Supporting the chauvinist, racist and hegemonic Serbian regime is a great injustice, a great mistake and a great miscalculation.

The statement by Serbian Minister Paunović regarding the ethnic cleansing of Kosova of Albanians is neither new nor surprising. It is a continuation of the centuries-old efforts of Serbia’s chauvinistic, racist, and hegemonic policies aimed at eliminating Albanians.

The projects to eliminate Albanians and seize their lands are numerous. They began with Načertanije in 1844, continued with Vaso Čubrilović’s 1937 memorandum, “The Expulsion of the Albanians,” and the 1986 Memorandum of the Serbian Academy of Sciences and Arts (SANU), and culminated in the “Horseshoe” operation of 1998–1999, carried out by the regime of war criminal Slobodan Milošević.

Čubrilović describes in detail all the forms and methods for implementing Serbia’s inhumane plans. He openly stated that “the existence of the Serbian nation depends on the non-existence of the Albanian nation.” It must be emphasized that all Serbian plans have been the joint product of state regimes, the Serbian Academy of Sciences, and the Serbian Orthodox Church.

Fortunately, thanks to the centuries-long heroic resistance of the Albanian people in various forms, which culminated in the Kosova Liberation Army’s war for freedom and NATO’s bombing of Serbia in 1999, Serbian genocide against Albanians ultimately and shamefully failed. But Serbia’s futile dreams, manifested once again in the latest statement by Serbian Minister Paunović, continue.

It is clear that a large part of the Serbian population, even after the bombing and the defeat in four brutal wars, has still not been liberated from the myths and deceptions of a sick political class that rules by feeding the population hatred toward Albanians and other peoples of the Balkans.

A major mistake by Western countries, following Serbia’s military defeat in 1999, was the failure to “denazify” Serbian society and to free it from hatred toward other nations and from the dead myths of the Middle Ages.

The European Community, together with America, continues its misguided and failed policy of appeasing the Serbian regime, led by Milošević’s associate Aleksandar Vučić, in pursuit of illusory geostrategic interests aimed at pulling Serbia away from Russia’s grip. The Serbian regime is exploiting this situation ruthlessly and without limits.

This is also demonstrated by the weak response of European Commission spokesperson Anitta Hipper, as well as by the reactions—or lack thereof—of many representatives of Western countries, with the exception of an occasional member of parliament or thinker guided by strong human principles. Concrete punitive actions against the inhumane statement of Serbian Minister Paunović are completely absent.

They have failed to hold Serbia accauntable for the terrorist acts in Banjska and and the Iber-Lepenc water canal, for its refusal to sign the Brussels Agreement, and for the destabilization of Kosova and the Balkans. At the same time, they exert unjust pressure on Kosova to make additional and unilateral concessions to Serbia. They put totally unjustified sanctions against Kosova for enforcing the law and democratic order in the north which were removed years later.

Their double standard is shocking. Supporting the chauvinist, racist and hegemonic Serbian regime is a great injustice, a great mistake and a great miscalculation. The good people of the Balkans, including the good Serbs, can only hope that one day, sooner rather than later, EU and US politicians will get tired of Serbian myths, lies and manipulations.

At the same time that a high-ranking official of the Serbian criminal regime is seeking the destruction of an entire people, Europe is opening new chapters for entry into Europe, while our beloved America is opening chapters of strategic dialogue with it. What undiplomatic behavior! This only encourages Serbia to continue with its Nazi ideology and aggression in Southeast Europe. The Albanian-American community and millions of Albanians around the world are deeply disappointed.

The statement by Paunović, is insulting, offensive, criminal and very dangerous. Its purpose is to deceive Serbian voters in the upcoming elections and divert international attention from the destructive actions of the Vučić regime, which has taken no action against her, yet now presents itself as a “constructive leader committed to peace and stability.” Serbia is seeking and preparing for war. It is time for those who love peace to wake up.

The reaction of the mother country and of Albania’s illegitimate, corrupt, pro-Serbian Prime Minister, Edi Rama, is worthless and shameful. The failure of representatives of certain political parties and parts of the media in Kosova and other Albanian lands to speak out is equally shameful. Only the declaration of Paunović non-grata by Interior Minister Xhelal Sveçla and the filing of a lawsuit by Justice Minister Donika Gërvalla-Schwarz have value and real meaning.

One thing is clear. Many international diplomats and politicians are trying to resolve the conflict created solely by Serbia by giving Serbia what it wants at the expense of Kosova. This is not acceptable. The people of Kosova, led by their uncorrupted, strong and democratic leader, Albin Kurti, are opposing this injustice with their votes and peacefully.

The long-suffering Albanian people of Kosova are grateful and respect the support for the liberation from Serbia of America and the democratic European states, but if they are forced by them to lose their freedom and independence, then their help becomes worthless. The Albanian nation sincerely loves America and the West, but it loves freedom more than anyone or anything else in the world. Freedom and independence are not negotiable.

Let everyone—Albanian patriots and non-patriots alike, as well as all international actors with differing views and interests—understand this: without the punishment of Serbian criminals, the removal of Serbia’s chauvinistic, racist, and hegemonic government, and the denazification of that part of the Serbian population burdened by hatred toward others, there will never be lasting calm, security, stability and peace in the Balkans. Period.

Agim Aliçkaj

New York, July 21, 2026

Prof. Romeo Gurakuqi/

Së pari, udhëheqja politike nuk përfundon vetëm kur ke rrënuar vendin ose ke krijuar disbalanca të thella në shoqëri, mes krahinave, komuniteteve dhe qytetarëve. Udhëheqësia duhet të marrë fund sapo ndien se rruga që po ndjek, fillon të shfaqë shenja të frenimit të zhvillimit, të neglizhimit të interesit publik dhe të thellimit të pabarazive ndërmjet qendrës dhe periferisë, apo ndërmjet vetë rajoneve. Pikërisht atëherë mbyllet koha e një drejtuesi normal, se e atij që njeh veç humbje dhe rrënime është fikur me kohë. Është momenti kur ai duhet të largohet, për të mos u shndërruar në barrë për atdheun, i cili ka nevoje per nje lider qe jep shpresë dhe jo mner, pasiguri, përçarje dhe padrejtësi.

Së dyti, çështja e udhëheqjes nuk është thjesht çështje zgjedhjeje, gare mes të shkathtëve të vetëofruar pranë satrapëve qe nuk ikun prej dekadash, por, mbi të gjitha, është çështje kompetence, formimi, integriteti dhe afirmimi të më të mirëve që ofron një shoqni, organizatë, ose komunitet politik. Ajo kërkon aftësinë dhe lirinë e komunitetit politik për të dallue, pikasur liderin e ardhshëm, atë që ka cilësitë e nevojshme për të sjellë zhvillim, siguri dhe besim për vendin, organizatën, qytetarët. Udhëheqësit pikasën dhe thirrën, luten që të vendosën në shërbim te vendit, organizatës, qytetarëve.

Së treti, se askush nuk duhet të ndëshkohet për shkak të kritikës apo mendimit ndryshe. Përkundrazi, në një shoqëri demokratike të gjithë duhet të dëgjohen dhe të respektohen, përderisa kundërshtimi nuk përmban fyerje, por argumentohet me logjikë, fakte dhe bindje. Akti i parë i Andy Burnham ishte deklarimi se asnjë MP nuk mund të përjashtohet nga skuadra për shkak të kritikave që i ka bërë atij.

Fatkeqësisht, Shqipëria jonë e mjerë, e pengmarrun nga falangat, inatçinjtë, etj., vazhdon të injorojë modele përzgjedhjesh dhe qendrimesh të tilla politike dhe shërbenjëse. Ne krenohemi se i zgjedhim udhëheqësit me zgjedhje te lira brendapartiake. Një tallje e madhe të cilën të gjithë e përflasin, por njëzëri e duartrokasin me servilizëm. Ne pretendojmë të zgjedhim drejtuesit përmes rregullave që i harton vetë udhëheqësi që ka dështuar sistematikisht. Ne ne fakt zgjedhim të shkathtit e vetëofruar që sjanë as me ruajtë dyert e institucioneve ku militojnë. Ky është një rreth vicioz, brenda të cilit vazhdojnë të rrotullohen shqiptarët, të mbetur peng të partive, në një atdhe të kapur nga mashtrimi, formalizmi, fasadat mashtruese dhe nga ata që e kanë shndërruar pushtetin e vogel ose të madh në instrument të interesave të tyre.

Prof. Asoc. Dr. Bledar Kurti/

Një nga kontributet më domethënëse në kolonën zanore të filmit “Odisea”, me regji të Christopher Nolan, është ai i Prof. Vasil S. Tole, i cili shërbeu si etnomuzikolog i projektit, duke sjellë në një prej prodhimeve më të mëdha kinematografike të viteve të fundit ekspertizën e tij mbi traditat muzikore të Ballkanit dhe, në mënyrë të veçantë, të Shqipërisë. Kolona zanore përfshin gjithashtu këngë tradicionale shqiptare me iso-polifoni, të interpretuara nga grupi “Të rinjtë e Delvinës”, ndërsa ndër solistët e veçuar spikat Vendim Kapaj me interpretimin në fyell, një nga instrumentet më të lashta dhe më autentike të traditës sonë popullore.

Ky është një moment me rëndësi të veçantë për kulturën shqiptare. Iso-polifonia shqiptare, e shpallur nga UNESCO si Kryevepër e Trashëgimisë Gojore dhe Jomateriale të Njerëzimit, bëhet pjesë e universi artistik të një filmi epik të Christopher Nolan, një prej regjisorëve më të vlerësuar të kinemasë botërore. Prania e saj nuk është thjesht një zgjedhje artistike, por një vlerësim ndërkombëtar i identitetit kulturor shqiptar, i rrënjëve tona të lashta dhe i një tradite muzikore që ka mbijetuar e gjallë brez pas brezi.

Përfshirja e muzikës tradicionale shqiptare në një produksion të kësaj përmase dëshmon se kultura jonë mbart vlera universale dhe ka fuqinë të komunikojë me publikun botëror përtej kufijve, gjuhëve dhe epokave. Tingujt e iso-polifonisë dhe fyellit shqiptar do të dëgjohen nga miliona spektatorë në mbarë globin, duke e bërë Shqipërinë pjesë të një prej kolonave zanore më të rëndësishme të kinemasë bashkëkohore.

Ky sukses është një kujtesë se pasuria më e madhe e një kombi nuk janë vetëm burimet natyrore apo zhvillimi ekonomik, por edhe trashëgimia e tij kulturore. Kur kjo trashëgimi ruhet, studiohet dhe prezantohet me profesionalizëm, ajo fiton respektin e botës. Kontributi i Prof. Vasil S. Tole, interpretimi i grupit “Të rinjtë e Delvinës” dhe pjesëmarrja si solist i veçantë me fyell e Vendim Kapajt janë një dëshmi se arti shqiptar mund të ngjitet në skenat më prestigjioze ndërkombëtare pa humbur autenticitetin e tij. Është një arsye krenarie për çdo shqiptar dhe një dëshmi se kultura jonë vazhdon të jetë një ambasadore e denjë e identitetit kombëtar në arenën botërore.

Giovanni Sartori shkruante se demokracia nuk na garanton që populli të ketë gjithmonë të drejtë. Demokraci na garanton diçka edhe më të rëndësishme: të drejtën e qytetarëve për të gabuar. Por ai paralajmëronte se kur gabimi përsëritet dhe ushqehet nga propaganda, demagogjia dhe degradimi i debatit publik, atëherë vetë demokracia hyn në krizë.

Demokracia nuk mbijeton vetëm me votime. Ajo mbijeton me qytetarë të informuar. Sa më i madh pushteti që u jepet qytetarëve, aq më e madhe duhet të jetë përgjegjësia për ta mbrojtur dijen, arsimin dhe mendimin kritik. Përndryshe, propaganda zë vendin e argumentit dhe konformizmi zë vendin e lirisë.

Shqipëria po jeton pikërisht një moment të tillë.

Ky që kemi na u shfaq në politikë si antikonformist. Ai premtoi një model të ri qeverisjeje. Ai u paraqit si njeriu që do të shembte kulturën e vjetër politike.

Sot paradoksi është i qartë. Pas më shumë se një dekade në pushtet, ai nuk kërkon më të ndryshojë sistemin. Kërkon që shoqëria të përshtatet me sistemin që ai vetë ka ndërtuar.

Në këtë realitet çdo skandal relativizohet. Çdo kritik etiketohet. Çdo protestë paraqitet si komplot. Nuk kërkohet më bindje përmes argumentit, por nënshtrim përmes kontrollit të narrativës. Pushteti nuk lufton vetëm kundërshtarët. Ai lufton vetë të drejtën e qytetarëve për të qenë antikonformist.

Kjo është arsyeja pse beteja e sotme nuk është thjesht politike. Ajo është kulturore. Ajo po zhvillohet midis qytetarit që kërkon llogaridhënie dhe një pushteti që kërkon ta normalizojë skandalin. Pushteti që kontrollon informacionin përpiqet që të kontrollojë edhe mënyrën se si qytetarët mendojnë.

Demokracitë nuk rrëzohen domosdoshmërisht nga një grusht shteti. Ato mund të konsumohen ngadalë, kur qytetarët mësohen të jetojnë me idenë se korrupsioni është normal. Institucionet nuk ndryshojnë dot asgjë. Pushteti nuk mban kurrë përgjegjësi.

Historia është mësuesi më i madh i lidershipit, edhe kur nxënësit refuzojnë ta dëgjojnë. Qysh kur u themelua shteti shqiptar, fjala nder kishte peshë. Burrat e shtetit e matnin veten jo me sa gjatë qëndronin në pushtet, por me atë që linin pas. Sot, nderi është zëvendësuar nga instinkti i mbijetesës politike.

Ky degradim nuk mbetet vetëm një problem moral. Ai prodhon pasoja edhe në sigurinë dhe pozicionin strategjik të vendit. Rritja e rëndësisë gjeopolitike të Shqipërisë nuk është domosdoshmërisht vetëm një avantazh. Ajo mund të shndërrohet në një rrezik, nëse vendi nuk ka institucione të forta dhe liderë të aftë që ta menaxhojnë këtë peshë me maturi, integritet dhe llogaridhënie.

Këtu qëndron edhe paradoksi më i madh i Shqipërisë së sotme. Rreziku më i madh për pushtetin nuk është vetëm opozita politike. Është lindja e një forme të re pjesëmarrjeje qytetare, që refuzon të futet në ndarjen e vjetër: “me qeverinë” ose “me opozitën”.

Kjo energji qytetare nuk kërkon thjesht një udhëheqës të ri karizmatik. Ajo kërkon një shtet që funksionon pavarësisht se kush e drejton. Nëse arrin të organizohet dhe të ruajë besueshmërinë e saj, ajo mund ta ndryshojë peizazhin politik shqiptar. Nëse jo, rrezikon të mbetet një mobilizim i fuqishëm, por i përkohshëm.

Prandaj pyetja që duhet të shtrojmë nuk është: “Edhe sa do të zgjasë ky pushtet?” Kjo pyetje e mban vëmendjen te individi, jo te sistemi. Pyetja e vërtetë është nëse kjo energji qytetare do të arrijë të ndërtojë alternativa shoqërore dhe institucionale që mbijetojnë edhe pasi protesta të ketë përfunduar. Cilësia e demokracisë varet nga cilësia e informacionit, arsimit dhe debatit publik.

Historia tregon se protestat mund të ndryshojnë qeveri. Vetëm institucionet ndryshojnë shtete.

Shqipëria nuk ka nevojë për qytetarë që pajtohen me skandalin. Ajo ka nevojë për qytetarë që mendojnë lirisht. Qytetarë që e refuzojnë normalizimin e së papranueshmes dhe e shndërrojnë këtë refuzim në institucione të forta.

Demokracia nuk mbijeton nëse njerëzit pushojnë së menduari ndryshe. Ajo mbijeton vetëm kur qytetarët kanë guximin t’i thonë pushtetit se normalja nuk mund të ndërtohet mbi të papranueshmen. Ky guxim duhet të mbetet i gjallë edhe pas kësaj vere, edhe pas kësaj proteste, edhe pas çdo lideri që vjen e shkon.

Dr. Evarist Beqiri

Besnik Fishta/

Në shekullin XXI, biodiversiteti është kthyer në një nga prioritetet kryesore të politikave mjedisore në nivel global. Humbja e habitateve natyrore, ndryshimet klimatike, ndotja dhe ndërhyrjet e pakontrolluara njerëzore po kërcënojnë ekuilibrin e ekosistemeve. Në këtë realitet, edhe filatelia ka marrë një rol të ri, duke u shndërruar nga një mjet tradicional komunikimi në një instrument të edukimit mjedisor dhe të promovimit të trashëgimisë natyrore. Pulla postare është një “ambasadore” e vogël, por me një ndikim të madh kulturor, sepse përcjell njohuri, formon ndërgjegje dhe ruan në kujtesën kolektive vlerat më përfaqësuese të një kombi.

Posta e Kosovës po dëshmon një vizion të qartë në këtë drejtim. Vetëm gjatë këtij viti ajo ka sjellë tre emisione filatelike kushtuar biodiversitetit, duke krijuar një vazhdimësi tematike që rrallë haset në administratat postare të rajonit. Emisioni i parë, “Bimët e shkrepave gurore të Kosovës”, i kushtohet florës së veçantë që rritet në habitatet shkëmbore, duke evidentuar specie të rralla dhe rëndësinë e ruajtjes së tyre. Më pas u emetua “Fauna e padukshme në Kosovë – Merimangat dhe Akrepat”, një emision me karakter të veçantë shkencor, që solli në vëmendje organizma shpesh të anashkaluar, por me rol të pazëvendësueshëm në funksionimin e ekosistemeve.

Së fundi, Posta e Kosovës hodhi me 15 korrik ne qarkullim emisionin “Diversiteti i gjallë – Vipera ammodytes”, kushtuar nepërkës me bri, një nga zvarranikët më karakteristikë të faunës së Kosovës. Edhe pse helmues, ky lloj është pjesë e rëndësishme e ekuilibrit natyror dhe zakonisht shmang kontaktin me njeriun. Emisioni u realizua në bashkëpunim me Fakultetin e Shkencave Matematike-Natyrore, Katedrën e Biologjisë, duke garantuar saktësi shkencore dhe vlerë edukative.

Vula e dites pare te emetimit 15.07.2026

Këto emetime nuk përfaqësojnë vetëm një zgjedhje estetike apo filatelike. Ato pasqyrojnë një filozofi të qartë: promovimin e biodiversitetit si pjesë të identitetit kombëtar dhe si një vlerë që duhet mbrojtur. Përmes tyre, Posta e Kosovës u drejtohet jo vetëm koleksionistëve, por edhe brezit të ri, institucioneve arsimore dhe publikut të gjerë, duke i ftuar të njohin dhe të respektojnë pasurinë natyrore të vendit. Mesazhi i këtyre emisioneve bëhet edhe më domethënës në kushtet kur Shqipëri, por dhe ne Kosove zhvillohet një debat i gjerë për të ardhmen e mjedisit. Zhvillimi intensiv i turizmit, ndërtimi i resorteve, shtimi i hidrocentraleve, shpyllëzimet, fragmentimi i habitateve, si edhe zënia e tokave bujqësore ne emer te zhvillimit, pa planifikim të mirëfilltë, kanë ngritur shqetësime të mëdha për ruajtjen e ekosistemeve. Në këtë kontekst, filatelia nuk mbetet neutrale; ajo merr një rol qytetar, duke promovuar njohjen e specieve dhe duke forcuar ndërgjegjësimin për mbrojtjen e tyre.

Tre emisione të biodiversitetit brenda një viti nuk janë rastësi. Ato dëshmojnë se Posta e Kosovës po ndërton një identitet filatelik të bazuar në vlerat e shkencës, edukimit dhe mbrojtjes së natyrës. Kjo është një qasje që meriton vlerësim dhe mbështetje, sepse filatelia nuk matet vetëm me bukurinë artistike të pullave, por edhe me mesazhin që ato përcjellin. Në këtë aspekt, Kosova po dëshmon se një administratë postare mund të jetë një aktor aktiv në edukimin mjedisor dhe në promovimin e zhvillimit të qëndrueshëm. Nëse kjo vazhdimësi do të ruhet edhe në vitet e ardhshme, filatelia e Kosovës ka mundësinë të krijojë një profil të veçantë në filatelinë evropiane, duke u identifikuar si një prej administratave postare më të përkushtuara ndaj promovimit të biodiversitetit. Kjo do të ishte një arritje me vlerë jo vetëm për filatelinë, por edhe për kulturën mjedisore dhe imazhin ndërkombëtar të Kosovës.