kohë të mesjetës, e lëre më në zemër të Evropës, të ashtuquajtur ‘demokratike’, në fund të shekullit XX-të, e cila për fat të keq, me gjithë këtë gjenocid të ushtruar nga barbaria dhe mizoria serbe mbi shqiptarët, për gati dy shekuj me radhë, ajo(Evropa pra) shqiptarët edhe sot e kësaj dite i konsideron qytetarë të rendit të dytë, e pa fije turpi mundohet, me çdo kusht ta barazoj viktimën me kriminelin, i akuzon çlirimtarët dhe i mban me vite në Hagë, për krimet e supozuara, ndërkaq Serbinë pushtuese e gjenocidiale e trajton edhe më tutje si të përkëdhelurën e vet dhe të përkdhelurën e Ballkanit.

Skenat barbare nga masakra e Makofcit kishin tronditur opinionin ndërkombëtar, por edhe ngjarjet me kufomat e kësaj masakre dhe të masakrave të shumta gjithandej Kosovës, ishin akte shumë çnjerëzore, që e vërtetonte për të satën herë brenda dy shekujve, urrejtjen patologjike të çmendurisë serbe ndaj racës pellazgo-iliro-dardane, përkatësisht shqiptare.

Të nderuar udhëheqës të Republikës së përgjakur të Kosovës dardane,

Të nderuar qytetarë të Gollakut me rrethinë,

Të nderuar të pranishëm të këtij këtij tubimi përkujtimor,

Nuk e mban mend asnjë periudhë e historisë njerëzore lojen me të vdekurit, varrosjen dhe zhvarrosjen e tyre, sa herë ju tekej, siç e kanë bërë regjimet barbare serbe mbi shqiptarët në vazhdimësi, e sidomos në fund luftën e viteve 1998/1999, vetëm e vetëm që të zhduknin gjurmët e këtij gjenocidi të paparë në Evropë, pas luftës së dytë botërore. Këtë lojë të çmendurisë së tyre me kufomat shqiptare, vazhdojnë ta bëjnë qe 27 vite rresht, dhe për fat të keq, në mungesë të presionit të mirëfillt ndërkombëtar, por edhe vendor, edhe më tutje na i mbajnë gjithandej Serbisë gjenocidiale trupat e më shumë se 1600 shqiptarëve civilë, që i vranë e masakruan barbarisht, vetëm e vetëm pse ishin racë e kundërt me ekzekutorin.

Dihet se pas masakrës, një luftë tjetër e ashpër u zhvillua për marrjen e kufomave, për varrimin e tyre dhe për analizat e komisionit ndërkombëtar, të cilat për pushtetin e satrapit të Ballkanit Millosheviq kishin pak rëndësi, siq nuk kanë rëndësi fare as për kriminelin Aleksandër Vuçiq, Daçiq, Vullin e shumë e shumë kriminela të tjerë të Serbisë fashiste, që janë fotokopje e Kryekriminelit Millosheviq.

Krimi shtetëror serb në Makofc ndikoi drejtpërdrejtë në ndërgjegjësimin e opinionit ndërkombëtar dhe të qarqeve e të qendrave botërore vendimmarrëse për atë çfarë po ndodhte në të vërtetë në Kosovë.

Prandaj, mos harresa e kujtesës historike është jo vetëm obligim moral, edukativ e kulturor për ne të gjallët e vdekur, por edhe obligim historik, që t’i kujtojmë më të dashurit tanë, jo vetëm gjatë përvjetorëve të rënjes së tyre, por me vepra e punë të mira për atdheun tonë të larë me gjakun e djemëve dhe vajzave tona, të nënave dhe baballarëve tanë që u therrorizuan me shekuj për lirinë e Kosovës dhe Bashkimin e trojeve shqiptare.

Të dashur nëna e baballarë, të dashur dashur vëllezër e motra, ata që e harrojnë historinë e tyre të përgjakshme, historia e ka dëshmuar shumë herë që ajo është e pamëshirmshme dhe përsëritet, sepse ne shqiptarëve që në gjen e kemi harresën e kujjtesës historike, gjenocidi serb na u ka përsërit 5 herë vetëm brenda një shekulli e gjysmë, që don të thot me trurin tonë nuk është diçka në rregull, prandaj meritojmë të na bëhen analiza të thella laboratorike e ta shërojmë më në fund këtë deformitet gjenetik, që të mos numërojmë edhe më tutje viktima, sepse armiku ynë barbarë serb e njeh vetëm një gjuhë, atë të forcës.

I shihni duke na dalë në skenë për çdo ditë kopilat e UDB-së, duke u munduar me rishkru historinë tonë përgjakshme, e fatkeqësisht edhe me financat e shtetit tonë, për t’ia bërë argatin dreqit, që me çdo kusht të barazohet viktima me kriminelin, që për qëllim të fundit e kanë ta shpëtojnë Serbinë fashiste nga dënimi për gjenocid mbi shqiptarët dhe askush nuk i akuzon dhe askush nuk i dënon për tradhti kombëtare, të cilët shkojnë deri në atë shkallë të çmendurisë njerëzore, sa që edhe të burgosurit civilë shqiptarë e duarthatë, të vrarë, të përgjakur e të sakatosur të burgut të Dubravës i etiketojnë pa fije turpi që, na paskan qenë të armatosur!!!.

Prandaj, të lumtë Kryetar Rama, që nuk heshte, por menjherë reagove në mënyrë institucionale dhe urdhërove që atë ekspozitë të turpit ta hedhësh në bërllog pa asnjë hezitim, kështu që edhe sot meritoni një duartrokitje nga ky tubim madhështor në kujtim të 27 vjetorit të 160 civilëve shqiptarë të Kosovës dardane.

Të dashur të rinjë e të reja, në veçanti juve që keni lindur pas vitit 1999, pas gjenocidit të fundit në Kosovë, mos harroni se kjo liri që po e gëzojmë sot po keqpërdoret me të madhe nga një liri e shfrenuar e rinisë sonë të degjeneruar anë e kënd trojeve tona arbërore, thuajse na ka pikur nga qielli, apo na ka ardhur nga fejsbuku, tik toku dhe spektakli më i degjeneruar e shqiptarisë i quajtur Big Brother…!!

Jo,jo, mos harroni se, kjo liri e ka emrin gjak, gjak i derdhur lum nga djemtë dhe vajzat tona më të mira, nga nënat dhe baballarët tanë, që janë me miljona sish, madje edhe nga gjaku i fëmijëve tanë engjëj, e që janë më shumë se 1432, vetëm në luftën e fundit në Kosovë, për të cilët, sot e 27 vite më parë, asnjë Qeveri e Republikës së Kosovës, nuk qe në gjendje me ua ngrit në shenjë respekti e kujtimi të përjetshëm qoftë edhe nje Obelisk të vetëm, një Kompleks memorial apo një muze gjenocidi për ta, që të vijnë miq e armiq të përkulen përballë emrave të tyre, e të hedhin lule të freskëta duke bërë homazhe çdo vit për ta. Këta jemi ne…!!

Pra, sa herë atdheu i një populli të robëruar përgjaket, janë të rënët ata që bëjnë shenjat e ringjalljes së tij.

Andaj, sot jemi tubuar këtu të përkulemi para tyre, të betohemi para gjeneratave të reja dhe brezave që do të vijnë, se këto flijime me përmasë antologjike të djemëve dhe vajzave tona më të mira, të nënave dhe baballarëve tanë, nuk do t’i harrojmë kurrë, sepse gjaku i tyre është vet liria e Kosovës.

Sido që të merret, flijimi dhe sakrifica e të rënëve për lirinë e atdheut, janë pjesë e kujtesës sonë historike, të brezave që do të vijnë, sepse çdo gjë mund të harrohet, por gjaku i derdhur për liri nuk harrohet kurrë. Andaj, nuk harrohet as gjaku i këtyre 160 qytetarëve të Makofcit e fshatrave të tjera të Gollakut me rrethinë, të rënë këtu, sot e 27 vite më parë, nuk harrohet as vrasja e djaloshit të dëshirit, apo të hasretit siq thot populli, gjaku i dëshmorit Latif Krasniqi, vëllait të vetëm të 7 motrave, njëra prej të cilave, e mbijetuara e kësaj masakre, Bukurije Krasniqi, enkas ka ardhë sot nga Gjermania, për t’i nderuar të rënët për liri, të kësaj masakre gjenocidiale, por nuk harrohet as gjaku i atyre nënave, i plakut të moshuar, por as gjaku i asaj foshnje, që është bërë pjesë e lirisë sonë.

Qoftë edhe vetëm për këtë fakt, të rënët për lirinë e Kosovës kanë përmasë historike dhe kombëtare.

Të kësaj përmase janë edhe të rënët e Masakrës së Makofcit e të fshatrave të Gollakut me rrethinë.

LAVDI E PËRJETSHME!

Harry Bajraktari/

Dje, në pritjen e organizuar në nder të Kongresmenit Eliot Engel, pata kënaqësinë të takohem me Presidentin Bill Clinton dhe bashkëshorten e tij, ish-Sekretaren e Shtetit Hillary Clinton, të cilët erdhën për ngushëllime.

Folëm për miqësinë e shtrenjtë shqiptaro-amerikane dhe kujtuam fundin e viteve 90, kur së bashku me Kongresmenin Engel dhe shumë miq tanë në Washington angazhoheshim ditë e natë për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës. Presidenti Clinton më tregoi se si, në atë periudhë, Kongresmeni Engel po ushtronte trysni të vazhdueshme ndaj administratës së tij për çështjen e Kosovës dhe theksoi se ishim me fat që, së bashku, arritëm të bënim ndryshimin për popullin e Kosovës. Presidentin Clinton e falënderova në emër të kombit tonë që na qëndroi pranë, duke i dhënë fund regjimit serb të Millosheviqit dhe duke çliruar Kosovën.

Pa miqtë tanë në Washington, Kosova nuk do të ishte këtu ku është sot: një shtet i lirë dhe i pavarur.

Në këtë pritje ngushëllimesh u takova edhe me familjarë dhe miq të nderuar të Kongresmenit Engel, si Kryetari i Yonkers-it Mike Spano, biznesmeni shqiptaro-amerikan Lewis Gjelaj, John dhe Maria Calvelli, Bill Weitz, gazetari dhe botuesi i gazetës “Illyria”, Vehbi Bajrami, si dhe shumë të tjerë.

Me punën e tij të jashtëzakonshme, Kongresmeni Engel ka hyrë në zemrat e shumë njerëzve në mbarë botën. Ne, shqiptarët, ishim me fat që e kishim një mik si ai—një zë të fortë dhe të palëkundur në momentet më vendimtare të historisë sonë.

Zoti e bekoftë Kongresmenin Engel, familjen Engel, popullin amerikan dhe popullin shqiptar.

___

Yesterday, at the reception held in honor of Congressman Eliot Engel, I had the pleasure of meeting President Bill Clinton and his wife, former Secretary of State Hillary Clinton, who had come to offer their condolences.

We spoke about the enduring Albanian-American friendship and reflected on the late 1990s, when together with Congressman Engel and many of our friends in Washington, we worked day and night for the freedom and independence of Kosova. President Clinton shared how, during that period, Congressman Engel applied consistent pressure on his administration regarding the issue of Kosova, and emphasized that we were fortunate that, together, we were able to make a difference for the people of Kosova. I thanked President Clinton on behalf of our nation for standing by us and helping bring an end to the Serbian regime of Milosevic, leading to the liberation of Kosova.

Without our friends in Washington, Kosova would not be where it is today: a free and independent country.

At this gathering, I also had the opportunity to meet with family members and respected friends of Congressman Engel, including Yonkers Mayor Mike Spano, Albanian-American businessman Lewis Gjelaj, John and Maria Calvelli, Bill Weitz, journalist and owner of the newspaper “Illyria,” Vehbi Bajrami, as well as many others.

Through his extraordinary work, Congressman Engel has touched the hearts of people around the world. We Albanians were fortunate to have a friend like him—a strong and unwavering voice during the most decisive moments of our history.

May God bless Congressman Engel, the Engel family, the American people, and the Albanian people

Vjosa Osmani/

Si çdo 14 prill, zëri i të mbijetuarave bëhet zëri i ndërgjegjes sonë kombëtare dhe thirrje për drejtësi para botës.

Nderojmë mijëra gra dhe burra që i mbijetuan dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë. Ata mbajnë në vete dhimbje të thellë, por mbi të gjitha mbajnë forcën që e ka bërë të mundur që e vërteta të dalë në dritë.

Zëri i tyre sot dëgjohet në institucionet tona, në çdo cep të Republikës dhe në skenën ndërkombëtare. Ky zë është ngritur përmes fjalëve të tyre, përmes guximit të tyre dhe përmes përkushtimit tonë të përbashkët për drejtësi.

Përgjatë mandatit si Presidente, e paraprakisht si Kryetare e Kuvendit e deputete, kam qenë pranë tyre në çdo hap. Nga përkrahja konkrete për iniciativat e tyre, tek përfshirja e drejtpërdrejtë e të mbijetuarave në institucionet tona kur emërova ato si të deleguara të posaqme të Presidentes, kjo kauzë ka marrë vendin që meriton në agjendën shtetërore e ndërkombëtare.

Së bashku kemi shkuar në Parlamentin Evropian, në Kombet e Bashkuara dhe në forume të tjera ndërkombëtare, që bota ta dëgjojë të vërtetën nga vetë ato që e kanë përjetuar. Përballë përpjekjeve të Serbisë për ta shtrembëruar historinë, e vërteta e Kosovës qëndroi e fortë dhe e qartë.

Gjatë luftës në Kosovë, dhuna seksuale u përdor si instrument lufte nga Serbia. Ky fakt është i dokumentuar nga dëshmi të panumërta dhe nga vetë zërat e të mbijetuarave që vazhdojnë të flasin me guxim. Kjo e vërtetë kërkon drejtësi dhe përgjegjësi ndërkombëtare.

Sot, ne qëndrojmë me të mbijetuarat tona.

Me dinjitetin e tyre.

Me të vërtetën.

Me vendosmërinë tonë që kjo histori të dëgjohet në çdo platformë ndërkombëtare.

Kosova flet me zërin e tyre.

Dhe drejtësia mund të vonojë, por një ditë do ta dëgjojë këtë zë.