• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

NJË LETËR E PA NJOHUR E HYSNI LEPENICËS DHE PERSONALITETET QË LIDHEN ME KËTË LETËR

January 25, 2021 by dgreca

Sotir Peci, shoku veteran i vuajtjeve e mundimeve për kaq kohë në tokat e huaja...Hysni Lepenica /

Nga Enver MEMISHAJ/

Poeti, përkthyesi dhe studjuesi Agim Xh. Dëshnica me banim ne Boston, Ma,  SHBA, me fisnikërinë që e karakterizon më njohu me një letër që Hysni Lepenica ia dërgonte babait të tij, patriotit Xhevdet Dishnica, më 7 prill 1940, nxjerrë nga arkivi i babait tij. Kjo letër, e pa njohur nga ana ime, nuk është përfshire në tre vëllime, që unë kam botur për vendin që zë në historinë e popullit shqiptar Hysni Lepenica.   

Hysni Lepenica (1900- 1943) ishte luftëtar trim në Luftën e Vlorës më 1920, komandant dhe udhëheqës i rendësishëm i Luftës Antifashiste, firmëtar i Marrëveshjes së Mukjes, 1 – 2 gusht 1943, anëtar i “Komitetit për Shpëtimin e Shqipërisë”, komitet që doli nga kjo Marrëveshje, Komandant i Përgjithshëm i Fuqive të Ballit Kombëtar, Dëshmor i Atdheut, dekoruar pas vitit 1990 nga presidenti Sali Berisha, presidenti Alfred Moisiu dhe së fundi nga presidenti Bujar Nishani ”Nder i Kombit Shqiptar” ( Enver Memishaj – Lepenica “Hysni Lepenica…” në tre vëllime; Gazeta “Telegraf”, Tiranë, dt. 28.5.2019, f.14 – 15)

Xhevdet Dishnica lindi në vitin 1896 në Berat dhe u nda nga jeta në vitin 1972 ne Tiranë. 

Ai kishte hyrë në jetën politiko-shoqërore shqiptare që në moshën 19 vjeçare, në vitin 1915, kur qe kthyer mësues në qytetin e lindjes pas mbarimit të liceut të Manastritit dhe Normales së Elbasanit. 

Në vitin 1919, në një demonstratë, nga ballkoni  i bashkisë së Fierit me guxim iu drejtua pushtuesit italian me thirrje: “Na lironi atdheun, lironi Vlorën kreshnike”. 

Në vitin 1920, përkrah 500 luftëtarëve berates mori pjesë në Luftën e Vlorës kundër pushtuesit Italian. 

Më tutje ai do të ishte bashkëluftëtar i Avni Rustemit, Llazar Fundos, Halim Xhelos e Riza Cerovës  dhe u zgjodh kryetar i degës “Bashkimi” të Beratit. 

Nga shtypi i kohës mësojmë rolin e madh që ka luajtur Xhevdet Dishnica në udhëheqje të kësaj shoqërie: ”Sot në ora 3 u mbajt këtu në Berat një miting prej 5000 vetash. E para për të kundërshtuar mizoritë serbo-greke në Kosovë e Çamëri…” (Gazeta ”Bashkimi”, Tiranë dt. 29.8.1924)

Në mbështetje të ideve që u hodhën në këtë miting djalëria intelektuale e Vlorës, Fierit dhe Beratit shtuan presionin ndaj qeverisë së Fan Nolit: ”Mbasi Serbia po ther vëllezërit kosovarë djalëria intelektuale e Vlorës, Fierit dhe Beratit i kërkojnë governës kombëtare të protestojë në Lidhjen e Kombeve. Për djalërinë vlonjate Uan Filipi, për djalërinë e Fierit Zoi Xoxa, për djalërinë e Beratit Xhevdet Dishnica” (Gazeta ”Bashkimi”, Tiranë dt. 29.8.1924)

Në udhëheqje të shoqërisë “Bashkimi” Xhevdet Dishnica mori pjesë aktive në Revolucionin e Qershorti të vitit 1924 dhe në ditët e pazarit ai mbante konferenca para popullit dhe bënte thirrje për përkrahje të qeverisë së Fan Nolit. Me dështimin e revolucionit të qershorit pas një muaj maleve mundi të arratisej jashtë shtetit. U anëtarsua në KONARE dhe botoi artikuj në gazetën “Liria Kombëtare”.

U kthye në atdhe në vitin 1939, pas 15 vjetësh mërgimi. Mori pjesë aktive në Lëvizjen Antifashiste  dhe në vitin 1943 megjithëse në moshë të madhe doli partizan dhe luftoi me armë në dorë kundër pushtuesve nazi-fashist. (Esat Dishnica, gazeta “Bashkimi”, Tiranë dt. 12.8.1981, f. 3)

Me rastin e 100 vjetorit të shpalljes së Pavarësisë Kombëtare Këshilli i Bashkisë Berat i ka dhënë Xhevdet Dishnicës titullin: “Nderi i Qytetit”, me motivacion : “Për kontribut të shquar atdhetar dhe patriotik  në shtetformimin dhe shpalljen e Pavaresisë si një shtet i lirë dhe sovran, për sakrificën humane, intelektuale dhe qytetare në mbrojtje të vlerave më të mira morale dhe shoqërore të qytetit tonë dhe mbajtjen lart të emrit shqiptar dhe krenarise kombetare”. (Vendim i Këshillit Bashkiak Berat nr. 42 date 130.10.2012)

Letra (me shkrim dore në 4 faqe) që Hysni Lepenica, ish prefekt i Matit, i dërgon Xhevdet Dishnicës, bën fjalë për shqetësimin miqësor e shoqëror të Hysniut dhe Xhevdetit për fejesën e Uan Filipit (1901-1948) me vajzën e patriotit të shquar Sotir Peçi (1873-1932).

Kjo  letër ka rëndësi historike për ngjarjet që trajton, në kohën e pushtimit italian dhe personazhet historik që citohen e përmenden në këtë letër, prandaj po e botojmë më poshtë:

                                                                                                                           Burrel 7.IV.940

I dashur Xhevdet,

Kam ditë që mora letrën tëndë. Nuk t’u përgjegja menjëherë për shkak të dëshirave të flisja njëherë vetë me Uanin dhe për këtë qëllim i shkrova të vinte këtu. Mirëpo ai s’mund të vi se nuk i japin leje dhe unë gjithashtu veç kësaj kam dhe fëmijën vetëm këtu.

Megjiëkëtë përsa më shkruan nuk më duket një çështje pa rëndësi, për shumë arsye, sado që unë vajzën nuk e njoh, emri i saj meriton çdo respekt dhe gjith kujdesin tim. Në këtë mënyrë ju siguroj edhe për ndjenjat dhe mendimin e shokut tonë, Uanit.

Për sa i përket sjelljes dhe cilësirave të dhëndurit të ardhshëm si dhe pajtimit të natyrave të tyre u takon t’i peshoni juve që i njihni të dy. Unë u vë parpara vetëm një konditë, që është gjendja ekonomike e Uanit dhe dy motrave gati për t’u martuar me 10.000 franga ar boxh, akoma në Bankën Kombëtare Vlorë që rrjedhin nga martesa e motrës së tretë bërë në dimrin e kaluar.

2.

Diçka më shkruaje se shokët mendojnë të nxjerrin nga ana e qeveris 200 napolona për vajzën e Sotir Pecit. Sot qeveria po jep Zef Doçit e Hakik Menës me shokë të internuar politik për ushqimin e fëmijve nga 200 e 300 napolona. Kësaj here pra, për Sotir Pecin i njohur brenda dhe jashtë Shqipëris, mund të japë më tepër dhe është me vend e i ka hije qeveris, dhe unë kam bindje se po të parashtrohet mirë çështja, qeveria ka për të bërë një ndihmesë të meritueshme. 

Merru vesh mirë me shokët që duan të interesohen për shokë, dhe t’i vihen punës që t’i kërrejnë një pajë të meritueshme vajzës së S. Pecit.      

3. 

Jo 200 napolona, se kjo do të ishte qesharake, mbasi sot me 200 napolona nuk mund të ndërtohet e stoliset asnjë kasolle me kashtë, por të kërkojnë ndo 20 mijë frënga ar dhe fundi, të mos pranojnë nëqoftë se u japin më pak se 10 mijë frënga ar. 

Në rast se shokët mund t’i sigurojnë vajzës të paktën 10 mijë franga ar unë mund t’u ap pohimin e Uanit për të cilin jam i sigurt që s’ka asnjë kundërshtim, veç pa qënies në gjendje financiare nuk i përballon dot këto halle.

Kështu pra, shokve shumë të fala dhe përpiqi me e përgatit pajën, se janë të dy të varfër dhe për çdo gjë tjetër le ta kenë ndërgjegjen të qetë se e kanë përmbush plotësisht detyrën kundrjet shokut veteran të vuajtjeve e mundimeve për kaq kohë në tokat e huaja. 

4.

Shkruajmë mua në qoftë se puna mund të rregullohet për sa u mbetet shokëve, që unë të mbaroj pastaj për sa i takon Uanit, të cilin po marr përsipër.

                                    Të përqafoj

                                    Yti Hysni Lepenica

                                                               *        *        *

Letra e Hysni Lepenicës është nderim dhe vlerësim i lartë për patriotët, si rasti Sotir Pecit për të cilin Hysni Lepenica thotë: “Le ta kenë ndërgjegjen të qetë se e kanë përmbush plotësisht detyrën kundrjet shokut veteran të vuajtjeve e mundimeve për kaq kohë në tokat e huaja”. 

Korespodenca ndërmjet dy patriotëve është  shprehje e humanizmit, respektit dhe besnikërisë ndaj shokëve të idealit, ajo tregon jo vetëm shqetësimin miqësor të autorit por veçanërisht shqetësimin atdhetar për t’u qëndruar pranë dhe ndihmuar atdhetarët dhe fëmijët e tyre, sepse ata kishin shkrirë jetën për interesa të popullit të tyre si Sotir Peci, Uan Filipi, Xhevdet Dishnica etj.

Emri i saj, shkruan H. Lepenica për vajzën e Sotir Pecit, “meriton çdo respekt dhe gjith kujdesin tim”, çka do të thotë vlerësim i lartë për atdhetarin e shquar Sotir Peci dhe besnikërinë e detyrimin që ndien H. Lepenica për t’i ardhur në ndihmë vajzës së mikut dhe shokut të idealit. 

Në letrën e H. Lepenicës duket shqetësimi për mikun e shokun e idealit, Uan Filipin, që ta martojë por edhe t’i zgjedhë nusen, sipas personalitetit e vlerave qytetare e atdhetare të tij.  Në këtë letër si Hysni Lepenica ashtu edhe Xhevdet Dishnica na paraqiten si njerës fisnikë të preokupuar  dhe angazhuar  për shoqërinë dhe miqësinë, për t’i ndihmuar e përkrahuar ata.  

Në këtë angazhim të Dishnicës dhe Lepenicës del përpara një vështirësi e madhe, vështirësia ekonomike e personazheve që citohen në atë letër. Vështirësi që nuk u zgjidhën e për pasojë patrioti Uan Filipi nuk u martua dhe kaloi në amëshim beqar, ndërsa motrat e tij u martuan dhe u bënë me fëmijë, çka tregon shpirtin e tij fisnik e bujar duke sakrifikuar lumturinë e tij për familjen, motrat e tij.

                                                 *        *        *

Kush është Sotir Peçi (1873-1932)
Hysni Lepenica thotë për Pecin: “Shokut veteran të vuajtjeve e mundimeve për kaq kohë në tokat e huaja”. 

Ndërsa Kuteli e përcjell vdekjen e Peçit me këto fjalë: “Tani trupi i tij i rraskapitur prej dyzet vjet si  veteran, shlodhet në tokën e zhuritur të Atdheut, të cilin e pat dashuruar aq bujarisht… se virtytet e tij patën qenë regëtimat e mësë kthjelltës shqiptarizëm. Ky apostull i shndërritshëm që shqipëzoi shqipen dhe kombësoj kombin, kalon nga jeta në jetë…”
Sotir Peçi lindi në Dardhë të Korçës në vitin 1873. Më 1906 Peçi botoi gazetën “Kombi”, gazeta me më shumë lexues, sepse delte në Boston, ku po dyndej një turmë e madhe mërgimtarësh. Ishte meritë e veçantë e Peçit tërheqja në gazetë dhe përfshirja në lëvizjen kombëtare e Fan Nolit. Dyshja Peçi-Noli, “Kombi” dhe shoqatat e shumta të shqiptarëve të Amerikës, patën një rol të dorës së parë në përgatitjen e ditës së Pavarësisë. 

Në vitin 1908, në Kongresin e Manastirit Peçi ishte delegat i shqiptarëve të Amerikës dhe i kolonisë së Bukureshtit. Rrjedhat e patriotizmit do ta rrëmbenin për ta lënë përfundimisht në mëmëdhe.
Veprimtaria pedagogjike e Peçit, zë fill në shtator 1909 në trupën mësimore të shkollës së parë, Normales së Elbasanit, ku jepte lëndët e Shkencave të Natyrës dhe mbaron me detyrën e Ministrit të Arsimit, në qeverinë e dalë nga Kongresi i Lushnjes. 

Në vitet 1914 – 1918, Peçi strehohet në Shkodër, ku bashkë me patriotë vendas të prirë nga Nikollë Ivanaj, krijojnë organizatën “Krahu Kombëtar” që në ato vite, pati një rol tepër të madh. 

Në shkurt 1919, qeveria e Durrësit e emëroi Peçin drejtor të arsimit për Tiranën. Po atë muaj, një dërgatë amerikane e kryesuar nga konsulli Jozef Haven, kërkon takime me patriotë shqiptarë për të krijuar një ide sa më të saktë për të ardhmen e Shqipërisë. Një nga figurat kryesore që takoi ishte Sotir Peçi. 

Sotir Peci ishte nënkryetar i komisionit që mblodhi dhe organizoi Kongresin e Lushnjës.

Qeveria e dalë nga Kongresi historik i Lushnjes, duke njohur vlerat e Peçit, e futi në kabinetin qeveritar si Ministër të Arsimit. Ishte 47 vjeç dhe mbarte mbi supe jo vetëm përvojë, por mbi të gjitha një figurë të pastër morale. 

Në vitet që pasuan, Peçin e gjejmë deputet, ministër dhe njërin nga 4 anëtarët e Këshillit të Lartë, apo regjentë siç quheshin.
Gjatë viteve  1925- 1932, i dënuar fillimisht me vdekje në mungesë dhe i falur më pas, Peçi mbeti një emigrant politik, fillimisht në Itali dhe më pas në Greqi! Megjithëse iu bënë oferta për ofiqe e shpërblime, ai mbeti kokëfortë siç qe në bindjet e veta. 

I sëmurë e pa mjete financiare për t’u kuruar, i varfër, pa mbushur të 60-të vitet, mbylli sytë në Follorinë më 10 prill 1932. U varros në Korçë, me nderime të mëdha zyrtare, mbi shtratin e një topi. 

Patrioti i shquar Sotir Peci, përveç vajzës që përmëndet në letrën e Hysni Lepenicës kishte dhe një djalë Gaqo Peci që kishte lindur në vitin 1920. Kreu Liceun e Korçës, pastaj studimet e larta në Institutin Pedagogjik në Tiranë. Punoi si mësues i gjuhës frënge deri në ditën e arrestimit, në vitin  1976. Më 10 qershor 1977, me vendim nr. 118, Gjykata e Korçës e deklaroi fajtor për «agjitacion e propagandë kundër pushtetit popullor», dhe e dënoi me 10 vjet burg dhe humbjen e të drejtës elektorale për 5 vjet kohë. U lirua në vitin 1982.

E patën arrestuar për të shtuar terrorin dhe për t’ju treguar të gjithëve që asnjë nuk mund t’i shpëtonte “tehut të mprehtë të shpatës së Diktaturës së Proletariatit”, e as mësuesi i shquar 60-vjeçar pjesëmarrës në Luftën e Dytë në anën e fituesve, pasardhësi i atyre që kishin bërë Shqipërinë. Të katër të akuzuarit në grupin e Gaq Pecit morën dënime të rënda dhe vetëm Gaqoja doli i gjallë nga burgu. 

*

Uan Filipi (1901-1948), lindi në Mbrostar të Fierit në vitin 1901. Babanë e tij bashkëkohësit e quanin Tod Shqiptari, për shkak të përpjekjeve të tij në lëvizjet patriotike kundër pushtuesit të huaj. Uan Filipi u brumos nga prindërit me idenë e një Shqipërie të lirë, pa pushtues, pa bejlerë e pa agallarë.

Ai ishte një politikan dhe luftëtar i çështjes kombëtare, me mendime e bindje të majta. Fillimisht militoi në grupet fillestare komuniste. U dënua me vdekje në kryengritjen e Fierit në vitin 1935 dhe pas dajles nga burgu, në vitin 1938, ai militoi në Grupin Komunist “Zjarri” dhe më pas në Ballin Kombëtar, duke qenë në vijën e parë të luftës kundër pushtuesit të huaj. Në tetor të vitit 1943, ishte një nga themeluesit e Partinë Socialdemokrate.

Uan Filipi si politikan dhe veprimtar shoqëror i kaloi vetdijshëm kufijtë e një politikani të thjeshtë dhe u bë udhëheqës i masave popullore.Veprimtaria e tij nuk kishte vetëm konture politike, por kryesisht atdhetare. Arsyet se përse Uan Filipi është përmendur fare pak dihen. Ato janë politike, pra s’kanë të bëjnë me të vërtetën dhe historinë.

Uan Filipi u arrestua nga komunistët më 24 tetor të vitit 1947. U akuzua se “ka qenë iniciator i formimit të Komitetit Qëndror të Ballit Kombëtar që kishte si qëllim rrëzimin e pushtetit popullor. Lidhje me të arratisurit brenda dhe jashtë Shqipërisë”. Gjykata e Lartë Ushtarake me vendim nr. 25 dt. 22.1.1948, pas tre muaj tortura çnjerzore, në hetuesi, e dënoi me vdekje dhe e pushkatuan.

(Shih për më shumë: Enver lepenica “Uan Filipi, politikan dhe luftëtar i çështjes kombëtare”, Tiranë 2019)

*

Zef Doçi e Hakik Mena ishin të internuar dhe qeveia fashiste apo kolaboracioniste u paguante nga 200 napolona fëmijëve me që prindi nuk kontriubonte për famijlen sepse ishte i internuar. Tani lexuesi të bëjë vetë krahasimin me trajtimin e të internuarve që bëri Enver Hoxha për gati 50 vjet. 

Zef Doçi ka lindur në Fushe Lure të Dibrës. Kulla 3 Kateshe e Zef Doçi është një monument i trashëgimisë kulturore, i llojit “Arkitekture”, i miratuar me numër  47 dt. 27.07.2006.

Hakik Mena është nga Dibra. Atë e gjejmë pjesmarrës në Kuvendi i Arrasit, 13 gusht 1920.

Ramiz Daci, më 7 gusht 1920, ishte në Arras dhe organizoi një miting me pjesëmarrjen e mbi 3000 vetave (pari e hali), ku shprehën krenarinë për Luftën e Vlorës kundër italianëve dhe shprehën gatishmërinë për të mbrojtur me të gjitha mjete tokat e atdheun e tyre.

Figura e politikanit dhe luftëtarit Uan Filipi në librin e studiuesit Enver  Memishaj - Bota Sot
VOAL

Xhevdet Dishnica                Hysni Lepenica                      Uan Filipi

undefined

Sotir Peci

Sotir Peçi (portrait).jpg
LeterNga Hysni Lepenica- faqja- 1 1940
Nga Hysni Lepenica- f
Scan_20201016 (2)

Filed Under: Politike Tagged With: Agim Deshnica, Enver Lepenica, HYSNI LEPENICA, Letra e Panjohur, Sotir peci

Mësim për herë tjetër

January 25, 2021 by dgreca

Astrit Lulushi

Nga Astrit LULUSHI/

Në mos gjë tjetër, çdo komb ka një qëllim edhe kur s’e sheh qartë ose nuk e përcakton dot. Megjithatë, qëllimi është si sekreti i simbolit ‘V’, që do të thotë ‘Vazhdim’, por ne e lexojmë ‘Victory’, shenjë e fitores; dhe gëzimi na shkon kot.
Njeriu asnjëherë nuk është i kënaqur me arritjet e veta; Natyra, Perëndia a kushdo qoftë, flet në kohëra të ndryshme me mënyra të ndryshme për parët, për profetët, të cilët shumë herë tregojnë në shumë forma të ndryshme, duke parashtruar pak nga pak planet e tyre, duke provuar kotësinë e famës dhe fuqisë.
Përtëritja vjen dhe shkon, por toka mbetet përgjithmonë. Dielli lind e perëndon, ndërsa del i pikturuar përsëri atje ku u ngrit. Era fryn jug-veri, këtu-atje, përpara-prapa, e duke u sjellur rrotull. Dhe i njëjti fat i kap njerëzit, të mençurit e të budallepsurit e mjerë; mendja e urtë dhe mendja boshe gjithashtu vdesin të dyja njësoj.
Njerëzit nuk janë më të mirë se kafshët; marrin frymë në të njëjtin ajër dhe vdesin njësoj. Të gjithë shkojnë në një vend, mbulohen në pluhurin nga kanë ardhur dhe pluhur bëhen. Çfarëdo që bën Natyra a Zoti është përfundimtare; fjala nuk thyhet; vetëm fjalia kundër një vepre të keqe nuk është përfundimtare. 
Historia është grumbull rrënojash a kujtese e fituesit, fuqisë dhe qëllimit. Dhiata e vjetër është themeli i kulturës laike dhe fetare, krishtere e islame. Aty tregohet për kohërat kur të gjithë njerëzit kishin vetëm një Zot. Më vonë mbretërit krijuan zotër të tjerë dhe harruan se ishin zgjedhur për t’u kujdesur për njerëzit dhe jo për t’u pasuruar në kurriz të tyre dhe idhullizuar veten, ose për të pasur sa më shumë servilë a skllevër.
Kombi është si bari; gjithë lavdia është si lulja; bari thahet, lulja bie; kështu, për të mos humbur, fillimisht, herën tjetër, mbille farën thellë në zemër, pa dyshim, pa dualitete, nëse ke për qëllim, që barin ta shohësh gjithmonë me lule, të gjelbër.

Filed Under: Politike Tagged With: Astrit Lulushi, Mesim per here tjeter

THE TRUTH ABOUT CHRISTIANS IN KOSOVO

January 22, 2021 by dgreca

RESURFACED OLD FALSEHOODS ABOUT KOSOVO CHRISTIANS DEBUNKED/ In reference to the recent claims made by Arnaud Gouillon, the newly appointed Minister of the Serbian government, sounds every bit as false and outdated as any member of Serbian cabinet before him. On January 15, 2021, the new Minister just recycled the same lies about the Christian Serb communities in Kosovo to the National Catholic Register. Indeed the only new and true item about Mr. Gouillon’s interview is its date. Dielli has decided not to give space to the false claims of Mr. Guillon. And in response to the lies published by the National Catholic Register in The silent persecution of Christians in Kosovo”, we bring The Truth about Christians in Kosovo by Albert Bikaj, published in Catholic Arena website. 

A Political Scientist and MA student at the University of Zagreb, Albert Bikaj addressed each of Gouillon’s claims and debunked the falsehoods fueled by the Serb propaganda. Here is a summary: 

There’s a Catholic and Protestant Albanian community in Kosovo. The Medieval Albanian national hero Scanderbeg, (Gjergj Kastrioti) who was a Catholic. St. Mother Teresa, who was Albanian and raised in Kosovo. The Catholic Cathedral of Prishtina, which is the largest of the region, is dedicated to her.

Kosovo was always inhabited by Albanians long before Slavs, predecessors of the Serbs arrived there. Albanians are The ancestors of Albanians who were already evangelized and baptized by St. Paul himself, read Rom. 15:18–19. And a Church Father, St. Jeremy (Hieronymus) was of Illyrian heritage, just like the two Roman emperors Constantine the Great and Justinian the Great.

After World War II, in Tito’s Yugoslavia, who stopped the Serbian colonization of Kosovo. the Albanian community, just as the Albanian Catholic priests were often persecuted, two of them were killed by the Serbian nationalists.

After Tito’s death, Serbian nationalism rose. Kosovo lost autonomy, the Albanian schools and media were closed by Serbia. Rev. Anton Kqira, a Catholic priest/pastor of the Albanian community in Detroit (USA), was among the most vocal advocates of Kosovo’s independence. He, with the help of the Catholic Albanian Congressman Joe DioGuardi, organized protests and even met with the US President Bill Clinton and other US officials in order to seek support for Kosovo.

During the Kosovo war, Albanian Catholics were among the most persecuted, not by Albanian Muslims, but by the Serbian army. One incident, the massacre of Meja was committed by Serbia in the predominantly Catholic Albanian village of Gjakova. Being Catholic meant nothing, because they were Albanians; Kosovo War was an ethnic conflict not religious. It started in the 19th century and then culminated during the Balkans War in the 20th century.

The Serbian government, as the new Minister, has mentioned a few of Orthodox Churches which were desecrated, some even demolished, by a bunch of extremists. The shameful act was condemned, and the vandalists were convicted during the era of President Ibrahim Rugova. It’s worth mentioning that during the War, Kosovo’s pacifist President I. Rugova, known for his pro-Western views, fled to Rome, and was received in a private audience by the Pope St. John Paul II. The Polish Pontiff showed compassion and support for the Kosovo Albanian’s case. One more fact of the baseless religious argument, during the ‘90s, Serbia went to war with Croatia, a predominantly Catholic country. Just like in Kosovo, the Serbian army didn’t spare the Catholic Church, clergy, nor civilians in Croatia. 

The Serbian government, and the new Minister, have mentioned a few of Orthodox Churches which were desecrated, some even demolished, by a bunch of extremists. The shameful act was condemned, and the vandalists were convicted during the era of President Ibrahim Rugova.

The accusation that the Kosovo Albanians are Islamist radicals who persecute Christians, especially Serbian Orthodox, is baseless and untrue. During the war, hundreds of mosques were demolished by the Serbian Army, as well a dozen of the Catholic Churches.

There is testimony of the Kosovo Albanian Catholic clergy (Bishop Mark Sopi, Rev. Lush Gjergji) before the American Congress. They asked for the USA’s help and support for Kosovo’s independence, and assured them that there’s no religious danger in Kosovo. 

The claims for religious discrimination of Christians are false. The Catholic Albanian community is not discriminated against, it is rather an integral part of the nation and Kosovo.

Serbs, just like the Serbian government, refuse to accept Kosovo’s independence. Likewise, the Serbian Orthodox Church refuses to recognize Kosovo’s independence.

The Kosovo Albanians, especially the Catholic Albanian community of Kosovo feel offended by the publication of Mr. Gouillon’s article. The war has caused an unbelievable pain, therefore such claims hurt and offend not only us, but the families of the war victims.

READ THE TRUTH ABOUT CHRISTIANS IN KOSOVO…

****.

THE TRUTH ABOUT CHRISTIANS IN KOSOVO

By Albert Bikaj/Political Scientist and MA Student, University of Zagreb/

I’m writing this regarding the article “The silent persecution of Christians in Kosovo” which the National Catholic Register has posted. As an Albanian Catholic, born in Yugoslavia and raised during the horrific war, reading the aforementioned article upset and offended me deeply. As an historian, I can say that it is a baseless nationalist propaganda piece of the Serbian government. Or simply said, Fake News.

Mr. Arnaud Gouillon and his claims

Let me begin with the gentleman who has shared the information with you. Arnaud Gouillon, is a French political activist, often described by the media as member of the French far-right parties and organisations. As well as this, he is a supporter of the Irish Loyalist Protestants, historically known for being anti-Catholic. He married a Serbian woman, and converted to Serbian Orthodox. Recently, he was appointed as a Minister in the Serbian government. Now, he is spreading one-sided stories, propaganda, distorted historical facts, and this by using the holy name of Christ and Church. What the Serbian government and Mr. Gouillon are doing is a shame, and theologically speaking blasphemous. For information on Mr. Arnaud: https://balkaninsight.com/2019/11/19/young-patriots-serbias-role-in-the-european-far-right/

He is known as a “far-right” activist in the French Medias as well: https://t.co/9DTS8Q8Wjt?amp=1

https://blogs.mediapart.fr/edition/trans-europe-extremes/article/240511/arnaud-gouillon-extreme-droite-pur-porc

Mr. Gouillon claims that the war was religious and aimed to eradicate Christianity. But it’s a well-known fact that the war of Kosovo had an ethnic character, not a religious one. I will explain why. 

Besides Greeks, Albanians, as the only indigenous nation of the Balkans, belong to the two main religions, Christianity and Islam. Christianity is very distinctive, with Catholics in the North and Orthodox Christians in the South. Regardless of religious plurality, the Albanian national identity, and even the Albanian nationalism, is secular and promotes Western values. The claim that Kosovo is eradicating Christianity is false. Why? Because there’s a Catholic and Protestant Albanian community in Kosovo. Albanians, regardless of religion celebrate the Medieval Albanian national hero Scanderbeg, (Gjergj Kastrioti) who was a Catholic, and who not only defended Albanian kingdom, but the whole of Christendom from the Ottoman invasion. His statue is located in the square of the capital city of Kosovo. Another celebrated Catholic figure is the Catholic Albanian Bishop, theologian and poet, Pjeter Bogdani, who worked hard for the oppressed Albanian Catholic community during the 17th century. The Public Library of Kosovo bears his name.

And of course, St. Mother Teresa, who was Albanian and raised in Kosovo. The Catholic Cathedral of Prishtina, which is the largest of the region, is dedicated to her.

Is Kosovo the “cradle of Serbia”?

Another claim of his is that “Kosovo is the cradle of Serbia”, is simply a Serbian nationalists myth, refuted by the contemporary historians. Slavs, which are the ancestors of Serbs, have settled in the Balkans during the 7th century, meanwhile Albanians, as descends of Illyrians lived in the Balkans. The ancestors of Albanians were already evangelized and baptized by St. Paul himself, read Rom. 15:18–19. And a Church Father, St. Jeremy (Hieronymus) was of Illyrian heritage, just like the two Roman emperors Constantine the Great and Justinian the Great. Professor of Cambridge, at the Trinity College, Sir Noel Malcolm has debunked the Serbian nationalist myths of Kosovo in his book: “Kosovo: A short history” (Harper Perennial, 1999). 

As I said, Kosovo was always inhabited by Albanians, after the 7th century Slavs migrated to Balkans but not yet to Kosovo. After the Schism, most of Albanians remained loyal to the Pope, meanwhile the Slavs practiced the Greek, later the Slavic rite, embraced the Eastern Church. It was the 13th and 14th century when Serbia conquered Kosovo. During the mid 14th century, Tsar Dušan “the Mighty, who had conquered and ruled most of the Balkans, banned Catholicism by considering it as a “Latin heresy” and even labeled it as “Arbanaška vera” which in translation means “the Albanian’s religion”. During that time, Catholics were persecuted, many churches were demolished, and even forced to convert to Orthodoxy. Three decades later, the invaders from the East were heading towards Kosovo. Back then it was defended by Albanians and Serbs before being conquered in 1389 by the Ottoman Empire. The Ottoman rule lasted for 5 centuries, and during that time thousands of Catholics churches were either demolished or converted to mosques; Catholicism in the Ottoman Empire was illegal for many centuries, meanwhile the Orthodox Church enjoyed juridically a privileged and better status – unlike the Catholic community.

During the centuries, a high percentage of Albanians were forced to abandon their religion because the Ottomans imposed high taxation, which was unbearable for them. Therefore, the religious demographics changed, Serbs were not replaced. After many centuries under the Ottoman bondages, Kosovo was liberated from the Ottoman empire by the Albanians nationalist movement, but unfortunately, the Great Powers handed it to Serbia, this against the Albanians will – afterward the Serbian government committed massacres on the Albanian community, which made the majority. The myth of Kosovo as the “cradle of Serbia” was born. As a consequence, there was a plan to organize ethnic cleansing. Albanophobia was being promoted by the highest officials, including the Serbian PM Vladan Djordjević who wrote a book (Arnauti i velike sile) in which he claimed that Albanians were subhumans, uncivilized, Turks, etc. Many times, Albanians were deported. In the late ‘30s, there was a plan to organize an ethnic cleansing in Kosovo.

Even the notable Serbian writer, winner of the Nobel Prize for literature, Ivo Andrić supported and proposed such plans to be implemented. The government helped colonizing and populating Kosovo with Serbs. WW2, was another tragic episode of revenge from the both sides, but in the end, once again Kosovo was handed to Tito’s Yugoslavia, who stopped the Serbian colonization of Kosovo. Nonetheless, many Albanians regardless of religion, were jailed and even killed during his regime. 

The Albanian community, just as the Albanian Catholic priests were often persecuted, two of them were killed by the Serbian nationalists. Among the killed priests was Fr. Luigj Palaj, who was beatified recently by Pope Francis. In the ‘30s, three Albanian Catholic priests protested against the regime, and send a documented letter as evidence to the League of Nations. In the ‘50s, the only Catholic Albanian Church of Prishtina was demolished by the Yugoslav Communists.

The war of Kosovo

Now, I’ll focus on the ‘90s War. After Tito’s death, Serbian nationalism rose. Kosovo lost autonomy, the Albanian schools and media were closed by Serbia. Albanian Intellectuals who protested were abducted and killed. The protests began, and later when Kosovo Albanians became surrounded by the Serbian Police and Army, decided to organize a Liberation Army, called Kosovan Liberation Army. Formed and lead by Albanians of all religions, including Catholics who had high ranking positions. (For example: Commander Anton Çuni, Kolë Mirdita, etc.)

The Albanian Christian Democratic Party of Kosovo, founded during the ‘90s, has continuously supported the KLA, President Rugova, and Kosovo’s independence. Rev. Anton Kqira, a Catholic priest/pastor of the Albanian community in Detroit (USA), was among the most vocal advocate of Kosovo’s independence. He, with the help of the Catholic Albanian Congressman Joe DioGuardi, organized protests and even met with the US President Bill Clinton and other US officials in order to seek support for Kosovo.

Albanian Catholics were among the most persecuted during the Kosovo’s war, not by Albanian Muslims, but by the Serbian army. The Serbian-French Minister mentions the Serbian victims, I will mention one incident involving Albanians amongst many, the massacre of Meja. This was committed by Serbia in the predominantly Catholic Albanian village of Gjakova. Being Catholic meant nothing, because they were Albanians; the war itself was an ethnic conflict and the conflict between the two nations was not new carrying with it the resentments and prejudices of past generations. It started from the 19th century and then culminated during the Balkans War in the 20th century.

During the Kosovo’s war, around 800.000 Kosovo Albanians were forced by the Serbian Army to flee. More than 10.000 Albanian civilians were murdered by the Serbian army. Circa 20,000 Albanian women were raped. Corpses of many victims are still missing.

The aforementioned ethnic cleansing and the massacres are still denied by the former and current Serbian government. The attempts to make this a religious conflict is baseless, unacceptable and deeply offensive for every Albanian, especially for the Catholic Albanian community which has suffered for centuries. It’s worth mentioning that during the War, Kosovo’s pacifist President I. Rugova, known for being pro-Western, fled to Rome, and was received in a private audience by the Pope St. John Paul II. The Polish Pontiff showed compassion and support for the Kosovo Albanian’s case.

The Serbian government, just like the aforementioned Minister have mentioned a few of Orthodox Churches which were desecrated, some even demolished, by a bunch of extremists. The shameful act was condemned, and the vandalists were convicted during the era of President Ibrahim Rugova.

The accusation that the Kosovo Albanians are Islamist radicals who persecute Christians, especially Serbian Orthodox, is baseless and untrue. During the war, hundreds of mosques were demolished by the Serbian Army, as well a dozen of the Catholic Churches.

It’s worth mentioning that Serbia, during the ‘90s, had a war with Croatia, a predominantly Catholic country. Just like in Kosovo, the Serbian army didn’t spare the Catholic Church, clergy, nor civilians. The war and collapse in the former Yugoslavia, was ethnic rather than religious. This is an undisputed fact for the locals, as well for the historians of Balkans.

There is testimony of the Kosovo Albanian Catholic clergy (Bishop Mark Sopi, Rev. Lush Gjergji) before the American Congress. They asked for the USA’s help and support for Kosovo’s independence, and assured them that there’s no religious danger in Kosovo.

Therefore, the claims for religious discrimination of Christians are false. The Catholic Albanian community is not discriminated, rather is integral part of the nation and Kosovo.

The Serbian minority enjoys all the human rights, and have 10 guaranteed seats in the Parliament, as well as being part of the Government. The Serbian language is recognized as an official one and it is used by the government alongside the Albanian language. Regardless, the majority of the Kosovo Serbs, just like the Serbian government, refuses to accept Kosovo’s independence. Likewise, the Serbian Orthodox Church refuses to recognize Kosovo’s independence. And unfortunately, certain groups within the Serbian community in Kosovo often celebrate the war-criminals and far-right politics, calling for ethnic cleansing, and “getting Kosovo back.” Refusing to recognize Kosovo’s independence, the vast majority of Serbs have decided to live separately, in Mitrovica.

The war was a painful experience for the both communities, both had victims, even though, the highest number of victims was Albanian. Because, Albanians were the government’s target; it was an attempt for ethnic cleansing. Anyways, I mourn for every innocent victim, regardless their ethnicity and religion.

Reading such an article from a well known Catholic website was offensive and shocking, but I believe that the EWTN journalist was unaware of the situation and reality of Kosovo. The Kosovo Albanians, especially the Catholic Albanian community of Kosovo feel offended by the publication of this article. The war has caused an unbelievable pain, therefore such claims hurt and offend not only us, but the families of the war victims.

I’m addressing to this in bona fide, as an Albanian Catholic, who prays for peace, justice and reconciliation. And above all, as someone who desires to say the truth.

Albert Bikaj

Political Scientist and MA Student, University of Zagreb

Filed Under: Politike Tagged With: ABOUT CHRISTIANS, Albert Bija, in Kosovo, The truth

KONGRESI I LUSHNJËS

January 20, 2021 by dgreca

Më 21 janar 1920 nisi punimet Kongresi Kombëtar i Lushnjës, i cili miratoi Aktin Kushtetues për pavarësinë e plotë të Shqipërisë dhe të shtetit shqiptar, si edhe zgjodhi Këshillin e Lartë prej 4 vetash, regjencën, që do të kryente funksionet e kryetarit të shtetit dhe  Këshillin Kombëtar me 37 vetësh, në funksion të parlamentit. Kryetar i Kongresit u zgjodh Aqif  Pashë Elbasani. Kongresi formoi qeverinë demokratike me kryeministër Sulejman Delvinën. Kongresi i Lushnjës me vendimet e tij kombëtare i hapi rrugën Luftës çlirimtare te Vlorës dhe themelimit tw shtetit shqiptar të lirë, të pavarur dhe demokratik.

Me këtë rast, po ju dërgoj një shkrim të thuktë të Mid’hat Frashërit për Kongresin e Lushnjës, nxjerrë nga studimi i tij “Probleme të Shqipërisë Indipendente”.

                                               Uran Butka/

Mid’hat Frashëri /

KONGRESI I  LUSHNJËS/

    Situata kishte ardhur në atë pikë fort të vështirë, kur brenda në Shqipëri, prej vetë shqiptarëve, bash nga ana e atyre drejtpërdrejt të interesuar, po përgatitej një ngjarje që do të ndryshonte rrjedhën e punëve brenda në vend dhe do të krijonte një korrent të ri në opinionin politik të botës, duke vënë lakuriq aspiratat e shqiptarëve. 

     Në të marrë fund të luftës, ishte parë agimi i një kohe të re: okupimet e huaja kishin qenë përndryshe edhe një ilaç i çmueshëm për të formuar ndërgjegjen kombi­are; me disiplinën dhe rregullin relativ që kishin prurë sundimet ushtarake, ishte zhdukur edhe dufi i pasioneve, i rivaliteteve personale; ishte ngritur gjer në një shkallë lëngata-fort e vjetër, për fat të keq, e regjionalizmës Këto të mira, në mos me rrënjë të thella, të paktën në sipërfaqe dhe në dukje, kishin ardhur prej kushteve të reja që kishte prurë më tepër se nga çdo tjatër administrata austriake, që kishte stabilizuar autoritetin, kishte shtrënguar botën të punojë dhe të hajë bukën me djersën e ballit dhe kishte krijuar një burokraci thjesht shqiptare, duke shtuar në një mënyrë të çuditshme numurin e shkollave fillore. Këto situata të reja ishin të volitshme për zhvillimin e ideve kombiare, ide, dëshirë dhe vullnet që ishin bukur mani­festuar para dhe në kohën që u mblodh Kongresi i Durrësit, kur u formua qeveria provizore. 

     Shpresat e vëna në qeverinë dhe në dërgatën, që vajti të ankohej përpara konferencës, nuk mbushën premtimet dhe shpejt erdhi një moskënaqësi e shtuar akoma më tepër, kur politika e një mandati italian mbi Shqipërinë dhe projekti i një komisari po merrnin një karakter praktik, tërë duke u konfirmuar dhe me marrëveshjen e re Tittoni-Venizelo: këto janë shtytkat prej të cilave dolli manifestimi kombiar i madh i njohur nën emrin Kongre­si i Luslmjës (28-31 janar 1920). 

     Kongresi i Lushnjes do të kishte efektin e thellë të theksojë në aspiratat e kombit idenë e indipendencës absolute dhe të integritetit të vendit, duke u dhënë të kuptonin edhe të huajve, botës politike, se vendi punon pas parimeve të kombësisë, duke u mbështetur mbi të drejtat e tij pa qënë vegël e ndonjë pushteti të huaj. Mund të thuhet se që nga Lidhja e Prizrenit, ishte manifestimi i parë me një rëndësi fare të veçantë për këtë popull, e një punimi të bërë me fuqinë që buronte vetëm prej trupit të tij. 

      Vendimet e Lushnjës kishin dy detyra: 1- të realizonin brenda në Shqipëri një qeveri thjesht kombiare për të gjithë vëndin. 2-të mbahej një atitudë gjithashtu kombiare dhe larg çdo dyshimi përpara konferencës; të dy punët aq të rënda, njëra sa dhe tjatra. 

     Do të kujtojmë këtu se kur u mbështollën të pesëdhjetë përfaqësuësit në qytetin e vogël të Myzeqesë, vendi gjendej nën okupatën efektive, aq ush­tërore sa edhe civile të Italisë, sidomos nga Vjosa e në kufi të Greqisë: Shkodra ishte nën një sundim internacional (francez, englez, italian) dhe Korça gjendej nën një administratë franceze; megjithëkëtë, pa asnjë për­jashtim, të gjitha viset kishin çuar delegatë, ishin bashkuar në politikë dhe në vullnet. 

     Realizimi i pikës së dytë të programit lypte një durim dhe hollësi veprimi, me qenë indipendentë prej dëshirës së atyre di­rekt të interesuar në punë. Por zbatimi i pjesës së parë varej drejtpërdrejt nga aktiviteti që do të zhvillonte vetë populli, prej besimit që do të inspironte regjimi i ri, ky regjim i inauguruar në kondita kaq të vështira . 

      Marrja në dorëzim e Shkodrës (25 mars 1920) qe i pari sukses politik, bashkë me të dhe një shënjë sim­patie e dhënë prej Fuqive të Mëdha. Ishte dhe shkal­la e parë për grupimin e copëve të ndryshme të mëmëdheut rreth një autoriteti të vetëm. Të marrët e Gjinokastrës (27 prill), të lëshuarit e Korçës prej francezëve (I5 maj) dhe të bashkuarit e saj në një mënyrë paqësore, plotësoi edhe njëherë suksesin e qeverisë së re, shtoi besimin e saj dhe ngjalli ako­ma një herë vullnetin e kombit, i cili kurorëzoi veprën e nisur në Lushnje duke mbajtur tre muaj me radhë një përpjekje të ashpër në Tepelenë dhe Vlorë dhe duke parë që (më 17 gusht 1920) ky qytet dhe gjithë pikat e Shqipërisë të zbrazeshin prej çdo ushtrie, prej çdo administrate të huaj. 

       Kjo pemë s’ ishte arrirë pa vështirësi dhe pa rreziqe të panumurta. Sforci­mi i zhvilluar ishte një send titanik kur barazohet me mjetet që dispononte kombi. qeveria dhe shteti i ri: pa organizim, pa ushtri, pa polici as gjindarmëri, pa një ovull në arkë, i ndarë nga bota e qytetëruar, se udhët ishin prerë prej qeverive pak simpatike, rrethuar prej tre fqinjve aspak të favorshëm dhe më tepër akoma, të zvjerdhur prej çdo mbështetjeje morale. pa ndonjë ndihmë reale ose të paktën, simpati efektive diplomatike. Duke marrë në konsideratë këto rrethana, mund të thuhet se vepra e mbaruar në motin 1920 prej shqiptarëve është prej atyreve që s ‘kanë shëmbuj të shumtë. 

       Edhe kjo energji e dëftyer shfaqet në një formë akoma më kolosale në kujtofshim se kur zhvilloheshin ato përpjekje me ndalimet që ishin ngrehur prej të huajve, një vështirësi jo më pak importente ndezi një flakë të shkurtër brenda në gji të popullit: rreth Tiranës një lëvizje esadiste, një reaksion i vërtetë sërish po ngrinte krye (qershor 1920) duke shpikur një rrezik të tmerrshëm për të lindurin e ri dhe më tepër për prestigjin e tij. Me urtësi të madhe qeveria diti të ndalojë çdo krisje armësh dhe qetësoi nervozitetin duke dërguar një komision pranë Esadit në Paris. Zhdukja e këtij monstre pak javë më vonë, duke thyer idolin e tyre, theu edhe hovin e atyre që vazhdonin të ushqeheshin me ide tradhëtore dhe fanatike, të atyre që kujtonin se lumturia mund të ngrihet mbi çrregullsi, mbi punime arbitrare të influencave personale duke mohuar hamoninë që sjell një autoritet legal dhe kombiar. 

       Por, në qoftë se fuqia e lindur nga mbledhja e Lushnjës regjistroi në aktiv të saj një nga një kaq fitime dhe nderime,  bash kur vendi kishte nevojë për gjithë fuqitë e tij, kur zhvilloheshin përpjekjet në Vlorë, një vështirësi e madhe. me rrënime dhe gjakderdhje krijohej nga ana e serbëve në veri dhe veri-lindje të Shqipërisë: serbët kishin zënë vend fort më brenda vijës së caktuar më 1913, kështu që kufijtë e njohura në Londër, akoma s’ishin liruar të gjitha dhe kjo situatë përgatiste një vuajtje dhe lëngatë të madhe. 

*

Të dy vitet, 1919 dhe 1920, brenda në Shqipëri dhe përpara Konferencës së Paqës, qenë një luftim i paprerë kundër Traktatit të Fshehtë të Londrës, kundër copëtimit të Shqipërisë. Kongresi i Lushnjës dhe përpjekjet e gjakta të Vlorës kurorëzuan veprën patriotike duke proklamuar botërisht dhe me bujë vullnetin e kombit. Këto gjeste zgjidhën në një mënyrë definitive çështjen, duke siguruar triumfin e dy parimeve: indipendencën politike dhe integritetin tokësor. Pas atyre ngjarjeve Konferenca e Paqës më nuk guxoi të vërë në bisedim cënimin e këtyre dy të drejtave.

            Por efekti më i madh i luftimeve do të ishte për psikologjinë e brendshme tè popullit, për dinjitetin dhe karakterin e tij. Më 1912 ishte shfaqur tek shqiptarët një besim i rrezikshëm dhe fort i dëmshëm, sipas së cilit Shqipërinë s’e bënë shqiptarët, po e bëri Evropa. Ky mentalitet kishte për rezultat fatal një aparati, një mefshtësi dhe një moskujdesje. Meqenëse na bënë të huajt, atëhere ne më s’na binte ndonjë barrë, ndonjë detyrë. Logjika, vërtetë një logjikë e shtrembër, e donte që, kush e bëri, kush u bë shkak të bëhet, ay le të përpiqet ta kërrejë në krye! Gjykim i vdekshëm që vret dhe shkatërron çdo  përgjegjësi për një komb. Kurse tani, më 1920, Shqipëria u bë, u krijua, u gatua jo vetëm prej vetë shqiptarëve, por edhe kundër Evropës, kundër gjithë pushteteve dhe kombeve të mbështjella rreth Konferencës së Paqes. Punën e bënë vetë shqiptarët, kundër keqdashjes së të tjerëve, pa asnjë ndihmë syresh, as edhe makar  një simpati nuk vonoi të vinte, kur pa bota se shqiptari përqipej për veten e tij, me fuqinë dhe mjetet e veta. Një ngjarje e tillë ka një rëndësi të madhe për historinë e një kombi. Ekzerson një veprim, influencon gjithë jetën e tij. Është një kandil: ndrit dhe duhet të ndriçojë kurdoherë që gjendet në errësirë dhe në të keqe, në çdo kohë dhe në çdo rasje. Të mbajturit mend të akteve të mëdha të patriotizmës është një lumturi si edhe një detyrë.

Filed Under: Politike Tagged With: Mit'hat Frasheri, Uran Butka

ZGJEDHJET E 2021 NË DARDANI

January 19, 2021 by dgreca

Nga Asllan Bushati/

Fillimisht dëshiroj të  kërkoj mirkuptim se gjithmonë  në shkrimet e mija, përdor emërtimin  iliro-shqiptar “Dardania” në vend të “Kosova”. Këtë e bëj për shumë arsye të njohura, por edhe për faktin  se në këtë moment nuk do të ishte e drejtë  ndalesa  për shpiegime për këtë problem, kur objekt i shkrimit janë zgjedhjet. 

Sic dihet tashmë, zgjedhjet e përgjithëshme atje, janë dekretuar  të mbahen më 14 shkurt  2021. Ato, pas mëvetsisë nga Serbia dhe vecanërisht pas shpalljes së pavarsisë, janë bërë disi  të shumta. Disa janë të mendimit se kjo është një gjë e mirë se demokracia është në veprim e zhvillim. Disa të tjerë nuk e përkrahin shpeshtësinë e zgjedhjeve  duke gjykuar se qeverive të zgjedhura duhet të ju jepet koha e duhur për të mundësuar realizimin e detyrimeve të marra para votuesve të tyre  dhe shtetit Dardanisë. Edhe unë rreshtohem me këto të fundit.

Por le të shohim si paraqitet situate parazgjedhore atje dhe cilat janë pritshmëritë e rezultateve dhe disa nga  opsionet qeverisëse paszgjedhore.

Partia Vetvendosja  dhe udhëheqësi i saj Albin Kurti, kanë shumë  gjasa të jenë më të votuarit, aq më tepër që kësaj force ju bashkangjit edhe Vjosa Osmani. Por ceshtja shtrohet a do të jenë ata  në gjendje  që  të fitojnë pak më shumë se gjysmën e elektoratit (vendeve në Parlament) dhe të formojnë qeveri pa shtesa e “paterica”? Kjo është pak e dyshimtë, por për një moment po e marrim si të mirqënë. Ky opsion mund të ndodh se elektorati mendon se VV-ja është e pakorruptuar, nuk është vënë në provë për një mandat të plotë dhe se asaj i është bërë një hile e madhe nga ndërkombëtarët dhe një pabesi nga LDK-ja ose më shkurt nga Isa Mustafa.

Ky opsion mund të funksionojë, por assesi për zgjedhjen e Presidentit që i është premtuar Vjosa Osmanit dhe që për këtë kërkohen 80 vota. Pra Vjosa Osmani nuk mund të zgjidhet Presidente nga VV-ja, madje ndoshta as edhe Kryetare e Parlamentit. 

Në rastin kur VV-ja dhe Vjosa Osmani, do të siguronin më pak se gjysmën e votave të Parlamentit, atëherë do të kërkonin ndihmën e të tjerëve dhe situata do të ishte akoma më  e komplikuar dhe më komplekse. 

Në këtë rast, oferta më e afërt do të ishte AAK-ja, por kjo është e shoqëruar me kërkesën që Ramush Haradinaj do të ishte President. Pra del se Vjosa Osmani është e përjashtuar edhe si Presidente edhe si Kryeparlamentare.

Isa Mustafa në deklaratat e ditëve të fundit, nuk e ka përjashuar mundësinë e një bashkpunimi të ri me VV-në. Por Albin Kurti nga ana e tij, është plot mllef me LDK-në e vecanërisht më I.Mustafën për “tradhëtin” që ju bë në mandatin e shkuar. Kështu për Albin Kurtin bashkpunimi me LDK-në do të ishte opsioni më fundor. Në një bashkpunim të tillë Vjosa Osmani do të ishte tërësist e përjashtuar.

VV-ja në rastin kur nuk ka votat për të udhëhequr e vetme, (si forcë e majtë që është), mund të bënte një koalicion të qëndrueshëm me PDK-në. Këtë mund ta bënte se nuk është vetëm majtizmi që i bashkon, por edhe disa arsye të tjerë si: Hashim Thaci si “armiku më i egër i Albin Kurtit ” tashmë është prapa hekurave; Enver Hoxhaj është më i pranueshëm e më  bashkpunues; PDK-ja ka pësuar si të thuash një “nokdaun” etj. Por kjo qasje do ti kushtonte VV-së postin e Presidentit dhe të Kryeparlamentarit. Pra edhe në këtë rast Vjosa Osmani do të ishte e “djegur”.

Mund të ndodh që VV-ja të jetë forcë e parë, por të  mos arrijë  të formojë qeverinë. Kurse LDK-ja dhe PDK-ja duke qenë forcë e dyte dhe e tretë  të hyjnë në koalicion e të formojnë qeveri të përbashkët  sic kanë bërë edhe herë të tjera . Në këtë rast “ e ftuar nderi” do të ishte AAK-ja  dhe President Ramush Haradinaj, kurse Albin Kurti edhe Vjosa Osmani do të dilnin të humbur.

Si përfundim, në gjykimin tim, forcë e parë do të jetë VV-ja dhe Kryeninistër Albin Kurti dhe për të mos patur zgjedhje të tjera më afër postit të  Presidentit është Ramush Hradinaj, kurse Vjosa Osmani pothuaj është e “djegura”.

Filed Under: Politike Tagged With: asllan Bushati, zgjedhjet ne Kosove

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 317
  • 318
  • 319
  • 320
  • 321
  • …
  • 672
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • 𝗣𝗮𝘀𝗶𝘃𝗶𝘇𝗶𝗺𝗶 𝗶 𝗮𝗱𝗿𝗲𝘀𝗮𝘃𝗲 𝘁𝗲̈ 𝘀𝗵𝗾𝗶𝗽𝘁𝗮𝗿𝗲̈𝘃𝗲 𝗻𝗲̈ 𝗦𝗲𝗿𝗯𝗶
  • Arbëreshët e Argjentinës – Një histori e dy emigrimeve dhe e mbijetesës së identitetit shqiptar
  • SKËNDERBEU, VASAL APO ALEAT I ALFONSIT TË ARAGONËS?
  • HIJESHIA LIGJËRIMORE DHE APOTEOZA E SHQIPTARISË NË KËNGËT E NIKOLLË NIKPRELAJT
  • LEGJITIMITETI DHE PUSHTETI
  • SPECIAL THANK YOU!
  • “ONOMASTIKË DHE ETNOLINGUISTIKË”
  • DEMOCRATS WON. BUT HAS DEMOCRACY?
  • MIHAL GRAMENO – ATDHETAR E KRIJUES AKTUAL
  • GJERGJ FISHTA – PERSONALITET I IDENTITETIT DHE I KRENARISË KOMBËTARE
  • NDARJET ADMINISTRATIVE QË RREZIKOJNË COPËTIMIN E HAPËSIRËS ETNIKE SHQIPTARE NË MAL TË ZI
  • DY SHTETE, NJË HORIZONT KOMBËTAR: SHQIPËRIA, KOSOVA DHE SFIDA E PËRGJEGJËSISË STRATEGJIKE
  • SHKRIMTARI SHQIPTAR PËRBALLË POLITIKAVE KULTURORE PËRÇMUESE
  • Kongresi i ri demokrat: Si do të kufizohet pushteti i Trumpit?
  • KUR NJË IDE BËHET INSTITUCION

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT