• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Kosova, nga “Dielli” te Republika

July 31, 2026 by s p

Fadil Ferizi/

Bostoni i vitit 1913 ishte larg Kosovës vetëm në hartë. Në ndërgjegjen e mërgimtarëve shqiptarë, ai ishte një nga vendet ku vendosej fati i saj.

Shqipëria ishte shpallur e pavarur, por shteti i ri kishte institucione të brishta dhe pak fuqi diplomatike. Konferenca e Ambasadorëve në Londër e njohu shtetësinë shqiptare, por la jashtë kufijve të saj pjesë të mëdha të popullsisë shqiptare. Shqiptarëve iu njoh shteti, por iu cungua hapësira e tij.

Kosova mbeti jashtë. Shqiptarët e saj, nën pushtetin serb, nuk mund ta paraqitnin lirisht çështjen e tyre. Në këtë zbrazëti, “Dielli” u bë më shumë se gazetë: një ambasadë publike e një kombi pa institucionet e nevojshme për ta mbrojtur çështjen e vet.

Në shkrimin “Vullkani i Ballkanit”, të botuar më 1 gusht 1913, “Dielli” kundërshtonte copëtimin e viseve shqiptare dhe formulonte një paralajmërim që e tejkalonte interesin e ngushtë kombëtar:

“Vetëm një zgjedhje e këtillë do ta mbajë paqen në Ballkan, ndryshe vullkani ballkanik do të jetë gjithnjë në veprim.”

Fuqia e kësaj fjalie nuk qëndron vetëm te parashikimi i trazirave. Ajo përmban një filozofi politike: paqja e ngritur mbi padrejtësi mund të ketë kufij, ushtri dhe marrëveshje, por nuk ka themel moral. Ajo është vetëm një ndërprerje e përkohshme e konfliktit.

“Dielli” nuk kishte parashikuar çdo luftë të shekullit XX. Ato patën shkaqe e rrethana të ndryshme. Por gazeta kishte kuptuar mekanizmin themelor: kur rendi politik u mohon njerëzve përfaqësimin, lirinë dhe dinjitetin, padrejtësia grumbullohet nën sipërfaqe.

Pushteti shpesh e ngatërron heshtjen me pajtimin. Por qetësia e detyruar nuk është paqe. “Vullkani” i “Diellit” nuk përshkruante natyrën e popujve të Ballkanit, por energjinë politike që prodhon padrejtësia kur shteti përdoret për nënshtrim dhe jo për mbrojtjen e lirisë.

Kundërargumenti më serioz nuk duhet shmangur. Diplomacia nuk ndërton kufij të përsosur. Ballkani ishte etnikisht i ndërthurur dhe përputhja mekanike e kufijve me përkatësinë kombëtare mund të shkaktonte dëbime e luftëra të reja. Fuqitë e Mëdha mund ta kenë parë kompromisin si pengesë ndaj një përplasjeje evropiane.

Ky argument ka një pjesë të vërtetë. Drejtësia nuk kërkon që çdo kufi të ndjekë vijën etnike, sepse kjo do ta kthente çdo pakicë në problem. Por kur kompromisi i të fuqishmëve paguhet me lirinë e të papërfaqësuarve, ai vetëm e shtyn konfliktin. Paqja kërkon edhe të drejta, siguri dhe vetëqeverisje.

“Dielli” e kuptoi herët se fjala mund të bëhej një formë veprimi politik. Gazeta nuk kishte ushtri, ambasadorë zyrtarë ose votë në konferencat ndërkombëtare. Kishte argumentin, kujtesën dhe aftësinë për ta çuar çështjen shqiptare aty ku mund të dëgjohej.

Historia moderne shqiptare nuk kuptohet pa Amerikën dhe pa shqiptarët e Amerikës. Shqiptarët e ruajtën vullnetin për liri me qëndresë e sakrifica, por kundërshtarët e tyre qenë shpesh shumë më të fuqishëm. Pa mbështetjen amerikane dhe veprimtarinë e diasporës, mbijetesa politike e Shqipërisë dhe rruga e Kosovës drejt shtetësisë do të kishin qenë shumë më të pasigurta.

Përpara se çështja shqiptare të arrinte në Shtëpinë e Bardhë e në Kongres, dikush duhej ta dokumentonte dhe ta mbronte. “Vatra” organizoi komunitetin, “Dielli” ruajti kujtesën dhe argumentin, ndërsa Fan Noli, Faik Konica dhe pasardhësit e tyre e përkthyen vuajtjen shqiptare në gjuhën e politikës amerikane.

Ishte diplomaci pa shtet, por jo pa ndikim: peticione, memorandume, protesta, ndihma dhe lidhje me administratat, ligjvënësit e intelektualët amerikanë. Shqiptarët e Amerikës u bënë zëri i atdheut atje ku vendosej nëse kërkesa e tij do të dëgjohej.

Më 4 korrik 1918, kjo diplomaci qytetare mori trajtë njerëzore në Mount Vernon, pranë varrit të George Washingtonit. Presidenti Woodrow Wilson kishte ftuar përfaqësues të kombeve të shtypura dhe Fan Noli mori pjesë si përfaqësues i “Vatrës”. Në telegramin që “Dielli” botoi më 9 korrik, Noli njoftonte se kishte folur dy herë me presidentin dhe se kishte marrë “shpresa të mëdha”.

Një bisedë e vetme nuk e shpëtoi Shqipërinë. Por takimi dëshmon se një komunitet i organizuar mund ta shndërrojë mërgimin në prani politike. Noli nuk kishte fuqinë e një shteti, por legjitimitetin e një çështjeje dhe “Vatrën” pas tij.

E njëjta përgjegjësi u shfaq pas demonstratave të vitit 1981 në Kosovë. Pushteti jugosllav synonte ta paraqiste kërkesën për Republikë si devijim armiqësor, ndërsa “Vatra” dhe “Dielli” e mbajtën Kosovën në vëmendjen e shqiptarëve dhe të institucioneve amerikane. Një dokument i Arkivit Presidencial të Ronald Reaganit ruan telegramin e “Vatrës” të tetorit 1982, ku thuhej se shqiptarëve në Jugosllavi po u mohoheshin të drejtat civile dhe kërkohej ndihmë për përmirësimin e statusit të Kosovës.

Nga viti 1981 deri më 2008, “Dielli” botoi deklarata, protesta, analiza dhe intervista mbi Kosovën. Studimi i historianit Roland Gjini e dokumenton këtë vazhdimësi. Gazeta nuk e solli e vetme pavarësinë, por ruajti një hapësirë kujtese dhe ndikimi nga shtypja te shtetësia.

Senatorë si Bob Dole, Alfonse D’Amato dhe John McCain, si edhe kongresmenët Joseph DioGuardi e Eliot Engel, e ngritën çështjen e Kosovës në institucionet amerikane. Pas angazhimit të tyre qëndronte puna e veprimtarëve, intelektualëve, afaristëve, klerikëve dhe organizatave shqiptaro-amerikane, që e kthyen miqësinë politike në mbështetje institucionale.

Më 31 mars 1999, në kulmin e luftës, përfaqësuesit e Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan u takuan me presidentin Bill Clinton në Shtëpinë e Bardhë. Takimi tregonte se çështja e Kosovës kishte hyrë në qendrën e vendimmarrjes amerikane, ndërsa NATO, me udhëheqjen vendimtare të Shteteve të Bashkuara, po vepronte për të ndalur dëbimin dhe dhunën e forcave të regjimit të Slobodan Miloševićit.

Për shqiptarët e Kosovës, ndërhyrja e vitit 1999 përbënte dallimin ndërmjet dëbimit dhe kthimit, ndërmjet nënshtrimit dhe lirisë. Pa qëndresën shqiptare nuk do të kishte një kauzë të gjallë. Por pa Amerikën, aleatët e saj dhe diasporën shqiptare, ajo qëndresë rrezikonte të shtypej.

Mirënjohja ndaj Amerikës nuk është nënshtrim, por kujtesë historike. Ajo nuk ia heq Kosovës të drejtën të mendojë me mendjen e vet, por e ndihmon të kuptojë se aleanca amerikane është themel i sigurisë dhe orientimit të saj demokratik.

Më 17 shkurt 2008, Kosova u shpall shtet i pavarur dhe sovran. Shtetet e Bashkuara e njohën një ditë më pas. Deklarata e Pavarësisë e përcaktoi Republikën si demokratike, laike dhe shumetnike, me detyrim për mbrojtjen e të drejtave të të gjitha bashkësive.

Këtu ndryshon kuptimi i historisë sonë. Deri në krijimin e Republikës, pyetja ishte nëse shqiptarët e Kosovës do të kishin të drejtë ta qeverisnin veten. Pas krijimit të saj, pyetja është nëse dinë ta qeverisin drejt shtetin që fituan. Liria kërkonte çlirimin nga pushteti i huaj. Republika kërkon kufizimin e pushtetit të vet.

Rruga nga “Dielli” te Republika është rrugë nga kërkesa për drejtësi te përgjegjësia për ta prodhuar atë. Republika nuk mund të kërkojë respektimin e lirisë së saj dhe t’ua mohojë qytetarëve sundimin e ligjit, barazinë dhe dinjitetin.

Kjo punë nuk përfundoi me Pavarësinë. “Vatra”, “Dielli”, organizatat, intelektualët dhe veprimtarët shqiptarë në Shtetet e Bashkuara vazhdojnë të mbrojnë interesat shqiptare, të forcojnë marrëdhëniet me Amerikën dhe ta mbajnë çështjen shqiptare të pranishme në jetën publike amerikane. Format kanë ndryshuar, por përgjegjësia ka mbetur.

Sot vazhdimësinë editoriale të “Diellit” në gjuhën shqipe e mban me përkushtim gazetari Sokol Paja. Duke vepruar brenda një tradite të formësuar nga Fan Noli, Faik Konica dhe brezat e editorëve që i pasuan, ai po e ruan dhe po e çon përpara misionin historik të gazetës. Me punën e tij, “Dielli” vazhdon të mbetet i hapur ndaj Shqipërisë, Kosovës, shqiptarëve në Luginën e Preshevës, Shkup e Tetovë, Ulqin, Çamëri, diasporë dhe mbarë botës shqiptare. Për këtë përkushtim dhe vazhdimësi, Sokol Paja meriton përgëzim dhe mirënjohje.

Në vitin 1913, “Dielli” i tha Evropës se pa drejtësi për shqiptarët nuk do të kishte paqe të qëndrueshme në Ballkan. Sot paralajmërimi duhet të drejtohet edhe nga brenda: pa drejtësi për qytetarin nuk ka Republikë të qëndrueshme.

Pa Amerikën, mbijetesa politike e shqiptarëve do të kishte qenë shumë më e pasigurt. Pa shqiptarët e Amerikës, zëri i atdheut nuk do të kishte arritur me të njëjtën forcë në institucionet amerikane. Pa qëndresën e shqiptarëve në trojet e tyre, nuk do të kishte një kauzë të gjallë për t’u mbrojtur.

“Dielli” e mbajti Kosovën gjallë në fjalë kur ajo nuk kishte shtet. Shqiptarët e Amerikës e çuan atë fjalë deri në qendrat e vendimmarrjes. Amerika ndihmoi që ajo të mos mbetej vetëm thirrje. Tani Kosova ka shtet dhe përgjegjësia e saj është ta dëshmojë çdo ditë se liria e fituar me sakrificën shqiptare, me punën e diasporës dhe me ndihmën vendimtare amerikane është shndërruar në një Republikë të denjë për qytetarët e saj.

Filed Under: Komente

Osman Kazazi, simbol i qëndresës historike

July 31, 2026 by s p

Nga Mimoza Dajçi/

Në udhëtimin tim si Sekretare e Përgjithshme e Ish-të Persekutuarve Politikë për Degën e Tiranës, dhe gazetare e kësaj dege, kam pasur privilegjin e madh të njoh nga afër njerëz që mbartnin mbi shpatulla historinë më të dhimbshme, por edhe më krenare të kombit tonë. Mes tyre, figura e Osman Kazazit mbetet e gdhendur pashlyeshëm në kujtesën time. Osman Kazazi është një nga figurat më emblematike të qëndresës antikomuniste dhe mbrojtjes së të drejtave të njeriut në Shqipëri.

Osman Kazazi nuk ishte vetëm një njeri që kishte kaluar dekada në burgjet dhe kampet e internimit të regjimit komunist, ai ishte vetë mishërimi i qëndresës stoike, dinjitetit njerëzor dhe shpirtit të patrembur shqiptar. Biseda dhe bashkëpunimi me Osman Kazazin ishte një histori e gjallë, ishte një iniciativë shpirtërore dhe me shumë vlerë historike.

Në çdo takim pune, konferenca të ndryshme për shtresën ish të persekutuar politike, fjala e Osman Kazazit përcillte fisnikëri të rrallë. Megjithëse kishte vuajtur një nga kalvaret më të gjata të dënimit politik në Shqipëri, tek ai nuk shihej kurrë mllef apo urrejtje, por vetëm dëshira për të vënë në vend drejtësinë, për të nderuar kujtimin e atyre që nuk ia dolën dhe për t’i lënë brezave të ardhshëm të vërtetën e pamohueshme të historisë.

Puna pranë tij dhe bashkëvuajtësve të tjerë ishte një shkollë më vete patriotizmi dhe humanizmi. Çdo bisedë me të ishte një leksion i gjallë se si liria nuk falet, por fitohet dhe mbrohet me çmimin më të lartë. Në foto të ndryshme të veprimtarisë sime pranë të Persekutuarve Politikë të Shqipërisë, mes disa ish-të persekutuarve politikë, ndodhet edhe figura Simbol i Qëndresës Historike – Osman Kazazi, gjë për të cilën ndiej krenari dhe përgjegjësi.

Ato foto nuk janë thjesht imazhe të kapura në letër, janë dëshmi e gjallë e një epoke solidariteti, ku njerëz që përballuan stuhinë më të egër të historisë u bënë bashkë për të kërkuar dinjitetin e humbur. Aty shihet qartë forca e atij brezi që nuk u përkul kurrë, dhe për mua mbetet një nga kujtimet më të shtrenjta të angazhimit tim shoqëror e njerëzor.

Me vendosjen e pluralizmit në Shqipëri në fillim të viteve ’90, Kazazi nuk zgjodhi urrejtjen apo hakmarrjen. Ai u bë Kryetari i parë i Shoqatës së Ish të Dënuarve dhe të Persekutuarve Politikë të Shqipërisë (1991-1993), duke u kthyer në zërin kryesor të institucionalizimit të diktaturës dhe integrimit të viktimave të regjimit në shoqëri. Qëndresa e tij është vlerësuar lart si brenda ashtu edhe jashtë vendit, për sakrificat dhe vlerat e tij njerëzore është vlerësuar edhe nga Vatikani me “Dekoratën e Artë”.

Ndërkohë që në anën tjetër e të kundërt të historisë kemi kryeministrin shqiptar Edi Rama, që akoma nuk ka shlyer kompesimin financiar për vujatjet e shtresës së ish të burgosurve dhe ish të persekutuarve politikë të Shqipërisë. Dëmshpërblim njerëzor që i detyrohet si qeveri kësaj shtrese dhe trashëgimtarëve të tyre. Premtim ky i mbajtur (dhe i parealizuar) nga ana tij në New York përpara diasporën shqiptare.

Osman Kazazi iku nga kjo jetë duke lënë pas testamentin e madh të qëndresës. Për mua, njohja dhe bashkëpunimi me të mbetet një nder i madh jetësor. Historia e tij dhe e gjithë të persekutuarve politikë duhet të mbetet e gjallë, sepse vetëm duke nderuar sakrificën e tyre mund të ndërtojmë një të ardhme me të vërtetë të lirë dhe demokratike.

Filed Under: Kronike

Jam njё grusht tokё nga mёmёdheu im…

July 31, 2026 by s p

Selman Meziu*/

Tani jam me juve rini flakandanё revolucioni. Fatmirёsisht nuk u tjetёrsova mbeta plis i tokёs time mjerisht tё braktisur. Tani qelizat e mia tё vjetёruar janё ndezur nga shpresa. Lёngu qelizor me plotё energji tё ripёrtrirё, ruan bёrthamёn, duke e shtёrguar fort. Vrulli juaj mё dha krahёt e shqiponjёs. Kembengulja juaj mё dha forcёn e uliksit. Mendimet tuaja mё zgjuan filozofitё e aristotelit e platonit. Bukuria e fytyrave tuaja mё zgjoi luftёn e trojёs dardane, po, po, pёr tё zgjuar, mbrojtur e zbukuruar Helenёn Shqipёri. Ndaj unё besoj, ndaj unё gёzoi, ndaj unё shpresoi, ndaj unё ёndёrroi, ndaj unё ndodhem nё mes jush çdo fillim e mbarim tsunami proteste i pushtuar nga emocionet dhe krenaria.

Revolucioni juaj rrezaton kulturё, dinjitet, krenari prandaj u mbёshtet nga eurodeputёt nga Hollanda, Norvegjia, Gjermania, Italia e deri te çerdhja e dikurshme e rilindjes kombёtare Bukureshti i Rumanisё. Ju jeni tё ndritshёm nё fytyra, tё qeshur nё zemra, tё sjellshёm nё veprime e ecje. Tё pastёr si natyra qё ju mbroni nga industrializimi.

Ndёrsa unё shtatёdhjetё vjeçari, krenohem me juve, orteku i rinisё pёr ndryshime thelbёsore qeverisje, administrimi, zhvillimi evriopanizimi. Madhёshtia qёndron edhe se bota mbare po ‘’thithё,, strategjinё e veprimeve, zgjurasinё nё udhёheqje, stoizmin e mbrojtjes sё natyrёs pёr fёmijёt tuaj. Unё kёshtu mendoi, deri mё tani si njё idealist i dёshtuar. Ndёrsa tani nga thellёsitё e gjoksit tim, njё diell i ri po lind, nga tsunami i revolucionit tuaj, RINI zemёr zjarr dhe shpirt prush i popullit tim tё stёrlashtё sa bota vetё.

Mё helmojn shpirtin kundёrshtarёt pa kufinj gjykimi. Mё shёmtojnё fytyrёn e dobёsojn nervat kolltuqe dashuruarit dhe egoistёt politik. Sigurisht tё ushqyer deri nё pangopёsi pёr tё vjedhur duke u kthyer nё bajrektar tё paprekshёm e tё pёrhershёm. Pikёrisht kёto, janё adhuruesit deri nё fanatizёm symbyllurish tё dinastisё se unit, Zeusit tё shqiperisё sё vogёl.

Po, ato tё pamoralshmit, gangster politik ju quajn korba, sorra, lejleqe qafёgjatё, se kёtu ju ёshtё mbyllur dritarja. Sigurisht ato duan veten, duan paranё, luksin, mё shumё se shqipёrinё me shqiptarёt. Biles ato tokёn e tё parёve, kanё arritur t’a pёrçmojn duke e shitur me njё euro. Sepse ty protestues duan tё syrgjinosin e shqiparёt t’i shartojn. Njё taktikё e strategji e qindra shekujve e pёrdorur nga fqinjёt tanё. Veçse kemi njё ndryshim rrёnjёsor, tё dukshёm. Tani armikun e kemi nё vatrёn tonё, bashkёjeton me ne, ai na kafshon çdo ditё, na gёrryen shpirtin e moralin çdo orё.

Unё nuk dua t’iu lё vetёm. Dua, deshiroi me gjithe shpirt tё bёj diçka, por mundёsitё nuk janё. Unё mund tё pёrdor pak penёn e pёr tё tjerat mё kanё shteruar energjitё si shtatoret pa jetё e mjerane tё mbetura nё kam pas gjuhёve tmerruese tё flakёve nё pyjet shqiptare. Unё jam me juve nё revolucionin e gjatё mbushur me sakrefica qё Shqipёria tё ketё shtetin demokratik tё sё drejtёs, shtetin qё tё njohё pronёn si tё shenjtё, tё ketё njё zhvillim harmonik natyrё zhvillim ekonomik. Sejcili shqiptar tё jetoi, gёzohet me familje nё pronёn e vetё, nё trojet e veta, nё fshatin apo qytetin e vetё.

*Botuar me shkurtime.

Filed Under: Analiza

IS NEW YORK’S AFFORDABLE HOUSING BECOMING A “GOING CONCERN”?

July 31, 2026 by s p

By Cafo Boga/

Mr. Boga is a Certified Public Accountant, former banking executive, and owner of rent-regulated housing in New York. The views expressed are his own.

Most New Yorkers have never heard the accounting term “going concern.” Yet it describes a concept that may become increasingly relevant to the future of affordable housing. A going-concern opinion is among the most serious conclusions an independent Certified Public Accountant can reach. It does not mean that a business is about to fail. Rather, it means there is substantial doubt about its ability to continue operating over the foreseeable future unless underlying financial conditions improve.

As a CPA and former commercial banking executive, I spent much of my career evaluating the financial health of businesses. That experience has led me to ask a question that extends beyond accounting and into public policy: Could New York’s approach to affordable housing eventually place portions of its rent-regulated housing stock under the equivalent of a going-concern warning?

Each year, New York revisits the same debate. Tenant advocates argue that rent increases threaten affordability. Property owners respond that rapidly rising operating costs make it increasingly difficult to maintain their buildings. Both concerns are legitimate, yet both focus on the annual dispute rather than the larger issue.

The real question is not whether rents should increase this year. The real question is whether New York’s current model can preserve affordable housing over the long term. Affordable housing is one of society’s most important public commitments. Stable neighborhoods, decent housing, and protection for working families strengthen communities and benefit the economy as a whole.

Every public commitment, however, carries a cost.

Schools, police and fire protection, highways, parks, libraries, and public transportation are financed collectively because society recognizes them as public goods. Affordable housing is also a public good. The difference is that New York finances much of its affordable housing by limiting the revenue of private property owners while allowing many of the costs of operating those buildings to continue rising with the marketplace.

Whether that is good public policy is open to debate.

Whether it is financially sustainable is a question that deserves equal attention. Throughout my banking career, every commercial real estate loan began with the same analysis. Before discussing collateral, interest rates, or repayment schedules, we asked one simple question:

Would the property’s income generate sufficient cash flow to cover operating expenses, maintain the building over time, and service its debt?

Everything else came later.

The reason was straightforward. Buildings are not maintained by good intentions. They are maintained by adequate cash flow.

That same principle applies to affordable housing.

A rent-regulated apartment building faces the same economic realities as every other enterprise. Roofs wear out. Boilers must be replaced. Elevators require modernization. Insurance premiums increase. Property taxes rise. Water and sewer charges rarely decline. Labor, utilities, financing costs, and regulatory requirements continue to grow regardless of whether rents keep pace.

Those expenses cannot simply be legislated away.

When operating costs consistently outpace operating revenue, the financial strain is gradual but predictable. Capital improvements are postponed. Aging systems remain in service longer than they should. Maintenance is deferred—not because owners prefer neglect, but because available resources no longer support the level of reinvestment the buildings require.

Eventually, tenants pay the price as well.

That is why the long-term financial health of rent-regulated housing should concern everyone, not only property owners. If the buildings themselves become economically unsustainable, the public policy designed to preserve affordable housing ultimately begins to undermine it.

That possibility should concern all New Yorkers, regardless of where they stand in the debate over rent regulation. The purpose of rent regulation is to preserve affordable housing—not to undermine the financial viability of the buildings that provide it. That distinction is often lost in the annual debate over rent increases.

A financially healthy building is not merely in the owner’s interest; it is in the tenant’s interest and the public’s interest as well. Buildings require continuous reinvestment. Roofs, boilers, elevators, plumbing, electrical systems, façades, and safety improvements all have finite lives. Delaying those investments may balance a budget temporarily, but it does not preserve housing over the long term. The challenge facing many owners today is not the result of a single year’s rent adjustment. It is the cumulative effect of years in which operating costs have risen faster than rental income. The New York City Rent Guidelines Board’s 2026 Price Index of Operating Costs reported an overall increase of 5.3% in operating expenses, including a 10.5% increase in insurance costs and an 11.0% increase in fuel costs. Property taxes, labor, utilities, financing costs, and regulatory compliance continue to consume a growing share of operating revenue. These are not estimates produced by landlord organizations or advocacy groups. They are findings reported by the New York City Rent Guidelines Board itself.

Economics is indifferent to politics. Revenues and expenses ultimately determine whether any enterprise—public or private—can remain financially sustainable.

When expenses consistently outpace revenue, the margin available for maintenance and capital improvements steadily erodes. At first, the changes are almost invisible. A project is postponed. Equipment is repaired instead of replaced. Modernization is delayed until next year. Eventually, however, those individual decisions accumulate into a pattern that affects the building itself. The consequence is not simply reduced profitability.

It is the gradual deterioration of the very housing stock public policy is intended to preserve.

One unintended consequence of the 2019 Housing Stability and Tenant Protection Act has been the growth of what a practice commonly known as “apartment warehousing”. When long-term tenants vacate older rent-stabilized apartments, owners often face renovation costs that can run into tens of thousands of dollars to bring units into compliance with current building, safety, and habitability standards. Yet current rent regulations frequently limit the ability to recover those investments over a reasonable period. Faced with that economic reality, some owners leave apartments vacant because returning them to the market would result in a financial loss. Whatever one’s view of rent regulation, an apartment that remains empty while families search for housing represents an unintended consequence that deserves serious public discussion.

Public policy should be judged not only by its intentions, but also by its unintended consequences.

This is why the debate should not be framed as landlords versus tenants. Both depend upon the same reality: financially sustainable buildings. Tenants deserve safe, well-maintained homes, and owners need sufficient financial capacity to provide them. One objective cannot exist without the other.

The issue, therefore, extends well beyond the annual decision of the Rent Guidelines Board. It raises a broader policy question: How should society finance one of its most important public goods?

Every public benefit has a cost. Schools, police protection, highways, parks, libraries, and public transportation are funded collectively because society recognizes that everyone benefits from them. Affordable housing produces similar public benefits. It strengthens neighborhoods, supports the workforce, reduces housing instability, and contributes to the economic health of the city.

Yet unlike most public goods, affordable housing is financed in an unusual way. Rather than distributing much of its cost broadly through public revenues or targeted incentives, New York has increasingly relied upon private property owners to absorb a significant share of that burden while limiting the growth of their principal source of income.

Whether one agrees with this approach or not, it remains a policy choice—and like every policy choice, it should be periodically evaluated to determine whether it continues to achieve its intended purpose.

That, ultimately, is the question raised by the going-concern analogy.

A going-concern warning does not suggest abandoning the enterprise. It calls for corrective action before the underlying financial condition becomes irreversible. Affordable housing deserves the same careful attention. Public policy succeeds when it balances social objectives with economic reality. Compassion and financial discipline are not competing values; they are complementary principles. One defines the objective. The other determines whether that objective can endure.

That is why New York should broaden the conversation beyond the annual debate over rent increases. Policymakers should devote as much attention to reducing the cost of providing affordable housing as they do to regulating its price. Property tax relief for rent-regulated buildings, targeted tax incentives for capital improvements, low-interest financing for rehabilitation projects, and measures to address escalating insurance costs would strengthen the long-term viability of the housing stock while preserving the protections upon which millions of tenants depend.

These are not subsidies for property owners.

They are investments in preserving one of New York’s most valuable public assets. Every dollar that reduces unnecessary operating costs is a dollar that can be reinvested in safer buildings, modernized infrastructure, improved energy efficiency, and better housing conditions. Strengthening the financial health of apartment buildings ultimately strengthens the security of the families who live in them.

The purpose of this article is not to question New York’s commitment to affordable housing. It is to question whether the current financing model remains the best way to achieve that commitment over the long term.

Every responsible auditor understands that a going-concern opinion is not a prediction of failure. It is an early warning that corrective action may be necessary before financial conditions deteriorate further. The prudent response is not denial, but action.

Public policy deserves the same discipline.

If New York waits until the deterioration of its affordable housing stock becomes unmistakable, the cost of preserving it will be far greater than the cost of acting today.

Affordable housing has long been one of New York’s proudest public achievements. Preserving it requires more than regulating rents. It requires ensuring that the buildings providing that housing remain financially capable of serving future generations. No responsible CPA waits until a business fails before issuing a going-concern warning. The purpose of the warning is to encourage corrective action while there is still time. Public policy should be no different.

The purpose of rent regulation is to preserve affordable housing—not to undermine the financial viability of the buildings that provide it. If New York truly wants to preserve affordable housing for future generations, it must devote as much attention to the cost of providing affordable housing as it does to keeping that housing affordable.

That is not simply good economics.

It is good public policy.

Foto: https://newyorkdearest.com/tallest-buildings-nyc/

Filed Under: Ekonomi

Vatra vizitë në Veriun e Kosovës

July 31, 2026 by s p

Kryetari i Federatës Panshqiptare të Amerikës “Vatra”, Dr. Elmi Berisha, i shoqëruar nga anëtari i kryesisë, Bardh Tomaj, vizituan sot komunat veriore të Republikës së Kosovës, si dhe liqenin e Ujmanit, ku panë nga afër asetet më të rëndësishme hidrike dhe zona të tjera me rëndësi strategjike në pjesën veriore të vendit.

Gjatë kësaj vizite, kryetari i Vatrës shprehu mirënjohjen dhe vlerësimin e lartë për institucionet e sigurisë së Republikës së Kosovës, të cilat me profesionalizëm, përkushtim dhe përgjegjësi kanë menaxhuar situatën në veri të vendit, duke forcuar rendin, sigurinë, sundimin e ligjit dhe sovranitetin e shtetit të Kosovës në çdo pjesë të territorit të saj.

Federata Panshqiptare e Amerikës “Vatra” rithekson se mbështet pa asnjë rezervë institucionet legjitime të Republikës së Kosovës në përpjekjet e tyre për garantimin e paqes, stabilitetit dhe integritetit territorial. Vatra beson se partneriteti strategjik me Shtetet e Bashkuara të Amerikës mbetet garancia më e fuqishme për të ardhmen e Kosovës dhe se zgjidhja amerikane ka qenë dhe mbetet rruga më e sigurt për paqen, sigurinë dhe zhvillimin e saj.

Në të njëjtën kohë, Vatra thekson se dialogu ndërmjet Kosovës dhe Serbisë duhet të përfundojë me njohje reciproke, si e vetmja zgjidhje e drejtë, e qëndrueshme dhe në përputhje me të drejtën ndërkombëtare. Çdo zgjidhje tjetër që nuk respekton sovranitetin, integritetin territorial dhe subjektivitetin ndërkombëtar të Republikës së Kosovës nuk mund të sjellë paqe afatgjatë dhe stabilitet të qëndrueshëm në rajon.

Filed Under: Vatra

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 63
  • 64
  • 65
  • 66
  • 67
  • …
  • 3189
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • VINÇENC PRENNUSHI – NJË JETË MES FJALËS, BESIMIT DHE LIRISË
  • Kur Kristo Dako dhe Mihal Grameno i kërkuan Wilsonit të mbronte Shqipërinë
  • Demografia dhe gjeopolitika e Vilajetit të Kosovës në prag të Konferencës së Paqes në Paris (1919)
  • Triumfi kujtesës mbi diktaturën
  • Një mundësi e shkëlqyer për fëmijët shqiptarë
  • NËNË TEREZA, SIMBOLI I BASHKIMIT TË SHQIPTARËVE
  • “Memorandumi i SANU-së dhe projekti serbomadh: Doktrina ideologjike, luftërat shkatërruese dhe çështja e Kosovës”
  • “Shqipëria ka qenë toka e njeriut të lirë… e njeriut të ashpër dhe zemërmirë…”
  • FROM GONXHE OF SKOPJE TO THE UNIVERSAL MOTHER TERESA
  • “NJË ÇARJE NË PERDEN E SHQIPËRISË”
  • 𝐑𝐞𝐳𝐨𝐥𝐮𝐭𝐚 𝟓𝟐𝟐 – 𝐊𝐮𝐫 𝐊𝐨𝐧𝐠𝐫𝐞𝐬𝐢 𝐀𝐦𝐞𝐫𝐢𝐤𝐚𝐧 𝐧𝐝𝐞𝐫𝐨𝐢 𝐒𝐤𝐞̈𝐧𝐝𝐞𝐫𝐛𝐞𝐮𝐧: 𝐧𝐣𝐞̈ 𝐤𝐮𝐣𝐭𝐞𝐬𝐞̈ 𝐩𝐞̈𝐫 𝐒𝐡𝐪𝐢𝐩𝐞̈𝐫𝐢𝐧𝐞̈ 𝐝𝐡𝐞 𝐄𝐯𝐫𝐨𝐩𝐞̈𝐧
  • KUR POLITIKA E DITËS E BLLOKON SHTETIN
  • Join us as we celebrate the 7th Anniversary of Albanians Fighting Cancer USA!
  • Përfaqësimi politik i shqiptarëve në Mal të Zi
  • 10 VITE NGA SHENJTËRIMI

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT