Fondacioni Çamëria “Hasan Tahsini”/

Mbrëmjen e djeshme, në ambientet e Qendrës Kulturore të Shqiptarëve në Paris, u zhvillua një aktivitet i veçantë kushtuar historisë, kulturës dhe kujtesës shqiptare, i organizuar nga Fondacioni Çamëria “Hasan Tahsini”.

Gjatë aktivitetit u shfaq filmi dokumentar “Ode për tempujt që nuk u harruan”, u prezantua ekspozita “Shqipëria dhe shqiptarët në pikturat franceze të shekullit XIX”, si dhe u zhvillua një bashkëbisedim i hapur me shkrimtarin dhe studiuesin Luan Rama dhe drejtuesin e Fondacionit Çamëria “Hasan Tahsini”, Alket Veliu.

Në fjalën e tij, Alket Veliu prezantoi punën e Fondacionit gjatë viteve të fundit për promovimin e historisë dhe të drejtave të shqiptarëve të Çamërisë, jo vetëm në Shqipëri, por edhe në diasporë dhe në forume ndërkombëtare. Ai theksoi se arti mbetet një nga mënyrat më të fuqishme për të përcjellë historinë, kujtesën dhe kulturën çame, ndaj edhe Parisi, si një nga qendrat më të rëndësishme të kulturës europiane, nuk mund t’i mungonte agjendës së Fondacionit.

Gjatë diskutimit me pjesëmarrësit, z. Veliu iu përgjigj interesimit të tyre mbi historinë e Çamërisë, çështjen çame dhe përpjekjet e vazhdueshme për ta bërë këtë çështje më të njohur në diasporë dhe në opinionin ndërkombëtar.

Nga ana e tij, Luan Rama prezantoi ekspozitën dhe librin e tij, duke vlerësuar rolin e jashtëzakonshëm që piktorët, udhëtarët dhe intelektualët francezë kanë luajtur në njohjen e Shqipërisë dhe shqiptarëve në Perëndim. Ai u ndal gjithashtu te filmi “Ode për tempujt që nuk u harruan”, duke theksuar nevojën që historia të njihet dhe të pranohet, si dhe duke ritheksuar domosdoshmërinë e një ndjese publike nga shteti grek për krimet e kryera ndaj shqiptarëve të Çamërisë.

“Shqiptarët dhe grekët janë dy popuj fqinj që meritojnë të jetojnë në paqe, respekt dhe harmoni me njëri-tjetrin. Pikërisht për këtë arsye, politika duhet të punojë në shërbim të së vërtetës, pajtimit dhe drejtësisë,” u shpreh ai.

Një kontribut të veçantë në aktivitet dha edhe studiuesja Fulvia Shtepani, profesoreshë e Akademisë së Versajës, e cila paraqiti një analizë të detajuar mbi rolin e Luan Ramës si urë lidhëse ndërmjet Shqipërisë dhe Francës. Ajo vlerësoi veprën e tij si një kontribut të çmuar në afrimin kulturor mes dy vendeve dhe u ndal te personalitetet franceze që kanë vizituar Shqipërinë ndër shekuj, duke e prezantuar përmes artit, letërsisë dhe dëshmive të tyre një Shqipëri ende të panjohur për Europën e kohës.

Aktiviteti u zhvillua nën kujdesin e Qendrës Kulturore të Shqiptarëve në Paris dhe u moderua me profesionalizëm nga drejtuesja e saj, Marinela Shehaj.

Agim Aliçkaj/

-Takimi me Kongresmenin George Latimer-

“ Më thirrni Gjorgj, jo kongresmen”, na tha miku i shqiptarëve, kongresmeni i mirënjohur George Latimer, në takimin me komunitetin shqiptaro-amerikan, të organizuar nga aktivisti i respektuar, z. Valon Nikçi.

Bashkë me mikun tim, veprimtarin e çështjes kombëtare Behlul Gashi, dhe aktivistë të tjerë, morëm pjesë në këtë takim shumë të vlefshëm dhe të këndshëm, ku u hapën tema të rëndësishme lokale, nacionale dhe ndërkombëtare.

Angazhimi i z. Latimer për dialog të hapur dhe konstruktiv për të gjitha çështjet, përtej ndarjeve partiake, pasqyron llojin e lidershipit që forcon demokracinë amerikane dhe e çon shtetin përpara.

Situata në Kosovë dhe zgjedhjet e 7 qershorit, pas bllokadave të panevojshme dhe të dëmshme të opozitës, si dhe agresioni i vazhdueshëm serb ndaj Kosovës dhe përpjekjet për destabilizimin e shtetit, ishin tema kryesore të mbrëmjes.

Prezantimi im i situatës në Ballkan u përcoll me vëmendje dhe vlerësim të lartë nga ana e kongresmenit Latimer dhe këshilltarit të tij, z. Robert Hoch.

Regjimi aktual despotik serb është shkaktari kryesor i të gjitha problemeve i cili, me metoda të ndryshme, po e vazhdon politikën raciste dhe hegjemoniste të kriminelit të luftës Millosheviq për dominim në Ballkan.

Ia dhashë kongresmenit Latimer librin e xhepit “Mos harro kurrë”, të shkruar nga Dr. Nusret Pllana dhe MSc.Agim Aliçkaj, ku dokumentohet gjenocidi serb nga viti 1884 deri në vitin 1999, kur u bë çlirimi i Kosovës.

Përpjekjet serbe për ta destabilizuar Kosovën, duke e nxitur minoritetin serb të shkaktojë probleme, duke e korruptuar shtypin dhe disa politikanë të Kosovës e Shqipërisë, e deri te aktet terroriste, nuk kanë të ndalur. Disa prej tyre kanë filluar të kërcënojnë edhe me përdorimin e dhunës, deri te eliminimi fizik i kryeministrit Kurti.

Situatën e kanë komplikuar dhe keqësuar dukshëm edhe disa ish-diplomatë amerikanë të angazhuar nga Serbia, të cilët kanë krijuar ndikim të konsiderueshëm në segmente të opozitës, duke u premtuar gjëra joreale dhe duke i nxitur të vazhdojnë me sjellje jodemokratike, bojkot dhe bllokadë të institucioneve shtetërore, me qëllim largimin me çdo kusht nga politika të z. Kurti dhe partisë së tij.

Keqpërdorimi i emrit të Amerikës nga këta diplomatë, të cilët nuk e përfaqësojnë Amerikën e vërtetë — shpëtimtaren e kombit shqiptar — për ta mashtruar popullin e Kosovës të ngrihet kundër qeverisë legjitime, është i paprecedent dhe shumë i rrezikshëm. Ata po veprojnë kundër interesave të Amerikës në Evropën Juglindore.

Interesi amerikan është për një Kosovë me lidership të fortë e të sinqertë, të zhvilluar, demokratike, të pakorruptuar dhe sovrane cep më cep, që i mbështet aksionet amerikane në Evropë dhe kudo në botë. Këto vlera, në këtë moment, i përfaqëson më së miri kryeministri Kurti. Ai lirisht mund të konsiderohet si një ndër liderët më pro-amerikanë të kohës së sotme në mbarë kombin shqiptar.

Shpresojmë që Kongresi Amerikan do ta konsiderojë mundësinë e hetimit dhe marrjes në pyetje, në dëgjime publike, të disa ish-diplomatëve amerikanë, për ta qartësuar veprimtarinë e tyre në koordinim me regjimin serb kundër interesave amerikane në Kosovë, si dhe lidhjet e tyre të dyshimta me qeveri të korruptuara në pjesë të tjera të botës.

Gjithashtu, shpresojmë që Ambasada e SHBA-së në Prishtinë, së bashku me ambasadat e tjera të BE-së, do të dalin me deklarata të qarta publike në mbështetje të zgjedhjeve të lira dhe demokratike, kundër bojkotit të Parlamentit të Kosovës nga partitë politike opozitare, dhe do ta dënojnë retorikën e dhunshme nga çdo palë që mund të kontribuojë në paqëndrueshmëri në Kosovë.

Populli i Kosovës kërkon drejtësi, jo hakmarrje kundër Serbisë, e cila ende nuk e ka pranuar dhe nuk ka kërkuar falje për gjenocidin e kryer kundër shqiptarëve. Serbia duhet të denazifikohet dhe kriminelët serbë duhet të dënohen. Shqiptarët thjesht kërkojnë të drejtën për të jetuar të lirë në trojet e tyre stërgjyshore.

Kosova qëndron me Amerikën — gjithmonë e përgjithmonë. Serbia vazhdon të rreshtohet me Rusinë, Iranin dhe Kinën, dhe kjo nuk do të ndryshojë kurrë.

Dr. Faton Bislimi/

Dy dekada. Dy dekada sakrifice, përballje, besimi dhe angazhimi të pandalshëm për Luginën e Preshevës.

Ka pasur momente të vështira. Ka pasur zhgënjime, pengesa, sulme personale, shpifje e përbuzje nga ata që kauzën tonë e quanin “orvatje koti”. Ka pasur njerëz që na tallnin kur trokisnim derë më derë në Washington, kur flisnim për diskriminimin sistematik ndaj shqiptarëve në Luginë, kur kërkonim që Amerika ta dëgjonte zërin tonë.

Por ne nuk u dorëzuam.

Sepse besuam. Besuam se vetëm duke e ngritur kauzën tonë në zemrën e botës demokratike — në Washington DC — Lugina do të mund të merrte vëmendjen që meriton.

Që nga viti 2003, ky rrugëtim nisi me takimet e para në Gjilan bashkë me Joe DioGuardi dhe Shirley Cloyes DioGuardi nga Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane. Mandej vazhdoi me dhjetëra takime në Kongresin Amerikan, në Departamentin e Shtetit, në OKB në New York — me republikanë e demokratë, pa dallim partie, por me një qëllim: që Lugina të mos mbetej e harruar.

Ndërtuam përkrahje dypartiake për kauzën shqiptare. Organizuam brifinge në Senat. Siguruam letra mbështetëse nga kongresistë e senatorë amerikanë. Dhe nuk u ndalëm.

Pastaj erdhi Dallasi.

Aty ku patriotë të jashtëzakonshëm të komunitetit tonë — si Gino Mulliqi, Ismet Smajli, Bruno Ceka, Nick Mehmeti, Ramiz Tafilaj, Joe Haliti e shumë të tjerë — bashkë me Albanians for America dhe Doc Vranici, ndihmuan që të ndërtohej ura me Kongresistin Keith Self.

Dhe sot, ai është bërë një nga zërat më të fuqishëm të shqiptarëve të Luginës në Capitol Hill.

Ai e ngriti çështjen tonë në dëgjime kongresionale. Propozoi draft-ligj për Luginën në Kongres. Dhe sot, bashkë me kolegun e tij demokrat, udhëheqin një delegacion zyrtar kongresional në vetë Luginën e Preshevës — për të parë me sytë e tyre diskriminimin shtetëror ndaj shqiptarëve.

Le ta kuptojmë peshën historike të kësaj.

Sot, është e pamundur të mos kujtohet maji historik i vitit 1990, kur Joe DioGuardi dhe Tom Lantos hynë në Kosovë për t’i treguar botës të vërtetën mbi shtypjen e shqiptarëve nga regjimi serb. Ajo vizitë u bë kthesë historike për ndërkombëtarizimin e kauzës së Kosovës. Sot, pas më shumë se tri dekadash, historia duket sikur po flet sërish shqip — sepse Amerika po dëgjon përsëri zërin e shqiptarëve në trojet e tyre etnike.

Në një kohë kur bota po përballet me zhvillime të mëdha gjeopolitike, një delegacion i lartë i Kongresit Amerikan, i udhëhequr nga Kryetari i Nënkomitetit për Evropën në Komisionin për Punë të Jashtme, i kushton vizitë zyrtare Luginës së Preshevës.

Kjo nuk është simbolikë e zakonshme.

Kjo është dëshmi se sakrifica nuk humbet. Se këmbëngulja shpërblehet. Se kur një kauzë është e drejtë, ajo gjen rrugën deri në qendrat më të mëdha të vendimmarrjes botërore.

Po, disa ende qeshin. Disa përpiqen ta minimizojnë. Disa mbeten skeptikë.

Le të mbeten.

Historia nuk shkruhet nga ata që përqeshin nga anash. Historia shkruhet nga ata që nuk dorëzohen kurrë.

Dhe ne nuk u dorëzuam.

Mirënjohje e përjetshme për të gjithë ata që ecën këtë rrugë me ne — partnerët tanë në Luginë: Shaip Kamberi, Ragmi Mustafa, Ardita Sinani, Nagip Arifi, Ragmi Mustafi — të cilët, përkundër dallimeve politike, e vunë kauzën kombëtare mbi gjithçka tjetër.

Misioni vazhdon!

Lugina nuk është thjesht një çështje politike. Lugina është amanet kombëtar.

Dhe për sa kohë të kemi frymë, zëri i saj nuk do të shuhet.

Me pikëllim të thellë morëm lajmin për ndarjen nga jeta të veprimtarit të shquar të çështjes kombëtare, atdhetarit dhe njërit prej themeluesve më të rëndësishëm të organizimit politik të shqiptarëve në mërgatë, z. Hafiz Gagica.

Hafiz Gagica ishte themelues dhe kryetar i Lidhja Demokratike e Kosovës në Gjermani, si dhe kryetar i Kolegjiumit të Degëve të Lidhja Demokratike të Kosovës në diasporë. Ai dha një kontribut të jashtëzakonshëm në organizimin, mobilizimin dhe fuqizimin e mërgatës shqiptare në kohët më të vështira për Kosovën dhe popullin shqiptar.

Hafiz Gagica ishte bashkëpunëtor i ngushtë dhe besnik i Presidentit historik të Kosovës, Ibrahim Rugova, duke qëndruar përherë në shërbim të idealeve të lirisë, pavarësisë dhe demokracisë.

Kam pasur nderin të punoj për së afërmi me Hafizin, një idealist, veprimtar i palodhshëm për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës.

Sot, shqiptarët humbën një veprimtar të urtë, një patriot të palodhur dhe një njeri me vlera të larta kombëtare e njerëzore. Kujtimi dhe vepra e tij do të mbeten përherë pjesë e historisë sonë kombëtare.

Ngushëllimet më të sinqerta familjes Gagica, miqve, bashkëpunëtorëve të Hafizit.

I përjetshëm qoftë kujtimi për Hafiz Gagicën.

Dr. Elmi Berisha,

Kryetar i Federatës Panshqiptare të Amerikës “VATRA”.

Një mundësi për shqiptarët në New York.